ajni sinani | 23 Dec 14:36 2008
Picon

Një vështrim mbi librin “Rruga për në Mekë”

 

   

 

Një vështrim mbi librin “Rruga për në Mekë”        

                

Ajni Sinani

 

Çdokush që e nis leximin e librit “Rruga për në Mekë ”, thjesht për kërshëri, do të vërejë se kjo kërshëri shumë shpejt do të shndërrohet në habi, mahnitje dhe së fundi në magjepsje. Do të vazhdojë vrullshëm leximin e këtij libri dhe sa më shumë do tentojë fundin e librit, aq më shumë do dëshirojë pambarimin e tij.                                                   Pas përfundimit të tij, do të vetëdijesohet se, pa e ditur edhe vetë ai, paska ekzistuar një vepër e tillë e mrekullueshme letrare, që ai prej kohësh e ka pritur me përmallimin dhe mallëngjimin e një diçkaje të dëshiruar për ta qetësuar dhe për ta përmbushur plotësisht shpirtin e tij, kërkesë e përhershme, gjithnjë e në rritje, e një shpirti që synon qielloren. Literatura islame, të cilën e disponojmë në gjuhën shqipe, arrin ta ushqejë këtë kërkesë të çdo shpirti të etur, por jo në atë masë dhe në atë shkallë sa mund ta bëjë një gjë të tillë kjo vepër e vetme. Lexuesi gjen vepra të zhanreve të ndryshme: letrarë, historikë, filozofikë, religjiozë, publicitarë, aventureskë etj. Por vështirë se do t`i gjente të gjitha ato të ndërthurura magjishëm në mënyrë kaq të harmonishme sesa në këtë vepër. Ai, në vitet e rinisë së tij të hershme e më pas në ato studentore, e ka shuar kërkesën e etshme të shpirtit të tij me kryeveprat e letërsisë botërore të shkrimtarëve të mëdhenj: Tolstoit, Balzakut, Gëtes, Pushkinit, Stendalit, Çehovit, Dostojevskit, Heminguejit, Drajzerit, Gollsuorthit, Kafkës, Kamysë, Xhojsit, Buxatit, Markesit, Moravisë etj, etj, por pas leximit të këtij libri, mëson se i paska munguar diçka e dëshiruar prej kohësh dhe se, në rininë e tij, paska qenë i privuar pa e ditur edhe vetë nga leximi dhe përjetimi i një libri të tillë, të cilin do të dëshironte tash ta kishte mikun e tij të moçëm.                               

 Autori i kësaj vepre i takon një natyre të veçantë krijuesish: shkrimtar intelektual me kulturë të lartë letrare, eseist, filozof, shkrues i mendimit kritik me intuitën prej njohësi të saktë, vrojtues i vëmendshëm, prozator me nerv subtil dhe sens të rrallë përshkrimi dhe analizimi, bohem rebelues, intelektual i pakompromis, individualitet i spikatur, hulumtues i realitetit të përditshëm të cilin e përshkruan me gjerësi dhe thellësi, krijues imagjinativ kulminant, përdorues i një forme ekspresive përmes një rrjeti të konceptuar mirë figurativisht që kap të pakapshmen, impresionist i fuqishëm që impresionin e vet ia injekton edhe lexuesit duke e lënë nën magjinë e ndikimit të tij dehës për një kohë të gjatë, tërheqës, i afërt për t`u kuptuar, i figurshëm, i fuqishëm.                      

Vepra e Asadit, e shkruar më 1952, është një perlë e mrekullueshme e letërsisë islame, një ndërmarrje e guximshme e një intelektuali perëndimor që kthehet në identitet: “A nuk ka qenë ardhja ime në këtë vend, në realitet, ardhja në shtëpinë e zemrës që e ka zbuluar shtëpinë e vet të vjetër mbi një varg mijëra vjetësh dhe tash e njeh këtë qiell, qiellin e vet me gëzimin e dhembshëm? ”

Ajo që Leopold Weiss gjeti në kërkimin e vet shpirtëror ishte feja natyrore e njeriut, në kërkim të së cilës kanë qenë edhe mjaft mendimtarë të tjerë të mëdhenj: Kanti, Tolstoi, Jaspersi, Garodi etj. “Vetëm tash shoh sa e thjeshtë dhe e drejtë, përkundër gjatësisë së vet, ka qenë rruga ime - rruga ime nga bota që realisht nuk e posedoja, në botën njëmend time. ” - thotë autori i veprës.  

Në këtë vepër, kapitujt edhe pse në dukje janë të pavarur, asociativisht qëndrojnë brenda një boshti unik. Autori me një mjeshtëri të rrallë ka ndërthurur, rreth linjës kryesore të veprës që është rrugëtimi i tij për në Mekë, një mori ngjarjesh konkrete historike, udhëtimesh, vëzhgimesh, kujtimesh dhe meditimesh që formojnë një botëkuptim unik për jetën dhe besimin.

Ky jetëshkrim shoqërohet me peizazhe, me një mozaik nuancash koloristike dhe ese kulminante, që janë faqet më të bukura të këtij libri dhe që në mënyrë harmonike janë shtrirë gjatë gjithë librit. Duk e shikuar veprën në tërësi mësojmë se objekt frymëzimi për autorin bëhet gjithçka që e rrethon: njerëzit, bota e tyre shpirtërore, tiparet karakteristike të pamjes së tyre fizike, veshjet tradicionale, fenomenet e natyrës, shkëlqimi vezullues i diellit, e mbi të gjitha shkretëtira e pafund. Ai e çmonte shumë botën e jashtme, por fjalën e fundit ia linte botës së brendshme.

Autori ndjen nevojën të frymojë me frymëmarrjen e njeriut të rëndomtë, me jetën e tij të vrazhdë dhe të vështirë, i gatshëm për t`u ballafaquar me sfidat më të egra të jetës dhe ekzistencës. Brenda këtij vizioni sfidash e përplasjesh, frymëzimi i autorit vibron ethshëm. Përshkrimet e tij lakonike bëjnë që ai të shquhet si një vëzhgues dhe përshkrues i rrallë. Në çdo përshkrim ai paraqitet si artist i një figuracioni të kondesuar dhe racional, me akorde të gjalla koloristike që është edhe e veçanta e tërë opusit kreativ të autorit dhe aorta kryesore e artit të tij. Të gjitha këto e kanë vulosur imazhin e tij si një stilist të përkryer dhe brilant dhe i japin një sharm të posaçëm kësaj vepre.  

Për të dëshmuar forcën e jashtëzakonshme të tij si vëzhgues dhe përshkrues i rrallë, po sjellim disa pasazhe që ofrojnë një imazh tepër të perceptueshëm të shkretëtirës dhe që e justifikon plotësisht vlerësimin, midis mjaft vlerësimeve të tjera të mediumeve të njohura botërore, që këtij autori ia ka bërë St. Louis Post Despatch: “Asadi është mistik. Mjaft paragrafë te ai kanë një cilësi të veçantë jashtëtokësore”.                                                         

Autori përshkruan, në sajë të përvojës së vet personale, shkretëtirën e pafund, si një udhëtar i pasionuar, i guximshëm deri në marrëzi, deri diku kapriçoz, që nuk ndalej edhe para vështirësive, që mund ta rrezikonin seriozisht dhe ekzistencën e tij, për të shkelur madje edhe në ato vende ku kurrë më parë nuk kishte shkelur këmba e ndonjë të bardhi.                                                                                Po ofrojmë disa pasazhe:                                                                       “Rrafshirë e pafund, e shurdhër, e zbrazët saqë dukej jo që nuk po rrjedh, por po bie drejt horizontit. Kurrfarë zëri, cicërime, zukame, madje edhe era  rrëshqet poshtë, pa zë, mbi zbrazëti. Kjo nuk është heshtja e vdekjes, por më shumë heshtja e diç të palindur, të asaj që ende nuk është gjallëruar, heshtja para fjalës së Parë.”                                                                                   “Deti mashtrues, valëvitës ranor, që era e ka formësuar në bregore të buta, shkëlqen nën diell zbehtë –portokalltë, si pergament mjaft i vjetër.”                                                                                         Shkretëtirë e zbrazët, mezi e perceptueshme nën dritën e yjeve, por aq afër sikur rrahjet e zemrës tënde… Era shkretinore rrëshqet me zërin e butë murmurues, prej askund, askund…”               

“Bregoret ranore nën rrezet e diellit perëndues shkëlqejnë si masat e agatit, që derdhen në ngjyrat e ylberit në hijet gjithnjë të ndryshueshme të pastalit….”                                                                                                                                                             Dhe kështu lexuesi ndjen se, gjatë leximit, përjeton dhe bëhet bashkudhëtar i autorit në “shkretëtirën e pafund, nën dritën vezulluese, shkëlqyese, vibruese të përcëllimit diellor ”, duke ecur nëpër “shkurret e bardhit të verdhë…, gajushave gunga – gunga të hamdit gjarpërues, nën zbehtësinë çelikore të qiellit, pa kurrfarë lëvizje apo zëri; “nën vetminë përvëluese shkretinore ”, “nën qiellin hyllësor të natës, ku vijat e buta të bregoreve ranore ndriçojnë nën shkëlqimin yjor ”; ku “etja dhe heshtja e vrazhdë është mbështjellë me pëlhurën e vet të vetmisë ”; dhe i bëhet se dëgjon “çukurmimin e butë të hapave të devesë ”, “krikëllimën e vazhdueshme të rërës përcëlluese nën këmbët e kafshëve ”, “ritmin e të ecurit të devesë që më tepër e thekson se sa e prish heshtjen ”, “oshëtimën e resë së rërës vorbulluese që paralajmëron shtrëngatën ranore ”, e mbi të gjitha i bëhet se dëgjon: “këngët e njerëzve të shkretëtirës si frymë shkretëtire të kapura në zërin njerëzor, të menduara jo për të shkaktuar disponim, por për t`ua përkujtuar njerëzve përvojat e tyre shpirtërore e që janë të lindura shumë herët prej atmosferës shkretinore, ritmeve të erës dhe jetës nomade, ndjenjave të hapësirave të gjera dhe meditimeve mbi tanishmërinë e amshueshme ”.

E lexuesit natyrshëm i vjen ndërmend pyetja: Nga buron i gjithë ky frymëzim poetik i autorit në përshkrimin e shkretëtirës?         Përgjigjen e jep vetë autori :                                                                  “Shkretëtira është e zhveshur dhe e pastër dhe nuk njeh kompromise. Ajo i fshin prej zemrës së njeriut të gjitha fantazmat e bukura, që do të mund të shërbenin si maskë për mendimin lakmues dhe e bën të lirë që t`i dorëzohet Absolutit, që nuk ka të ngjashëm, i Cili është më larg nga e gjithë ajo që është larg, kurse më afër nga e gjithë ajo që është afër ”.                                    

 “Prej kur njeriu ka filluar të mendojë, shkretëtira ka qenë djepi i të gjitha besimeve në Një Zot. Njerëzit kanë pasur njëfarë parandjenje të ekzistimit dhe vetëmsisë së Tij, për shembull në nocionin e vjetër grek të Moirës, me fuqi të pakufishme mbi zotat olimpikë, por megjithatë konceptet e tilla asnjëherë nuk kanë qenë më tepër se ndonjë ndjenjë e paqartë – derisa njohuria nuk u ka ardhur me vërtetësinë shkëlqyese, njerëzve të shkretëtirës dhe prej shkretëtirës. Nga shkurrja gjëmbore përvëluese në shkretëtirën Midian u dëgjua zëri i Zotit drejtuar Moisiut, në shkretinë e shkretëtirës judaike Jezu Krishti e pranoi porosinë për Mbretërinë e Zotit, kurse pikërisht në Shpellën Hira, në kodrinat shkretinore në afërsi të Mekës, i erdhi edhe thirrja e parë Muhammedit nga Arabia.”

Po kush është Muhammed Asadi (apo Leopold Weiss, siç quhej më parë)?

 Leopold Weiss, është lindur më 1900 në Llavovo, që atë kohë hynte në përbërje të Austro – Hungarisë. Në vitin e njëzetë e dytë të jetës së tij, si korrespondent i disa gazetave gjermane e veçanërisht i gazetës së njohur: “Frankfurter Zeitung ”, filloi udhëtimet e veta të gjata në vendet islame. Ishte periudha vetëm e fillimeve të jetës aq të bujshme të odiseadës së tij. Hebre, euridit me frymë subtile, ai iu afrua Islamit dhe botës muslimane hap pas hapi. Ai u dallua për një talent të jashtëzakonshëm të vrojtimit dhe mënyrën origjinale të shikimit të problemeve. Pas disa vjet udhëtimesh gjithëpërfshirëse nëpër Lindjen e Mesme, më 1926, u bë musliman. E gjithë kjo ka qenë shumë më tepër se sa përshtatje e thjeshtë e europianit në bashkësinë muslimane në të cilën jeton. Ai edhe pse i lindur dhe i edukuar në Perëndim, pa kurrfarë rezerve shpirtërore, u identifikua plotësisht me botën muslimane. 

Si çelës për të hyrë në labirintin e kësaj vepre metafizike,do të mund të shërbente ky pasus i shkëputur nga vepra: “Sa të vështirë e kemi të arrijmë realitetin. Ne gjithnjë përpiqemi ta grabisim, por, ai nuk dëshiron të jetë i grabitur. Vetëm atje ku ai e ngadhënjen njeriun, ai vetë i dorëzohet”.

Për të kuptuar më mirë guximin e këtij intelektuali, të cilin kërkimi për gjetjen e së vërtetës e çoi në përqafimin e fesë Islame, le t`i rikthehemi fëmijërisë së tij të hershme. Ajo ka qenë një fëmijëri e lumtur që siç thotë edhe vetë autori: ‘më mbush me kënaqësi edhe në kujtesë’. Në pajtim me traditën e familjes së tij, ai kish studiuar me mësues privatë në shtëpi baza të themelta nga shkencat religjioze hebraike. Prindërit e tij me fjalë kishin shprehur përkatësinë e besimit religjioz, që kishte trajtësuar jetët e të parëve të tyre, por kurrë nuk kishin bërë as përpjekjen më të vogël për ta harmonizuar jetën e vet praktike ose madje etikën dhe mendimet e veta me ato mësime.

Ideja e religjionit ka qenë reduktuar në ritualin e mërzitshëm të atyre që kanë lidhur trashëgiminë e vet religjioze  me shprehinë. Babai i tij, në rininë e vet të hershme, kishte ëndërruar t`i kushtohej shkencës, por kurrë nuk kishte qenë në gjendje ta sendërtonte atë ëndërr dhe ishte dashur të kënaqej dhe të bëhej avokat, duke e ndërprerë traditën rabinore, që në familje shtrihej gjatë disa gjeneratave. Gjyshi i tij kish qenë rabin ortodoks, e tërë jetën e vet  kishte studiuar në kohën e lirë matematikë dhe astronomi dhe kishte pasur miqësi afatgjatë me kryepeshkopin grek, me të cilin bisedonte për postulatet metafizike të religjioneve të tyre.                                                                           Babai i nënës, bankier i pasur, duke poseduar tokë për pushimin e familjes, i kish mundësuar atij që në fëmijëri të udhëtonte, me prindërit e vet, nëpër vende të ndryshme: Vjenë, Berlin, Alpet e Çekisë, në Detin Verior dhe atë Baltik .

 Në moshën 13 vjeçare, ai kishte mundur jo vetëm të lexonte me lehtësi hebraisht, por fliste rrjedhshëm gjuhën aramite. Ka studiuar Dhiatën e Vjetër në origjinal dhe komentet e Talmudit. Efekti i atyre studimeve ishte i kundërt nga ai për çka ato kishin qenë të destinuara. Përkundër gjithë atij lulëzimi të urtisë religjioze, së shpejti tek ai u zhvillua ndjenja e përbuzjes ndaj shumë postulateve të besimit hebraik. Zoti, sipas Dhiatës së Vjetër dhe Talmudit, çuditërisht ishte i preokupuar me fatin e një populli të veçantë, hebrenjve. Zoti paraqitet më tepër si hyjni fisnore e një “populli të zgjedhur.”  Pasi religjioni për të nuk kishte domethënie më të madhe se disa rregulla kufizuese, shpejt u largua nga ai. Filloi të studionte historinë e artit dhe filozofinë në Universitetin e Vjenës. Ishte koha kur në Evropë vlerat etike, me të cilat ajo ishte mësuar me shekuj, u patën bërë amorfe dhe ekzistonte një vakum shpirtëror dhe mungesë e çfarëdo standardeve të sigurta morale. Labiliteti etik ishte duke çuar drejt kaosit moral. Thellë në  vetvete ishte i hidhëruar, i pakënaqur, duke mos ditur se pas çkaje synonte realisht, por njëkohësisht i bindur, me egërsinë absurde të rinisë se këtë një ditë do ta mësonte. Vëllai i nënës së tij, psikiatër, një prej nxënësve të parë të Frojdit, e futi në botën e re të psikanalizës. Nxitja e ideve frojdiane fillimisht ka qenë tepër dehëse. Kaloi shumë net duke dëgjuar diskutime ndërmjet disa prej pionierëve të rinj të psikanalizës, si: Alfred Adleri, Hermann Steckli dhe Otto Grossi. Por përfundimet e psikanalizës e lanë të pakënaqur. Ai ishte i shqetësuar nga arroganca intelektuale e shkencës së re, që tentonte t`i reduktonte të gjitha fshehtësitë e Unit  të njeriut në vargun e reaksioneve neurogjenetike dhe që nuk dëftente kurrfarë rruge të re drejt një jete më të mirë. Dëshpërimi i hidhur i Spenglerit, relativizmi moral i Niçes dhe nihilizmi shpirtëror që nxiti psikanaliza konsideroheshin si rebelim kundrejt rreptësisë së theksuar dhe konvencioneve boshe.

Pakënaqësia dhe jorehatia e tij u rritën dhe një ditë vere, më 1920, në moshën njëzet vjeçare, u përshëndet me Vjenën dhe u nis në Pragë për të filluar jetën e tij të mëvetshme. Ai ka ndier dëshirën dhe nevojën “që të kapet drejtpërdrejt me jetën, të hyjë në të pa kurrfarë mbrojtje artificiale me kujdesin e paramenduar, që dëshirojnë ta ndërtojnë rreth vetes njerëzit me shpirt të kthyer nga siguria, duke dëshiruar që ta gjejë vetë  hyrjen drejt rregullimit shpirtëror, që e ka ditur  se duhet të ekzistojë, po të cilin ende nuk kishte mundur ta kuptonte” .

Kjo ka qenë mosgjeturi e tërë gjeneratës së tij. Ishte kjo periudha  vetëm e fillimeve të jetës aq të bujshme të odiseadës së tij. Dëshira për bredhje nuk buronte aq nga etja për aventura se sa nga mallëngjimi për të gjetur vendin e tij të qetësisë në botë, të arrinte tek pika ku do të mund të lidhte disi krejt atë që mund t`i ndodhte me atë që mendonte, ndiente dhe dëshironte. Domethënia e të gjitha bredhjeve të tij ishte vetëdijesimi për pazakonshmërinë e botës që e rrethon, dëshira që ta takonte vetveten dhe kështu sërish ta zgjonte realitetin e vet personal të harruar.

Pas një viti plot ngritje e rënie aventuriere në qytetet e ndryshme të Evropës Qendrore, më në fund, në vjeshtë të vitit 1921, arriti të depërtonte në botën e gazetarisë. Atmosfera e përgjithshme e dydhjetvjeçarëve të parë në Evropën Qendrore ka qenë tejet e nderë. Pasiguria shoqërore dhe morale kishte nxitur një shpresë dëshpëruese që shprehej në eksperimentime në muzikë, pikturë, teatër dhe shpesh në hulumtimin revolucionar të kulturës.

Në botën e lartësuar evropiane, të pakënaqur, të tendosur emocionalisht, të zbrazët shpirtërisht, Hyjnia e vërtetë nuk ka qenë më e llojit shpirtëror. Të paktë ishin ata që ndienin dhe mendonin në mënyrë religjioze dhe përpiqeshin t’i pajtonin besimet e veta morale me frymën e qytetërimit të vet. Evropiani mesatar njihte vetëm një besim pozitiv: adhurimin e përparimit material. Tempujt e kësaj “feje” ishin fabrikat, kinematë, laboratorët, hidrocentralet, sallat e vallëzimit; ndërsa “klerikët ”e saj kanë qenë: politikanët, bankarët, inxhinierët, yjet e filmave, bosët e kompanive ajrore dhe industriale etj.                                                                        

 Në shekujt 18-19-të  u bënë përpjekje për ta përhapur Ungjilloren e Kristianizmit nëpër tërë botën, por tash kur zjarri i tyre religjioz ish ftohur, aq sa religjioni filloi të konsiderohej vetëm si shtresë qetësuese muzikore – së cilës nuk i ishte lejuar të kishte ndikim në jetën e mirëfilltë – filluan përpjekjet që në vend të saj të përhapet “Ungjillorja materialiste” e mënyrës perëndimore të jetesës, besimi se të gjitha problemet njerëzore mund të zgjidhen në fabrika, laboratorë dhe mënyra statistikore. Sipas shkencës dituria ishte çdo gjë, por harrohej se dituria pa cak etik, mund të shpinte vetëm në kaos. Reformatorët shoqërorë, socialistët – të gjithë që dëshironin ta ndërtonin botën më të mirë e më të lumtur – mendonin ta realizonin atë vetëm në suazat e rrethanave të jashtme, shoqërore dhe ekonomike. Ata e ngritën koncepcionin materialist të historisë së vet në një nivel të një lloji të ri, të metafizikës antimetafizike.

Kjo ishte pak a shumë atmosfera e atyre viteve në Evropën Qendrore, që vazhdon të jetë aktuale edhe sot, për të cilën më konkretisht autori shkruan: “Perëndimori ka humbur çdo integrim të brendshëm me natyrën. Jeta i është bërë enigmë. Ai është bërë skeptik, prandaj edhe është izoluar nga vëllai i vet, është vetmuar. Që të mos shkatërrohet në këtë vetmi, ai duhet të përpiqet që me mjetet e jashtme të dominojë në jetë. Pasi ka humbur çdo orientim metafizik dhe ka vendosur të jetojë pa të, ai duhet të gjejë aleatë mekanikë…Ai zbulon makina të reja, por në të njëjtën kohë ato krijojnë për të nevoja të reja, rreziqe të reja, frikëra të reja dhe etjen e pashueshme për aleatë të rinj artificialë…Shpirti i tij humbet në punë, kurse makina humbet qëllimin e vet të vërtetë, që ta ruajë e ta pasurojë jetën njerëzore. Shpejtësia e përparimit modern teknik është  rezultat jo vetëm i rritjes pozitive të dijes, por po ashtu edhe i dëshpërimit shpirtëror…Pas fasadës së shkëlqyeshme përgjon frika nga e Panjohura…Pa ndonjë orientim të mirëfilltë religjioz, perëndimori nuk mund të ketë dobi morale nga drita e dijes që shkenca e tij rrezaton…Shoqëria perëndimore nuk e ka mohuar kategorikisht Zotin, ajo thjesht nuk ka vend për Atë në sistemin e vet intelektual. Kristianizmi ka pushuar t’i japë motivim moral qytetërimit perëndimor. Pjesëtarët e tij janë mësuar me mësimin se religjioni nuk duhet të përzihet në jetën praktike. Kësaj i ka ndihmuar qëndrimi i lashtë i Kishës, i cili ka ndjekur parimin e ndarjes midis “asaj që i takon Zotit dhe asaj që i takon Çezarit.”

Duke mos iu ofruar besimtarëve te vet orientim konkret në gjërat e kësaj bote, religjioni të cilin e predikon bota perëndimore ka gabuar në atë që në të vërtetë është detyrë parësore e çdo religjioni: t’i tregojë njeriut jo vetëm si të ndiejë por edhe si të jetojë në mënyrë të drejtë. Me ndjenjën e instinktit se religjioni i vet në një farë mënyre e ka lënë në baltë, njeriu perëndimor e ka humbur tërë besimin e vet të vërtetë në kristianizëm, duke jetuar në një vakum të plotë moral dhe shpirtëror…”

E gjithë  kjo ishte ajo çka përjetonte edhe vetë autori, sikurse e gjithë gjenerata e tij. Por atij kurrë nuk i kishte rënë ndërmend, ashtu sikurse askujt rreth tij, se përgjigja mund të merrej nga përvojat kulturore jashtëevropiane. Evropa ishte fillimi dhe fundi i çdo mendimi të tij dhe ai madje as kishte arritur ta pyeste veten se a është mënyra europiane e jetës, mënyra e vetme e mundur. Pra sikurse të tjerët ai qe thelluar plotësisht në pikëpamjen egocentrike kulturore evropiane.

Mënyra e vjetër e mendimit greko-romak, që e ndante botën “në grekë dhe romakë ”, në njërën anë dhe në “barbarë”, në anën tjetër, ka qenë aq thellë e rrënjosur në frymën perëndimore, saqë ajo nuk ishte në gjendje që as teorikisht të pranonte vlerën e diçkaje tjetër jashtë sferës së saj vetjake kulturore. Megjithatë, disa dijetarë të pjekur perëndimorë, të liruar nga iluzionet dhe skeptikë në shumë aspekte ndaj qytetërimit vetjak, kishin filluar t`iu drejtoheshin pjesëve të tjera të botës në kërkim të frymëzimeve kulturore.

Edhe Weiss për një fare kohe u end në këto ujëra. Prej moshës 17 vjeçare e disa vjet më pas, filozofia e daocistëve, e themeluar nga Lao Czi, i kish shërbyer si një dritare nëpër të cilën kishte mundur të shikonte në fushat si kristali të pastra të jetës, larg çdo ngushtësie dhe frike. Evropa, ndoshta, as që do të mund ta arrinte atë kthjelltësi të lehtë të shpirtit për të cilën fliste Lao Czi, nëse nuk do të merrte guximin të dyshonte në rrënjët e veta shpirtërore dhe morale. Por, me kalimin e kohës, filozofia e Lao Czi-s u tërhoq në prapavijën e ëndërrimeve të tij ideore, duke mbetur vetëm bartëse e poezisë joshëse dhe thirrje ëndërruese drejt një fortese të fildishtë, të cilën autori nuk e kishte dëshiruar kurrsesi edhe pse ishte në konflikt të vazhdueshëm me botën e paharmonizuar dhe të hidhët.

Dhe fati sjell kthesën në jetën e tij. Në verë të vitit 1922 filloi udhëtimin e tij të parë në Lindjen e Mesme: Palestinë, Egjipt, Transjordani, Siri etj. Këtë aventurë të tij të parë drejt Lindjes, të kryer thjesht prej kureshtjes, e ka menduar si një udhëtim të rastit dhe si një interlud të këndshëm, por jo të rëndësishëm. Sikur atëherë dikush t`i kish thënë se njohja e tij e parë me botën islame do të shkonte larg përjetimit shëtitës dhe do të bëhej kthesë në jetën e tij, atij do t’i dukej kjo si një ide skajshmërisht absurde. Ashtu edhe sikurse shumica e evropianëve të tjerë, mendimet e tij me këto vende i lidhte me atmosferën romantike të netëve arabe, koloritin, traditat ekzotike, oazet idilike, - por kurrsesi nuk ka menduar të priste përjetime  edhe në fushën shpirtërore. Ka qenë i edukuar me bindjen se Islami dhe çdo gjë që ai paraqet nuk duhet as të përmendet së bashku dhe aq më pak të krahasohet me dy fetë, të vetmet të cilat Perëndimi i konsideronte të denja të merren seriozisht: kristianizmin dhe hebraizmin. Perëndimi tregohej pak më tolerant ndaj kulturave të vjetra; jo ndaj Islamit, por ndaj disa kulturave të tjera lindore që ofrojnë një lloj joshjeje shpirtërore. Ai mund t’i shqyrtonte plotësisht i qetë kulturat e tilla, vërtet të huaja, si: hinduizmi apo budizmi, pa e shqyrtuar aspak mundësinë e ndërrimit të besimit të tij vetjak me ato besime, por kjo qetësi perëndimore çrregullohej plotësisht nga paragjykimet emocionale kur ishte në pyetje Islami, për shkak se vlerat e Islamit paraqesin provokim potencial për shumë koncepte perëndimore të jetës shpirtërore dhe shoqërore.

Armiqësia ndaj Islamit ka qëndruar mbi djepin e qytetërimit evropian. Prej kohësh ishte mbjellë fara e errët e urrejtjes ndaj religjionit dhe qytetërimit, i cili ishte krejtësisht i ndryshëm nga religjioni dhe qytetërimi Perëndimor. “Dhe si për ironi të historisë, kjo urrejtje shumë e vjetër ndaj Islamit, që është me prejardhje religjioze, vazhdon ende në kohën kur religjioni e ka humbur pjesën më të madhe të ndikimit të vet në frymën e evropianëve, gjë që s`është befasuese, pasi dikush mund t`i humbë besimet religjioze që i janë dhënë në fëmijëri, por megjithatë disa emocione të veçanta të lidhura me ato besime mbeten racionalisht në fuqi gjatë tërë jetës së tij të mëvonshme. E kjo është pikërisht ajo që i ka ndodhur këtij personaliteti kolektiv, do të thotë qytetërimit perëndimor. Hija e luftërave kryqtare pezullon mbi Perëndim edhe sot dhe të gjitha reagimet ndaj Islamit dhe botës muslimane bartin gjurmë të shprehura të kësaj vegullie që vështirë vdes”.

Nën peshën e gjithë këtyre paragjykimeve, Leopold Weiss, në verë të vitit 1922, u nis drejt vendeve të Lindjes.                              Përshtypja e parë  mbresëlënëse e tij, sapo shkeli në tokat arabe, ishte atmosfera e lirisë që përshkonte jetën e arabëve, parandjenja e botës pa kufij përcaktues, e cila është plotësisht e rrethuar në vetvete e megjithatë e hapur në të gjitha anët, e një bote që së shpejti do të bëhej e tij personale. Kontakti me ta bëri që ai të dëgjonte këngën e shpirtit të fortë, që nuk njeh pengesat e rrethanave dhe i cili është në qetësi me vetveten dhe e shtyri të ndiejë nevojën e fortë që ta njohë dhe ta kuptojë jetën e tyre. Ashtu papërcaktueshëm, ai i kish përfytyruar arabët vetëm si nomadë në tendat shkretinore dhe si banorë të oazeve idilike. Ata muaj të parë të qëndrimit të tij në tokat arabe qenë vendimtarë për kthesën që po vinte në jetën e tij. Ai u ballafaqua me një domethënie jetësore krejtësisht të re. Fryma e ngrohtë njerëzore, sikur kishte rrymuar nga gjaku i atyre njerëzve në mendimet dhe lëvizjet e tyre, larg vuajtjes shpirtërore dhe fantazmave të frikës, karakteristikë e jetës perëndimore. Lirshmëria e tyre, ndryshe nga ajo e aristokracisë evropiane, nuk ishte shkëlqim i butë, i edukuar brez pas brezi me përpjekje të kujdesshme, por sikur zjarri i ngrohtë i cili buron prej sigurisë së tyre. Tek arabët ai filloi të gjente diç që gjithnjë jo vetëdijshëm e kishte kërkuar: lehtësinë emocionale ndaj të gjitha pyetjeve jetësore. Ajo që në fillim ka qenë diç më shumë se simpati për pamjen e jashtme të jetës arabe dhe sigurisë emocionale që ka vërejtur tek ata, pahetueshëm u ndërrua në diç që i ngjante kërkimit personal. Gjithnjë e më shumë po bëhej i vetëdijshëm për dëshirën e paevitueshme për të mësuar se ç’është ajo që qëndron në rrënjën e kësaj sigurie emocionale, sikur kjo dëshirë të kishte qenë fshehtësisht e lidhur me problemet e tij më intime. Apo, ndoshta për të gjetur atë që perëndimorët i ka larguar nga liria solemne jetësore, që dukej se arabët e kishin, e të cilën është dashur ta kenë pasur më herët edhe ata. Ose, përndryshe si kishin mundur t`i jepnin artet e mëdha të së kaluarës, katedralet gotike të Mesjetës, gëzimin luksoz të Renesancës, pikturat e Rembrandit, fugat e Bahut, ëndrrat e kthjellëta të Moxartit apo murmurimën e Bethovenit?! Tashmë botës evropiane i mungonte liria solemne jetësore, paqja me veten, prandaj kurrë nuk do të ngrihej më mes tyre një Bethoven  apo një Rembrand

Ai filloi të kuptojë se, për shumicën e njerëzve në Perëndim, përditshmëria e jetës ka qenë barrë e rëndë, nga e cila mund t’i lironte vetëm e diela, por gjithë ato ditë të dielash të zbrazëta, së bashku me ankthet që shkaktonte  ajo zbrazëtirë, nuk ishin më ditë pushimi, por ishin bërë arrati në jorealen.

Ishte koha kur ai filloi të bëjë karrierë të bujshme në gazetën prestigjioze “Frankfurter Zeitung ”, e cila ishte gati-gati një institut hulumtimesh, artikujt e së cilës shërbenin si evidencë e dokumentuar, ku mund të mbështeteshin politikanët dhe historianët dhe analizat politike të së cilës  shiheshin me të njëjtin respekt sikurse edhe notat verbale të qeverive të huaja. Talenti i tij i jashtëzakonshëm bëri që ai të afirmohej si një gazetar i shquar për problemet e Lindjes së Mesme dhe të ish përfaqësuesi i saj special në këto vende.

Disa nga artikujt e tij, sidomos ato në lidhje me psikologjinë religjioze të iranianëve, zgjuan vëmendjen e orientalistëve të dalluar, e në bazë të këtyre arritjeve ai u ftua të mbante një varg ligjëratash në Akademinë Gjeopolitike të Berlinit, nder që nuk i qe ofruar asnjë njeriu të moshës së tij (në atë kohë ish 26 vjeçar). Madje një artikull i tij ish botuar, me lejen e Frankfurter Zeitung - ut, pothuaj tridhjetë herë në shumë gazeta të tjera. Gjatë kthimeve të tij të herëpashershme në Evropë, ai kish vënë re se nuk mund të fliste më me të njëjtën gjuhë  intelektuale me miqtë  e tij  të vjetër letrarë, pasi shumica  e tyre  ishin të mendimit se religjioni ishte çështje e së kaluarës dhe se ai kish pushuar të ish çkadoqoftë, përveçse një konvencion i demoduar dhe se koha e tyre  kërkonte një qasje të re “humaniste ”. Ai pati arritur deri te pika, ku po i bëhej e qartë se nuk do të ishte kurrë më në gjendje të identifikohej me synimet e shoqërisë perëndimore. Por, ai kish filluar të kuptonte, me një vërtetësi gjithnjë  e në rritje, se ajo kohë kish nevojë për fenë, që do t`u mundësonte të kuptonin zbrazëtinë e përparimit material dhe t`u mësonte se si të vinin  baraspeshën midis kërkesave shpirtërore dhe atyre fizike.

Ai filloi të zbulonte lidhjen midis sigurisë emocionale të arabëve me fenë të cilën ata predikonin dhe të kuptonte se gjendja kaotike e etikës dhe mungesa e brendshme e tërësisë evropiane, ishte pasojë e humbjes së lidhjes së saj me besimin religjioz, i cili i kish dhënë formë qytetërimit Perëndimor.

Sa më tepër mësonte diçka për mësimet e Islamit, aq më shumë i bëhej se zbulonte diçka që gjithnjë e kishte ditur edhe duke mos e ditur. Në atë periudhë të jetës  së tij, problemi i Islamit e përshkroi në atë masë, saqë i shtyu të gjithë të tjerët. Preokupimi i tij tash kish filluar ta kapërcente shkallën fillestare, ku ndihej interesimi intelektual për ideologjinë dhe kulturën e çuditshme, dhe ish shndërruar në kërkesë të pasionuar të së vërtetës.

Evropianët agnostikë e shihnin çdo përvojë religjioze nëpër thjerrëzën e botëkuptimeve kristiane dhe e konsideronin “të vlefshme” vetëm nëse ishte përcjellë me mallëngjimin e respektit të thellë misterioz para gjërave të fshehura dhe jashtë të kuptuarit intelektual, që i përshtatet thënies së Tertulianit: “Credo quia absurdum” - E besoj, sepse është absurde.  

Weiss, me mprehtësinë që e karakterizonte, arriti të kuptonte se Islami në mënyrë parësore ishte ndërmarrje intelektuale e jo emocionale. Sipas të konceptuarit islam, natyra burimore e njeriut në thelb është e mirë, kundrejt idesë kristiane se njeriu është lindur mëkatar, ose mësimeve hinduse se ai në pikënisje ishte i ulët, i papastër dhe duhej të kalonte me mundime nëpër një sërë inkarnimesh të gjata drejt cakut përfundimtar të përsosurisë. 

Ai me aftësinë e tij tipike analizuese arriti të kuptonte se rënia e muslimanëve nuk ishte pasojë e ndonjë mangësie të Islamit, por pikërisht lëshimi i tyre që të jetonin sipas tij, sepse pikërisht Islami i kish shpënë muslimanët e parë deri tek ngritjet kulturore kolosale të tyre.

Nuk e kishin bërë muslimanët të madh Islamin, përkundrazi Islami i kishte bërë të mëdhenj ata. Por kur feja e tyre kish filluar të bëhej shprehi dhe kish pushuar të ishte program jetësor, shtytja krijuese që kish qëndruar në themel të qytetërimit të tyre, gradualisht, kishte filluar të zhdukej dhe ia kish lëshuar vendin indolencës, sterilitetit dhe rënies kulturore. Por, megjithatë, edhe pse në një masë të madhe e kishin humbur atë fuqinë krijuese, e cila thesarin e tyre kulturor e kish bërë aq të madh, këta popuj muslimanë kishin kontakt shpirtëror të drejtpërdrejtë, të gjallë me kolosët e tyre. Nuk ishte aspak e pabesueshme të dëgjoje beduinin analfabet se si citonte vargje të një poeti të madh arab, që kish jetuar në shek. e 10-të, ndofta më pak e pabesueshme seç do të ishte të dëgjoje fshatarin bavarez të citonte Gëten apo punëtorin anglez të citonte William Blake-n, Shelley-n, Dylan Thomas, John Keats apo Wallace Stevens.

Atë e impresionoi fakti se Islami ishte një sistem që kish të bënte jo vetëm me gjërat shpirtërore, por ofronte kornizë për të gjitha aktivitetet individuale dhe shoqërore, pikëpamjet morale dhe fizike, problemet e trupit dhe shpirtit, madje edhe për çështje të tilla “profane” siç ishin tregtia, trashëgimia, e drejta e pronësisë etj. Njohja e mëtejshme dhe më e thellë e Islamit bëri që ai të kuptonte se Islami ofronte vizionin e një organizimi politik, në të cilin vetëdija për Zotin ish burimi kryesor i mirësjellje praktike të njeriut dhe themel i vetëm i të gjithë institucioneve  shoqërore. Ai ofronte një shoqëri të hapur ideologjike, përkundër shoqërive të mbyllura, racore dhe gjeografikisht të kufizuara. Islami kish konceptuar një sistem në të cilin nuk kish ndarje klasash, kurrfarë aristokracie trashëguese, në realitet kurrfarë funksionesh trashëguese. Qëllimi kish qenë konstituimi i teokracisë në raport me Zotin dhe i demokracisë ndërmjet njeriut dhe njeriut. Dhe përderisa në fillim të historisë islame, ky sistem ishte aplikuar me sukses në praktikë, mund të bëhej realisht i mundshëm sërish.

Kështu dalëngadalë, fshehtas, pa zhurmë e britmë, Islami hyri tek ai, me qëllim që të mbetet përgjithnjë.

Për kalimin e tij në Islam, autori thotë: “Islami më duket si vepër e përkryer arkitektonike. Të gjitha pjesët e tij janë të konceptuara harmonikisht dhe e plotësojnë dhe e mbështesin njëra-tjetrën. Pikërisht fakti se çdo gjë  në mësimet dhe postulatet e Islamit është në vendin e vet më ka impresionuar tejet fuqishëm. Islami ka hyrë tek unë heshturazi dhe fshehtazi, por përgjithmonë…”

Së fundi, është meritë e pamohueshme e përkthyesit, z. Nexhat Ibrahimit,që bëri që Asadi të rrëfejë udhëtimkërkimin e vet edhe shqip. Ky përkthim, që siç dihet është punë sa fisnike aq edhe sfilitëse, tregoi befasueshëm se përkthyesi hyn edhe në radhët e atyre përkthyesve me vokacion të spikatur shkrimtari, duke e tejkaluar imazhin e tij të deritanishëm si përkthyes dhe kërkues i fushës historike dhe filozofike. Përkthyesi shpalos edhe një dimension të ri të talentit të tij, atë të një shkrimtari, pasi përkthimi i kësaj vepre letrare nuk dallon nga ato të kryera nga përkthyes të afirmuar dhe profesionalistë. Mark Strand-i ka pasur parasysh pikërisht veprat e denja letrare, kur shprehet: “Forca e një stili duhet matur me kundërshtimin që ai i bën përkthimit ”.

Njeriu ndjen respekt të thellë për vetëmohimin e pashoq dhe vullnetin e hekurt të këtij intelektuali të paepur, që arriti të nxjerrë nga qelitë makabre të bishës millosheviçiane, një perlë të tillë, një vepër që mund të përkthehet nga intelektualë të një rangu të tillë të lartë,siç është Nexhat Ibrahimi.

Lexuesi pyet veten me habi se ku e gjeti përkthyesi njomësinë dhe ngrohtësinë e nevojshme për të ushqyer brishtësinë që ngërthen në vete proza poetike e Asadit, brenda zymtësisë së mureve të ftohta të burgut, nën terrorin e vazhdueshëm fizik dhe psikik të regjimit të urryer racist, përtej çdo ngrohtësie dhe ushqimi shpirtëror, larg rrethit të njerëzve të ngritur shpirtërisht, afër njerëzve me vulgaritet shpirtëror, nën kërcënimin brutal të urisë, sëmundjes, torturës, të eliminimit fizik pa zë e pa gjurmë….

Marrë në tërësi, puna voluminoze e deritanishme, që ka shoqëruar veprën dhe krijimtarinë e Nexhat Ibrahimit, duke marrë parasysh edhe moshën e tij relativisht te re, ngjason me punën kolosale të njerëzve të mëdhenj, duke e radhitur atë pa asnjë diskutim të parin për sa i përket prodhimtarisë dhe kontributit me të cilin ai e ka pasuruar literaturën islame në gjuhën shqipe. 

Tepër modest, popullor dhe i thjeshtë në jetën e përditshme, por që transformohet krejtësisht në tavolinën e tij të punës, në kushte tepër modeste punë e jetese – karakteristikë e gjithë njerëzve të ndershëm, ai vazhdon palodhshëm të japë kontributin e tij për lartësimin e fesë Islame.

Ky libër na erdhi në duar paralelisht me shpërthimin e sythave e bisqeve të pemëve dhe përhapjen e aromës së petaleve të luleve në fillimpranverën e këtij viti, si një dhuratë e çmuar, që hodhi rrënjë të thella në zemra dhe që do të gjelbërojë përherë në shpirtrat tanë.              

 

 

    FUND                                                                           


__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
BeqirS | 23 Dec 18:58 2008
Picon

Qato arriiti nje fitore historike

 
 
 
 Qato arriti një fitore historike, duke mundur në "shtëpinë" e tij ose mbretërinë e boksit, teksa shkatërron bokserin amerikan David Estradën në 6 raunde
 
 
 
 
 
BEQIR SINA, New York
 

 
Boksieri 30-vjeçar, Kreshnik Qato ka fituar me  "knock-out"-i teknik, 12 me 10, duke ngritur lart flamurin kuq e zi, dhe peshë entuziasmin e qindra shqiptarëve 
 
 
 
WASHINGTON D. C: Boksieri i mirënjohur shqiptar, Kreshnik Qato, e fitoi  duelin e zhvilluar mbrëmjen e 20 dhjetorit. Meçi ishte i vlefërshm për të mbrojtur titullin e kampionit të botës në peshën e mesme, në versionin WBF. Siç dihet këtë titull bokseri shqiptar, që bokson me flamurin dhe simbolet kombëtare shqiptare Kreshnik Qato, e patë fituar më 4 prill 2008, kur u ndesh me portugezin Vitor Sá, në duelin për kurorën e kampionit të botës të World Boxing
 
  Në meçin e organizuar nga kompania amerikane të "Babie-Girl-Production" dhe ajo shqiptare "Yldon" Sh.p.k., Qato, ka fituar me një "knock-out"- i quajtur teknik,  në raundin e gjashtë, nga 12 raunde që duhej të zhvilloheshin. Me këtë fitore bokseri shqiptar Kreshnik Qato, ka  ngritur peshë entusiasmin e disa qindra shqiptarëve, që kishin udhëtuar për të mbështetur Qaton edhe nga Çikago, Detrioti, Bostoni, Nju Jorku, Nju Jersi, Karolina e Veriut, Virxhinia, Uashingtoni, Teksasi dhe Arizona.  Prania e tifozve shqiptarë në pallatin e sportit "Burr Arena" të Universitetit të Hauardit në kryeqytetin amerikan, e ka bërë Qaton të boksojë njësojë sikur të boksonte në shtëpinë e tij.
 

  Dueli i 30-vjeçarit shqiptar i cili jeton në Bitaninë e Madhe, me amerikanin e me origjinë guatemalo-meksikane, David Estrada, i cili jeton në Çikago, u zhvillua në kompleksin sportiv "Burr Arena" të Universitetit "Howard" në Uashington D.C, Meçi përfundojë në raundin gjashtë, pikërishtë at'here kur traineri i David Estrada, me nofkën " Nusja e Lalës", u detyrua t'a ndëpres meçin - duke hedhur peshqirin e barrdhë në mes të ringut.

   Ishte ky momenti më kulminantë, ndoshta që shpërtheu edhe me një entuziasëm të madh i qindra adhuresve shqiptarë, që mbanin në duar flamurin kuq e zi dhe thërsinin vazhdimisht "Qato - Qato - Albania - Albania". Ndeshja e Qatos, ka një vlerë të veçantë, për arsye se, ky duel i dha atij për të dytën herë rrypin e kamiponit në kategorin e WBF.

 

Qato - Estrada : 12 me 10

 
  Sipas disa gazetave të boksit amerikan, shkruhet sot se Qato e ka sulmur qysh në fillim me grushta të njëpasnjëshëm, Estradën, sa që edhe ai vetë nuk e ka menduar se nga vinin grushtat në fytyrë. "Grushtimet e Qatos në raudin e 6-të, i a "dërrmuan" fytyrën Estradës, duke e gjakosur atë në syrin e majtë" . Në momentin që Estradësi shpertheu gjaku në sy, traneri i tij hodhi peshqirin e bardhë në ring. Mirpo, Estrada, u pa të ishte i pa kënaqur nga ky veprim i trainerit të tij, dhe e kundërshtojë atë dhe e refuzojë vendimin e gjyqtarit Joe Cooper, i cili çoi në vend vendimin e jurisë, teksa ngriti dorën lart Qatos, duke fitur me "Knock-out" teknik 12 me 10 , 2 munita e 18 sekonda, pasi kishte nisur raundi i gjashtë.
 
  Megjithatë, meçi kishte një të veçantë tjetër. Mbasi ndonëse, bokseri nga Shqipëria e jeton në Angli, zhvillonte për herë të parë një ndeshje boksi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Kreshnik Qato është ndier në fakt si në shtëpinë e tij, pasi shqiptarët dhe ngjyrat kuqezi, si dhe brohorimat në gjuhën shqipe, kanë mbushur arenën sportive  dhe kampioni në fuqi nuk i ka zhgënjyer ata, duke u dhuruar një fitore të padiskutueshme, të paktën këtë fakt ai e ka pohuar edhe vetë pas fitores. 
 
  Sipas komentatorit të mirënjohur amerikan të boksit, Gary Williams, i cili ka më se 21 vjet që spikat në këtë sport, "Qato ishte mjaft i saktë teknikisht, duke shpalosur një mbrojtje të qëndrueshme dhe duke u kundërpërgjigjur mjaft mirë. Estrada u përpoq në maksimum, por nuk mundi ta përballonte lojën gjithnjë në rritje të kampionit në fuqi".
 
  "Qato vijoi t'i jepte kundërshtarit goditje të forta dhe të pastra në kokë dhe në trup, - vijon më tej komentin e tij gazetari i mirënjohur amerikan i boksit. - Raundi i pestë ka paralajmëruar epërsinë në rritje të boksierit shqiptar, i cili e dominoi plotësisht atë, ndërsa raundi i gjashtë ishte thjesht një formalitet".
 
   "Boksieri shqiptar vijoi sulmin e tij të pamëshirshëm dhe trajneri i Estradës u detyrua të hidhte peshqirin në ring, duke sinjalizuar kështu edhe dorëzimin e boksierit të tij, saktësisht pas 2 minutash dhe 18 sekondash të raundit të gjashtë", - përfundon komentin e tij Williams, i cili shprehet gjithashtu i impresionuar nga prania e shumtë dhe mbështetja e zjarrtë e shqiptarëve për Qaton.
 
  
    Ndeshja e zhvilluar në Hauard të Uashingtonit u ndoq me brohorima nga qindra shqiptarë që jetojnë dhe punojnë në SHBA dhe brohorimat nga qendra sportive, ku u zhvillua ndeshja, u zhvendosën në rrugë dhe më pas në një lokal shqiptar në Uashington. Në festë, e cila ka zgjatur deri në agim, merrnin pjesë edhe zv.ambasadori, Kreshnik Çollaku, dhe Dritan Mishto, përfaqësuesi shqiptar, i ngarkuar me çështjet e NATO-s. Të cilët, në emër të shtetit shqiptar dhanë një kontributë të çmuar në mbarvajtjen e meçit, duke vlersuar lart bokserin tonë "kampionin e botës" në versionin "WBF", Kreshnik Qato
 

Kreshnik Qato: Kjo, një fitore e të gjithë shqiptarëve
 
 
    Pasi është rikonfirmuar "kampion i botës" në versionin "WBF", Kreshnik Qato, sipas medies shqiptare u shpreh i kënaqur për fitoren dhe kërkon të mos i vendosë kufi vetes. Në një bisedë telefonike , boksieri që ngriti sërish lart flamurin e Shqipërisë, tha se së shpejti do të bëjë të ditur planet e tij dhe të promotorit të tij, Ylli Ndroqi, për ndeshje të reja dhe më emocionuese, sigurisht për të rimbrojtur brezin e artë.
 
    "Së shpejti, unë dhe menaxheri im, Ndoqi, do të zbardhim një plan të ri, ku do të bëjmë të ditura edhe lëvizjet tona të ardhshme për të mbrojtur titullin e kampionit të botës", - tha Qato, i cili preferoi të mos bënte të ditura detaje nga ky projekt i ri i cili siç theksoi edhe vetë, "do të bëhet publik së shpejti". Boksieri, i cili duke u gdhirë e diela (me orën shqiptare), u rikonfirmua kampion i botës, pas fitores me nokaut teknik ndaj boksierit amerikan, David Estrada, nuk harroi për asnjë çast të falënderonte për mbështetjen promotorin e tij, Ylli Ndroqi, dhe ata qindra tifozë shqiptarë të cilët i dhanë zemër gjatë përballjes së zhvilluar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. "Jam ndier si në shtëpinë time, - tha ai duke folur pas ndeshjes. - Nuk dalloja dot ndryshim dhe më dukej jo sikur ishim në Uashington, por sikur ishim në Shqipëri". 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 










__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
Hamdi Nuhiju | 23 Dec 22:07 2008
Picon

Ky eshte DR.XHABIR HAMITI te cilin e levdone Surroi me shok, shikoni ne privat cka me shkruan



---------- Forwarded message ----------
From: endelus2004 <endelus2004 <at> yahoo.co.uk>
Date: Dec 22, 2008 7:19 PM
Subject: Re: Xhabir Hamiti si Behxhet Shapati
To: Hamdi Nuhiju <ekonomisti2006 <at> gmail.com>

O TI HUMDI BOTHA A PO SHKON ME JA RRUE XHABIRIT!!!!. SHUME I VOGEL
JE TI ME SHKRU E ME ANALAIZU PERSONALITETIN E DR.XHABIR HAMTIT.




> Nuk e njoh personalisht Xhabi Hamitin dhe nuk eshte ne rregull qe
te rrahet
> nje hoxhe.
> Por, me cudit fakti se ne disa vende ose lista tjera e kam pa
shpesh here po
> kete Dr.Xhabir Hamiti duke sulmuar muslimanet dhe Islamin ne emer
dhe
> mbiemer te Veton Surroit dhe partise se tij.
> Ju po thuani qe eshte hoxhe, por nuk nuk e njoh kete njeri si
hoxhe, e kam
> pa disa here ne ekranet televizive qe i vie marre te paraqite bile
pak
> identitet se eshte musliman, e te mos flasim se eshte hoxhe.
> Ai ndoshta eshte dr. i ndonje shkence islame, por kontributet e
tij nuk kane
> mberri te muslimanet, se mesiguri se kontribute te personave te
tille
> arrijne vetem tek dyert e partise.
> Deklarata e tij se e kan rrah ekstremistet islamik eshte shum
shokuese dhe
> prekese. Sot kemi nje Molla Sul i cili ka shoferin e tij personal
nje
> kontrabandues narkotikesh, shih per kete ne:
> http://www.lajmpress.com/index.php?faqe=shfaqlajm&id=3455
>  Kemi nje Molla Sul i cili djalin e tij e ka vjedhes te pompave te
benzines,
> dhe mesiguri se kemi edhe nje Dr.Xhabir Hamiti i cili ndoshta
eshte hoxhe,
> por i vie marre dhe turp neper media te paraqitet si i tille.
> Dhe nuk di pse cajme kryet me njerez te ketille kur kemi pune te
me mencura
> me be.
> Mos harroni se gjendemi ne 10 ditet dhe netet e bekuara ne te
cilat duhet te
> shtojme dhikrin tone, sadakane, tone, namazin tone dhe veprat e
mira. E Zoti
> i denon ne ditet dhe netet e bekuara njerezit ne forma te
ndryshme. Ndoshta
> pjese e denimit te Zotit eshte edhe ky akt krimi qe ndodhi kunder
Dr.XHabir
> Hamitit.
> Selam alejkum
>
>
> On 12/3/08, Olsi <olsi <at> ...> wrote:
> >
> >   Kasim vella,
> >
> > Nese do te kesh patur rastin ta njihje Enver Hoxhen, nuk ka patur
> > njeri me te mire sesa ai. Ama njerezit gjykohen sipas veprave te
tyre
> > dhe jo sesa te mire jane. Kjo intervista e Xhabir Hamitit mua mu
duk
> > si interviste e nje njeriu agjenturash. Une dyshoj qe Xhabir
Hamiti
> > do te kete ngrene ndonje luge corbe te prishur ne ndonje vend qe
> > vjell kaq vrer kunder muslimaneve te Kosoves. Si ky, si Rexhep
Boja
> > jane fytyra e zeze e Islamit ne Kosove. Arsyeja pse sot ne Kosove
> > mileti po behet katolik, lidhet me punen e Rexhep Bojes, qe ju be
> > zagar Ibrahim Rugovos - dhe ne nje kohe qe Rugovo puthej me
Papen, ky
> > debil rrinte sus.
> >
> > Kur isha ne Londer para nja 1 viti takova nja 2 zara te Rexhep
Bojes,
> > qe e mbanin veten per hoxhe. Keta nga do qe shkonin, nje e dy
shanin
> > arabet e vehabitet, ne vend qe te merreshin me punet e fese. Nje
> > musliman qe kisha me vete - kur pa gjendjen e ketyre derdimeneve
dhe
> > te kosovareve ne UK qe po behen kaure, i pyeti keta debilat - po
cka
> > ju kane bere arabet jo? Juve ne Kosove eshte serbi dhe kauri qe
po
> > jua merr nderin e motrave dhe jeten. ama keta rexhep bojistet i
ka
> > yshtur shejtani per keq. Sikur Kosova te mos kishte keta
vehabitet qe
> > punojne me miletin neper rruge, sot neper xhami te Kosoves do te
> > shihje vetem pleq dhe minje.
> >
> > Une kerkoj ndjese per tonet emocionale qe kam shkruar me pare ne
> > lidhje me rrahjen e Xhabir Hamitit. Megjithate mendoj se
intervista e
> > tij meriton nje shikim shume kritik. ne intervisten e tij,
Xhabiri,
> > sulmon BIK, selefistet, demostron nje racizem Rexhepbojist dhe
> > Ibrahimrugovist - kunder arabeve, dhe me paturpesine me te madhe
i
> > kerkon shtetit te Kosoves qe te shkaterroje lirine e Islamit ne
> > vendin e tij.
> > Nje akt te ketille nuk e ben asnje njeri i Allahut. Nese shikoni
kete
> > emision:
> >
> > Viti i Mallkuar 1967
> > http://www.muslumanarnavutluk.com/default.asp?id=65867&lng=1
> >
> > http://video.google.com/videoplay?docid=-
> >
2769264498311288021&ei=q_k1ScbGGKf22gLKkqWsCQ&q=lanetli+1967&emb=1
> >
> > prifterijte katolike ne Shqiperi shkuan drejt vdekjes dhe
internimeve
> > dhe ruajten si burra pavaresine e Kishes Katolike nga shteti.
ndersa
> > Xhabiri juaj per nje dru qe ha rrugeve si spurdhjak, ben thirrje
ne
> > media qe xhynybet dhe pisanjoset e politikes kosovare ti marrin
> > lirine Islamit ne Kosove! A ka poshtersi me te madhe ne kete
dynja
> > sesa kjo qe ben Hamiti? qe kerkon te dhunoje koleget e tij me
> > enveristet qe kane sot politiken ne Kosove?
> >
> > Per me teper ne intervisten e tij ai leshon akuza shume te
poshtra
> > kunder BIK dhe Myfti Ternaves. Por Xhabiri ben, pa gjen. Sikur
shef i
> > BIK te ishte Selim Muca, Selimi yne kete Xhabirin tuaj do ta
kishte
> > bere synet dhe do e kishte hoxhe ne ndonje katund ku ha pula
gure.
> >
> > une personalisht ndjeva shume neveri nga ky njeri me racizmin e
tij
> > anti-arab dhe anti-musliman, me sulmet kunder BIK-ut, dhe
besimtareve
> > te tjere muslimane. Me fjalimin e tij, ku Xhabiri flet per Islam
> > autokton kunder Islamit Islam, Xhabiri flet si njeri agjenturash.
> > nese Xhabiri do te na ishte kaq shume kombetarist i madh, pse nuk
> > flet ky legen ne Kosove kunder katolicizimit te vendit? Kunder
> > prostituimit te motrave kosovare nga kauret perendimore, por
merret
> > me arabet dhe muslimanet? Kur eshte kaq njeri i ndjeshem Xhabiri
si
> > nuk ka turp qe akuzon muslimanet e tij per esktremitse, qe kane
> > celula, dhe bejne konspiraci; kur ne fakt konspiracia me e madhe
sot
> > ne Kosove po behet nga misionaret kaure qe po bejne namin kunder
> > Islamit? po behet nga strukturat e shtetit te UNMIK-ut qe fene ju
> > kosovareve jua groposi institucionalisht? qe ju kosovaret sot
jeni
> > bere me zi sesa ne kohe te Serbise; pse ndersa Serbia ka mesim =
> > besim neper shkolla, ju po ju rritet nje brez i ri pa din dhe pa
iman.
> >
> > Intervista e Xhabir Hamitit dhe tezat e tij per Islam autokton
jane
> > nje pisllek i paster. Xhabir Hamiti po sillet tamam si Behxhet
> > Shapati, i cili ne vitin 1942 per 1 cope buke qe i dhane
italianet, e
> > shpalli Islamin fashizem dhe fuste hoxhallaret si Hafiz Abdullah
> > Zemblakun neper burgje. Kete gje do te bej edhe Xhabiri ne
> > intervisten e tij kur kerkon qe te heqi X imam nga xhamia (behet
> > fjale per Dr. Krasniqin) pse imami ne fjale flet per Islamin
sipas
> > Kuranit dhe Synetit dhe jo si legenet e politikes kosovare.
> >
> > Ju qe e njihni Xhabirin nga afer, i thoni qe te mos fluturoj me
presh
> > ne b. dhe mos te ja shesi Islamin shejtanit per 1 cope buke. Le
ta
> > zgjidhi problemin ne polici me rrahesit e tij, ama Islamin e
Kosoves
> > te ja lej muslimaneve dhe te mos ja bej kurban zagareve si Veton
> > Surroi me kompani te cilet duan qe ti bejne kosovaret kullera si
Ciljeta
> > Xhilaga qe te kendojne gjithe diten kenge tip e Kam b. e mire;
ne menyre qe
> > behen sa me autokonte dhe evropjaniste.
> >
> > --- In alb-muslimstudents <at> yahoogroups.com<alb-muslimstudents%
40yahoogroups.com>,
> > Kasim Jakupi
> > <omusliman <at> > wrote:
> > >
> > > Pa dashja po me merret koha me kete teme diskutimi...
> > >
> > > Ata qe nuk e njohin Dr. Xhabirin mire, apo e njohin me ane te
> > nje interviste nuk jane kompetent te shkruaj gjere e gjate per
te.
> > >
> > > Une personalishte e njoh, edhe mendoi se si qdo musliman ka
gabime,
> > dikush me te medha e dikush me te vogla, por nuk e kam ndermend
te e
> > pergojoi perderisa e konsideroi musliman.
> > >
> > > Nese ka gabime me mire ndikon me e keshillu me butesi se sa me
> > etiketu.
> > >
> > > Kjo metodologjia e etiketimet edhe akuzimit vetem i keqeson
> > marredheniet e muslimaneve, edhe si shume tjere me qellim te
mire po
> > bejn vepra te keqija, po bijn ne grack te atyre qe po e akuzojn,
> > >
> > > Me mire eshte me be dua qe Allahu ato gabime qe i ka dhe i
kemi qe
> > te na largoi edhe te e ndihmoi islamin me ne (qe ne te perfitojm
> > prej  islamit), se sa te i largojm njerezit.
> > >
> > > Te behmi me besimtare edhe me te menqur, e jo te e pasojm
> > entuziazmin edhe epshin...
> > >
> > > Pyeteni dijetaret per ate qe nuk e dini.
> > >
> > > Para se te folesh edhe para se te shkruash,
> > ndalu,                      mendo se cila fjal eshte me e mire
kjo
> > apo ajo, a e kam per hire te Allahut, nese jo me njehere
terhjeku,
> > etj etj.
> > >
> > > O Allah na dhuro qdo te mire dhe na largo nga qdo e keqe, O
> > Allah na beje prej roberve te sinqert e te ditur, o Allah na beje
> > prej banoreve te Xhennetit edhe na largo nga zjarri i Xhehenemit
> >
> >
> >
>


__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
Agim Jakupi | 23 Dec 14:11 2008
Picon

Shqipëri: Allahu i ndaluar?

Shqipëri: Allahu i ndaluar?   http://lajmpress.com/index.php?faqe=shfaqlajm&id=3734   SLIMANE ZEGHIDOUR


Kur mbërrin në Tiranë, kryeqytetin e Shqipërisë, pret të zbresësh në një shkretëtirë shpirtërore post-komuniste. A nuk mburrej vallë regjimi grotesk leninisto-maoist i Enver Hoxhës se kish farkëtuar me hekur e zjarr “shtetin e parë ateist të planetit”? Gabim. Aeroporti është ripagëzuar... Nënë Tereza, dhe padyshim mund të mburret se është i vetmi aeroport në botë që mban emrin e një shenjtoreje, e cila për më tepër eshtë edhe laureate e çmimit Nobel. Ah, kjo Shqipëria e pabesueshme, ku vetëm njëzet vjet më parë, varja e kryqit apo shfletimi i Kuranit mjaftonin për të të damkosur si “armik populli”, domethënë i partisë, më saktë i Shefit të gjithëpushtetshëm. Shefi shkoi, vdiq më 1985, por jo i balsamosur (ekipi balsamues koreano-verior vrapoi asokohe nga PjonJangu, por u gabua në rregullimet e aparateve dhe në vend që të ngrinte kufomën, e shkrumboi!). Që prej kësaj kohe, Zoti zuri sërish vend. Gjithë vendin? Kjo pyetje shtrohet sapo del nga aeroporti kur përballesh hundë më hundë me shtatoren e Nënë Terezës. Ja pra një vend ateist në të cilin tashmë gjithçka sillet rreth emrit të Zotit. “Vendi betohet, bile deri në tradhëti, thotë Ilir Yzeiri, edhe pse besimi është shkërmoqur prej një gjysmë shekulli shpëlarje trush intensive”. S’ka pra asgjë për t’u habitur, për këtë historian dhe gazetar frankofon, me skuadronet e priftërinjve, popëve, imamëve, pastorëve të gjithë llojeve, guruve e shitësve ambulantë të shpirtrave, amerikanë, kroatë, grekë, turq, arabë, spanjollë, iranianë... që me vrik investuan në Shqipëri, në ish-shkretëtirën fetare tashmë shndërruar në “tokë misioni”. Ja pra, sidomos, një tokë islame, ku në dhjetë banorë shtatë janë muslimanë, dy ortodoksë dhe një katolik, por ku – dhe këtu qëndron e papritura – mbijnë më shumë këmbana se minare. Më mirë akoma, shteti ka lartësuar në festë kombëtare 19 Tetorin, për nder asaj dite të vitit 2003 kur Nënë Tereza u lumnua nga Gjon Pali II, në Romë.
Në kryeqytet, Tiranë, Islami ka profil të ulët. Nga zemra e këtij qyteti të këndshëm, ngrehur që prej vitit 1614 prej gjeneralit osman Suleiman Pasha, ka mundur t’i shpëtojë uraganit maoist vetëm një monument - tashmë ndër të vetmit më antikë të qytetit: xhamia e Et’hem Beut. Ndërtuar ndërmjet viteve 1792 dhe 1821, ky tempull islamik, tëhuajzuar për gati gjysmë shekulli, iu hap besimtarëve vetëm në vitin ... 1991, teksa një turmë prej 10 000 besimtarësh mësynë të faleshin, më në fund, në dritën e diellit. Xhamia, e cila prezantohet si “munument historik” në faqen e internetit të kryeqytetit, qëndron jo larg statujës së ashpër kalorsiake të heroit kombëtar, Skënderbeut (1405-1468), këtij katoliku shqiptar, i cili pasi përqafoi Islamin e shërbeu pranë sulltanit osman, u rikthye në katolik dhe i dha jetë një lufte të fortë por të pafrytshme kundër “të pabesit turk”. Shqipëria e ringjalli kujtësën për të që prej fillimeve të shekullit XIX dhe e lartësoi si atin e Kombit përpallë Të Përjetshmit. Xhamia mund të presë vetëm një grup të vogël besimtarësh nën harkadat e stolisura me ndërthurje, korrniza të peisazheve të pazakontë fshatrash toskanë. Sot mund të takosh rëndom besimtarë të motshëm ose – shenjë e kohës? – shumë të rinj. Këtu, nuk ka predikime, vetëm një thirrje a capella e muezinit, e cila thithet e humbet shpejt në zallamahinë e qytetit. Besimi i Muhamedit na qënka atëherë kushëriri i varfër i Shqipërisë “demokratike”? “Islami është besimi i të përjashtuarëve”, thekson Ervin Hatibi. Poet i njohur, artist fugurativ dhe intelektual i respektuar, ky musliman laik vëren në establishmentin shqiptar një refuzim alergjik dhe “nevrotik” të prurjeve osmane dhe islamike në identitetin shqiptar. Në fillimet e shekullit XX, kujton ai, Tirana dispononte 19 xhami për vetëm 20 000 shpirtra; sot, numërohen vetëm 6 faltore për një milion banorë. Teksa përshkon poshtë e përpjetë Tiranën, asgjë, ose shumë pak, të përkujton se ndodhesh në kryeqytetin e një vendi musliman, i cili i dhuroi Perandorisë Osmane një pafundësi kryeministrash, ulemash, gjeneralë... dhe Orientit arab një dinasti e cila, prej kedivit Mehmet Ali e deri tek mbreti Faruk, hodhi bazat e Egjiptit modern. Nuk rastis të hasësh vajza të mbuluara - me përjashtime shumë të ralla – apo imamë me turbanë apo restorante që shpallen “hallall”. Ndërkaq, kurrëfarë modestie për gjithë çka evokon “rrënjët e krishtera të Shqipërisë”, thënie e Sali Berishës, kryeministrit aktual, “musliman” edhe ky. Përveç sheshit Nënë Tereza, bulevardit Gjon Pali II, pa përmendur rrugën... George W. Bush, na dëftohet, e esëllt dhe e bujshme, katedralja katolike e Shën Palit ndërtuar pikërisht në vendin e treguar nga Nënë Tereza më 2002, vend i cili i ish “përcaktuar nga Virgjëresha”. Kjo për sa i përket katolikëve. Ndërkaq, ortotoksët, po përfundojnë së ndërtuari në qendër të qytetit një mega-kishë me trajtat e një stacioni kozmik. Dhe kudo, basorelieve, shtatore, buste, afishe, mbajtëse çelësash, stilolapsa, stema... me shëmbëlltyrën e Nënë Terezës, ikona e re kombëtare, me ruzare apo Bibël në dorë. Mohimi i trashëgimisë islamike ushqehet nëpërmjet adhurimit të “rrënjëve të krishtera”... si dhe vlerësimit të një ligjërimi në lavdi të një dege të sufizmit e cila nis në shekullin XIII prej një mistiku turko-iranian, Haxhi Bektash Veliut (1209-1271). Kjo ligjëratë e zyrtarizuar e shpall kultin Bektashi si “një fe nyje lidhëse” ndërmjet Kryqit dhe Gjysmëhënës, fryt i natyrshëm i “gjenialitetit shqiptar” jo më pak të natyrshëm, tolerant sepse në fakt shumë pak fetar. Njëherësh të krishterë dhe muslimanë, pak fare paganë, pirës alkooli dhe amatorë shishqebabësh derr safi, besimtarët bektashinj paskërkan vetëm një lidhje sa simbolike po aq edhe të përkohshme me Islamin.
Vizitë tek Haxhi Dede Reshat Bardhi, Kryegjyshi bektashi, në selinë qendrore, një ndërtesë kjo e bollshme, dikur e sekuestruar nga shteti ateist. Dy shtatore të mëdha në allçi, njëra, përfaqëson Hysenin, nipin e Muhamedit, martirizimi i të cilit ushqen besimin shiit; tjetra, Haxhi Bektashin, presin e përcjellin vizitorin. Lëng kajsie, dy çokollata të mbushura dhe pas pak vjen shehu, ulet në një kolltuk, nën një afresk që përfaqëson Aliun, dhëndërrin e Profetit dhe atin e Hysenit, Haxhi Bektashin, pranë një luani dhe, mbi ta, engjëj të lumturuar.
Kostumi jeshile e thellë, syri blu i flaktë dhe mjekra borë e bardhë i japin të zotit të këtij vendi tiparet e një mbreti mag dalë nga një libër përrallash me vizatime. Konsiderohen bektashinjtë si muslimanë? “Si jo!, hidhet ai, patjeter, me një mijë përqind”. I ngacmuar nga pyetja, ai vazhdon: “E dini që kam qenë i persekutuar si armik populli; kurrë nuk e kam mohuar fenë time”. Hani mish derri? “Po talleni, ma kthen ai duke i rënë këmbës, unë kam bërë haxhin në Mekë!”... Përse atëherë ky ligjërim i përhapur mbi Bektashizmin mohon gjithçka muslimane tek ai? Në këtë zhvlerësim të traditës islamike, Ervin Hatibi nuk sheh urrejtje fetare, por padyshim një llogari oportuniste, sipas së cilës nuk paskërka tjetër rrugë më të shkurtër për të merituar favoret e “Perëndimit” – i paragjykuar si i krishterë dhe islamofob – sesa të mohosh Islamin. Ky mohim i habitshmëm, flagrant i historisë ushqen debat të parreshtur në Shqipëri, ndërkaq që përbën dhe objekt studimesh të gjëra akademike. “Të duash të zhdukësh trashëgiminë osmane e cila, në të mirë a në të keq, ka formësuar identitetin e sotëm të popullit shqiptar, do të thotë ta privosh atë nga kultura dhe identiteti i tij”, vëren kërkuesi francez, Jean Arnault Dérens. Po Evropa vetë, si e pranon ajo zellin shqiptar për t’u pranuar në “klubin e krishterë”? Ajo irritohet në emër të principit supra të shenjtë të laicitetit dhe nuk heziton ta bëjë këtë të ditur, me sa duket. Kësisoj, nëse i besojmë një funksionari të lartë, i cili dëshiron të ruajë anonimitetin, autoritet shqiptare i paskërkan propozuar Komisionit Evropian një projekt pasaporte të ilustruar prej dy figurave më se katolike: Nënë Terezës dhe patjetër, Skënderbeut, i mbiquajtur “atleti i Krishtit” – titull ky i trashëguar më vonë prej Gjon Palit II – i cili ka luftuar me osmanët. Brukseli thjesht e paskësh përcjellë Tiranën duke iu kundërvënë me një përgjigje të qartë për mospranimin të një projekti të gjykuar si bezdisje e panevojshme për të paktën dy të tretat e shqiptarëve. Vetë Nënë Tereza nuk do të ish pikëlluar për këtë refuzim. Gjatë ceremonisë së marrjes së çmimit Nobel ajo do të deklaronte: “Me gjak jam shqiptare. Me shtetësi jam indiane. Me besim jam fetare katolike. Për sa i përket thirrjes sime i përkas gjithë botës.. Për sa i përket zemrës sime, i përkas e gjitha Zemrës së Krishtit.”


* Titulli i origjinalit: Albanie, Allah banni?

** Autori është esseist dhe gazetar, kryeredaktor në TV5 Monde. Profesor në fakultetet Sciences Politiques në Menton dhe Poitiers.
Shqipëroi N.B.

__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
ABEDIN RAKIPI | 23 Dec 13:22 2008
Picon

MASAKRAT E KRYERA NGA SHQIPTARET ORTODOKSE, ARVANITO-SULIOTE NDAJ ÇAMEVE. (Pjesa e pare)

MASAKRAT E KRYERA NGA SHQIPTARET ORTODOKSE, ARVANITO-SULIOTE NDAJ ÇAMEVE. (Pjesa e pare)

SHKRUAN : ABEDIN RAKIPI

Pasi per 500 vjet rresht i mbajtem nen sqetullen tone, hengren e pine ne fshatrat e shtepite tona, na gjunjezoheshin sa kohe kishin nevoje per ne, na kerkonin te beheshim vellam me ta, sepse kishin nevoje per perkrahjen tone ne çameri, por ja sesi u sollen ata me ne gjate gjenocidit ku nenat dhe motrat tona u shfarosen. Keto jane vetem disa nga qindra deshmite qe do te vijojne qe do te tregojne qarte sesi ortodokset shqipfoles ishin drejtuesit dhe indikatoret kryesore te grekeve ne çameri. Keto deshmi dhe qidra te tjerat qe do te vijojne jane ne kunderpergjigje akademike, per sharlatanin ISUF HAJREDINI, qe me genjeshtrat e tij do ti bejne çamet sot te puthen me vrasesit e baballareve te tyre ne çameri. Keta pra zoti Isuf jane vellezerit tane ortodokse.
Extended News MASAKRAT E KRYERA NGA SHQIPTARET ORTODOKSE, ARVANITO-SULIOTE NDAJ ÇAMEVE. (Pjesa e pare)
SHKRUAN : ABEDIN RAKIPI

Pasi per 500 vjet rresht i mbajtem nen sqetullen tone, hengren e pine ne fshatrat e shtepite tona, na gjunjezoheshin sa kohe kishin nevoje per ne, na kerkonin te beheshim vellam me ta, sepse kishin nevoje per perkrahjen tone ne çameri, por ja sesi u sollen ata me ne gjate gjenocidit ku nenat dhe motrat tona u shfarosen. Keto jane vetem disa nga qindra deshmite qe do te vijojne qe do te tregojne qarte sesi ortodokset shqipfoles ishin drejtuesit dhe indikatoret kryesore te grekeve ne çameri. Keto deshmi dhe qidra te tjerat qe do te vijojne jane ne kunderpergjigje akademike, per sharlatanin ISUF HAJREDINI, qe me genjeshtrat e tij do ti bejne çamet sot te puthen me vrasesit e baballareve te tyre ne çameri. Keta pra zoti Isuf jane vellezerit tane ortodokse.


(1)Muhamet Hodo Mehmetin me porosi te priftit te Karroqit Vasil Xanit (shqipfoles ortodoks) e vrau Marko Goga(suliot shqipfoles) paksa poshte Karroqit. (Treguar nga Merso Birbil Xhaferri nga Ninati dtl. 1887).
(1)Musa Hamit Demi (dtl. 1878) dhe Shuaip Mete Çanua (dtl. 1886) te dy nga Filati tregojne se, shqiptari ortodoks Vasil Kollovoi nga fshati Sotire se bashku me nje çete gjakataresh si vetja pas Luftes Ballkanike qarkullonin neper Çamerine Verilindore pas asnje lloj ndrojtjeje; ne te njejten menyre si qarkullonte çeta e Çil Mastores, Nikolle Qamos, dhe ajo e Rexhenjve(te treja çetat te perbera dhe komanduara nga shqipfoles ortodokse) ne Çamerine e mesme lindore. Keto çeta u bene tmerri i çameve muslimane. Ata vrisnin e prisnin ne mes te dites ne sy te pushtetareve greke te cilet nuk i ngisnin fare, sepse ata ishin pjese perberese e tyre. Ne vitet 1913-1914 therren ne Kangjele (pllaje ne anen lindore te Filatit) Abdul Abazin e Hasan Dojaken, te dy nga Filati. Po ne vitet 1913-1914 vrane dhe therren mulla Sulejman Mushin nga Galbaqi, dhe Ilmaz Bello Sulon, Sami Sulejman Hoxhen, Sulejman Dule Çuçon, Shaban Sadush Taren, Shaban Zerre Banin, Shefqet Sulejman Hoxhen, dhe Xhaferr Isuf Xhaferrin, te gjithe nga Janjari. Po ne ato vite vrane edhe Beqo Kasimin nga Minina. Ne Shtator-Tetor 1917 shqiptari ortodoks Vasil Kollovoi bashke me çeten e vet dhe ate te Rexhenjeve kapen ne Shkalle te Zerjanit Qazim Haxhi Lazen, nga Lagjia Zenelat e Filatit dhe te birin e Shuhan Rushanit nga fshati Picar; i pari prej Gurreze po kthehej per ne vendlindje, kurse i dyti po shkonte ne Filat. I thelezuan prane Pjadhulit, qe tu kallnin daten dhe ti mbyllnin brenda shtepive te tyre banoret e fshatrave muslimane te Shkalles se Zerjanit. Te verteten mbi kete gjakesi e nxorren dy horofillake te rrethkomandes se Filatit, duke u fjalosur ne njeren nga kafenete e qytetit, pyetjes se njerit, tjetri ju pergjigj me gjysem zeri : E çe do qe te diç? Vasil Kollovoi me Rexhenjte i hasposen (zhduken) po rri e mos u ndiej. (Deshmi e M.H.D. dhe e SH.M.C.)
(2)Adem Beqir Maksutin nga Paramithia ne vjeshte te 1917 e vrau tek mulliri i Huvjanit( prane Paramithise) Nikolle Kondoi nga Karjoti(shqiptar ortodoks) i cili ishte vene ne sherbim te asfalise greke si ndihmes polic.
(3)Feti Ahmet Dodin 20 vjeçar nga Paramithia e po ate muaj e vrau ne Lefterhuar, Lefter Jani(shqiptar ortodoks)
(4)Xhelal Musa Isufin 50 vjeçar nga Paramithia e vrane te krishteret e Popoves (fshat shqipfoles ortodoks ne linje te Paramithise. ( Treguar nga Riza Nexhip Kali nga Paramithia dtl. 1906)
(5)Ramadan Taho Tahon e picarit 19 vjeçar e therri (1918) Vasil Kollovoi ndermjet vendlindjes dhe fshatit Pjadhul(Shkalle e Zerjanit); tok me te therri edhe djalin e Haxhi Lazes nga Filati. (Treguar nga Islam Omeri dhe Mehmet Hasan Sulejmani nga Picari.)
(6)Ne vjeshten e dyte te 1918-s Vasil Kollovoi me shoket e tij, Jan Kaçarrin(shqiptar ortodoks) nga Karroqi, dhe te birin e Jan Koçonit(shqiptar ortodoks) nga Pallambai ne fushe te Mungulit vrane bujkun Duro Sulejman Mero nga Ninati.
(7)Çeta e kryesuar nga Gole Manxhari (prej fshatit Kellez) i vetembiquajtur Ligor Farmaqi me 27.07.1912 se bashku me çeten e tij futen dhelperisht ne kllape kryetarin e shoqerise shqiptare Bashkimi ne Janine kur ai doli nga fshat çifligu i vet Çudille dhe po shkonte ne fshat-çifligun tjeter te tijin Radhotop. Ata e thelezuan pa asnje meshire duke ja bere trupin copa copa. (A. Livadheos, "I prodhromi tis Apeleftheroseos ton Joaninon" Athine 1964 fq. 11)
(8)Ne Gurrez shqipfolesi Thoma Pituli nga Gumenica dhe çeta qe ai drejtonte lidhen pas nje shtylle Muho Abdi Fetahun nga Grikohori dhe pasi e njomen me vajguri e dogjen per se gjalli. Thoma Pituli dhe pasuesit e tij thelezuan ne Stanel edhe Idriz Jaho Fetahun. Po ashtu Muho Maze Fetahu u masakrua nga Thoma Pituli. Te tre Fetahenjve para vrasjes se pari ju qiten syte, ju prene veshet, hundet, gjuhen, organet gjenitale. (Ibrahim D. Hoxha Enciklopedia e Jugut fq. 722)
(9)Njerezit mbeshtetes te Gjirokastritit Dhimiter Fandi i cili ishte ne sherbim te asfalise greke pas vrasjes se tij nga atdhetaret çame te grupit "Vellazeria" i zune prite Sulejman Abullah Memushit nga Galbaqi pasi ja ndane trupin me kama ne kater pjese ja varen neper deget e rrapit aty prane. Nje te mituri qe shtangu nga sa pa aty prane i thane : Te erdhi lik per Mulla Sulejmanin ? Me erdhi belbezoi ai. Eh edhe ne na erdhi per Dhimiter Fandin. (Ibrahim D. Hoxha Enciklopedia e Jugut fq. 718)
(10)Cil Banua, Foto Ligori dhe Ligor Kosten(te tre shqipfoles ortodokse) nga Cangari ne gusht 1935 vrane 30 vjeçarin Omer Sako Omerin.
(11)Nikolle Kosta e Thoma Fotaqi nga Lugati me 25.06 1928 ne Krua te Gunadhes vrane 23 vjeçarin Abdurrahman Xhafer Bejdon.
(12)Vangjel Jani nga Horistjani dhe shqiptaret ortodokse grekomane qe ai drejtonte ne vitin 1923 ne "Dhrom i Madh" (vend ndermjet Dhrohomise dhe Karbunarit) therren 25 vjeçarin Muharrem Lul Hasanin. (Ibrahim D. Hoxha Enciklopedia e Jugut fq. 689)
(13) Me 18.12.1924 Aleks Paci nga Bejdeshati, Cil Mastora, e Nikolle Qamua nga Horistjani te vendosur qellimisht ne Dhrohomi-Kristo Duca nga Koroni, Kristo Pula nga Karjoti, Irakli Sulioti, etj ne "Graven e Karaxhait" vrane 29 vjeçarin Haziz Lul Hasanin.
(14)Aleks Paci nga Bejdeshati vrau ne majin e 1925 prane stanit te Ligor Kostes nga Cangari Beqo Mulla Qamilin.
(15)Ne majin e vitit 1943 Miho Ligori, Stavro Nikolla, te bijte e Irakli e Niko Suliotit (te peste shqipfoles ortodokse nga Bejdeshati) ne varrezen e Fsakes vrane Reshit Hazbi Hasanin.
(16)Cil Mastora e Nikolle Qamua ne 1919 vrane Rexho Hasan Baxhanin, tek po leronte aren e vet.
(17)Ne tetor 1943 Koço Nikolla nga Vejniku dhe çeta e tij vrau ne anelumin prane fshatit Zelese Rexhep Hamza Zeqirin.(Ibrahim D. Hoxha Enciklopedia e Jugut fq. 690)
(18)Ne perleshjen e viteve 1912-1913 Nuredin Dema vrau xhaxhane e kapitenit famekeq shqipfoles Delijanaqit, i cili do te masakronte nje numer te madh çamesh me vone. Edhe xhaxhai i tij ishte gjakatar progrek si i nipi.
(19)Sulejman Subhi Dino u vra nga Kollovenjte ne 1918 ne qafe te Plakotise(Markat) se toku me dajen e tij, Met Duçen.
(20)Ne 18-19 Mars 1918 Andon e Miço Hajrudhusha, Neço Pilua, dhe Spiro Ganja nga Pleshavica, dhe Sotir Xhinga nga Povlla therren dhe thelezuan Osman Bilalin. Kur e gjeten bashkefshataret e tij koka i mbahej ende tok me trupin nga nje rripth lekure e zverkut; trupi dhe pellembet e duarve, tere te çara. ( Treguar nga Janjaritet Harun Shipe Mehmeti, Malo Xhelil Tena, Ilmaz Selmani dhe Mustafa Abaz Rumanua)
(21)Ne 27.06.1944 Taq Shtrungari therri lemeritshem ne "Prroin e Shametes" Fuat Prronjon dhe te birin Muhametin. Taqin per shume vite me rradhe e kishte mbajtur Fuati me buke por Taqi e masakroi. Pasi i theu parakrahet dhe kercinjte e kembeve ia shine mishin e trupit duke e rrahur lakuriq me shkop te veshur me kunja metalike.(Fletorja Perlindja e Shqipnies nr. 12 dt. 8/21. 02.1944)
(22)Kosta Lolo Vaso, shqiptar ortodoks nga fshati Mursi kishte ngritur qellimisht nje dyqan ne Konispol, duke u fshehur pas emrit te tregtarit, zhvillonte nje veprimtari te terbuar ne sherbim te Greqise. Ate e vrau Halit Dalani nga familja e shquar atdhetare çame e Daljanejve. Miku familjar i Halitit ortodoksi shqiptar Petro Goga e futi ne kurth duke e ftuar te shikonin fushen, kanalizimet etj te fshatit, dhe e kaloi qellimisht ne vendin ku qe ngritur prita nga shqiptari ortodoks Sotir Lolo Vaso nga Mursia. Duke e qelluar pabesisht e vrane ne pjesen e fushes te quajtur Kandale. ( Treguar nga Ahmet Xhemaliu, Brahim Shaban Mullai, Mehmet Alushi, Nexhip Baçja, dhe Safet Cokalli, te peste Konispolite.)
(23)Vangjel Xhirmiu dhe Aleks Paci vrane ne 1925 ne fshatin Cekurat Galip Lilajn, Gjyzel Shaho Shuaipin, dhe Habib Abdurrahman Bibon. .(Ibrahim D. Hoxha Enciklopedia e Jugut fq. 506)
(24)Ne plot shtepi Paramithitesh sherbenin prej vitesh vajza te krishtera shqiptare nga Frari dhe Çamofshatrat. Si te tilla ato dinin gjithçka ne maje te gishtrinjve te dores. Pak jave para gjemes se 1944 me shkaqe te ndryshme brenda 2-3 diteve, me lloj-lloj genjshtrash ato u terhoqen te gjitha nga shtepite ku ato sherbenin. Perse ? Hamendjet me te peraferta te çojne ne dy perfundime : ja per tu treguar çdo hollesi qe u duhej gjakatareve, ja per te mos u ndodhur aty diten e gjemes nga frika e ndonje hakmarrjeje. Pra ato ishin ne dijeni te plote te gjemes qe do te ndodhte.
(25)Shqiptaret ortodokse te fshatrave çame Foto Kiço, Kristo Foti, Koço Nikolla, Lefter Shtrungari, Nikolle Çeno Nikolle Skapera, dr. Spiro Kurti, nen urdhrat e Major Kranjait pas nje mbjedhjeje ne Mitropolin e Paramithise dolen neper rruge e njoftuan : Urdherohen te gjithe ata qe kane arme ti dorezojne menjehere, se qetesine do ta mbaje ushtria. Askush mos te kete frike. Kedo e quajme vella ; duam te bashkepunojme dhe te ndihmojme njeri tjetrin. Rreth mesdites çetat e perbera nga ekstremistet ortodokse shqipfoles ne sherbim te Greqise te perbera nga Çomenjte, Dokenjte, Pandazenjte(suliote), Dhimo e Sotir Pasko, Kristo Manuri, Petro Bazakua, Thoma Façua, Prift Andoni, teshaqepesje Athina Paço, samareberesi Çil Çoni, Cil Kutupi, Din Jot Barba, vellezerit Dhimo e Gaq Pashko(nga familja e te cileve rrjedh edhe familja e grekomanit te terbuar Gramoz Pashkos qe ska lene gur pa kthyer permbys ne Shqiperi), Dhimo Kasari, Jan Kulla, Jorgaq Boçari, Sotir Boçari(niperit e te sterfolurit Grekoman Marko Boçarit), Jot Keno, Kalope Baburi, Koste e Nikolle Kulla, Nikolle Paço, Nikolle Rafti, Stavro Kasari etj. Keta vrares se bashku me ushtrine greke kryen masakren e tmerrshme te Paramithise. Por ishin ata qe e drejtonin ushtrine greke sepse vetem ata e njifnin qytetit me imtesi sepse kishin vite qe i hanin buken çamit, dhe kur erdhi momenti e therren si dash.
(26)Duke kerkuar shpetim si i mbyturi qe kapet nga floket e tij, plot çame dyndeshin neper shtepite e te krishtereve zotimemarres, si ne ate te Jot Barbes etj. Por per habine e tyre ata vete ua hanin koken te paret, duke i therrur dhe masakruar. Keta sadiste motren e Hasan Behlulit, tre djemte e Hasim Dinos, nder ta dhe nje 5 muajsh- te shoqen dhe 2 bijat e Rexhep Malit, Ihin dhe Lihin i gozhduan me gozhde ne murr si Krishti ne kryq, dhe pasi therren Mulla Çenin argetoheshin me te bijen e tij. (Fletorja "Zeri i Çamerise" nr. 7 Tirane dt. 8.10.1946, fq. 2)
(27)Andon Doko, Koste Rafti nga fshati Lugat i çamerise mberthyen dhe burgosen Shefqet Sulejman Himin(dtl. 1926)
(28)Hare e Nikolle Çoni nga fshati i krishtere Hojke i çamerise, Vangjel Doko, Koste Rafti etj pasi hengren e pine rreth 2-3 ore rresht ne shtepine e myftiut Hasan Abdullahit therren ate, te shoqen, te bijen, dhe te birin.
(29)Taq Shtrungari thelezoi 80 vjeçarin Shaban Gaxirin, e plot te tjere; tregon sesi u fsheh setoku me Ilmaz Muhtarin, dhe Tahsin Muhedinin, mes trareve ne tavan, dhe sesi e nxorri pabesisht miku i tij shqiptar ortodoks Thoma Faço.(Deshmia ruhet ne arkivin personal te Ibrahim D. Hoxhes)
(30)Fatime Prronjo per te shpetuar te bijen Shuquranen nga perdhunimi i Dhimo e Sotir Paskos u dha atyre gjithe çkishte 30.000 dhrahmi, 2 gjysme lire floriri, nje pale vathe ari, nje unaze floriri, dhe çdo send qe u pelqeu. (Fletorja Bashkimi nr 678 Tirane, dt. 4.3.1947 fq. 2)
(31)Rina, gruaja e Foto Raftit u tha zervistev qe Hasan Abdullane ta benin copa-copa.
(32)Koço Nikolla nga fshati Vejnik pasi hengri e piu te shtepia e muftiut Hasan Abdullahit bashke me disa oficere greke, qete qete u çua morri nje gershere qe gjeti ne raft dhe duke qeshur ju afrua muftiut, dhe i tha : Me kete gershere njerzve te tu, do tu presim hundet, veshet e do tu qitim syte. Me te vertete do te beni ate qe thua tha muftiu? Me te vertete, pse per genjeshtra kemi ardhur ne ketu? tha Koçua i egersuar. __._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
Edlira Xhemo | 23 Dec 00:11 2008
Picon

Re: La Grecia brucia - Greqia po digjet

Greece burns the burning sufference of all albanians (arvanites and chams : real chams not turkish remaining staff).
Greece is bleeding the non visible bleeding trueth of more then 200 years under the false greek king.
Greece is asking for safe : that the trueth and justice could be pleased as it should be without Greeks and Turkish staff any more. Woithout religious games neither of orthodoxes nor of muslims.
 
This is the answer of the Orthodox Chams, Arvanites, Albanians and other communities in Greece to Cham Human Rights Petition.
 
We burn nad resist with you brothers.
Bravenees and strength has been and remains our characteristic.
 
Edlira Xhemo
Paris

From: Olti Buzi <olti <at> egnatia.org>
To: ........................
Sent: Monday, December 22, 2008 1:24:40 PM
Subject: [Horizontet e Reja] La Grecia brucia - Greqia po digjet


La Grecia brucia

Postato: 22 Dic 2008 - Ismail Ademi

In questi giorni in Grecia sta regnando letteralmente il caos. La situazione non sarà solo come la vediamo ai telegiornali ma la si può definire altamente a rischio. Brucia Atene, Salonnico, Patrasso, Ioannina e altre cittadine periferiche. Una nazione nel cuore dell'Europa, membro dell'Unione Europea, presidente di turno per un semestre, campione europea di calcio, patria degli antichi splendori della democrazia, si scopre terribilmente vulnerabile e fragile. Gli scontri proseguono da più di quindici giorni  nonostante i continui appelli alla calma da parte del governo. Manifestano i liceali, gli studenti, i lavoratori, gli insegnanti, segno di un malessere diffuso nel paese ellenico.

L'omicidio del ragazzo quindicenne dalla polizia, all'origine dei disordini attuali, è un fatto gravissimo e inaccettabile per un paese che si vuole definire democratico e civile. Ma i metodi violenti utilizzati dalla polizia greca non sono per niente nuovi. Da anni, l'Amnesty International denuncia i maltrattamenti e i casi di morte di cui la polizia si ritiene responsabile. Nel suo ultimo rapporto pubblicato quest'anno si afferma che:

"Nonostante alcune sentenze della Corte europea dei diritti umani abbiano stabilito che la Grecia ha violato la Convenzione europea sui diritti umani, il numero di casi di presunti maltrattamenti a opera della polizia è aumentato. Gli episodi segnalati hanno avuto luogo soprattutto durante il fermo di polizia e sembrano rivelare uno schema discriminatorio, in quanto la maggior parte delle vittime apparteneva a gruppi emarginati, in particolare migranti e richiedenti asilo.".

La polizia greca viene accusata di gravi lesioni, linciaggi e violenze sessuali. Per l'AI, i più bistrattati in Grecia sono gli albanesi che rappresentano la comunità più grande degli stranieri residenti nel paese, a seguire vi sono i rom. Sono decine i casi riportati in cui i migranti albanesi sono finiti in ospedale e si sono dovuti sottoporre ad operazioni chirurgiche. In molte altre situazioni gli albanesi anche se con documenti in regola sono stati picchiati pubblicamente in modo selvaggio.

Nel mirino della polizia greca non ci sono gli albanesi, ma anche migranti provenienti da altri paesi. "Secondo quanto riferito, l'8 giugno 2008 una cittadina moldova legalmente residente in Grecia è stata maltrattata da agenti di polizia nel commissariato generale della polizia di Attica, ad Atene. La donna ha dichiarato di essere stata ripetutamente percossa, costretta a spogliarsi fino a restare con indosso la sola biancheria intima e che gli agenti le avevano strappato intere ciocche di capelli minacciando anche di distruggere il suo permesso di soggiorno", si legge nel rapporto 2008 dell'AI.

Amnesty International  rimane preoccupata per il fallimento delle autorità greche nell'individuazione e la condanna dei casi di violazione da parte della polizia greca. Molti casi di omicidi rimangono ancora irrisolti, incluso quello di Vullnet Bytyci, migrante albanese ucciso da un'ufficiale greco del confine, subito assolto dall'accusa. Nei rapporti degli anni precedenti, l'AI ha denunciato casi di cittadini albanesi uccisi dalle forze dell'ordine. Ad esempio nel rapporto del 2005 sono riportato i nomi di quattro giovani albanesi tra i 18 e 23 anni uccisi dalla polizia greca. La questione delle morti sospette viene posta anche dalle ong greche. Secondo l'ong "Iniziativa per i diritti dei detenuti", tra marzo e giugno, almeno dieci persone sono morte in detenzione.

Parte della società civile, gli attivisti dei diritti umani e i media indipendenti del paese ellenico hanno denunciato negli anni misfatti del genere, ma le loro proteste non hanno scosso l'opinione pubblica. In un momento come questo, dove la grave crisi economica fa da contorno, ci si augura che i cittadini greci abbiano capito che contro la violenza e i soprusi bisogna sempre alzare la voce, anche quando a subirli sono migranti, profughi e rifugiati.



__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
tano turku | 22 Dec 22:17 2008
Picon

Bollano cenon integritetin shtetëror

Çamëria”: Bollano cenon integritetin shtetëror
(Dërguar më: 22/12/08) Nga Gilmana Bushati


Kryetari i shoqatës "Çamëria", Ardian Tana e cilëson një provokim kërkesën e OMONIA-s drejtuar shtetit grek, për mosratifikimin e Marrëveshjes së Stabilizim-Asociimit Shqipëri-BE. Sipas tij, kërkesa e Bollanos për autonomi të Vorio-Epirit, cenon integritetin territorial të Shqipërisë.
Zoti Tana, si e gjykoni qëndrimin e minoritetit etnik grek në Shqipëri, qoftë në përfaqësimin politik si ai i Bollanos, që me kërkesat e tij ndaj shtetit grek kërkon që t'ia kushtëzojë nënshkrimin e MSA-së me Shqipërinë, me dhënien e autonomisë për Vorio-Epirin?
Prej shumë kohësh, kryetari i Bashkisë së Himarës, njëherazi kreu i Shoqatës OMONIA, me deklaratat e tij ka synuar të provokojë opinionin në Shqipëri. Duke dashur të faktorizohet, ai ka lëshuar vazhdimisht deklarime që bien ndesh me Kushtetutën e vendit, cenojnë integritetin shtetëror, shtrembërojnë të vërtetën dhe i shërbejnë në fakt interesave shoviniste të shfaqura në shekullin XIX, përmes projektit politik të paraqitur nga kryeministri grek, Jorgos Koleti, për copëtimin e Shqipërisë të quajtur "Megali Ideja", e cila synonte ta kthente Greqinë në një shtet të madh, me Stambollin kryeqytetin e saj. Memorandumi i drejtuar parlamentit grek prej kësaj shoqate dhe deklarimet e zotit Bollano në lidhje me kushtëzimin e ratifikimit të MSA-së me Shqipërinë nga ana e Parlamentit grek të plotësimit të kërkesave që ai përmban, cenon rëndë integritetin e Shqipërisë, duke kërkuar, as më shumë e as më pak, por shkëputjen e një pjese të mirë të territorit të Republikës së Shqipërisë. Në këtë mënyrë, kërkohet të realizohet aneksimi dhe shkombëtarizimi i këtyre trojeve, duke vazhduar pikërisht në këtë linjë.
Si e keni parë reagimin e politikës shqiptare?
Më së fundi, politika shqiptare reagoi ndaj deklarimeve të tilla, ndonëse jo në një zë të vetëm. Pati disa deputetë që kërkuan vënien para përgjegjësisë të zotit Bollano për deklarimet e tij, të cilat cenojnë rendin kushtetues në Shqipëri. Pati një deklarim edhe të Kryeministrit të vendit, por mungoi një qëndrim zyrtar. Në asnjë rast nuk doli një deklaratë zyrtare nga institucionet e shtetit shqiptar, që kanë tagrin e vendimmarrjes dhe të vlerësimit të situatave që cenojnë interesat e Republikës së Shqipërisë. Vlen të theksohet se në opinionin qytetar, këto deklarata kanë shkaktuar indinjatë të thellë dhe janë dënuar me ashpërsi. Qytetarët shqiptarë nuk mund të kuptojnë si mundet që një funksionar lokal në Shqipëri të punojë haptazi kundër integrimit të vendit dhe zhvillimit të tij, të kërkojë cenimin e integritetit territorial dhe të vazhdojë të kryejë funksionet e tij sikur asgjë të mos ketë ndodhur.
Pse kanë kaq efekt kërkesat e minoritetit etnik grek në Shqipëri, kur nuk ndodh e kundërta, pra kur çamët kanë kërkesat e tyre ndaj shtetit grek?
Politika shqiptare e pas viteve '90 është karakterizuar gjithnjë nga një ndjenjë inferioriteti në marrëdhëniet me Greqinë. Për shumë kohë është përdorur si kartë presioni çështja e refugjatëve shqiptarë në Greqi. Nën trysninë e operacioneve të tipit "fshesa", është synuar t'i mbyllet goja Tiranës zyrtare, edhe atëherë kur shkeljet ishin tepër flagrante. Biznesi grek ka depërtuar në çdo qelizë të ekonomisë shqiptare, duke krijuar një varësi të madhe të jetës sonë prej këtij biznesi. Vitet e fundit, si mjet presioni është përdorur qëndrimi i Athinës zyrtare ndaj integrimit të Shqipërisë në strukturat euro-atlantike dhe në Bashkimin Europian. Për këtë arsye, pakicës greke në Shqipëri i është krijuar aksesi më i madh i mundshëm për të kërkuar vazhdimisht, duke u mbështetur nga Athina zyrtare. Gjithmonë i është kujtuar qeverive shqiptare se "…integrimi i Shqipërisë kalon nga Athina". Në të kundërt, kërkesat e komunitetit çam kanë rënë gjithnjë në vesh të shurdhër. Në kohën e bisedimeve dypalëshe për nënshkrimin e marrëveshjes për ngritjen e dy varrezave të tjera në territorin shqiptar në nderim të ushtarëve grekë të rënë gjatë luftës italo-greke, Shoqata Patriotike "Çamëria", mbështetur nga Partia për Drejtësi dhe Integrim si dhe Instituti i Studimeve për Çamërinë, i drejtoi një letër ministrit të Jashtëm të Republikës së Shqipërisë, ku i kërkonte që në bisedimet dypalëshe mes dy qeverive të përfshihej edhe kërkesa jonë për ngritjen në Çamëri (Greqi) të një varreze dhe të një përmendoreje në kujtim të të rënëve çamë gjatë gjenocidit grek mbi popullsinë e pafajshme, e nisur më 27 qershor të vitit 1944. Kjo kërkesë nuk u mor parasysh. Duke mirëkuptuar vendimin për ngritjen e këtyre varrezave në territorin shqiptar, ne nuk mund të shpjegojmë qëndrimin me dy standardeve ndaj të rënëve. E pra, të rënët meritojnë të njëjtin respekt, pavarësisht kombësisë së ndryshme të tyre.
Reagimin e menjëhershëm të Ministrisë së Jashtme greke ndaj deklaratës së bërë nga Berisha në nëntor për çështjen çame, e konsideroni si presion ndaj qeverisë shqiptare?
Deklarata e zotit Berisha tregoi ndjeshmërinë e tij ndaj kësaj çështjeje. Në të kërkohet zgjidhja e saj, ndonëse çështja trajtohet vetëm si teknike, duke i hequr asaj dimensionin politik, historik dhe moral. Ne e vlerësuam qëndrimin e Kryeministrit të Shqipërisë, ndonëse do të donim që ai të kthehet tashmë në qëndrim zyrtar dhe politika shqiptare të ketë një qëndrim të unifikuar ndaj çështjes çame. I menjëhershëm ishte reagimi i qeverisë greke, përmes deklaratës së bërë nga Ministria e Jashtme. Nuk na çuditi aspak ky qëndrim, i cili është në vazhdën e qëndrimeve që kanë mbajtur të gjitha qeveritë greke të pasluftës, që në këtë mënyrë bëhen bashkëfajtore me ata që realizuan gjenocidin mbi shqiptarët e Çamërisë. Ka ardhur koha të ndërgjegjësohet politika greke dhe të kuptojë se zgjidhja e çështjes çame është në interes të të dy vendeve dhe në radhë të parë, të vetë Greqisë. Në këtë mënyrë, të dy vendet do të mund të ndërtonin marrëdhënie të fqinjësisë së mirë, bazuar në parimin e reciprocitetit, pa hije krimesh e plagësh të hapura mes tyre.
Pse Dule pretendon se nuk ka "çështje çame" dhe realisht, a ka një çështje të tillë?
Zoti Dule është kryetar i një partie që pretendon se mbron të drejtat e njeriut. Dimensioni i parë i çështjes çame është ai i të drejtave të njeriut. Kësaj popullsie i mohohet e drejta e pronës, e drejta e shkuarjes në trojet e veta, e drejta e respektimit të të parëve. A nuk janë këto të drejta të njeriut? A mos vallë të drejtat e njeriut duhet të ekzistojnë vetëm për pakicën greke në Shqipëri? Duke respektuar kontributin e pakicës greke në Shqipëri, dëshiroj të theksoj se qëndrimet e zotit Dule duket se më shumë janë të mbështetura në disa ide, të cilave u ka kaluar koha që kur ato dolën në mesin e shekullit XIX. Duket se ai merr herë pas here rolin që dikur e merrnin përfaqësues të qeverisë greke, që deklaronin mosekzistencën e çështjes çame. Meqë Greqia tashmë kalon jo pak probleme në aspektin e brendshëm, duket se këtë detyrë ia ka kaluar zotit Dule, qëndrimet e të cilit tani ngjajnë tepër donkishoteske, duke mos kuptuar se zgjidhja e çështjes çame është në interes, jo vetëm të të dy vendeve, por do të kontribuonte në forcimin e paqes të gjithë rajonit të trazuar të Ballkanit.
(s.g/GazetaShqiptare/BalkanWeb)

__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
tano turku | 22 Dec 22:23 2008
Picon

Re: Fw: [lidhja_came] grekofili Traboini nxjerr ne pah fytyren e tij te vertete :

Te flasesh nje gjuhe te huaj nuk te ben adhurues te atij shteti apo komb qe flet kete gjuhe.
Sikurse camet qe flisnin greqisht edhe shumica e kosovareve qe flasin serbisht.
Zoti Traboini vetem se eshte treguar i sjellshem me ty ne kete mesash pasi je ti qe ke adhurim per Hellathen.
Katalavene qiria Ermira?

--- On Sat, 12/13/08, Edlira Xhemo <edlira_xhemo <at> yahoo.com> wrote:
From: Edlira Xhemo <edlira_xhemo <at> yahoo.com>
Subject: [shqiperia] Fw: [lidhja_came] grekofili Traboini nxjerr ne pah fytyren e tij te vertete :
To: sterkala <at> yahoogroups.com, albeuropa <at> yahoogroups.com, shqiperia <at> yahoogroups.com
Cc: memedheu <at> yahoogroups.com, albemigrant <at> yahoogroups.com
Date: Saturday, December 13, 2008, 4:52 PM




--- On Tue, 12/9/08, Art-Info©2008 <pendekaltri <at> yahoo.com> wrote:
From: Art-Info©2008 <pendekaltri <at> yahoo.com>
Subject: Toleranca e Edlires
To: "Edlira Xhemo" <............ ...
Date: Tuesday, December 9, 2008, 6:42 AM

 ............ ......... ..
  Jasu qe harasu! Katalavenis.
  Tha pas sto kalo!

    K.Shkodrani
   

  BLOG-PORTA 






__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
ABEDIN RAKIPI | 24 Dec 01:29 2008
Picon

Feja islame dhe objektet e kultit në Çamëri

Feja islame dhe objektet e kultit në Çamëri

            Përhapja e fesë islame në krahinën e Çamërisë dhe të Janinës, ashtu si në gjithë trojet shqiptare dhe më gjerë, përkon me pushtimin turk të këtyre trojeve. Por duhet thënë se përqafimi i fesë islame nga popullsia shqiptare në këto krahina ndodhi pak më vonë se në Shqipërinë e Mesme dhe në atë Verilindore. Megjithëse kjo hapësirë kohore s'është shumë e madhe, na shtyn të arrijmë në përfundimin se mosha e disa objekteve të kultit islam (xhamive) në këto krahina është më e re se ajo e objekteve të njëjta në rajonet e mesme dhe verilindore të Shqipërisë. Kjo ka spjegimet e veta. Shumë rajone e vendbanime të bregdetit të Çamërisë ishin nën pushtimin dhe ndikimin venecian deri nga shekulli XVIII. Qyteti çam i Margëllëçit, është marrë nga turqit më 1733, ndërsa qyteti i Pargës pak më vonë.
            Një arsye tjetër që na bën të besojmë për ngadalësinë e përhapjes së fesë islame në fillim të pushtimit turk, është edhe ndikimi i madh i fesë e i kishës ortodokse greke e cila me pushtimin turk u ndodh në pozita të favorizuara. Me gjithë përpjekjet, kjo kishë popullsinë e këtyre krahinave asnjëherë nuk e lidhi dot shpirtërisht dhe nuk e bëri skllav të këtij besimi. Vetë ekzistenca në këtë kohë në shumë vende e fshatra të Çamërisë, e objekteve të kultit pagan, e vërteton më së miri këtë gjë.
            Ndonëse kishin kaluar 16-17 shekuj nga lindja e Krishtit (Isait), këto objekte ose vende të shenjta, shpesh pritnin njerëz që faleshin, luteshin e falnin dhurata e objekte të ndryshme. Në rrugën këmbësore Konispol-Vërvë (një orë larg me këmbë), ndodheshin dy vende të tilla ku kalimtarët, sa herë shkonin, hidhnin nga një gur.
            Në rrugën këmbësore Markat-Dishat, në krye të fshatit Markat, ishte një gur i shenjtë, ku njerëzit shkonin e luteshin. Ky gur u shkatërrua bashkë me xhaminë, më 1967. Faktet që përmendëm më lart përbëjnë një shtrat kontradiktor për përhapjen e fesë islame në këtë krahinë. Megjithatë, vendosja e administratës ushtarako-civile turke në këtë krahinë e sidomos sistemi tartar i timarit, solli gradualisht përhapjen e besimit islam në Çamëri.
            Në fillim për shumë arsye ajo u përqafua nga aristokracia vendase nëpër qytetet shqiptare, më vonë në fshat dhe në shtresat e ulëta.
            Ritme të larta, islamizimi i popullsisë shqiptare në këto troje, pati gjatë shekullit XVII-XVIII. Shteti i fuqishëm turk për të përhapur kulturën e besimin Islam gjatë kësaj kohe ngriti shumë shkolla (mejtepe e medrese) si dhe shumë xhami e mesxhide për të ushtruar këtë besim. Shkollat në fillim u përhapën nëpër qytete dhe më pas edhe në fshatra, pranë çdo xhamie (mejtepet). Këtu duhet përmendur medreseja e madhe e Konispolit, një nga më të mëdhatë në të gjithë Shqipërinë.
            Siç e përmendëm edhe më lart, arsyet që qyteti ishte më përpara nga fshati në këtë drejtim janë të shumta.
            Këtu mund të përmendim numrin më të madh të popullsisë nëpër qytete, kultura më e lartë e kësaj popullsie si dhe egzistenca e administratës ushtarako-civile shqiptaro-turke, nëpër këto qytete.
            Duhet thënë se fëmijët e feudalëve e spahinjve shqiptarë, shkuan në shkollat turke dhe sollën që andej besimin Islam, të cilin filluan ta ushtronin në fillim në familje e më pas më gjerë.
            Gjithashtu, garnizonet ushtarake turke që ishin nëpër qytete, për të ushtruar fenë islame, kërkonin objektet e kultit Islam (Xhamitë). Kështu, në Filat e Konispol ku kishte dhe garnizone turke, filluan të ndërtohen xhamitë e para dhe gradualisht u rrit numri i tyre.
            Sipas Pukëvilit (përfaqësuesit francez pranë Ali Pashë Tepelenës) rreth vitit 1820 në Filat kishim tri xhami. Po të kësaj kohe janë edhe xhamitë e para të Konispolit.
            Një faktor jo pak i rëndësishëm në përhapjen e fesë Islame në zonën e Konispolit dhe  të gjithë Çamërinë, janë nizamet dhe spahinjtë nga këto fshatra. Këta duke shkuar ushtarë dhe shërbyer në zona të thella të perandorisë si në Arabi, Siri, Egjipt, 7-10 vjet, sillnin andej jo vetëm besimin Islam që e ushtronin në familje, por shpesh ata (spahinjtë) sillnin edhe shërbëtorë arabë e sirianë, të cilët u vendosën në Konispol, Shalës e fshatrat përreth dhe krijuan familje e fise, ku jetojnë edhe sot.
            Xhamitë e fshatrave dhe disa xhami të Konispolit janë ndërtuar rreth viteve 1820-1870. Arsyet pse janë ndërtuar gjatë kësaj kohe si dhe karakteristikat e tyre janë:
            Edhe para këtyre viteve në këtë zonë ka patur objekte kulti, por të tipit mesxhide, pa minare, të ndërtuara me ngut, që nuk i rezistonin kohës. Këtë e vërteton egzistenca e një xhamie të vjetër në Ninat, në lagjen juglindore pa minare, e cila u braktis kur u ndërtua xhamia e re në vitin 1868.
            Vitet e ndërtimit të xhamive në krahinën e Konispolit, përkojnë me vitet pas rënies së Ali Pashës. Gjatë qeverimit të Ali Pashë Tepelenës, pushteti turk në trojet shqiptare u trondit dhe një nga mënyrat për të rivendosur rregullin dhe qetësinë dhe për ta lidhur këtë zonë më shumë me sulltanin, ishte investimi në planin shpirtëror, pra ndërtimi i xhamive, ringritja e fesë Islame. Kjo edhe për arsyen se Ali Pasha kishte treguar një tolerancë të theksuar ndaj kishës dhe besimit ortodoks.
            Një ndikim mund të kenë patur edhe qarqet patriotike shqiptare për t'iu kundërvënë "megali idhesë greke" të shpallur më 1844 dhe mjetit të saj për t'ia realizuar qëllimin kishës greke. Xhamitë e ndërtuara gjatë kësaj kohe, kanë afërsisht jo vetëm të njëjtën moshë (kohë ndërtimi), por e veçanta është se ato kanë pothuaj të njëjtin projekt dhe po ashtu të gjitha janë me minare, me përjashtim të asaj të Dishatit.
            Të gjitha xhamitë kanë hajatin me kolona e harqe guri (qemer), mbuluar me tjegulla ose rrasa guri. Pastaj vjen paradhoma (ose koridori) me pjesën e thelluar, ku kalonin besimtarët për të hyrë brenda (aty lihen këpucët). Në të dy krahët e saj, ka dy vende të ngritura 50-60 cm të shtruara me rrasa guri, ku shpesh uleshin besimtarët për të pushtuar. Pastaj vinte salla e faljeve e shtruar me dysheme druri ose rrrasa guri, me qilima. Mbi derën e hyrjes ndërtohej mafili për gratë, me lëndë druri, me zbukurime. Në krye, tek vendi i imamit, pak djathtas, ndërtohej një vend i ngritur me dërrasë, që ishte vendi ku hoxha mbante hytben. Gjithashtu, tavani dhe muret brenda, ishin të zbukuruara e të lyera me gjithfarë bojrash.
            Kohën e ndërtimit të këtyre xhamive e vërteton xhamia e madhe e Ninatit, ku në një gur në murin ballor të xhamisë është gdhendur viti 1868.
            Duke u nisur nga teknologjia e ndërtimit, madhësia dhe lartësia e minareve të xhamisë së Ninatit, mendoj se ka ndikuar dhe ndoshta ka investuar edhe dijetari i madh, biri i këtij fshati, Hoxhë Hasan Tahsini.
            Muret e kësaj xhamie janë prej guri, të lidhura me fije hekuri. Minareja është më e larta në zonë. Në të është përdorur gurë e beton, si dhe fije e ganxha hekuri, llamarinë e veshje plumbi.
            Të gjitha xhamitë e fshatrave dhe qyteteve janë ndërtuar nga shteti e administrata ushtarako-civile turke shpesh në bashkëpunim edhe me ndihmat e popullsisë vendase. Këtu bën përjashtim xhamia e fshatit Vërvë, që është ndërtuar tërësisht me kontributin e vetë fshatarëve.
            Objektet e kultit Islam në Çamëri, mbijetuan deri në fund të luftës (1944-1945), pastaj, ato që ishin jashtë kufijve, në territorin e shtetit grek, jo vetëm që nuk funksionuan më, por qeveria greke filloi t'i shkatërrojë, t'i nxjerrë jashtë funksionit, dhe sot ruhen vetëm disa relike të rralla si, minareja e njerës prej xhamive të Koskës, minareja në Arpicë, Grikehor, Margëllëç etj.
            Edhe brenda kufijve, regjimi në fuqi filloi denigrimin e fesë derisa arriti viti 1967, viti i gjëmës së madhe që solli jo vetëm shkatërrimin e objekteve të kultit e të fesë Islame, por edhe dëme të pallogaritshme të kulturës kombëtare shqiptare.

__._,_.___

Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___
ABEDIN RAKIPI | 24 Dec 01:44 2008
Picon

Liria e rrejshme

Liria e rrejshme

Tematika e bashkëjetesës seksuale aktualisht ka një karakter kompleks shoqëror. Bashkëjetesa seksuale na ekspozohet pothuajse përditë në forma të ndryshme – në mënyrë direkte apo indirekte – në gazeta, revista, libra si dhe në bisedat e përditshme. Ajo shfaqet në format e shthurjes, imoralitetit, tradhëtisë bashkëshortore, marrëdhënieve seksuale jashtë martese, pornografisë, përdhunimit, shtatëzanisë së vajzave adoleshente, pedofilisë, homoseksualitetit, sëmundjeve të transmetueshme seksualisht, prezervativëve, aborteve apo SIDA-s (HIV/AIDS).

Mediat e sotme janë mjaft agresive në këtë drejtim. Motivi i tyre kryesor është fitimi mundësisht sa më i lehtë i parave dhe jo vlerat e bazuara në parimet morale e fetare. Ky artikull ka për qëllim trajtimin me objektivitet të kësaj teme, në mënyrë që të hedhë sadopak dritë mbi këtë çështje dhe duke u ofruar kështu të rinjve, një panoramë më të qartë në vendimet që ata mund të marrin në të ardhmen.

Marrëdhëniet seksuale janë pjesë e industrisë së modës, e cila ndryshon si moti. Agjentët dhe realizuesit e reklamave, kompanitë e bizneset, e shfrytëzojnë çështjen e lartpërmendur me shumë efikasitet dhe në mënyrë të rafinuar, në kuadër të procesit të propagandimit të prodhimeve të tyre. Për fat të keq, burimet e informacionit me të cilat bien në kontakt adoleshentët, janë shpesh të influencuara negativisht. Ato krijojnë me qëllim iluzionin se çdo adoleshent kryen ose duhet të kryejë marrëdhënie seksuale. Në kohët e sotme gjithçka është e mundur. A nuk kemi veçse një jetë, pse mos ta shijojmë atë? A nuk është „cool" përtypja e çumçakizave me famë apo cigareve të markave të njohura sepse kjo krijon imazhin e suksesit dhe pasanikut, një fakt që do t'ua lehtësonte pa masë gjetjen apo "peshkimin" e partnerit të dëshiruar? Por në fakt realiteti është shumë larg iluzioneve të lartpërmendura, edhe pse mendjet e adoleshnetëve bombardohen pothuajse në çdo hap me to.

Në sajë të metodave ekstensive e të rafinuara të marketingut, shoqëria po i percepton gjithnjë e më tepër praktikat jonormale si diçka normale. اfarë konsiderohej para dhjetë vjetësh si e turpshme, e pamoralshme dhe e pacipë, sot mund të konsiderohet gjerësisht si moderne, përparimtare apo krejt normale. Një rast tipik është ai i telenovelave që shfaqen sot në programet televizive ku pas serive të para, njeriut i krijohet përshtypja se seksi jashtë martese është diçka normale, e tolerueshme, moderne dhe se për të joshur partnerët duhen përdorur patjetër metodat e mashtrimit, gënjeshtrës, manipulimit pa marrë parasysh nëse lëndohen ndjenjat apo personaliteti i tyre. Mbi të gjitha mediat, ajo e shkruar dhe vizive, po krijojnë opinonin se martesa ka dalë nga moda dhe se është moderne të jetosh me partnerë (pa qenë nevoja të lidhesh në klauzola martesore), të bashkëjetosh me ta seksualisht apo të jesh homoseksual. Homoseksualiteti, brutaliteti dhe prostitucioni po konsiderohen gjithnjë e më tepër si diçka normale. Kemi arritur në një fazë (në sajë edhe të shfrytëzimit efikas të instrumenteve të marketingut), ku disa individë të caktuar të shoqërisë e konsiderojnë të pakufizuar të drejtën tyre për t'u shprehur deri në ekstrem…

Nëse kjo nënkupton lirinë e vërtetë përse atëherë ndeshemi me dukuritë e mëposhtme (?):

1. Numri i të rinjve dhe të rriturve të infektuar nga virusi HIV (faza paraprake e SIDA-s) po rritet me një tempo alarmante. Afrika e Jugut regjistron shifrat më alarmante të të infektuarve duke zënë vendin e parë në botë; HIV/SIDA ka marrë përmasat e një epidemie jo vetëm atje. Grupmoshat më të prekura nga kjo epidemi janë adoleshentët, por nuk ngelen pas as të rriturit bile shpesh ndeshet edhe tek fëmijët!

2. Tek një nënë e ndershme, që i qëndron besnike bashkëshortit të saj, papritur shfaqet një sëmundje e transmetueshme në rrugë seksuale (p.sh. sifilisi, herpesi apo edhe vetë HIV/SIDA). Si ka mundësi? Sëmundjet ngjitëse seksuale kanë marrë përmasa epidemike në Amerikë ku 40 milion njerëz janë të infektuar me një nga format e sëmundjeve në fjalë.

3. Fenomeni i shatëzanisë tek adoleshentet po njeh gjithashtu rritje. Vajzat në moshë 11 vjeçare ngelin shtatëzënë – fëmijët presin të lindin fëmijë. Shumë prej adoleshenteve detyrohen të abortojnë, duke iu nënshtruar efekteve emocionale, fizike dhe traumatike që fatkeqësisht e shoqërojnë atë.

4. Vajzat qysh në moshën 10-12 vjeç kryejnë marrëdhënie seksuale pa marrë masa profilaktike, duke u hapur rrugën kështu problemeve serioze më vonë. Kur i pyesin ato përgjigjen: „Askush nuk na paralajmëroi se kjo që bëmë ishte e gabuar."

5. Lidhjet martesore ndeshen me kriza të natyrave të ndryshme por që shpesh përfundojnë me divorc pasi bashkëshorti (apo bashkëshortja) kryejnë tradhëti bashkëshortore.Sigurisht që viktimat kryesore të këtyre fenomeneve të trishtueshme janë fëmijët.

6. Femrat e moshave 2 deri 80 vjeç shpesh bëhen objekte të përdhunimit.

7. Fenomeni i homoseksualitetit po njeh rritje; aktet homoseksuale që dikur konsideroheshin si akte perverse ndaj shoqërisë, sot shihen si diçka krejt normale duke arritur deri aty, sa në disa shtete lejohen tashmë edhe martesat e homoseksualëve.

8. Gjithnjë e më tepër, marrëdhëniet e partnerëve përfundojnë në zhgënjim, depresion, konflikt apo hidhërim.

Fenomenet e mësipërme na vërtetojnë se idea e lirisë seksuale në të vërtetë ka për qëllim skllavërimin e individëve. "Shpëtimtarët" modernë, në të vërtetë s'janë gjë tjetër veçse skllevër të dukurive negative si sëmundjet, depresioni, divorcet, padurimi, dyfytyrësisë mashtrimit dhe zhgënjimit. Individë, organizata jo qeveritare dhe qeveri të ndryshme po kërkojnë zgjidhje për problemet e panumërta të imoralitetit dhe fenomeneve të panumërta që i shoqërojnë ato.

Të dhënat tregojnë se 2/3 e shkollave në Amerikë sot propagandojnë idenë e „mos kryerjeve të marrëdhënieve seksuale para martese", dhe se „marrëdhëniet e sigurta" bazohen jo tek masat profilaktike, por tek „mos kryerja e marrdhënieve seksuale para martese", si dhe idenë e një partneri seksual për gjithë jetën (në kundërshtim me tradhëtinë bashkëshortore). Gjithashtu një pjesë e mirë e shteteve të SHBA-së aktualisht propagandojnë tek të rinjtë, idenë e krenarisë të së qenit i virgjër deri në martesë dhe shumë studentë në fakt nënshkruajnë çertifikata në të cilat zotohen t'i përmbahen kësaj "mode" të re të abstenimit seksual.

Sa kohë do të zgjasë ky fenomen? Do të gjendemi vallë para një revolucioni të ri "seksual"? Përgjigjen ndaj kësaj pyetje apo dileme, si dhe ato të karakterit të ngjashëm me të dhe që përbëjnë rreziqe serioze për shoqërinë (si p.sh: imoraliteti, alkoolizmi, drogat, lojrat e fatit, kriminaliteti, mashtrimi dhe materializmi) na e jep Kurani, i cili vlen për të gjithë njerëzimin. Parimet e Kuranit janë të një karakteri universal dhe vlejnë për të gjitha kohërat. Misioni i Pejgamberit Muhamedit (paqja dhe bekimi qofshin me të) qëndronte tek demonstrimi praktik dhe vënia në praktikë e këtyre parimeve universale. Për rrjedhojë, kushdo që ndjek shembullin e përkryer të Pejgamberit, paqja dhe bekimi qofshin me të, është në rrugë të mbarë.

©IslamOnweb.net

MUDr. Ahmed Adam,

__._,_.___

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Your email settings: Individual Email|Traditional
Change settings via the Web (Yahoo! ID required)
Change settings via email: Switch delivery to Daily Digest | Switch to Fully Featured
Visit Your Group | Yahoo! Groups Terms of Use | Unsubscribe

__,_._,___

Gmane