BeqirS | 1 Mar 13:11 2006
Picon

Klinika shqiptare ne Nju Jork "Illyria" Enderra jone behet realitet

Klinika shqiptare ne Nju Jork "Illyria" " Enderra jone behet realitet" 

 

 

-nga BEQIR SINA, Nju Jork

 

 

Shqiptaro - Amerikanet, tash kane kliniken e tyre ne Nju Jork, qe sherben me mjeke qe flasin shqip, trajtojn e kurojn si shqiptar pacientet, leshojn receta e shperndajn broshura ne gjehen shqipe

 

 

 

 'Maestro's" - Bronxdale Avenue Bronx(NY) : Me 24 shkurt, ne lokalin e njohur ne Bronks(NY) 'Maestro's" - Bronxdale Avenue, u be inagurimi Klinikes "Illyria Family Care Service", e lokalizuar ne Jacobi Medical Center Bronks- Nju Jork. Klinika e quajtur "Illyria Family Care Service", e filloi aktivitetin e saj ne New York, gjate vitit 1999, me iniciativen e mjekut hebre ne Amerike, Dr. Alan Ross. Klinika "Illyria", ne Nju Jork,  pati si qellim kryesore at'here per t´u ardhur ne ndihme familjeve te refugjateve shqiptare, nga Kosova, te debuara me froce e dhune, nga trojet e tyre prej ushtrise, policise e paramiltarve serb udhehequr  nga rregjimi i kryekasapit te Ballkanit, te arrestuarit dhe te gjykuarit per krime te renda ndaj njerezimit Sllobodan Millosheviçit.

 

 

 

         "Illyria Family Care Service", eshte kthyer tash ne nje nga qendrat me te medha shendetesore ne SHBA-s, per komunitetin shqiptare, ku personeli shendetesor flet shqip dhe po punon qe te gjitha broshurat dhe recetat te behen edhe ne gjuhen shqipe, krahas asaj angleze. "Illyria Family Care Service", tash veq  kujdesit per femijet shqiptare, eshte bere edhe nje klinike e rendesishme qe kujdeset edhe per familjen shqiptare ne komunitet . Klinika "Illyria Family Care Service", eshte e nje niveli bashkekohor perendimor dhe funksionon si pjese e Departamentit te Pediatrise, Children Whether - Simple Cold, Complicated Medical Issue - Emotional Distress Brought, Trauma they Through War and Relocation. ne spitalin Jacobi Medical Center - ne Bronks Nju Jork. Klinika "Illyria Family Care Service" u sherben gjithashtu edhe pacienteve amerikane dhe emigranteve te ardhur nga Europa Lindore, Ballkani, Afrika, Azia, dhe Amerika e Jugut..

 

 

 

      Me ardhjen ne SHBA-es, te shqiptareve te larguar nga lufta, nje problem madhor per t'a ishte mungesa e dokumentacionit dhe mbrojtja shendetesore. Dhe ishte pikerisht Dr. Alan Ross, ai i cili me punen e tij intensive e kembengulese arriti te hape ne superfuqine te botes, kliniken e pare shqiptare, qe flet shqip. Dr. Ross, tha qe fillim te takimit se ai eshte nje njohes i vertete i tragjedise shqiptare ne Kosove. Ai tregoje sesi e ka perjetuar persekucionin e makinerise serbe ndaj popullit tone. Ai tregoje gjithashtu sesi ka bbiresuar edhe nje vajze nga Kosova e qujatur Kasandra, vajzes se tij te adoptuar nga Prishtina ne vitin 1997-te. "Mjeku pediater amerikan, i cili, njekohesisht eshte historian dhe filozof, perpara se te hapte kete klinike, kishte trokitur edhe ne spitale te tjera, por vetem spitali Jacobi Medical Center, tha pershendetjen e tij  William P. Walsh ,Executive Director Jacobi Medical Center, i'u pergjigj pozitivisht kerkeses se tij".  Dr. Ross, tha ai kishte punuar e jetuar per disa vite ne Kosove, ku dhe ishte njohur nga afer me hallet e popullit shqiptare si dhe kishte studiuar mbi problemet e semundjeve ne zonat veriore te Shqiperise. Kur Dr. Ross u drejtua tek spitali Jacobi, administratrta i dha shprese se do te benin diçka dhe i tregoi se ishte edhe nje shqiptare qe punonte prej disa vitesh ne kete spital dhe se ai ndjehej krenar qe punonte me komunitetin shqiptare..

 

 

 

 

    Festa e doktoreve ne ne lokalin e njohur ne Bronks(NY) 'Maestro's" - Bronxdale Avenue, me pjesmarrjen e rreth 300- veteve, mori bekimin fetar te dom Pjeter Popaj famullitari i Kishes Katolike Shqiptare ne Amerike, "Zoja e Shkodres" - Harstdale(NY) dhe Imam Ahmed Nuredin.

 

  

 

         Ne festen e doktoreve shqiptare ne Amerike, moren pjese edhe aktiviste dhe personalitete te njohura te politikes dhe organizatave, shoqatave shqiptaro amerikane. Moren pjese edhe ish kongresmeni republikan i kesaj zone, Joseph J. DioGuardi - presidenti i Lidhjes Qytetare Shqiptaro Amerikane, e bashkeshortja e tij Keshilltarja e Çeshtjeve Ballkanike z Shierly Cloyes DioGuardi, kryetari i Akademise Shqiptaro Amerikane te Shkencave Porf. dr Skender Kodra, presidentja e Shoqates se gruas shqiptare ne Amerike "Motrat Qiriazi" dr. Ana Kohen, presidenti i Federates se Arsimtareve Shqiptaro Amerikane prof. Mit'hat Gashi, nenkryetari i Federates PanShqiptare te Amerikes dr. Gjon Buçaj,  Shaban A. Gashi, Kristaq Dhamo, Astrit Tota, Nermin Zhabjaku, Tom Paloka e te tjere. Ne fund e pershendeti takimin edhe miku i deshmuar i shqiptareve ne Amerike, kongresisti demokrat i Nju Jorkut, Eliot Engel.

 

          Miku i madh i shqiptareve, kongresisti Eliot Engel, kujtoje me hidherim te thelle pjesmarrjen tij ne ceremonin madheshtore mortore te vdekjes se Presidentit te Kosoves Prof. dr Ibrahim Rugova. Me kete rast ai shprehu edhe njeher konsideraten e tij te lart per Rugoven, mikun e tij siç e qujati ai. "Une, tha ai, jam krenar qe e kame vizituar disa here Kosoven dhe kame konstatuar lidhjet e mira qe ka populli amerikan dhe ai shqiptar. Njehereshi jame shume i gezuar me hapjen e kesaj Klinike, e cila, e ka filluar punen e saj ne vitin e luftes ne Kosove dhe po e promovon veten tash kur Kosova - do te fitoi edhe pavaresine".  

 

 

 

    DioGuradi , duke folur per gazeten tone se ai dhe bashkeshortja e tij Keshilltare e Çeshtjeve Ballkanike i kane kushtuar vazhdimisht rendesi te madhe mbeshtjetjes dhe perkrahjes se Klinikes "Illyria". "Ne tha DioGuardi, kemi tre doktore anetar te bordit te Lidhjes Qytetare, qe jane njekohesisht edhe anetare te kesaj klinike si dr. Myrteza Jonuzi, ne Atlantic City, dr. Genz Agolli ne North Carolina, dhe dr . Ramadan Myrtezani nga Queensi. Ne e vlersojme shume kete industri te madh siç eshte mjekesisa dhe mendojme qe ajo te shtrihet prej ketej edhe ne Kosove e Shqiperi".

 

 (Box) : Nderkaq, eskluzivisht per gazeten kombetare Bota Sot, flete  Dr. Sheremet Gashi, doktor internist, kliniken ne Nju Jersi

   

Çfare mendimi keni per takimine sotem ?

 

   Dr. Sheremet Gashi : Do te thoja se takimi i sotem ishte mjaft i sukseseshem per dy arsye: Se pari u grumbulluam nje mase e madhe mjekesh shqiptare ne Amerike, dhe se dyti , ideja qe u debatua ne kete takim jane shume te rendesishme dhe shume pozitive. Ato jane nje proces qe do shtyre perpara dhe t'u vije ne ndihme ne te gjitha drejtimet emigranteve shqiptare ne SHBA-es. Mendoj se nese gjejme nje"gjuhe" te perbashket dhe implementojme disa nga idete te cilat u hodhen sonte ketu, at'here edhe suksesi nuk do te mungoje dhe frytet e saja do te jene fantastike.

 

Çfare ndryshimi ka ky lloj organizimi ne komunitet, krahasur me organizimet e deritanishme ne komunitet ?

 

 

   Dr. Sheremet Gashi : Me pelqen shume kjo pyetje. Pasi eshte shume e vertet se ne kemi shume parti dhe shoqata e organizata - qeveritare e jo-qeveritare, politike, shoqerore, sportive, kulturore e artistike, por nuk kemi pasur asnjeher nje asociacion mjekesh. Ndaj duke besuar edhe tek eksperinca ime e viteve te fundit ne bashkepunimin tone me doktor Alen Ross, kam bindjen qe ndryshmi do te qendroje ne ate se ne do te jemi shume me efektive, shume me dobiprures dhe shume me te nevojeshem se çdo parti dhe shoqata e organizata - qeveritare e jo-qeveritare, politike, shoqerore, sportive, kulturore e artistike. Ne jo vetem prmetojme por kemi arsye te themi se do te jemi shume afer programve shendetesore te cilat ju vine ne ndihme te gjithe bashkombasve tane ne fushen e shendetesise. Per asrye se edhe vete profesioni yne kaq human - te bene te jesh patjeter efektive sepse ke te beshe me jeten e njeriut. Prandaj nisur nga keto çeshtje bazike ne nuk do te qendrojm vetem tek fjalet, por do ti perveshemi punes .

 

 

  Mipro, lind pyetja ku e bazoni ju kete optimisem ?

 

 

    Dr. Sheremet Gashi :  Tek, potenciali i madh shkencor dhe edukativ qe ka çdo njeri nga ne . Jemi qe te gjithe mjek te diplomuar dhe me eksperince te madhe ne fushen e mjeksise si ne Shqiperi, Kosove, por edhe ne Shtetet e Bashkuara te Amerikes. Kam pase gjate ketyre diteve biseda pothuajse me te gjithe mjeket te cilet kane shume deshire te behen anetare ne kete organizim te ri te mjekeve shqiptare ne Amerike, dhe ne menyre unanime te gjithe shprehin optimizimin e tyre se te gjithe se bashku do te bjeme shume per shendetin e komunitetit tone.

 

 

    Konkretisht ku mendoni t'a perqendroni punen tuaj ?

 

 

    Dr. Sheremet Gashi : Fillimisht, do te kemi disa plane te vogla. qe duke realizuar ato te mos dekurajohemi menjeher por te inspirohemi qe ne vijim te bazohemi ne plane edhe me te medha. Do 'ta nisem planin tone ne ndihmen qe do t'i japem Klinikes Illyria ne Jacobbi Hospital. Duke depertuar ne komunitet e u bere te njohur me punen tone. Do te kopjoime te gjitha ato komunitete te cilat jane te njohura ne suksesin qe kane arritur ne fushen e shendetesis ne bashkepunim me komunitetine tyre. Do te fusim te gjitha modelet e sistemit shendetesore ne Amerike. Do tte bashkepunojme nga afer me median shqiptare ne Amerike, do t'i kushtojme rendesi te madhe ketij bashkepunimi ne edukimin shendetesor te mergimatreve tane ne Amerike. Do te ndrtojme nje eeb site te asociacionit te mjekeve shqiptaro - amerikane.

 

 

    Si do t'u vini ne ndihme atyre bashkeatdhetareve te cilet nuk kane asnje lloj dokumenti i cili u ndihmon atyre te mbulojne sherbimin mjekesore ne SHBA-es?

 

 

    Dr. Sheremet Gashi : Kjo eshte tmerresisht e rende. Jo vetem ttek komuniteti yne, por edhe tek emigratet e tjere pa dokumenta d.m.th. pa ndonje status . Shpeshehere, ne punen time has me pacient te tille. Eshte fatkeqesi e madh per arsye se ata shqiptare qe vijne te semure dhe kane probleme shendetesore, me se pari nuk kane pasur asnje mundesi kurmi as ne Kosove e Shqiperi. Keshtuqe e vetmja shpres e tyre eshte ndihma qe do t'u japim ne ti sherojme , kurojme ose edhe shpetojme jeten me semundje te renda. Ne kete pergjigje do te thoja se ne do 'tu ofrojme te gjitha rruget qe te çojne drejt sherimit. Kane apo s'kane dokumentat. Sistemi amerikane i shendetesise ka klauzola te cilat nuk jane specifike, por kane ndryshime sipas rasteve qe paraqiten. Kete pike ne mendojme t'a shfrytezojme ne maksimum per keta njerez te cilet nuk posedojne asnje lloje dokumenti shendetesor, si siguriacione ose karta te shendetesise.

 

 

 

 Po shteti Amerikan çfare prioriteti i jep ketij lloj organizimi qe po beni ju ?

 

   Dr. Sheremet Gashi :  Une mendoje se po funksionuam si organizate ose shoqate joperfituese kemi shume mundesi te terheqim fonde te cila ka vene Qveria amerikane ne dispozicion te komuniteteve ne edukimin dhe ndihmen mjekesore ne SHBA-es. Shendetesia ne SHBA-es, nga buxheti shteteror merr kuoten me te madhe per çdo vite. Shendetsia eshte nga institucionet me prioritare ne SHBA-es. Ka nje kujdes te veqante per te semuret dhe femijet e te moshuarit, çka ne do t'a shfrytezojme mire edhe per komunitetin tone. Vetem duhet nje organizim i mirefillet e profesional duke parqitur programe dhe si duhet kerkuar te realizohen ato programe. Ato duhet te jene serioze dhe te bindeshme. Ato duhen implemetuar me mundesit qe na jep shteti.

 

    Keshtu pas kesaj bisede me Dr Gashin, do te theksoja se  mbremjen e beri edhe me te hareshme grupi muzikor nga Nju Jorku - "Rinora" me muzikan e kengetar Safet Beqaj, Alfred Popaj, Nik Luka, Lindon Gjelaj, Agim Gerbeshi , Vjollca Luka dhe Giovani. Ky ishte nje rast i mire per shqiptaret te tregojne unitetin e tyre dhe te shprehin mbeshtetjen e perkrahjen e tyre per zgjerimin e aktivitetit te Klinikes se pare shqiptare ne Amerike - "Illyria Family Care Service" lokalizuar ne Jacobi Medical Center Bronks- Nju Jork.



SPONSORED LINKS
Tek Albanian Learn albanian
Albanian dating

YAHOO! GROUPS LINKS


Hajrudin Muja | 2 Mar 03:45 2006
Picon

THE ENCYCLOPAEDIA OF ISLAM: ALBANIA

THE ENCYCLOPAEDIA OF ISLAM 

New Edition 

Prepared by a Number of Leading Orientalists

Edited by an Editorial Committee Consisting of 

H.A.R. Gibb, J.H. Kramers, E. Lévi-Provençal, J. Schacht 

Assisted by S.M. Stern as Secretary General (pp. 1-320)  

B. Lewis, Ch. Pellat and J. Schacht 

Assisted by C. Dumont and R.M. Savory as Editorial Secretaries

(pp. 321-1359)

Under the Patronage of The International Union of Academies 

Volume I

http://www.iiu.edu.my/deed/quran/albanian/arnautlluk.htm

ARNAWUTLUK, the Ottoman Turkish name for Albania.

 

1.– Language.

Allegedly descended from Pelasgian, Albanian is an Indo-European language of “satem” type like Armenian, Indo-Iranian and Slavonic. No literary records occur before 1496 A.D., but ancient Illyrian and ancient Epirote, on the basis of personal and place names, are held to be the prototypes of Geg (northern) and Tosk (southern) Albanian respectively. Illyrian mantua, mantia, “bramble”, and grôssa, “file”, are Albanian mand, manzë and grresë respectively. Macedonian, Thracian and Dacian were languages of Albanian type.

Known as shqip in Albania, arbëresh in the Albanian colonies, the Albanian language is spoken by some 1,500,000 in Albania, 700,000 in the adjoining Kosovo-Metohija area of Yugoslavia, and some 40.000 in Epirus. An archaic form of the language survives on the Greek islands of Hydra and Spetsa, and in Sicily and Calabria, brought there by Tosk exiled from the Turkish invasions. Impoverished by centuries of neglect, Albanian has a small native, but a large borrowed vocabulary. Thus the wheel, the cart and the plough are represented by borrowings and the usual Indo-European terms of kinship are absent. City life, road-building, horticulture, law, religion and family relationship are expressed by Latin loanwords, much disguised by phonological breakdown. Terms used in the Orthodox, ritual are Greek; names of prepared dishes, garments, parts of the house, and Islamic terms have come in via Turkish.

The composite alphabet is: a, b, c (like ts), ç (like ch), d, dh (like th in this), e, ë (like French e in le), f, g, gj, (like Turkish g before e, i, ö), h, i, j (like y in yoke), k, l (as in French), ll (as in .English all), m, n, nj (as in cañon), o, p, q (like Turkish k before e, i, ö), r (weak), rr (strong trill), s, sh (as in shop), t, th (as in thin), u, v, x (as in adze), xh (as in judge), y (German ü), z, zh (as in pleasure). The vowels â, ê, î are Geg nasals.

Geg is the dialect of Tiranë, the capital, and the North, including Kosovo-Metohija. Tosk has a considerable literature. Its main deviations are: replacement of the infinitive by subjunctive constructions, absence of nasal vowels, occasional conversion of n to r, and representation of ue, uem as ua, uar. There are small differences of vocabulary.

The noun has three genders and five cases. A noun is linked to a following genitive or adjective by an inflected particle, thus mali i veriut, “the mountain of the north”, mali i búkur “the beautiful mountain”, in which -i of mal-i is the detachable masc. definite article. Similarly molla, f. “the apple”, but mollë “apple”. The verb possesses an imperfect, aorist, subjunctive, optative, imperative, a mediopassive, and a compound mood called the admirative.

 

2 – Literature.

From the third century A.D. the Roman Church has maintained a bishopric at Scutari in. N. Albania. This became the first cultural centre; evidence of this is Bishop John Buzuk’s Liturgy of 1555, and the 17th century religious works of Budi, Bardhi and Bogdani. Literary activity, tolerated by the Turks in the Catholic North, was suppressed in the Muslim centre and the Orthodox South, but took root among the exile colonies of Sicily and Calabria. .Matranga, descendant of the exiles, began a tradition of hymn-writing using folk-rhythms (1592), which was continued by Brancato (1675-1741) and the Calabrian Variboba (born 1725). The movement became secular with the folksongs and rhapsodies of De Rada (1813-1903) an ardent spokesman of Albanian liberation, and was continued well into the present century by Zef Schirò (1865-1927), Sicilian-born author of two allegorical epics and a collector of folksongs.

The work of De Rada was helpful in inspiring three Tosk patriots, the brothers Abdyl, Sami and Naim Frashëri, to form a league at Prizrend in 1878. Under the stimulus of the San Stefano settlement they sought Albanian autonomy and literary freedom. After several years of activity in Istanbul, where they were joined by the lexicographer and Bible translator Kristoforidhi (1827-1895), they were forced into exile. At Bucharest Abdyl the politician, Sami the educationist, and Naim, the Bektashi lyricist of Albanian nostalgia, formed a literary society and printed Albanian books from 1885 onward. Thimi Mitko and Spiro Dine, exiles in Egypt, collected folksongs from the local colony. In Sofia Midhat Frashëri, son of Abdyl, published an almanach, an anthology and a journal, and wrote didactic essays and short stories with a moral. .Books printed in exile were smuggled into Albania by caravan.

The absence of a literary centre, and the want of a standard alphabet, hampered the movement, and Sami’s difficult phonetic spelling was replaced by a digraphic one resembling that of A. Santori of Calabria and the linguist Dh. Camarda (1821-1882) of Sicily. After independence in November 1912 the various literary currents combined. A. Drenova (born 1872), the Tosk lyricist, Bubani, and L. Poradeci (born 1899) continued the Bucharest tradition, the last in an unorthodox style of his own; the Catholic North was represented by the nostalgic F. Shiroka (1847-1917), the linguist and historian A. Xanoni (1863-1915), N. Mjeda (1866-1937), tbe satirist Gj. Fishta (1871-1940), the folk-poet and elegist V. Prennushi (1885-1946), and the short-story writer F. Koliqi (born 1903). Foqion Postoli, and M. Grameno (1872-1931), the Tosk novelists, Kristo Floqi (born 1873), the dramatist, and F. Konitza (1875-1943) transferred their activity to Boston, U.S.A., where a literary society Vatra, and a journal Dielli (“The Sun”) were founded in 1912.

The brief fascist regime (1939-1943) attracted a few writers with pro-Italian leanings; the present communist regime encourages writing on the partisan movement, the class struggle, work themes and peace. Textbooks are based on Russian models. There are three active theatres and a writers’ union. This activity is paralleled in Kosovo-Metohija, where the communist themes are Titoist.

 

3. – Geography.

Albania (Shqipní, Shqipërí) lies on a N-S axis 20° E of Greenwich. With a total area of 11,097 square miles (28.748 sq. km.) it is bounded by Yugoslavia, Greece and the Adriatic. Lying between N Latitudes 39° 38’ and 441’, its total length is 207 miles. It narrows to 50 miles at Peshkopí, and widens to 90 miles at the lake of Little Presba. Its ten prefectures formerly had 39 subprefectures, now redrawn and renamed as 34 districts. Continuing the limestone formation of the Dinaric Alps, the terrain is highest in the E, reaching some 7,000 feet in places. Of the western lowlands, some below sea-

 

[p. 651] level, the largest is the .fertile Myzeqeja plain. The longest river, the Drin, rises in Lake Ohri (Ochrida), and flows N-W and S-W to the Adriatic below Shëngjin. The Mat, Ishém, Arzén, Semén-Devoll-Berat and the Vijosë flow in general N-W, but the Shkumbi, a torrent in winter, flows broadly E to W dividing the country into two roughly equal areas, Gegnija and Toskërija.

The mountain massif consists of three north-to-south barriers in Gegnija, and four N-W to S-E parallel ranges in Toskërija. The highest mountain is Tomorr near Berat (7,861 feet: 2396 metres). Denudation and deforestation have given the country a bare, rugged character. The lakes of Shkodër (Scutari), Ohri and Presba are only partly iu Albania; Tërbuf in the central plain is a marsh, and Malik, below Korçë, has bee n drained.

Durrës (Durazzo) is the main port, with wharves and a shipyard; Valona has a fine natural harbour, and handles refined oil and bitumen; Saranda is a fishing port, and Shëngjin handles ore. Chief towns are Tiranë, the capital (100,000), Shkodër (35,000), Korçë (25,000), Durrës (16,000), Vlorë or Valona (15,000) and Gjinokastër or Gjirokastër (12,000). Railways (80 miles) link Tiranë with Durrës, Peqin and Elbasan, but most towns are reached by road.

Climate ranges from European in the high country to sub-tropical in the S-W, and the vegetation is Mediterranean. Forests, mainly deciduous, include hornbeam, turkey oak, sumach, avellan oak, holm oak, jujube and celtis. The foothill scrub includes arbutus, bush heather, pomegranate and juniper. Densest forests are at Mamuras near Kruja.

Bibliography: M. Lambertz, Albanisches Lesebuch, Parts I and II (Albanian Grammar, Texts and Translation into German), Leipzig 1948; S.E. Mann, Albanian Literature, An Outline of Prose, Poetry and Drama, London 1955; idem, A Short Albanian Grammar, London 1932; idem, An English-Albanian Dictionary, Cambridge 1957; S. Skendi, Albania (Statistical, Historical, Political, etc.), New York and London 1957.

(S.E. Mann)

 4. – Population.

According to the census of 1955 the population of Albania was 1,394,310 (in 1930 it was 1,003,097). Outside Albania there are Albanians in Yugoslavia (750.000 according to the Yugoslav census in 1948), in Greece (estimated between 30-60,000) and m Italy (estimated a: 150-250,000). The number of Albanians by birth all over the world is estimated at 3 millions, (see Albania, ed. S. Skendi, New York, 1956, 50). According to the 1930 census there were 45,000 Vlachs, 35,000 Slavs, 20,000 Turks and 15,000 Greeks m Albania. Approximately 20 percent of Albania’s total population lived in towns in 1949-50. In the same year the larger towns were Tiranë, the capital, with an estimated population of 80,000 (in 1930, 30,806), Shkodër 34,000, Korçë 24,000, Durrës 16,000, Elbasan 15,000, Vlorë 15,000, Berat (12,000), Gjinokastër 12,000.

The Albanians are divided into two principal ethnic groups: The Gegs to the North of the Shkumbi River and the Tosks to the South. The Turks called these two regions Gegalik and Toskalik. Not only in their dialects bul also in the outlook and social behaviour the Gegs differ from the Tosks. The Gegs are considered as keeping national characteristics purer than the Tosks.

Generally speaking the barren mountains of Albania provided too little for an increasing: population to subsist. Especially when an epidemic decimated livestock, the helpless people had no choise but to emigrate or to fall upon neighbouring plains. They usually went out as mercenaries, shepherds or agriculturists.

Toward the middle of the 14th century the Albanians, under the pressure of the Serbs or as mercenaries of feudal seigneurs in Greece, migrated and settled in Epirus, Thessaly, Morea and even in the Aegean Islands. There most of the Albanians were gradually graecised, or migrated to Southern Italy under the pressure of the Ottomans later on. But about 1466 in Thessaly there were still Albanian districts in the towns as well as 24 Albanian katunes in Livadia (Lebadea) and 34 in Istifa (see my Fâtih Devri, Ankara 1954, 146). Under the Ottomans these katunes had a special status and, later, are known as armatols.

When Iskender-beg died in 1468 a number of the Albanians involved in his struggle against the Ottomans either retired to the mountains or migrated to the kingdom of Naples. In 1478, 1481 and 1492 more Albanians migrated to Southern Italy and Sicily where they preserved their language and customs down to the present day.

In the 15th century the Ottoman government transferred some Albanian tîmâr-holders (see tÎmÂr) of the feudal families (Mazeraki and Heykal) to Trebizond.

No large Turkish settlement is recorded m Albania except a small number of exiles from Konya, locally called Konici. There are also the Yürüks of Kodjadjik on the mountains to the East of Dibra where they were stationed apparently to safeguard the Rumeli-Albania highway. The sürgüns (the deported), sent c. 1410 from such parts of Anatolia as Sarukhan, Kodja-ili, Djanik were also few in number (see Sûret-i Defter-i Sandjâk-i Arvanid, index).

The second significant expansion of Albanians in Rumeli occurred in the 17th and 18th centuries. They came to settle in the plains of Djakovë (Yakova), Prizren, Ipek (Pec), Kalkandelen (Tetovo) and Kossovo, especially after the mass migration of the Serbs from these areas in 1690. It seems that Albanian settlement was mostly the result of the land mukâta‘a system (see my Tanzimat nedir?, in Tarih Araštirmalari, Ankara 1942) prevailing there in this period. Albanians came to lease small tracts of lands from big mukâta‘a owners in these rich plains and settled there as tenants permanently.

As for the Vlachs in Albania, they had lived a pastoral life on the mountains of North Albania side by side with the Albanians since the Slavic invasion in the 7th century and they took part in the Albanian expansion from the 11th century onwards. In the Ottoman Register of 835/1431 we find the Vlachs and their katunes (Eflak-katune) in Southern Albania especially in the region east to Kanina.

The Albanian tribes to the North of the Drin River are called by the general term of Malj-i-sor (highlanders). Toward 1881 there were 19 tribes belonging to this group with a population of 35,000 Roman Catholics, 15,000 Muslims and 220 Greek Orthodox. The most famous tribes among them were Hotti, Klementi, Shkreli, Kastrati, Koçaj, Pulati, living on the mountains east of Scutari.

It seems that during the Ottoman conquest of Albania from 1385 to the end of the 15th century the rebellious clans had to retire once more to the most rugged parts of the highlands. Their reappearence in the lowlands coincided later with the weakening of Ottoman control in the provinces in the 17th century, and, later on, they became “the terror of Rumeli”.

 

[p. 652] From the beginning the Ottoman government had to respect the tribal organisation and autonomy of these tribes. As they had actual control of the important mountain passes from Rumeli into Albania the government charged them with the guardianship of these passes and in return for these services made them exempt from taxation. A regulation dated 1496 (Bašbakanlik Archives, Istanbul, Tapu Def. no. 26) reads as follows: “The nâhiye of Klemente (Klementi) consists of five villages. Their inhabitants of Christian faith pay one thousand akca of kharâdj and one thousand akca of ispendje to the Sandjakbegi and they are exempted from ‘ushr and ‘awârid-i dîwânî and other taxes, but they are made derbendji (guardians of the passes) on the route Scutari-Petrishban’s territory-Altun-ili as well as the route Medun-Kuca-Plava”. Later in the 17th century the Klementi caused troubles through their depredations in Rumeli and their co-operation with the rebellious tribes of Montenegro (Karadagh).

To the south of Drin lived the Mirditë tribe, 32,000 in number (in 1881) and all Roman Catholics. They were divided into five clans called bayraks, namely Oroshi, Fândi, Spashi, Kushneni, Dibri. Distinguished by their service to the Ottomans against the Venetians in 1696, the Hotti were promoted to the first place among the clans. Their bayrak headed all the others. But today the Shalë tribe is the chief.

In tribal tradition the origin of the bayraks goes back to the Ottomans. In fact it was an Ottoman institution to give a bayrak or a sandjak to military chiefs as a symbol of authority. Each clan was under a bayrakdâr i.e. standard-bearer, who was a hereditary chief. The public affairs of the clan were decided in the council of the hereditary elders. In order to discuss general affairs the five clans had their annual meeting at Orosh. A bölük-bashi, appointed by the Ottoman governor, arranged all kinds of affairs between the administration and the clans. The “captains” of the five clans of Mirditë claimed to descend from Lekë Dukagjin who played an oustanding role in Iskender-beg’s struggle against the Ottomans. Lekë Dukagjin is believed to have codified the customary law practiced among the tribes, which is called Kanuni i Lekë Dukagjinit (A.Sh.K. Gjecov, Kanuni i Lekë Dukagjinit, Shkodër 1933).

These tribes used to send to the Ottoman army an auxiliary force composed of one man per household, an Ottoman practice which was also applied to the Yürüks and the Kurds. When from the end of the 16th century onwards the empire came to need more troops for its lengthy wars the Albanian auxiliaries seemed to gain an increasing importance. They were used especially in the local wars against the Montenegrins. The Mirditë were regarded as the bravest soldiers in Rumeli. But at the same time H. Hequard (1855) calls them “the greatest plunderers m the world” In 1855 when the Tanzîmât administration attempted to disarm them and enrol them in the regular army they rose up and infested the Zadrima (Zadrimë) area with the result that the next year the government gave up these attempts. Later the Mirditan chief Prenk Bib Doda played an important part in the Albanian independence movement (1908). The “Republic of Mirdite”, proclaimed under Yugoslav auspices in 1921, collapsed the next year.

 

5. – Religion.

According to the Italian statistics of 1942 (see, Albania, ed. S. Skendi, 58) out of a total population of 1,128,143, 779,417 were Muslims, 232,320 Orthodox and 116,259 Catholics. The only significant Catholic group is located in the Shkodër (Scutari) district while large Orthodox groups live in the districts of Gjinokastër (Argyrokastro), Korcë (Körice), Berat and Vlorë (Avlona). Muslims are spread all over the country, but mostly in the Central Albania.

Albania which became attached to the Patriarchate of Constinople in 732 A.D., was split between Rome and Constantinople in 1054, the northern part coming under the jurisdiction of Rome. The Normans and the Angevins strengthened Catholicism in the country; Antivari was the seat of the Archbishop of Albania and Durazzo that of Macedonia.

Orthodox Albania was dependent directly on the Archbishopric of Ohrida. As the protectors of the Orthodox Church the Ottomans, even before their restoration of the Patriarchate of Constantinople in 1454, favoured Orthodoxy against Catholicism. However, for political reasons the Porte tolerated the Catholic church in Albania. The Albanian lords wavered between East and West according to the political conditions. The Orthodox Albanian immigrants to southern Italy had their own Uniate church recognising the Pope’s supremacy. According to the Ottoman year-book of 1895 there were, in the province of Yanya (Epirus and Albania south of the Devoll River), 223,885 Muslims, 118,033 Greeks, 129,517 Orthodox Albanians, 3,517 Jews and only 93 Roman Catholics. It must be added that a part of these Greeks were in origin Orthodox Albanians graecised through the Greek religious and educational institutions  which  were zealously founded beginning with the second half of the 18th century. After the independence of Albania an autocephalous Orthodox church of Albania was finally recognised by the Patriarchate (1937). The first converts to Islam were the Albanian feudal lords holding tîmârs from the Ottomans. Contrary to what is generally held conversion was not required as a condition for keeping their lands as tîmârs; allegiance to the Ottoman state was sufficient in order to receive tîmârs. Throughout the 15th century Christians were granted tîmârs. By the end of the 15th century, however, only a few Christian tîmâr-holders were left because of voluntary conversions. Elbasan, built by Mehemmed II in 870/1466, became a Muslim centre from the outset, as did Yenishehir in Thessaly. It appears, however, that Islam had then only a few converts among the common people ra‘âyâ. At the beginning of the 16th century in four sandjaks of Albania (Elbasan, Ohri, Awlonya and Iskenderiye) there were about three thousand Muslim ra‘âyâ families. In Catholic sources written around 1622 it was estimated that only one thirtieth of the Albanian population was Muslim. During the 17th century the Venetians and Austrians attempted to foment an insurrection of the Catholic Albanians as well as the Orthodox Serbs who were feeling hostile to the government because of an increase in the djiizyc. In 1614 at a meeting of church dignitaries at Kuci it was decided to ask for aid from the Pope. Toward 1622 the first Franciscan missionaries appeared in Albania and Southern Serbia. Albanian Catholics and the Serbs co-operated with the Venetians in 1649 and with the Austrians, in 1689-1690 which made the Porte decide to have recourse to retaliatory measures. To escape these, the Christian populations in the plains of Pec, Prizren, Djakovë and Kossovo, who were partly Albanian, migrated in mass or adopted Islam; but many of them became

 

[p. 653] crypto Christians, locally called laramanë (motley). The albanisation and islamisation of these plains went hand in hand in the 17th and 18th centuries.

Conversion to Islam received a new impetus under the Bushatlis and ‘Alî Pasha [q.v.] of Tepedelen. According to contemporary witnesses, the latter forced a number of villages to adopt Islam. He is believed to have been a Bektâshî himself and in his time Bektâshism (see BEKTÂSHIYYA) made its greatest progress in Albania. Under King Zog its adherents were estimated at about 200,000. With its prosperous tekkes in Tiran, Akcahisar (the old centre of the Bektâshîs), Berat, and on the Tomor mountain, as well as its central organisation in the capital, Bektâshism assumed importance in Albania. During the Congress of Korcë in 1919 the Bektâshîs sought to establish a community of their own, separate from the Sunnîs. This was to be accomplished only under the Communist regime in 1945.

Islam played an essential part in ottomanising the Albanians and the Christian Albanians often referred to their Muslim compatriots as Turks. On the other hand Islam prevented the Albanians from being assimilated by her Greek or Slavic neighbours. It is asserted that under the veneer of Christianity as well as Islam the primitive religious beliefs survived with the Albanians, especially in the highlands.

 

6. – History.

The Illyrian origin of the Albanian people is generally admitted, but their ethnic relationships to the Thracians, Epirots and the Pelasgians are still subject to argument. The Illyrian tribes first came into contact with Greek culture, through the Greek colonies founded on the Albanian coastland, in the 7th century B.C. The principal one was Epidamnos near Durazzo (Durrës). The lllyrians formed their first independent political organization in the third century B.C. Conquered by the Romans in 167 B.C., they were subject to strong Roman influence for centuries. The Roman highway to the Orient, Via Egnatia, started at Dyrrachium (Durrës) and followed the Shkumbi valley. Ptolemy mentions, for the first time, the Albanoi among Illyrian tribes and their capital Albanópolis (near Croya). In the 7th century the invasion of Albania by the Slavs put an end to the romanisation of the Albanians who retired to the mountains in north Albania to live a pastoral life for half a millennium. In the 9th and 10th centuries the Bulgarian empire extended its rule over southern Albania, including Dyrrachium (Greek Dyrrachion), and toward the end of the 12th century the Serbs under Nemanja occupied northern Albania. The long coexistence with the agriculturist Slavs left a deep cultural imprint on the Albanian people. Finally, .emperor Basil II restored Byzantine rule in southern Albania, and conquered Dyrrachion (1005) which had been the capital of the Byzantine thema of Dyrrachion since the 9th century. When toward the middle of the 11th century the control of Byzantium was weakened in the provinces the Albanians came out from their mountain retreats. From this time on, the Albanians, who were then, located between the lines of Skodra (Shkodër)-Dyrrachion and Ohrida-Prizren, are seen to be mentioned more by the contemporary sources, ’Albanoi or ’Arbanítai in Greek, Arbanenses or Albanenses in Latin and Arbanaci in Slavic sources. The Ottomans first used the Greek form Arvanid and then its turcisised version Arnavud and Arnawut.

Again from the 11th century on, Albania became bridge-head for feudal Europe to attack the Byzantine empire. Dyrrachion was temporarily taken by the Normans in 1081 and 1185, and by the Venetians in 1204. Then, it came into the possession of the Despot of Epirus, Theodore Angelus (1215-1230). In 1272 Charles of Anjou occupied Dyrrachion as well as the rest of the Albanian coastland, and called himself the “King of Albania”. Tins started a long struggle between the Byzantines and the Angevins in Albania.

Anatolian Turks, as a result of their alliance with the Byzantine emperor, first came to know Albania m 737/1337. During the Byzantine civil war the Albanian Highlanders had increased their depredations in Albania, taken Timoron (Timorindje), and threatened the other Byzantine strongholds, Kanina, Belgrade (Berat) Klism’a and Skarapar. In order to establish his control in Albania as well as m Epirus, Andronicus III entered that province with an army which included a Turkish auxiliary force. It was sent by his ally Umur Beg, ruler of Aydin. The army overran the country as far as Durazzo (Dyrrachion). The rebels who retired into the mountains suffered great losses at the hands of the Turks. The Turks returned home through Thessaly and Boeotia (Cantacuzenus).

Before long Stephan Dushan occupied Albania (Croya in 1343, Central Albania 1343-1346). This seems to have accelerated the migration of Albanians into Greece. Native Albanian feudals and soldiers joined Dushan in his conquests further south (L. von Thallóczy-C. Jirecek, Zwei Urkunden aus Nordalbanien, Archiv für slavische Phil., xxi, 1899, 85). The voyniks whom we later find in Albania under the Ottomans settled there apparently with Dushan at this time. When in 1355 Dushan’s empire collapsed, local feudal lords, Slav, Albanian or Byzantine in origin, appeared in all parts of Albania. Soon the Balshas (Balshic’i), in the north and the Thopias in the centre emerged as the most powerful of these lords. The Balshas possessed the coastland between Durazzo and Cattaro, and tried to secure control of a large area as far Prizren. They came into conflict with Twrtko, king of Bosnia, as well as with the Serbs who sought to bring this region, Zeta, again under their control. Soon the Balshas, who had already settled themselves in Avlona, Belgrade and Kanina, threatened Carlo Thopia in Durazzo. He asked for help from the Ottoman Turks in 787/1385, as their udj (frontier) units had appeared near Yannina already in 783/1381. Balsha II was defeated and killed by an Ottoman army at Savra (on the Vijosë River in Myzeqe) on 12 Sha‘ban 787/18 September 1385. This is recorded in Ottoman chronicles as the expedition to “Karli-ili”, that is “the land of Karli” (Carlo Thopia), and it is dated correctly as 787/1385. The Albanian lords, including Balsha’s heirs, recognised the Sultan’s overlordship. The Dukagjini of Alessio notified the Ragusans of their peace with the Ottomans in 789/1387. Alarmed by the Ottoman advance, Venice sent Daniel Cornaro to Murad I to protect Thopia (Ramadân 789/October 1387), but on the other hand started negotiations with Thopia to take over the city. Thus the long Venetian-Ottoman rivalry over Albania had begun. As a vassal of the Sultan, Gjergj Stratsimirovic’, Balsha’s heir in Scutari (Shkodër) and Dulcigno, now wished to profit from the Ottomans in his conflict with the Bosnians. Kefalia Shâhîn (in Turkish chronicles Kavala Shahin, later Shihâb al-Dîn Shâhîn Pasha) an udj-begi and probably subashi of Liaskovik, embarked on a series of successful raids into Bosnia; but he was finally defeated by Bosnians near Trebinje 23 Sha‘bân 790/27 August 1388). According

 

[p. 654] to Neshrî, this expedition was made at the request of the “Lord of Skutari” (G. Stratsimirovic’) who after Shâhîn’s defeat was accused of a secret understanding with the enemy. After their victory at the Kossovo plain (791/1389) the Ottomans made Skoplje (Üsküb) a strong frontier centre by settling there the Turks from Sarukhan under Pasha-Yigit (toward 793/1391). Then Shâhîn came back and drove out G. Stratsimirovic’ from Scutari, and St. Sergius (1393-1395) who had returned to the Venetians for protection. Venice for its part took Alessio, Durazzo (1393), Drivasto (1396), all given up by the native lords for a yearly pension. The Ottomans too tried to keep the local lords on their side by guaranteeing them their lands as tîmârs. Thus Dimitri Yonima (Gionima), Konstantin Balsha, Gjergj Dukagjin as Turkish vassals all co-operated with Shâhîn against the Venetians.

The establishment of the Ottoman rule in Albania with its tahrîr (see Tapu) and tîmâr [q.v.] system started first in the region of Premedi (Premetë) and Korcë (Körice). The regular Ottoman administration with its subashis, and kâdîs in towns and sipâhîs in villages is found there in the records going back to the time of Bayazid I (Bašvekalet Archives, Istanbul, Maliye no. 231). This must have followed the Ottoman expeditions in Albania in 796/1394 and 799/1397. The Ottoman records also show that Akcahisar (Croya, Krujë) was granted tax exemption in the same period. Albanian forces under Coïa Zaccaria, Dimitri Yonima, Gjergj Dukagjin and Dushmani were present at the battle of Ankara in 804/1402. Upon the collapse of Bayazid’s empire in 1402, many of these Albanian lords (Ivan Kastriot, Coïa Zaccaria, Niketa Thopia) recognised Venetian suzerainty. When in 1403 Georg Stratsimirovic’ died, Venice, which had already taken Scutari, seized a part of his heritage – Dulcigno, Antivari and Budua. But his son Balsha, supported by Stephan Lazarevic’ and Vuk Brankovic’ of Serbia embarked upon a long struggle against Venice. The latter finally reached an agreement on Albanian affairs with their suzerain, Emîr Süleyimân (19 Djumâdâ I, 812/29 September 1409). Then Pasha-Yigit of Üsküb forced Ivan Kastriot to submit to the Sultan’s suzerainty (813/1410). In the South the Ottomans supported Albanian Spatas against the Toccos. Finally war was declared against Venice during which the Ottomans made the real conquest of Albania from Northern Epirus to Croya (Akcahisar) and formed the province of Arvanid-ili or Arnavud-ili (818-20/1415-1417).

The conditions which the Ottoman conquest brought into the country can be fully ascertained with the help of the details contained in the tîmâr register of 835/1432 (Sûret-i defter-i Sancâk-i Arvanid, ed. H. Ìnalcik, Ankara 1954). The names of various regions in the register frequently contains references to the chief feudal families who were vassals of the Ottoman, about 819/1416; Yuvan-ili (land of Kastrioti), Balsha-ili (east of Kavajë and south of Shkumbi), Gionomaymo-ili (North of Pekin), Pavlo-Kurtik-ili (the Jilema Valley), Kondo-Miho-ili (area west of Elbasan), Zenebish-ili (Zenebissi, Gjinokastër and its surroundings), Bogdan-Ripe-ili (north of Elbasan), Ashtin-ili (Premetë). Besides these great families, many smaller Christian feudals kept some of their lands as tîmârs. Among them we may mention Dobrile (in Cartolos), Simos Kondo (in Kokinolisari), Bobza Family (Gion and his sons Ghin and Andre in the Village of Bobza or Bubës), Karli family (Matja). This kind of tîmârs constituted 16 per cent of all the tîmâr-holders in Arvanid-ili. Conversion to Islam was not considered necessary for possession of tîmâr. One Metropolid in Belgrade (Berat) and three Peskopos in Kanina, Akcahisar and Cartolos were given their former villages as tîmârs. The Turkish population in the province consisted only of the military and religious personnel. The Turkish tîmâr-holders with their men did not exceed 800 in number. The whole sandjak was distributed among about 300 tîmâr-holders who lived in the villages or castles, namely, Argirikasri (Argyrocastro, Gjinokastër), Kanina, Belgrade, Iskarapar, Bratushesh or Yenidje-kale and Akcahisar. Argirikasri (later on Argiri or Ergiri) became the seat of the sandjak-begi and in each county (wilâyet) centre there was a subashi and kâdî, The revolutionary step taken by the Ottoman state was that it considered almost all the agricultural lands as owned by the state, because only a system would enable it to apply its tîmâr system. The peasants, therefore, must have had the feeling that they were under an impersonal central government as compared to their close dependence upon the feudal lords under the old régime.

In the north, the Ottomans supported first, Balsha III, and upon his death (824/1421), Stephan Lazerevic’ of Serbia, against Venice, which finally had to return to Stephan, Drivasto, Antivari and Budua (826/1423). In the south the Despot Carlo Tocco died in 832/1420 and Murad II, taking advantage of the conflict between his heirs, took Yannina (Muharram 834/October 1430). After that a new land and population survey of Albania was effected (Sha‘bân 835/spring 1432) which meant  the tightening of the Ottoman admnistrative control there. This survey may be regarded as the real starting-point ot the long Albanian resistence during the subsequent decades. Moreover it demonstrates the real character of the rebellion. Firstly some ot the villages in the mountainous Kurvelesh and Bzorshek areas refused to be registered. In a few places they even killed their Ottoman tîmâr-holders. Great feudal lords such as Ivan (Yuvan) Kastriot in the north, Arianites (Aranit’i, Arnit) Comnenus in the Argirikasri region, had to give up considerable parts of their lands for distribution to the Ottoman sipâhîs as tîmâr. First Araniti took up arms, killed many sipâhîs in the autumn of 836/1432, and Thopia Zenebissi besieged Argirikasri. Alfonso V, of Naples, Venice and Hungary encouraged the rebels. who defeated ‘Alî son of Evrenuz, governor of Albania, at the Bzorshek pass. Encouraged by tliesc developments Christian lords in central and northern Albania joined the rebellion. Finally in 837/1434 all the forces of Rumeli under Sinân Beg, governor-general of Rumeli, combined to put an end to this dangerous rebellion which was giving hope to Hungary of a new Crusade. But Araniti managed to escape to the mountains. The additional records made after 836/1432 m the defter of Arvanid-ili indicate that the rebellion did not affect the Ottoman control of the country to any considerable extent. A great majority of the Ottoman and Christian tîmâr-holders remained in possession of their tîmârs. It appears that mostly the Highlanders co-operated with the feudal families who had matrimonial connexions with their chieftains.

From 847/1443 onwards Iskender-beg [q.v.] the son-in-law of Araniti, assumed the leadership of the rebellion; his unusual energy and boldness, and thff international situation which obtained at the time, gave the movement a character of international

 

[p. 655] significance. Setting aside the legend that has grown up around his person, it must be emphasised that the origin and the motives of his rebellion were not different from those of the other Albanian lords. Appointed subashi of Akcahisar (Croya) about 842/1438, he was dismissed in 1440. He wished to recover Croya and his father’s lands in their entirety and to possess them as a feudal lord, not as a tîmâr-holder. It is true that he mad’e an alliance wth other feudal families, Thopias, Balshas,. Dukagjin, Dushmani, Lecca Zaccarïa and Araniti (The Alessio Meeting, 1st March 1444), but the idea of an Albania unified by a national leader is far from reality. He controlled only northern Albania while central and southern Albania always remained under Ottoman control. Subashis, and sandjak-begs, based on Argirikasri (Gjinokastër), Ohrida or Belgrade (Berat) tried to suppress him with local forces. He waged guerilla warfare all the time. Many of the battles described by Marino Barlezio with such fantastic figures were nothing but local clashes. Iskender-beg’s own forces seem never to exceed 3,000. By the treaty of 26th March 1451 he became vassal of Alforso V of Naples and surrendered Croya to the king’s men. Araniti, who had claims on southern Albania (Vagenetia, Valona, Kanina) followed his example. Araniti was authorised by the king to accept in his name oaths of allegiance by other Albanian lords. So Zenebissi and others also became Alfonso’s vassals. In return, the King agreed to grant a yearly pension varying between 300 and 1400 ducats to each of these vassals and to provide them a place to take refuge in case of danger. This simple change of masters was obviously determined by the fact that the Aragonese system appeared much more favourable than the Ottoman regime to the Albanian feudals. But as witnessed by a contemporary Aragonese document, “the common people had hardly any complaints against the Ottoman administration’’. (see C. Marinesco, Alphonse VIII., Mél. de l’école Roum. en France, Paris 1923, 104). A tîmâr register made in 871/1466-67 included Dibra, Digobrdo, Rjeka, Mat and Cermenika (Bašbakalik Archives, Istanbul, Maliye no. 508). It is therefore seen that after Mehemmed II’s [q.v.] expedition in 870/1466, the tîmâr system was extended into these areas. Whatever his real motives may have been, Iskender-beg, who defied, in his mountains, Murad II (in 852/1448 and 854/1450) and Mehemmed II (in 870/1466 and 871/1467), was also glorified in his time as “Champion of Christ”, by the Pope, and as the Albanian National hero, by the nationalists in the 19th centurv.

N>

During the Ottoman-Venetian war of 1463-1479 Albania became one of the main scenes of operation. Finally the Ottomans were able to take Croya, Drivasto, Alessio and Jabljak (Jabyak) in 1478, Scutari in 1479, and Durazzo in 1501. Alessio (Lesh), which the Ottomans lost during the war of 1499-1503, was retaken in 1509. After having failed in their attempts in 1538, the Ottomans finally took Antivari (Bar) and Dulcigno (Ulc’inj, Ölgün) in 1571, and thus completed their conquest of Albania.

It appears that up to the end of the 16th century Ottoman rule in Albania created a peaceful and prosperous era. Most of the old feudal families then adjusted themselves to the Ottoman régime, and even one of the Aranitis named ‘Alî beg had a large tîmâr around Kanina, Argirikasri and Belgrade toward 1506.

Until about 870/1466 Ottoman Albania was organised as a sandjak under the name of Arvanid (or Arnavud)-ili. Its subdivisions were the wilâyets. of Argirikasri, Klisura, Kanina, Belgrade, Timor-indje, Iskarapar, Pavlo-Kurtik, Cartalos and Akcahisar. When in 1466 Mehemmed II erected the fort of Elbasan, this region was set up as a new sandjak.

 

[p. 656] Moreover in the south the sandjak of Awlonya (Avlona) and in the east that of Ohri were created and in 1479 the sandjak of Iskenderiye (Scutari) was formed in the north. The following is a list established on the basis of the surveys of 912/1506 and 926/1520. (Bašv. Archives, Tapu no. 34 and 94), showing the administrative and military situation in the 16t h century.

The Albanian towns, which numbered 19 in the four Albanian sandjaks, were small local market-towns with populations varying between 7,000 and 4,000. Only Awlonya (Avlona) became a commercial centre of some importance (population 4 to 5 thousand). In order to further commerce, the government settled there a sizeable Jewish colony of the refugees from Spain (end of the 15th century). According to the Kânûn-nâme of Awlonya (see Arvanid Defteri, 123) the port handled goods imported from Europe, and velvets, brocades, mohairs, cotton goods, carpets, spices and leather goods came from Bursa and Istanbul. Some of the citizens of Awlonya even had business associates in Europe. Quite a large amount of tar and salt, produced near the city, was bought by state agencies at fixed prices. The tax income from Awlonya for the sultan’s treasury alone amounted to about 32 thousand gold ducats a year. A garrison and a small fleet were stationed there permanently (for vols. 7 and 8). It must be noted that the Ottomans Albanian towns circa 1081/1670 see Ewliyâ Celebi, continued the tax privileges of Akcahisar and Iskarapar which went back to Byzantine times (L. von Thallóczy-C. Jirecek, Zwei Urkunden aus Nordalbanien, Archiv für slavische Phil., xxi, 1899, 83). The defter of 835/1431 reads as follows: “Let the inhabitants of Akcahisar guard the castle and be exempt from all kinds of taxation with the exception of kharâdj. These tax exemptions were abolished toward the end of the 16th century.

The Ottomans did not radically change the taxation system which had existed in Albania under the Byzantines and the Serbs. Ispendje, most probably a Serbian tax, was paid by every adult Christian male at the rate or 25 akca. Tlie basic Ottoman taxes were the ‘ushr which was actually one eighth of agricultural products, and the djizya. The Byzantine tax of two bushels of wheat and two of rye a year survived in some parts of Albania under the Ottomans. So did fines called bâd-i hawâ [q.v.], apparently an adaptation of Byzantine aerikon. Tavuk ve boghaca (Byzantine kaviskia) also survived m Albania as an ‘âdet. All tliese taxes except the djizya, which was collected for the sultan’s treasury were assigned to tîmâr-holders. Under the Ottomans the rate of taxation seems not to have been lighter than before. But they abolished forced labour and determined, in advance, for each peasant, the amount of taxes due. Unlawful practices did exist, and the Kânûn-nâme of 1583 would seem to give a good idea concerning such abuse. It states that no tîmâr-holder should subject his peasants to forced labour make them carry hay for themselves, take their lands away without lawful reason, or force them to pay in cash the ‘ushr, which was to be paid in goods. The commonest complaint of a semi-nomadic people was that they were liable to the sheep-tax more than once a year during their move from one pasture to another.

At the beginning of the 16th century the public revenue in the sandjak of Iskenderiye (Scutari) amounted to 4,392,910 akca, half of which was assigned to the sultan and the other half to the sandjak-begi (449,913) and the tîmâr-holders (1,776,118).

The Albanians occupied an outstanding place in the ruling class of the empire. At least thirty Grand-Viziers can be identified as of Albanian origin – among them Gedik Ahmed, Kodja Dâwud, Dukagin-zâde Ahmed, Lutfî, Kara Ahmed, Kodja Sinân Pasha, Nasûh, Kara Murâd, and Tarhoncu Ahmed. In the Kapi-kulu army, too, the Albanians were always present in great numbers. One obvious reason for it was that the dewshirme [q.v.] system was practised extensively in Albania, as in Bosnia.

Two fundamental changes in the structure or the empire, namely the disruption of the tîmâr system on the one hand, and the deterioration of the fiscal system on the other, had their impact on the situation in Albania as elsewhere. The first change, which coincided with the weakening of the central authority at the end of the 16th century made possible the formation of large estates in the provinces, while the second made it necessary for the state to assess new taxes and to reform the djizya; which due to its increased rate, affected particularly the Christian population. The discontent is manifested especially in the rebellious attitude of the Catholic highlanders in Albania in the 17th and 18th centuries and in their co-operation with hostile powers. For example. the original tax of 1000 akca a year paid by the Klementi clan had become a trivial amount by the end of the 16th century due to the depreciation of the akca, and the government therefore wanted instead to assess the djizya at 1,000 gold coins. This caused the rebellion of the tribes of northern Albania. They started to attack and plunder the plains of Rumeli as far as Filibe. In order to stop these depredations the Porte sent several armies against them and built a new castle near Gusinje. Their new uprising in 1638 was quelled by Duce Mehmed Pasha (see Na‘îma, iii, 399-409). The Klementi, Kuci (Kocaj), Piperi in the North, and the Himariots on the coastal range of Himara, co-operated also with the Austrian and Venetian armies during the wars of 1683-99, 1714-8, 1736-9.

On the other hand, as the central control weakened the highlanders began to penetrate into Rumeli and even in Anatolia from the beginning of 17th century. In the 18th century, pashas, begs and

 

[p. 657] a‘yân everywhere took into their service these highlanders who were reputed to be the best mercenaries. They were organised in bölüks of about 100 men under a bölük-bashi, who, as a perfect condottiere, arranged everything for his men with the hirer. The part played by such bölüks is well illustrated by the example of Mehmed ‘Alî in Egypt. .Many Albanians also joined the mountain bands in Rumeli, called Daghli eshkiydsi or Kircaali.

In the same period the lease system of the state-owned lands (mîrî arâdî mukâta‘asi) on the lowlands, coastal plains or inland basins, in Albania gave birth to the big land-owning class of a‘yân [q.v.]. These absentee land-lords used every means to obtain more and more mukâta‘ât. Among them, the Bushatli family in the North, in the land of Gegs, and Tepedelenli ‘Alî Pasha (see ‘ALÎ PASHA TEPEDELNLI) (1744-1822) in the south, in the area of Tosks, emerged as semi-independent despots. The first Bushatli (in Turkish chroniclers Budjatli or Bucatli), Mehmed Pasha, built up his power by acquiring large mukâta‘ât and by making an alliance, with the Malisors, the highlanders, and thus forced the Porte to confer him the governorship of Scutari (Ishkodra, Shkodër) (1779). After his death (1790), the Porte’s attempt to get back these mukâta‘ât caused his son Kara Mahmûd Pasha [q.v.] to rebel. ‘Alî Pasha, too, possessed about 200 estates (ciftliks). The Porte at first did not challenge the increasing power and authority of the Bushatlis and ‘Alî Pasha, as they were rightly considered to check the domination of the local a‘yân, and the rivalry between these two pashas seemed to counterbalance each other. ‘Alî Pasha once tried to extend his control into the zone of the Bushatlis and fought them. Through his sons whom he managed to have appointed governors of Thessaly, Morea, Karli-ili he actually formed a semi-independent state in Albania and Greece. In 1820, when the central government finally took action against him, he rebelled, and instigated the Greeks to revolt. The power of the last Bushatli, named Mustafâ Pasha, was destroyed only in 1832 by the reformed army of Mahmûd II. The centralist policy of the Tanzîmât caused troubles with the autonomous tribes in North Albania.

The “Albanian League for the Defence of the Kights of the Albanian Nation” had been set up at Prizren on June 13, 1878, only to influence the decisions of the Congress of Berlin; but it proved to have great significance for the birth of an Albanian state later on. Encouraged by the Ottoman government at the beginning, the League set up resistance to the Montenegrins and Greeks in order to keep the Albanian provinces united (the four Ottoman wilâyets of Yanya, Ishkodra, Manastir and Kosova). But when the league tended to further the idea of an autonomous Albania, the Porte sent an army and aspersed the League (1881). The great powers, especially Austria-Hungary and Italy, encouraged this autonomy movement with the purpose of extending their influence over Albania while Russia was supporting Montenegro’s territorial claims over Albania. On the other hand, by enlisting Albanians in his bodyguard and conferring special favours on them, ‘Abd al-Hamîd II was trying to win Albanian support. But the Albanian intellectuals, in co-operation with the Young Turks in Paris and elsewhere, were anticipating an autonomous Albania. In 1908 the stand taken by the Albanians against ‘Abd al-Hamîd II at the Frizovik Meeting did actually help the Revolution to succeed. In the Ottoman Parliament the influential Albanian deputies, such as Ismâ‘îl Kemal, Es‘ad Toptanî, Hasan Prishtina, joined in tlie Hürriyyet we I‘tilâf Party which sought decentralisation as against the centralist ottomanisation policy of the Ittihâd we Terakkî Party. While the heated discussions on an Albanian educational system was going on (the Congress of Manastir, November 1908) an uprising broke out among the Albanian highlanders who resisted the Ottoman government attempt to collect their arms. Finally, on 4th September 1912, the new Ottoman government accepted the Albanian demands for an autonomous administration. But the Balkan War completely changed the situation in the Balkans. A short time after the declaration of war, in November 1912, Ismâ‘îl Kemal declared the independence of Albania at Awlonya (Vlorë). The London Conference proclaimed Albania an autonomous principality under the guaranty of the six powers (29th July 1923); but the newly elected prince, Wilhelm von Wied, had soon to leave the country (3rd September 1914). After the first world war Serbia laid claims to Shkodër and Durrës. Seeing their country dismembered, the Albanian leaders hastily convoked a congress at Lushnjë (21st January 1920) and demanded the independence of Albania. A national government was formed in Tirana, and an Albanian partisan army drove out the Italians from Vlorë. Italy finally recognised the independence of Albania with the treaty of Tirana (3rd August 1920). The small Albanian state experienced a tumultuous parliamentary life during the first years of its existence (1921-4). The Muslim land-owning beys of the western and central plains came into conflict with the Popular Party (under its leader Fan S. Noli). A revolution forced Ahmed Zog, the Prime Minister, to flee to Yugoslavia. With Yugoslav support he came back into power (24th December 1924). A constituent Assembly proclaimed Albania a Republic and named Ahmed Zog (Zogu) President. He then signed a series of treaties with Italy (12th May 1925; 27th November 1926; 22nd November 1927 and March 1936) putting the country practically under Italian protection. In September 1928 Zog was proclaimed the King of Albanians. He fled from Albania one day before the Italians invaded the country on April 6, 1939.

Bibliography: Emile Legrand, Bibliographie albanaise, completed and published by Henri Guys, Paris 1912; Jean G. Kersopoulos, Albanie, ouvrages et articles de revue parus de 1555 à 1934, ed. Flamma, Athens 1934; Herbert Louis, Albanian, Eine Landeskunde vornehmlich auf Grunde eigener Reisen, Stuttgart 1927; Antonio Baldacci, Studi speciali albanesi, 3 vols., Rome 1932-33, 1938; Johann G. von Hahn, Albanesische Studien, Jena 1854; F. Nopcsa, Albanien. Bauten, Trachten und Geräte Nordalbaniens, Berlin and Leipzig 1925; Hyacinthe Hequard, Histoire et Description de la Haute-Albanie ou Ghegarie, Paris 1855; M.E. Durham, High Albania, London 1909; S. Gopcevic, Oberalbanien und Seine Liga, Leipzig 1881; Margaret Hasluck, The Unwritten Law in Albania, Cambridge 1954; Carleton S. Coon, The Mountains of Giants: A Racial and cultural Study of the North Albanian Mountain Ghegs, Cambridge, Mass. 1950; Ludwig von Thallóczy, Illyrisch-albanische Forschungen, Munich-Leipzig, 1916; Georg Stadtmüller, Forschungen zur albanischen Frühgeschichte, Archivum Europae Centro-Orientalis, vii/1941, 1-196; M.M. v. Šufflay, Srbi i Arbanasi, Belgrade 1925; N. Jorga, Brève Histoire de l’Albanie et du peuple albanais, Bucharest 1919;

 

[p. 658] Fr. Pall, Marino Barlezio. Uno storico umanista, Mélanges d’histoire générale, ii (Cluj 1938), 135-318; H. Ìnalcik, Sûret-i Defter-i Sancak-i Arvanid, Ankara 1954; idem, Timariotes chrétiens en Albanie au XV.siècle, Mitteil., des oesterreichischen Staatsarchivs, Vienna iv/1952, 118-38; idem, Iskender bey, IA cüz 52; Stavro Skendi, Religion in Albania during the Ottoman Rule, in Südostforschungen xv/1956, 311-27; Albania, S. Skendi (editor), New York 1956; the Ottoman chroniclers, Neshrî, Urudj, Khodja Sa‘d al-Dîn, Kâtib Celebi, Na‘îmâ, Findiklili Mehmed Agha, Râshid, Enwerî, Djewdet Pasha, contain considerable information on Albania (for these see F. Babinger, GOW); for Ewliyâ Celebi, see F. Babinger, Evlijâ Tschelebi’s Reisewege in Albanien, Berlin 1930; for the last period under the Ottoman rule, see Y.H. Bayur, Türk Inkilabi Tarihi, pub. Turkish Historical Society, Ankara 1943-1956; T.W. Arnold, The Preaching of Islam, London 1935; J.K. Birge, The Bektashi Order of Dervishes, Hartford 1937, K. Süssheim, Arnavutluk, in IA.

(HalÌL Ìnalcik)

 



SPONSORED LINKS
Tek Albanian Learn albanian
Albanian dating

YAHOO! GROUPS LINKS


nobody nobody | 1 Mar 22:06 2006
Picon

Ndryshimet ne udheheqjen e institucioneve politike(kukulla) te Kosoves...

Ndryshimet e sotme politike ne Kosove jane per tu pershendetur nga i gjith opinioni miredashes shqiptar.Keto ndryshime jane si rezultat i "mungeses"se çfaqur ne jeten politike pas vdekjes se Pjeter Rugoves.Shkarkimi i kryetarit te kuvendit Nexhat Daci,nuk behet fare per shkak te dashurise se tij me karrigen siq e thone LKJ-istet(LDK) por per shkak se Kosova duhet medomos te kete ne postin e pare apo te dyte te saj nje Pjeter, Kole,apo Mark (Krasniq) edhe nese keta jane Qelbesira...sepse keshtu e kerkon Beogradi,Parisi, Moska,Athina dhe sidomos Vatikani.Nuk i theksoj keta fare per shkak te fese dobiçiane qe kane...se keta te gjithe kane qene dhe jane Titiste.Ka tjere te krishtere shqiptare ne Kosove qe s` jane Titiste,por ata nuk mund t e zgjidhen sepse nuk i takojne LKJ-se (LDK-se)
Doreheqja e Kryeministrit "banane"Bajram Kosumit ka qene e dijtur qe nga zgjedhja e tij per këte "post"...sepse dihen vlerat e tija udheheqese edhe nga e kaluara e tij disidente "demokratike"
Ajo çka eshte me e keqja,por njekohesisht dhe me e mira i takon emrimit te Agim çekut  per "kryeminister".Kjo, per ate qe ka perveq kokes edhe ca fara kungulli brenda...ne te,eshte haptas vija Kompromisiste me Serbine dhe miqt e saj ne bisedimet per Statusin e ardhshem te Krahines serbe te Kosoves,te kerkuar nga Peterseni. e pari nga i ndjeri Pjeter Rugova, i cili nga kjo kerkese=urdher e tij(Petersenit) mori infrakt e tash kjo kerkohet edhe nga te tjeret.Ata qe nuk jane per kompromis duhet te nderrohen...duke ua shpallur(Anmik u=UNMIK) te metat per korrupcion etj...dhe duke i zevendesuar me te tjere te pakorruptuar por te dekombetarizuar...
Nuk dij se kur shqiptaret do te gjejne dallimin ne mes te korrupcionit dhe antishqiptarizmit iq eshte tani rasti ke Daci dhe Kola...
TMK-ja veq ...kush di te lexojë ne mes rrjeshtash,vajti,shkoi dhe po behet me Qekun dhe Haradinin,parti politike...se keshtu ndodhi edhe me UçK-ne,jo asgje ndryshe...
Une i pershendes keto ndryshime qe nuk jane bere aspak per te miren e Kosoves as ardhmerise se saj,por qe popullit "kopè"i tregon se kah po ece uji dhe politika e te zgjedhurve te tyre tani.    

Telefonieren Sie ohne weitere Kosten mit Ihren Freunden von PC zu PC!
Jetzt Yahoo! Messenger installieren!

SPONSORED LINKS
Tek Albanian Learn albanian
Albanian dating

YAHOO! GROUPS LINKS


BeqirS | 3 Mar 14:45 2006
Picon

Jozefina Topalli flet me gazetaret shqiptaro - amerikane

Kryetarja e Parlamentit te Shqiperise zonja Jozefina Topalli flet me gazetaret shqiptaro - amerikane 

 

 

   

 

Topalli : "Mocioni ndaj meje eshte i drejtuar ndaj ne te gjitheve qe fituam zgjedhjet e 3- korrikut - Ai, eshte thjesht nje reputacion i te gjithe atyre, qe e kane marre persiper vetem menyren te mos pranimit te ndrrimit te pushteteve. Eshte, nje agravim i ngushtimit te mendesive , ndoshta edhe nga nje "projekt" i brendeshem i socialisteve , nga problemet e medha qe ata kane brenda vetes se tyre, pikesepari.  

 

 

Columbia University - New York :  Kryetarja e Kuvendit te Shqiperise, Jozefina Topalli, mori pjese ne takimin e kryeparlamentareve gra, organizuar nga Unioni Nderparlamentar (IPU) ne OKB, Nju-Jork.  Ne vijim, ne kuader te sesionit te 50-te te Komisionit per Statusin e Grave organizuar nga IPU dhe OKB , ajo mori pjese ne konferencen e nivelit te larte, me teme “Barazia gjinore: Te arrijme ndryshimin permes Parlamentit”. Kryetarja e Kuvendit shqiptar, Jozefina Topalli, vioje me nje takim impresionues me bashkesine shqiptare ne Nju Jork e cila, edhe shtroi darke nderi per kryeparlamentaren shqiptare. 

 

 

        Ajo Ishte e ftuar nderi ne Universitetin e Kolumbias, ne Nee York. Ne prani te profesoreve, studiuesve dhe studenteve, kryetarja e Kuvendit, Jozefina Topalli, mbajti referatin me teme "Ballkani Perendimor: Perspektiva nga Shqiperia". Pas ketij referati qe u ndoq me shume interes, pjesemarresit paten mundesi te bisedojne me zonjen Topalli. Interesi u fokusua te statusi perfundimtar i Kosoves dhe perpjekjet e qeverise shqiptare per çmontimin e sistemit te korrupsionit, siç e cilesuan ata. Zonja Topalli nenvizoi faktin se Parlamenti shqiptar ka nje qendrim unik persa i perket statusit te Kosoves, qe eshte pavaresia e saj.

        Po ashtu, ajo theksoi se eshte e pamundur te çmontohet fenomeni "state capture" vetem nga qeveria. "Eshte, urgjente reformimi i prokurorise dhe sistemit te drejtesise. Rezistencen ndaj luftes kunder korrupsionit e shohim ne çdo moment, por kjo nuk mund te na dekurajoje as qeverine dhe as ata qe e duan Shqiperine" thote ajo. Ne Universitetin e Kolumbias, ne New York, katedren e shkencave politike, ajo zhvilloje nje takim dhe nje bisede me gazetaret shqiptaro - amerikane. Ajo foli per dy gazetat e vetme shqiptare ne SHBA-es . Gazetaret, e Bota Sot, dhe Illyria,(Dalip Greca, Ruben Avxhiu dhe Beqir Sina) paten rastin e mire te marrin edhe kete interviste :

 

 

 

 

 Zonja Topalli u shprehim kenaqesin tone, mbi viziten e sukseseshme qe po zhvilloni ne Nju Jork, dhe u falemnderojm qe na dhate rastin te bisedojme. Zonja Topalli, cili, eshte ndryshimi mes vizitave te meparshme tuajat ne SHBA-es, me kete qe po zhvilloni tash ?

 

     Jozefina Topalli : Se pari, me lejoni edhe mua t'ju pergezoje e falemnderoje perzemersisht, per punen e madhe e fisnike, qe beni ne komunitet. Te vizitosh Shtetet e Bashkuara te Amerikes, edhe ndryshimi eshte i madh sa here qe te bjere rasti t'a vizitosh. Ndryshimi i pare ne kete vizite vjen nga pozicioni dhe rendesia e kesaj vizite. Disa here e kame vizituar zytarisht si nje perfaqesuese partiake, ndersa tash si nje perfaqesuese e nje insitucioni kryesore te nje shteti - Si kryetare e Kuvendit te Shqiperise. Ndryshimi tjeter do te theksoja, eshte se kjo vizite behen ne nje kohe te veshtire qe po kalon vendi yne. Ne nje kohe ku partia ime fitoj zgjedhjet - dhe ka marre ne duar pushtetin. Ne nje kohe kur Qeveria jone dhe Kuvendi yne, jane perpara sfidave te medha. Pra, vizita behet ne nje interval kohe kur Shqiperia, ka sot veshtersi te medha. Kur Shqiperia, kurorezoje njeren prej enderrave te saj :" Nenshkrimin perfundimin  e ngegociatave te asocim - stabilizimit, me komunitetin Europian - Bashkimin Europian". Pasi, qe kjo e fundit eshte edhe nje ngjarje e jashtezakoneshme. Kjo, eshte tregues se Shqiperia, tash ka perpara sfida edhe me te medha edhe me te veshtira, por, jo te pa kapercyeshme.

 

 

     Njehereshit ishte realizimi i pjesmarrjes ne kongresin e Unionit Nderparlamentar dhe ne kuader te sesionit te 50-te te Komisionit per Statusin e Gruas prane OKB-se, ku kryeparlametaret nga e gjithe bota u mbodhen ne seline e Kombeve te Bashkuara ne New York. Per te shkembyer pervoja, dhe, per te diskutuar rreth strategjive efikase per te nxjerre ne pah rolin domethenes te grave ne ndryshimin pozitiv, te jetes parlamentare.

     Vizita, ime ka ndryshim edhe me takime te tilla me nje vlere te veçante kur pritesh me aq entuziasem nga shqiptaret e Amerikes, e kryesisht  Shoqata atdhetare e patriotike  "Vatra", e cila, organizoi per mua edhe nje darke nderi me pjesemarrjen e personaliteteve te komunitetit shqiptar ne Shtetet e Bashkuara te Amerikes. Ajo ka edhe me shume rendesi, edhe me takime te tilla si me drejtues te larte ne Kongresin amerikan, ne Senat dhe ne Departamentin e Shtetit.

 

 

Zonja Topalli, ngritaj juaj ka qene shume e shpejt, mendojm. A mund te na thoni diçka rreth asaj sesi i ngjitet shkallet deri ketu ?

 

 

       Une nuk mund t'a quaj shpejt. Pasi u bene 15 vjet qe i kam hyre kesaj rruge sa te veshtire por edhe te sukseseshme. Ngritja ime filloje ne vitin 1996- kur u zgjodha deputete e Kuvendit te Shqiperise, dhe isha kryetare e Komisionit te Ligjeve. Pastaj kujtoje vitin e hidhur 1997- kur u rikandidova perseri per nje mandat kater vejçar - mandat te cilen po ne te njejten zone elektorale dhe te njejtin distrikt po e perfaqesoje si deputete e tyre ne Kuvendin e Shqiperise. Dhe me ne fund duke deshmuar karakter te forte ne politik, arrita te fitoje edhe besimin e deputeteve te Kuvendit qe te zgjidhem edhe kryetare e Parlamentit te Shqiperise.

 

 

    Zonja Topalli, analitiket vazhdimisht kane vlersuar tek personi juaj trashgimnin familjare. Ju vete do te thonim si e keni pare kete trashgimni ne karjeren tuaj politike, sidomos edhe tani qe arritet  majen me te lart - Kryetare e Pralamentit te Shqiperise ?

 

 

        Ah! ishte nje kenaqesi kjo pyetje dhe komplimet. Me vjen mire, qe ma beni kete pyetje dhe ju falemnderoje. Ndoshta, edhe tradita eshte nje lloje kallxuesi i tradites dhe edukates familjare. Megjithate, mendoje se si çdo politikane tjeter me pare duhet te mendoje pergjegjesin dhe perkushtimin, qe duhet te kemi. Une kame mendur gjithnje qe po te punosh mire dhe fitosh besimin e atyre qe te japin voten, at'here ke punuar dhe treguar edhe veteveten se kush je edhe nga vjen.

 

 

 

  Si e shihni nga ana juaj rrebelimin e fundit te paralamentarve socialist, kundra jush. Mos valle kjo ka lidhje edhe me ate qe thame me pare me prejardhjen tuaj qendrimet tuaja te vendosura dhe karrijeren tuaj politike ?

 

 

 

     Jo ! Nuk mendoje keshtu. Kjo eshte e zakoneshme ne jeten politike ne Shqiperi. Edhe kerkesa per shkarkimin tim -"Mocioni Topalli" nuk ka lidhje fare thjesht me emrin tim, ose me mua personalishte. Ai lloj rrebelimi qe po e quani ju, drejtohet kundra ketij pushteti, i cili, erdhi me voten e popullit. Rrebelimi, eshte i drejtuar kundra te gjithe atyre qe bene perpjekje e jashtezakoneshme, qe te arrihej ai inspirim i madh i qytetareve shqiptare, per t'u bashkuar me ne, e per t'u ndare  nga e keqja qe i kanosej e kercenonte Shqiperine. Korrupsioni ne Shqiperi,  u kthye ne sistem. Qytetaret shqiptare, kishin besim te kartat e te pa korruptuarit. Karte, kjo qe na dha dhe fitoren ne te gjitha levizjet e deritanishme, dhe ka krijuar nje klime e mire besimi per te ardhmen tone. Mripo, rrebelimi socialist, eshte thjesht nje reputacion i atyre, qe e kane marre persiper vetem menyren te mos pranimit te ndrrimit te pushteteve. Eshte, nje agravim i ngushtimit te mendesive , ndoshta edhe nga nje "projekt" i brendeshem i socialisteve , nga problemet e medha qe ata kane brenda vetes se tyre, pikesepari.

 

 

A i frigoheni precedentit 97-te?

 

 

      Ne asnje menyre, nuk ka per te ndodhur nje gje e tille - kurre me.

 

 

Zonja Topalli lufta ndaj korrupsionit, eshte sa e rrezikeshme po aq edhe e veshtire per t'u realizuar. Rajoni juaj eshte i perfshire i teri ne kete lufte. Sa jeni te pergatitur dhe sa besoni se do te fitoni ju mbi kete lufte ?

 

 

       Do te perseritem me ato çka kam deklaruar deri tani ne kete vizite. Lufta qe kemi nisur ndaj korrupsionit eshte e pa kompromis dhe e pa ndaleshme, megjithe kosoton qe ka ajo,  do te na kushtoje apo jo, deri sa t'a shkulem nga rrenjet. Mendoje, se “eshte urgjente,  reformimi i Prokurorise dhe sistemit te drejtesise. Rezistencen ndaj luftes kunder korrupsionit, e shohim ne çdo moment, por kjo nuk mund te na dekurajoje, as qeverine dhe as ata qe e duan Shqiperine, pasi ne kete lufte kemi edhe perkrahej e mbeshtetjen e SHBA-es dhe Eurpoes.

 

 

 

Sa dhe si jeni te pergatitur si shtetet per pavaresine e Kosoves ?

 

         Lidhur me pavaresisne e  Kosoves. Pavaresisht, se kush deklaron dhe si deklarone do te perforcoja faktin se me çeshtjen e Pavaresise se Kosoves, perkatesishte, pavaresine e saj, si kryeministri Berisha, ministri i Puneve te Jajshtem Mustafaj, por edhe une si kryetare parlamenti, jemi unik ne mendime e qendrime, se:" Vetem pavaresia eshte zgjidhja e veteme per Kosoven". Nje Kosove, e pavarur do te thote nje Kosove europiane. Nje Kosove, ku do te sundoje ligji. Nje Kosove, e se drejtes. Nje Kosove, ku respektohen dhe mbrohen me ligje te gjithe banoret, edhe pakaicat, qofshin serbe, rome apo turqe, e te tjere. Me Kosoven, ne si shqiptar "jemi perpara nje çeshtje historike per paveresin e Kosoves. Ndaj ne jemi te pergatitur te marrim rolin paresor te Shqiperise, ne diplomacine nderkombetare. Ne duhet te percjellim vetem mesazhe paqeje, dhe te tregojme seriozitetin tone ne berjen e shtetit, ne Kosove, Duhet te punojme sebashku drejt qellimit final pavaresise".

 

 

 Mesazhi juaj per bashkekombasit tane ?

 

      Ne mesazhin tim, me duhet te ve ne pah se edhe keto ndryshime te cilat kane ndodhur deri tash: "Ekonomike, Politike, Shoqnore, Fetare, etj," patjeter, qe  kane edhe vulen e punes dhe perkushtimit, tuaj  ne Amerike.  Veqse, ne se kjo diaspore do te kete edhe me shume harmoni e unitet, at'here disapora Shqiptare ne Amerike, do te jete edhe me vitale e do te jete me efektive. Duke ditur se shqiptaret, sot, jane para nje momneti historik si ne Kosove, Shqiperi e te gjitha trojet shqiptare.

BeqirS | 4 Mar 14:13 2006
Picon

Kryetarja e Parlamentit te Shqiperise takim me kryetarin e Kongresit Amerikan

 

 

Kryetarja Topalli takon Senatoren Hillary Clinton dhe Kreu e Kongresit Amerikan Denis Haster

 

 

 

WASHINGTON D.C.: Clinton: “Qenia e nje gruaje ne krye te Parlamentit shqiptar nderon Shqiperine dhe i sherben permiresimit te imazhit te saj si shprehje e nje dimensioni te ri te demokracise ne Shqiperi.”

Shtetet e Bashkuara mbeshtesin plotesisht Shqiperine ne klimen e re politike dhe inkurajojne qeverine ne reformat e nisura per te luftuar krimin dhe korrupsionin. Kjo u nenvizua ne takimet qe Kryetarja e Kuvendit Topalli zhvilloi ne Washington ne Kongres, ne Senat dhe ne Departamentin e Shtetit. Nder takimet e njepasnjeshme, nje takim i veçante iu rezervua Kryetares se Kuvendit nga senatorja Hillary Clinton e cila theksoi se zgjedhja e znj. Topalli ne krye te Parlamentit i  sherben permiresimit te imazhit te Shqiperise.

Axhenda e  Kryetares  se Kuvendit ne Washington nisi ne Kongresin Amerikan me nje takim me Kryetarin e Komisionit te Ndihmes per Demokraci, David Dreier.
“Jam nje admirues i vendit tuaj dhe i juaji  personalisht si kryeparlamentare grua, tha ne fillim te bisedes z. Dreier. Une jam nje mbeshtetes i Shqiperise dhe mbetem i vendosur per forcimin e marredhenieve me vendin tuaj dhe per bashkepunimin mes dy institucioneve tona.”

Si drejtues i Komisionit te Asistences per Demokraci ai i beri Kryetares se Kuvendit nje prezantim te shkurter te projekteve te    realizuara me Shqiperine prej 15 vjetesh, qe ne fillimet e demokracise dhe e siguroi znj.Topalli per intensifikim te bashkepunimit ne klimen e re politike.

“Si Kryetare e Kuvendit te Shqiperise, tha znj. Topalli, i konsideroj mjaft te rendesishme marredheniet mes institucioneve tona dhe jam e vendosur t’i ridimensionoj ato.”
Znj.Topalli shpjegoi  shkurtimisht  situaten politike ne Shqiperi pas fitores se Partise Demokratike ne zgjedhjet e 3 korrikut 2005.
“Qevera e re eshte e angazhuar seriozisht per te luftuar krimin, korrupsionin dhe  trafikun e paligjshem, tha znj.Topalli. Ajo eshte e vendosur te realizoje reforma qe do te mundesojne integrimin e saj ne BE dhe anetaresimin ne NATO. Me perpjekjet e saj Qeveria po hap  nje kapitull te ri per te kthyer Shqiperine ne rrugen e duhur dhe per te mbajtuar premtimet.

Nga ana e tij z. Dreier tha se vendi i tij eshte i ndieshem per vullnetin e treguar nga Qeveria shqiptare ndaj e beri pjese te Sfides se Mijevjecarit, per t’i krijuar asaj burime ne luften kunder krimit dhe korrupsionit.
Ai e siguroi Kryetaren e Kuvendit se do te perfshije  Shqiperine ne Projektin e Asistences per Demokraci.

Znj.Topalli nga ana e saj u shpreh se si Kryetare e Kuvendit eshte teresisht e angazhuar per te inkurajuar nisma ne luften kunder korrupsionit, konfliktit te interesave dhe çdo fenomeni pengues te reformave.
Ne vijim te takimit z.Dreier e ftoi znj Topalli  te merrte pjese ne sesionin degjimor te komisionit qe ai drejton, i cili do te trajtonte pikerisht  problemin e korrupsionit dhe te transparences. Kongresmeni Dreier e shoqeroi  personalisht  znj.Topalli duke e prezantuar me te gjithe kongremenet e pranishem e, me pas ai e ftoi te ulej ne vendin e miqve te nderit.  Ne nisje te sesionit ai i informoi te pranishmit per takimit te cilin e konsideroi mjaft interesant dhe te dobishem me Kryetaren Topalli.
 “Une, tha ai perpara anetareve te komisionit, mbetem i vendosur qe ne klimen e re politike ne Shqiperi te intensifikoj projektet”. 

Sesioni u fokusua ne çeshtjen e korrupsionit dhe skandaleve si dhe ne transparencen si instrument  te domosdoshem per parandalimin dhe shmangien  e ketyre fenomeneve.


Senatorja e New York-ut Hilari Clinton i rezervoi nje takim te veçante Kryetares se Kuvendit ne zyren e saj. Znj Clinton e pergezoi znj.Topalli per zgjedhjen ne krye te Parlamentit.

“Kjo eshte nje sfide, tha ajo, po ne grate dime t’ia dalim mbane. Qenia e nje gruaje ne krye te Parlamentit Shqiptar nderon Shqiperine dhe i sherben permiresimit te imazhit te saj si shprehje e nje dimensioni te ri te demokracise ne Shqperi.” 

Znj.Topalli e falenderoi perzemersisht senatoren per pritjen e rezervuar.
“Shqiptaret u jane perjete mirenjohes per mbeshtetjen qe Ju dhe Presidenti Klinton  i keni dhene forcimit te demokracise ne Shqiperi dhe ne menyre te veçante per ndalimin e genocidit ne Kosove.”

Te dy bashkebisedueset u ndalen ne momentin vendimtar qe po kalon Kosova, duke shprehur bindjen se gjithçka eshte ne rruge te mbare.

Meqenese takimi u zhvillua pa pranine e medias, znj. Clinton e ftoi znj.Topalli per nje foto ne kujtim te vizites, jo vetem me znj.Topalli por edhe me delegacionin qe e shoqeronte.

Duke u pershendetur, senatorja Klinton i shprehu Kryetares Topalli kenaqesine per te vendosur kontakte te drejtperdrejta me te.  

Me pas takimet vijuan  ne Departamentin e Shtetit, se pari me Asistentin e Sekretares se Shtetit z. Daniel Fried dhe shefin e zyres per Shqiperine Mitchell Benedict.
“Se pari, tha z. Fried do te doja t’i percillnit Kryeministrit shqiptar urimet  e mia me te mira. Personalisht jam i kenaqur qe z. Berisha fitoi ne zgjedhjet e fundit dhe ishte nje fitore e drejte.”
Kryetarja e Kuvendit beri nje prezantim  te perpjekjeve te qeverise Shqiptare per te perballluar veshtiresite veçanerisht ne luften kunder korrupsionit, krimit te organizuar dhe  trafikut te paligjshem.

Nga ana e tij z. Fried  e cilesoi rezultatin e zgjedhjeve si nje fitore te merituar.
“Por Shqiperise i duhet te beje reforma, tha ai, ju  duhet te ndertoni institucione te forta. Qeveria shqiptare ndodhet perpara sfidave te medha, por kam bindje se z. Berisha do t’ia dale mbane me sukses.” 

Z. Fried shprehu pergezimet e tij per siglimin e Marreveshjes se Stabilizim-Asociimit.
“Ju keni mbeshtetjen e Shteteve te Bashkuara per anetaresimin ne NATO, por Shqiperise i duhet te punoje
fort per te realizuar kerkesat ne menyre qe te marre ftesen per anetaresim ne samitin e 2008-es.” 

Kryetarja e Kuvendit u ndal ne ecurine e reformave ne te cilat eshte angazhuar Qeveria shqiptare por dhe rezistences qe kjo qeveri has ne institucione te ndryshme, si prokuroria apo drejtesia, ne kete lufte. Ajo kerkoi qe administrata amerikane te inkurajoje dhe te  mbeshtese qeverine ne reformat ne kuader te luftes kunder krimit dhe korrupsionit.

Z. Fried e vleresoi Shqiperine si nje faktor aktiv stabiliteti ne rajon duke nenvizuar mbeshtetje te plote per Shqiperine.

Pasdite znj.Topalli takoi z.Bert Braun , drejtor i Europes Juglindore ne Shtepine e Bardhe.
“Shqiperia, theksoi z.Braun probleme te saj kryesore ka krimin dhe korrupsionin. Qeverise se  re shqiptare i duhet te angazhohet teresisht per te zgjidhur  keto probleme  dhe per te ndryshuar imazhin e Shqiperise. Vetem keshtu ajo do te kete mbeshtetjen e Shteteve te Bashkuara dhe Bashkimit Europian.”

Kryetarja Topalli tha se Qeveria e vetme nuk mund te luftoje keto probleme. Duhet qe te gjithe institucionet te funksionojne ne kete drejtim.

Ne vijim Kryetarja Topalli u takua me kongresmenin Eliot Engel te cilin  e cilesoi si nje mik te palekundur te Shqiperise dhe pavaresise se Kosoves.
Z.Engel nga ana e tij vleresoi perpjekjet e qeverise shqiptare dhe nenvizoi se Shtetet e Bashkuara duhet ta mbeshtesin Shqiperine. Lidhur me çeshtjen e Kosoves ai u shpreh se ka qene dhe mbetet mbeshtetes i pavaresise se saj si e vetmja zgjidhje per stabilitet dhe paqe.
“Uroj, tha ai qe pavaresia e plote e saj te realizohet kete vit.”

Te premten, Kryetaja Topalli pritet te kete te tjera takime te rendesishme ne Washington.

 

Kreu i Kongresit Amerikan uron Kryetaren Topalli per reformat e ndermarra nga Parlamenti dhe Qeveria

 

Dennis Hastert: Mbeshtetje maksimale per anetaresimin e Shqiperise ne NATO

Kryetarja e Kuvendit, Jozefina Topalli ndodhet ne Washington ku do te zhvilloje vizita te rendesishme ne Kongresin Amerikan, ne Senat dhe ne Departamentin e Shtetit.
Nderkohe, nje nder takimet me te rendesishme te Kryetares Topalli ishte takimi i zhvilluar te enjten me Kryetarin e Kongresit Amerikan, Dennis Hastert.
 
Kryetari i Kongresit Amerikan Dennis Hastert, priti ne nje takim te veçante Kryetaren e Kuvendit, Jozefina Topalli.
Eshte hera e pare ne 10 vitet e fundit qe nje Kryetar i Kongresit Amerikan pret nje Kryetar te Parlamentit shqiptar.
Z. Hastert shprehu urimet e tij me te mira per znj. Topalli ne krye te Kuvendit te Shqiperise, si dhe i uroi sukses per reformat e ndermarra nga Parlamenti dhe Qeveria e re, reforma qe, sipas kreut te Kongresit Amerikan, kerkojne kurajo.

Z. Hastert shprehu falenderime per kontributin e Shqiperise ne aleancen kunder terrorizmit duke theksuar mbeshtjetje maksimale per anetaresimin e Shqiperise ne NATO.

Ne takim u diskutua edhe per zhvillimet e fundit ne rajon, veçanerisht ne Kosove, ne kete vit historik per percaktimin e statusit final.

Z. Hastert mirepriti nje ftese te bere nga Kryetarja Topalli per nje vizite ne Shqiperi.

Me pas takimi vijoi koke me koke.

 

 

 

 

Mjaft London Club | 5 Mar 14:26 2006

Peace and Prosperity in the Western Balkans

     --- Art-Cafe: Kafeja virtuale e shqiptareve ---

 

Per ata që janë të interesuar dhe që jetojnë në Londër, ju lutemi t’i hidhni një sy lajmërimit të mëposhtëm nga LSE Albanian Society.

 

London School of Economics

Monday 6th March
11:00-12:00


Rt Hon Denis MacShane, MP , former Minister for Europe, "Peace and Prosperity in the Western Balkans"

Lecture Theatre D602 (6th Floor)
LSE, Clement House
99 Aldwych
London WC2B 4JF

 

 

________________________
Ralf Gjoni
MJAFT! London Club
PO Box 5037
London, W1A 7XS
United Kingdom

 

Tel: +44 (0)7910-314694
Email:
ralfgjoni <at> mjaft.org
Web: www.mjaft.org
_______________________
The MJAFT! London Club's mission is to increase active citizenship, strengthen the sense of community, promote responsible governance and improve the image of Albania in the world.
This message is intended for active citizens only. We bear no responsibility for any discomfort this may bring to corrupt officials and indifferent citizens.

 

______________________________________________________________
          Art-Cafe : Miresevini te gezojme sebashku.   
Olsi | 5 Mar 18:39 2006
Picon

RIMEKEMBJA 21/ 02/ 03 [ i ]

BARROSO NA LEXOI LEKSIONIN E NJOHUR ENVERIST

Kryetari i Komisionit Europian Barroso na nderoi me vizitën
e tij, ndonëse kjo vizitë ishte në kuadër të një turneu
ballkanik dhe jo enkas për Shqipërinë. Vizita përkoi edhe
me përfundimin e bisedimeve për marrëveshjen e
Asocim-stablizimit të Shqipërisë me Bashkimin Europian, e
cila një herë u “parafua” tani u “siglua” dhe pritet të
nënshkruhet.
Barroso ka biseduar me pushtetarët e lartë shqiptarë. Më
shumë nuk dimë  për ato që janë biseduar, sidomos me
kryeministrin Sali Berisha. Fundja kjo nuk ka ndonjë
rëndësi të madhe se edhe sikur t’i dinim të gjitha nuk do
të ishim në gjendje të bënim asgjë, as për mirë, as për
keq. Edhe ne qytetarët shqiptarë ashtu si pushtetarët tanë
do dëgjojmë ato që thotë Europa, do të kënaqemi me atë që
ajo na jep dhe nuk do të bëjmë zë nëse nuk na e var shumë. 
Por patëm fatin të dëgjonim fjalimin e zotëri Barrosos në
parlamentin shqiptar që na u duk se ishte i ndërtuar
kryesisht për të na mësuar edhe një herë ne shqiptarëve atë
parimin që na e përsëriste vazhdimisht Enveri “të
mbështetjes kryesisht në forcat e veta” (domethënë në
forcat tona). Në fund të fundit edhe këtë parim nuk e
kishte sajuar Enveri se brez pas brezi pleqtë shqiptarë u
kanë thënë të rinjëve “mos të lëntë e tëndja”.
Barroso sigurisht nuk përtoi të theksonte kujdesin e madh
që ka Europa për përparimin e begatimin e Shqipërisë dhe
përmendi ndihmën e madhe internacionaliste europianiste që
na ka dhënë e do të na japë. Por ama ndihmën e tij më të
madhe e dha duke theksuar se vetë i zoti duhet ta nxjerrë
gomarin nga balta, vetë shqiptarët duhet të bëjnë punëra të
mëdha që të bëhen gati për të qenë anëtarë të Europës së
Bashkuar. Madje paralajmëroi se rruga do të jetë e gjatë
dhe e vështirë.
Duhet falënderuar shumë zotëri Barroso pikërisht për këtë,
për leksionin e mbështetjes në forcat e veta se sikur e
harruam fare këtë parim. Le të shpresojmë se nga leksioni i
Barrosos diçka kanë kuptuar ata që ka rëndësi të kuptojnë,
pushtetarët, administratorët dhe llafologët që e kanë
paraqitur rrugën drejt Europës fushë me lule, bulevard
shtruar me qilim të kuq që mund ta përshkosh duke ecur me
duar në xhepa e duke fishkëllyer melodi moderne europiane. 
Fjalimi i Barrosos na vuri pak në sëkëlldi se kërkoi që ato
punërat e mëdha për të bërë dhe zbatuar ligje të mira,
zgjedhje të lira, liri të plotë fjale, për të shkulur të
këqijat që kanë lëshuar rrënjë në Shqipëri, për të marshuar
drejt Europës të bëhen në marrëveshje të plotë midis
partive politike, pa sherre pushtet-opozitë. Kjo është punë
që nuk bëhet lehtë në Shqipëri. Po të bëhet çdo gjë me
marrëveshje të këqijat nuk shkulen kurrë. Mos vallë Europa
na do kështu si jemi, rrëmujë e rrokopujë, që të vijë këtu
e të bëjë vetëm leksione moralizuese dhe pastaj të mos çajë
kokën sa vonohemi për të hyrë në Europë?! Këtë punë duhet
të na e sqarojnë qeveritarët tanë, sepse ato që tha Barroso
dukeshin sikur ishin pranga për duart e qeveritarëve që të
mos prishet rehatia e opozitarëve.
Barroso erdhi, pa, dha mësim dhe iku. Ne mbetën këtu duke
vrarë mendjen se çfarë tha e çfarë nuk tha dhe si do të
shkojnë më tej hallet tona. Po sikur ta marrim më
seriozisht atë leksionin enverist të Barrosos për
mbështetjen kryesisht ( jo tërësisht) në forcat tona, a nuk
na del vallë më mirë?!  

19 shkurt 2006                                             
      Abdi Baleta


NJĂ‹ PYETJE PĂ‹R LUAN RAMĂ‹N NĂ‹ PARIS

A DO TĂ‹ ISHIN MĂ‹ MIRĂ‹ FRANCA DHE SHQIPĂ‹RIA PA MYSLIMANĂ‹?!

Gjendja e acaruar e krijuar në botë pas furisë së
protestave myslimane kundër fyerjes karikaturale për
Muhamedin ka vënë në një siklet shumë të madh  edhe shumë
intelektualë shqiptarë, brenda e jashtë vendit që kanë rënë
në dëshpërim e huti intelektuale. Në shtypin eTiranës janë
botuar shkrime edhe nga Muhamedin Kullashi e Luan Rama që
jetojnë e punojnë në Paris. 
Deri tani kudo është shkruar e folur shumë për këto
zhvillime dhe me siguri shpejt në Perëndim do të vërshojnë
botime të shumta. Po kështu edhe midis shqiptarëve janë
aktivizuar të gjithë ata që i përkushtohen propagandës për
të dhënë mendimet e tyre. Fatkeqësisht tek shkruesit
shqiptarë vërehet një çoroditje e llahtarshme, madje dhe
një mungesë e theksuar njohurishë e  aftësie orientuse.
Fanatizmi i ka bërë shumë nga shkruesit të duken mjeranë.
Shkrimet që janë botuar janë me gjithatë një material i
bollshëm për të analizuar gradualisht defektet.
Por ka shkrime që të ngacmojnë të reagosh aty për aty. Në
të përjavshmen ABC më 11 shkurt dhe në të përditëshmen
“Tirana Observer” më 14 shkurt 2006 tërhiqte vëmendjen një
titull i bujshëm, por përçart “Aty ku mbaron liria ime,
fillon liria e tjetrit”. Një egocentrizëm ekstremist. Në
morinë e shkrimeve që duhen lexuar por nuk lexohen dot
njëherësh për ngjarjet lidhur me protestat myslimane ky m’u
duk si më i domosdoshëm për t’u marrë me të, sidomos kur
pashë dhe emerin e autorit, Luan Rama nga Parisi,
ish-ambasadorit të Shqipërisë në Francë, që edhe pas
largimit nga posti konsiderohet si ambasador i kulturës
shqiptare në Francë dhe shkrimet e tij ndiqen me interes në
Shqipëri.
Lexova vetëm fjalinë e parë të shkrimit: “ Askush nuk mund
ta besonte që botimi i 12 karikaturave me figurën e
Profetit Muhamed në një gazetë daneze do të shkaktonte një
trazirë kaq të madhe duke tronditur jo thjesht kancelaritë
diplomatike europiane, por mbarë opinionin botëror, duke
shkaktuar njëkohësisht pikëpyetje jo vetëm në marrëdhëniet
midis dy shtetesh, por midis dy kulturash e qytetërimesh”. 
E pabesueshme, si mund të shkruhet kështu! Të paktën ata që
shtypi perëndimor i ka akuzuar se pritën rastin për të
nxitur shpërthimin e protestave e kanë besuar se
karikaturat po të ribotoheshin shërbenin si pretekst për
këtë. Por edhe të tjerë duhet ta kenë besuar se për fyerje
të rënda ndaj Profetit diçka mund të ndodhte. Kështu ka
ngjarë në historinë e shkuar. Kështu ngjau para tri
dekadash kur u botuan “Vargjet satanike” të Selman Ruzhdiu.
Pastaj në Francë duhej të  besonte gjithkush pas përvojës
me “festivalet e flakëve” nëpër rrugët e saj vetëm para
disa muajsh, kur myslimanë të rinj, të lindur në Francë,
gjetën si pretekst një veprim policor që ndodh shpesh për
të shpërthyer gjithë pakënaqësitë e akumuluara nga
diskriminimi shoqëror dhe fetar.
Po pse vallë zotëri Ramës i duket e pabesueshme ajo që
ndodhi? Këtë ai e ka shprehur nëpërmjet titullit të
shkrimit të tij “Aty ku mbaron liria ime fillon, liria  e
tjetrit”. Është një filozofi fund e krye e mbrapshtë, që
bën apologjinë e arbitraritetit, të arrogancës, të
prepotencës së individit që e quan veten sipëror dhe më të
fortë. Është një parim moral fetar e filozofik i kthyer
kokëposhtë. Nëse kjo është filozofia që mbizotëron në
kulturën perëndimore atëherë kjo është dhe shkaku i atyre
që ndodhën. 
Qysh në Bibël është thënë “mos i bëj tjetrit atë që nuk ke
dëshirë të ta bëjë ai ty”. Filozofi gjerman Emanuel Kant e
formuloi parimin filozofik “Liria ime mbaron aty ku fillon
liria e tjetrit”. Ata që kanë kurdisur provokimin
karikatural dhe ata që habiten pse kjo ka shkaktuar reagim
të fuqishëm, mbase jo në përpjestim me sfidën, të keqen
duhet ta kërkojnë në filozofinë e tyre të arbitraritetit që
paska pëmbysur Kantin për të fituar një të drejtë të
pakufizuar për vete, një liri të pakufizuar për vete që i
çon detyrimisht në përplasje. Nëse Luan Rama lirinë e
tjetrit e përfill kaq pak sa t’i njohë të drejtën të
ekzistojë e të veprojë vetëm atje ku mbaron liria e Luanit,
që mund të jetë dhe liri kapriçioze, atëherë kurrë nuk ka
për t’i kuptuar ata që ushtrojnë lirinë e tyre. Ky kuptim i
lirisë çon vetën në anarshi mendimi e veprimi. 
Studentëve të drejtësisë kur u flitet si u caktua për herë
të parë gjërësia e ujrave territoriale nga Hugo Groci u
thuhet se ai u nis nga një parim i Mesjetës se “fuqia e
tokës mbaron atje ku mbaron fuqia e armës”. Groci mori një
top, e vuri në breg të detit dhe bëri qitje. Gjylja
fluturoi 3 milje detare dhe ky ishte kufiri i caktuar
fillimisht i ujrave territoriale. Por sot fuqia e armës
mbërrin në Hënë dhe ky parim nuk vlen më sepse krijon
rrëmujë. Kështu mund të thuhet edhe për kufirin e lirisë.
“Jo liria e tjetrit fillon ku mbaron liria ime, por liria
ime mbaron atje ku fillon liria e tjetrit”.
Ministri italian që shkaktoi reagimin e libianëve, disa
prej të cilëve mbetën të vrarë, provokimin e tij e bëri
disa ditë pasi bota ziente nga demonstratat. Ai duhej ta
dinte se po gabonte shumëfish kur doli në ekran veshur me
bluzë ku ishin stampuar karikaturat. Ai lirinë e tij e çoi
deri në provokim trashani për lirinë e të tjerëve. Ai
përmbysi filozofinë e Kantit dhe bëri një gomarllëk që mund
të gëzojë tipa si Oriana Falaçi dhe ithtarët e saj, midis
të cilëve ka dhe shqiptarë, si Aurel Plasari që kur
përktheu “Mllefi e krenaria” u shpreh me adhurim sa tha
“duhet puthur ajo dorë që ka shkruar kështu”. Po tani janë
të gëzuar falaçistët për këto që ndodhin në botë?
Në Perëndim ka njerëz që mendojë krejt ndryshe nga Falaçi,
nga Plasari apo nga Luan Rama. Esma Gjyl Hasan është një
amerikane e lindur në Çikago nga prindër pakistanezë.
Mësimet e mesme i ka marrë në një kolegj katolik në
Kolorado, pastaj është diplomuar për drejtësi. Banon në San
Francisko e shkruan për gazeta të mëdha amerikane. Ka
mbrojtur doktoraturën për Islamin në SHBA. Ajo ka botur në
vitin 2004 librin shumë të thjeshtë për t’u lexuar e
kuptuar “Pse jam myslimane?”. 
Ajo jep shumë arsye pse është myslimane, përveç origjinës.
Ndër të tjera ajo thotë se është myslimane pasi Islami e
ndihmon të jetë amerikane e mirë dhe është amerikane e mirë
se kjo e ndihmon të jetë edhe myslimane e mirë. Sipas saj
:”Në fakt Kurani dhe thelbi i vlerave të shoqërisë
amerikane janë tejet të ngjashëm”. Ajo u drejtohet të
tjerëve me fjalë të tilla bindëse: “Nëse ju mendoni se
myslimanët janë armiqtë tuaj, dikur me siguri ata do të
bëhen armiku juaj”. Sa kohë ka që njerëzit më të shkolluar,
politikanët më të dalluar në Perëndim trumbetojnë se
myslimanët janë armiku i Perëndimit, se Perëndimi ka nevojë
gjithmonë për një armik dhe pas shembjes së komunizmit
lindi problemi i zëvëndësimit të armikut, prandaj filloi
dhe fushata kundër Islamit. Predikimin për përplasjen e
qytetërimeve e ka bërë politologjia perëndimore. Këtë duhet
ta dijë edhe Luan Rama në Paris. Libri i Hantingtonit
”Përplasja e qytetërimeve në Francë u ribotua pas 11
shtatorit 2001.
Esma Gjyl Hasani shkruan: “Si mund ta dini ju se unë nuk
jam armiku juaj? Si mund ta dini ju se unë nuk jam
terroriste? Unë mund t’ju the se nuk jam, por ju mund të
mos më besoni. Sikur bota të mos kishte myslimanë, a do të
ishim ne pa probleme? Unë nuk mendoj kështu, por ndoshta
unë nuk mund t’ju bind ju për këtë. Ajo që unë  mund t’ju
them ju është se jam myslimane”. Dhe ajo shpjegon se nuk
është myslimane si ato që i barazojnë me Bin Ladenin, apo
që pëlqejnë vijën e televizionit Al Xhazira.
Problemi a do të ishte më e mirë bota pa myslimanë merr
mprehtësi më të madhe për ne shqiptarët që po na
bombardojnë vazhdimishit me propagandën marroqe se
Shqipëria do të jetë më e mirë pa myslimanë. Intekeltualë
shqiptarë si Luan Rama që jetojnë në Paris duhet t’ua
shpjegojnë më mirë shqiptarëve si është puna e kësaj
islamofobisë në Europë dhe se islamofobia që importohet në
Shqipëri nga Perëndimi është vërtetë mall konsumi të gjërë
në Francë, apo janë surrogato të mykura që nuk dihet në
çfarë magazinash gjysmë të fshehura shkojnë dhe i marrin
islamofobët kontrabandistë nga Shqipëria. A është në
gjendje Luan Rama ta shpjegojë bindshëm nëse Franca do të
ishte më mirë pa myslimanët e saj?! Të presim, mbase na
thotë diçka bindëse!

19 shkurt 2006                                             
           Abdi Baleta  




SA GUVERNATORATE TĂ‹ HUAJA  KA NĂ‹ SHQIPĂ‹RI?

Sabri Godo nuk duruaka dot më guvernatorët e OSBE

Është një temë që në gazetën tonë e kemi trajtuar shpesh
gjatë shumë vitesh. I rikthehemi kësaj teme jo se është e
këndshme për ta trajtuar, apo se ka ndonjë zhvillim të ri,
por sepse ditët e fundit krejt papritmas ka filluar të
merret me të edhe Sabri Godo, politikani që u ka predikuar
me shumë zell vazhdimisht shqiptarëve të pajtohen me
politikën e zbathjes së brekëve dhe të bythëkthyerjes ndaj
politikave të shteteve të huaja e të mekanizmave
ndërkombëtare në Shqipëri.
MĂ« 12 dhe 13 shkurt 2006 ekranet televizive dhe faqet e
gazetave njoftuan teleshikuesit e lexuesit se as Godo nuk
paska më prapanicë për të duruar gjithë mundimet që
shkakton roli prej guvernatori që ushtrojnë nëTiranë
përfaqësuesit e OSBE-së. “Godo rrufe OSBE-së: Është e
padurueshme. Ata kanë marrë rolin e guvernatorit”,
njoiftonte “gazeta Shqiptare” më 13 shkurt. Afërsisht
kështu e pasqyronin edhe gazeta të tjera shpërthimin e
papritur të Godos kundër OSBE-së. Në shkrimin e gazetës
“Albania” të datës 14 shkurt “Kujt i duhet OSBE-ja?” ky
shpërthim që po paraqitej si rrufe e lëshuar për herë të
parë në qiellin e politikës shqiptare nga “Zeusi” i
politikës dredharake, Sabri Godo, vendosej në kontekstin e
përmasat normale me fjalinë: “Sabri Godo, kryetar nderi i
Asamblesë së PR-së është zëri më i fundit që ka kërkuar
indirekt largimin nga Shqipëria të kësaj zyre, e cila që
prej 6 nëntorit 2004 drejtohet nga çeku Pavel Vaçek. Ardhja
e një zëri nga partia që është bërë më popullorja pas
rezultatit të deformuar të 3 korrikut 2005 do të thotë
shumë”.
Që britmat e Godos kundër OSBE-së duan të thonë diçka është
e qartë. Sabri Godo nuk lëshon britma të tilla pa qenë
dikush tjetër që i fryn në vesh dhe e nxit të duket
protagonist. Ramiz Alia që e ka njohur Godon me dhëmbë e me
kica politikë ( se dhëmballë politike zor të ketë pasur
ndonjëherë në gojë) e ka karakterizuar atë para shumë
vjetësh “mjeshtër për rrëmbimin e flamurëve politikë”.
Gjatë gjithë këtyre viteve kemi parë se ky karakterizim i
Ramiz Alisë është vërtetuar shumë herë. Godo gjithnjë ka
rrëmbyer flamuj politikë edhe pse atij shpesh ata i kanë
mbetur si leckarka të ndotura në dorë. Por mjafton që ata
të quhen “flamuj politikë” dhe Godo i përdor me qejf për të
fshirë djersët e mundimit të tij. 
Edhe kësaj here kështu ka ndodhur. Godo që deri tani
qëndronte si lepuri nën ngacmimet e breshkës së OSBE-së në
ferrën e politikës shqiptare, papritmas curr veshët dhe del
e lëshon britmat kundër OSBE-së. Kush atëherë e ka marrë
zët punën e OSBE-së në Shqipëri?! Partia Republikane, ku
Godo është kryetar nderi, ka dalë më e fituara kohët e
fundit nga “ndihma e çmuar” që ka dhënë OSBE-ja dhe
mekanizmi i saj ODIHR për përpunimin e zbatimin e “skemës
së Dushkut të madh” gjatë zgjedhjeve të 3 korrikut 2005 në
Shqipëri. Partia Republikane vuri një numër të madh
mullarësh dushku parlamentar për dhitë e PD-së, në një kohë
që shqiptarët e dinë se me forcat e votat e veta kurrë PR
nuk ka mundur të çojë në parlament asnjë deputet, as
kryetarët e saj Sabri Godo e Fatmir Mediu. 
Mos nuk janë urdhërdhënës apo suflerë shqiptarë ata që kanë
kandisur Godon të bërtasë kundër OSBE-së, por janë
mekanizma të huaja? Nga praktika shumëvjeçare e politikës
shqiptare dihet se krerët e PR-së e kanë  huq të vjetër të
shkojnë në sallonet e ambasadave në Tiranë dhe kur dëgjojnë
ndonjë pëshpëritje, ose u thuhet ndonjë mendim nxitojnë pa
e menduar dy herë ta tellallisin si shpikje të tyre
politike.
Sidoqoftë nuk na vjen aspak keq për OSBE-në kundër të cilës
tani vërsulet edhe Godo, pas kritikave të shumta që i janë
bërë gjatë viteve, për shkak se e bëri lëmsh demokracinë
zgjedhore në Shqipëri dhe e përdhosi keq politikën
shqiptare. Britmat e Godos nuk na shkaktojnë kurrfarë
keqardhje për OSBE , as na duken risi në sjelljet politike
dallkauke në Shqipëri pas britmave të mëparshme të
ish-kryeministrit Fatos Nanos, të deputetit Neritan Ceka.
Prandaj duket dhe  përfaqësuesit e OSBE–së e përbuzën
deklaratën e Godos duke e quajtur një mendim personal që
nuk meritoka komentin e tyre.
Megjithatë njëfarë komenti shqiptar duhet bërë për këtë
shpërthim të vonuar të Sabriut. Komenti ynë kryesor synon
të nxjerrë në pah se në Shqipëri guvernatorat të huaj nuk
ka krijuar vetëm Zyra e OSBE-së, e cila në shtator të vitit
1998, kur e drejtonte një hollandez ndërhyri aq shumë në
politikën shqiptare sa që pushtetin që revoltat popullore
ia hoqën Nanos e PS dhe ia lanë peshqesh në dorë Berishës e
PD, brenda dy orësh ua mori këtyre të fundit dhe ua riktheu
uzurpatorëve të vitit 1997, PS e Nanos. Nuk u sollën më
mirë edhe drejtuesit e mëpasmë të kësaj zyre, njëri
gjerman, tjetri finlandez  që e bënë Shqipërinë fushë golfi
politik për zbavitjet e tyre e për kënaqësi të tjera.
Mbahet mend dhe një Xhovani Porta që la nam me punëra të
errta deri sa e përcollën jashtë Shqipërisë. Drejtuesi i
tanishëm çek na u duk si më ndryshe, por edhe puna e tij
shkoi për dhajmë qeni me përdhosjen që i është bërë ligjit
e procesit zgjedhor për zgjedhjet parlamentare të vitit
1995.
Krijohet përshtypja se gjithë specialistët e OSBE kanë
pasur për qëllim t’u mësojnë shqiptarëve vetëm shkencën e
manipulimit të zgjedhjeve, të minimit të bazave të
demokracisë zgjedhore. Vjen e shkon njëfarë Vullçanov që
duket se në Shqipëri sjelll vetëm leksione të reja për
manipulimet zgjedhore. Ndoshta tani që paska marrë erë
shumë pisllëku i grumbulluar për 15 vjet edhe vetë OSBE
kërkon të lajë duart me Shqipërinë si Pons Pilati me
vrasjen e Krishtit dhe nderin për të lëshuar klithmat e
para ia kanë lënë Sabri Godos.
Sikur ky Godo të ishte vërtetë i shqetësuar që Shqipëria
është kthyer në guvernatorat (domethënë në protektorat edhe
më të nëpërkëmbur) ndërkombëtar nuk do ta linte punën deri
tek OSBE-ja. Pikësëpari Shqipëria është bërë një
guvernatorat janullatist politiko-fetar i ortodoksisë greke
me guvernator Janullatosin. Po Godo e ka mik të madh dhe e
adhuron Janullatosin për cilëstë e tij “intelektuale”.
Shëqipëria është guvernatorat i ambasadave të huaja që sa
herë shohin se politika shqiptare bën të pakënaqur ndonjë
mik të tyre, nuk respekton ndonjë kontratë të dyshimtë
dalin në ekranin televiziv e batërdisin me kritika qeverinë
shqiptare. Shqipëria është guvernatorat i nëpunësve të huaj
që i caktojnë qeverisë shqiptare si duhet të heqë e të mos
heqë nëpunësit e saj. Shqipëria është guvernatorat i
federatave sportive ndërkombëtare që e trajtojnë sportin në
Shqipëri si veprimtari të tyre private ku mund të lulëzojnë
edhe mafia dhe qeveria shqiptare vetëm duhet të bëjë sehir.
Shqipëria është guvernatorat shërbimesh të huaja
agjenturore që veprojnë edhe në “mënyrë legale” për të
krijuar në Shqipëri bërthama e lëvizje revolucionare me të
cilat t’i bëjnë trysni çdo qeverie, ose të rrëzojnë
pushtetin kur u shkrepet. Shqipëria nuk mbush dot me dhera
një gropë dhe nuk vendos dot vetë për ca mure të shëmtuar
betoni në kryqzim rrugësh pa pyetur guvernatorë urbanistike
nga mekanizma europiane.
Nuk është lehtë të dish sa guvernatorate të huaj janë
krijuar në Shqipëri. Prandaj Sabri Godo edhe pse foli me
zemërim kundër OSBE nuk na tha ndonjë gjë të re për t’u
zemëruar dhe për t’u merakosur shumë.

19 shkurt 2006                                             
     Abdi Baleta               
 
“VRASËSIN ME PAGESË NË PUBLICISTIK˔ E RIHEDHIN NË VEPRIM

Kastriot Myftaraj nuk është polemist, por shpifograf

Pra Kastriot m… nuk ka polemizuar me askend e për asgjë siç
mundohet ta paraqesë gazeta “Standard” që të fshehë faktin
se shpifjet, denigrimet, trillimet, falsifikimet, fyerjet
që janë botuar me emrin e Kastriot m.. qenkan vetëm të
këtij dhe jo të atyre që  i kanë bërë në të vërtetë.
“Standard” përpiqet të zbukurojë Kastriot m.., që të hiqet
vëmendja nga ata që kanë përdorur këtë tip si vrasës me
pagesë në publicistikë.  
Vladimir Karaj kur fton lexuesin t’i kushtojë vëmendje
portretit të këtij tipi “ që polemizon me të gjithë” duhej
të thoshte se me cilin ka polemizuar. Nuk janë polemika
shpifjet e sulmet e ndyra që ai ka nënshkruar me radhë
kundër disa njerëzve të politikës e të publicistikës.
Kastriot m… deri në vitin 2000 ishte në anonimat të plotë.
Përveç librarisë françeskane në Shkodër askush nuk ishte
marrë me paloromanin e botuar në emër të tij “Një shenjtore
për rekonkistën shqiptare”. Ishte harruar edhe një shkrim
në “Albania” i botuar në vitin 1997 mbi zhvillimet në Korçë
ku ishte atëherë Kastrioti. Ky shkrim madje është quajtur
si një lloj denoncimi policesk i personave të caktuar që
edhe e kanë kërcënuar dhe nga kjo ai u detyrua të braktiste
me ngut Korçën, të vinte në Tiranë, të shkonte për atë
specializimin në Romë. Para Çanit në “Zonë e lirë”,
Kastrioti u trondit shumë kur ashtu shkarazi dikush
përmendi se c’lidhje ka me “grupet e 5 dyqaneve” në Korçë.

Kundër kujt është përdorur Myftaraj si “vrasës me pagesë në
publicistikë”

 Në vitin 2000 ustallarët që e kishin marrë në shërbim e
çuan si spiun birucash në “Rimëkëmbja” dhe në saje të
moskokëçarjes sonë për të mësuar kush ishte dhe për të
verifikuar fjalët e tij se ishte nga fshatrat e Elbasanit,
se punonte në një fondacion pa emër ai mundi disa muaj të
botonte shkrime dhe i doli pak emri edhe në “Bota Sot”, ne
ia dhamë këtë mundësi për pak kohë. Po kur ustallarët panë
se nuk po i shkonte si donin ata misioni për të futur në
“Rimëkëmbja” frymën  “o sa mirë me qenë tropojan” e
tërhoqën, e hodhën në provokime për të futur pyka midis
“Rimëkëmbjes” e “Bota Sot” dhe pasi dështuan edhe këtu e
lanë përsëri në qetësi deri në fund të vitit 2001 kur u
shfaq palolibri “Nacional-islamizmi shqiptar, Baleta e
Feraj”. 
Vladimir Karaj duhet të mësojë se si “vrasës me pagesë në
publicistikë” Kastriot m… është përdorur për herë të parë
kundër Abdi Baletës, Hysamedin Ferajt, “Rimëkëmbjes”.Ishte
koha kur PD zemërohej në kulm me ne për kritikat e forta që
i bënim politikës së saj në rrafshin e çështjes kombëtare e
nacionalizmit, kur Berisha kishte nevojë të provonte para
opinionit shqiptar dhe disa qendrave politike të huaja se
tërë punën gjatë kohës që kishte qenë në pushtet ia kishte
ngatërruar nacionalizmi e ekstremizmi i Baletës, Ferajt dhe
“Rimëkëmbjes. Këta gjoja e kishin armiqësuar me Greqinë, e
kishin shtyrë madje në krahët e vendeve myslimane, e kishin
futur edhe  në telashe me minoritetin grek, me demokratët e
zonave jugore të Shqipërisë. Ama atë terminologjinë
ngacamane “areal vllaho-labo-ortodoks” në “Rimëkëmbja” e
kishte sjellë Kastriot m…, i cili më pas iu përkushtua me
zell shpifologjisë pëdëiste. 
Gjatë emisionit të Çanit Kastriot m… e shpalosi pezmatimin
e tij që ende Berisha nuk po arrin të përmirësojë pozitën
duke zhdukur imazhin e politikanit që lidhi Shqipërinë me
islamikët. Ndërsa në bisedën e kafenesë me Vladimir Karajn
paska shprehur dëshpërimin që nuk po kuptohet “ideja e
madhe e Kastriotit” se toskët e gegët shqiptarë janë për
njëri tjetrin si serbët e kroatët, dy kombe të ndryshme.
Myftaraj vetëm për një gjë e qorton Berishën, që në
vitin1997 nuk e zgjidhi “konfliktin historik 2500-vjeçar
brendashqiptar” duke rrëzuar urën e Rogozhinës për të ndarë
përfundimisht toskët e gegët, duke i lënë toskët të bënin
si të donin me grekët. Por edhe për këtë “mangësi” të
Berishës ai akuzon këshillat e Abdi Baletës.
Në vitin 2002 Kastrioti nuk gjeti kishë ku të falej në
gazetat shqiptare që nuk donin të komprometoheshin nga
firma e tij. Në vitin 2003 doli dhe një herë në skenë duke
ribotuar në një formë ideore dhe gjuhësore më të përçudnuar
palolibrin e tij me titull të ndryshuar “Kalvari i
gjysëhanës”. Viti 2003 ishte vit kur islamofobia në
Shqipëri shtriu veprimin e saj  nga propaganda në
veprimtaritë zyrtare shtetrore, kur u organizua edhe ajo
konferenca famëkeqe për tolerancën ndërfetare nën drejtimin
e Kadaresë, Pirro Mishës dhe nën  autoritetin e Presidentit
Moisiu. Prandaj duhej ribotuar palolibri i Myftarajt.
Kurse viti 2004 nisi me një “rehabilitim gazetaresk” të
Myftarajt dhe me një shpërthim të ri të aksioneve të tij si
vrasës me pagesë në publicistikë. Gazeta “Sot” u bë koburja
me të cilën nxirrte tym Kastrioti. Në shënjestër u vunë
politikanë e pushtetarë si Fatos Nano, Alfred Moisiu,
Pandeli Majko. Fyerje, shpifje pa kandar kundër tyre. Majko
e Moisiu mund të ishin vënë në shënjestër nga ata që
zotëronin gazetën “Sot” për grindje të vjetra midis klanesh
ushtarake në Shqipëri. Kurse Nano vihej në shënjestër nga
rivalët politikë pëdëistë berishistë në kuadër të
përgatitjes së fushatës zgjedhore të vitit 2005.
Vulgaritetit të shpifjeve të nënshkruara nga Myftaraj nuk i
shpëtoi as Teodor Laço, për të cilin përgatitej terreni i
përjashtimit nga rrethi ortakëve të ngushtë partiakë të
Berishës. Po me nënshkrimin e Kastriot m… u bë fushata e
trysnisë  dhe e shantazhit kundër pseudonimsave-sigurimsa
që ishin të angazhuar në politikë nga të dy krahët që këta
të rrinë sa më urtë e të mos u krijonin andrralla shefave
të mëdhenj. 
Në gjysmën e dytë të vitit 2004 vrasësin me pagesë Kastriot
m… e vunë në dispozicion të gazetës “Tema” e të Mero Bazes.
Nëpërmjet nënshkrimit të tij u hodhën  në faqet e kësaj
gazete shumë shkrime që përçonin politikën e Greqisë e të
Serbisë, që synonin ta paraqisnin figurën politike të
Berishës sipas orekseve politike serbo-greke. Gjatë katër
muajve të fundit të vitit 2004 u sulmuan me tërbim Oborri
Mbretëror dhe Leka Zogu që kishin marrë nismën e krijimit
të Lëvizjes për Zhvillim Kombëtar dhe PD e Berisha
trembeshin se mund t’u shkëpuste ndonjë copë të mirë të
elektoratit në zgjedhjet e ardhëshme. Shkrimet që dilnin me
emrin e Kastriotit ishin tejet të fëlliqura, provokuese
shpifëse. Po kështu një fushatë e tillë u bë kundër Abdi
Baletës. Për këtë kam botuar një seri artikujsh në
“Rimëkëmbja” për të demaskuar fytyrën e vrasësve me pagesë
në publicistikë, Kastriot Myftaraj e Mero Baze, si
propagandues të politikës së Serbisë e të Drashkoviçit, si
imitues të propagandistëve serbë e të frymës çetnike, si
papagallë të tezave politike greke për të fajsuar
Shqipërinë e shqiptarët. 
Kurse në vitin 2005 Kastriot Myftarajn e përdorën më së
shumti për të botuar një libër që e kishte premtuar Nikollë
Lesi kundër Nanos, por pastaj për frikë e dinakëri ia lanë
Kastriotit ta adoptonte këtë shkrim. Më pas Kastrioti u
përdor si vrasës me pagesë në publicistikë edhe kundër
Ismail Kadaresë, duke nënshkruar  në “Sot” artikuj fyes e
trillues, ose shkrime analitike mbi veprat e hershme të
Kadaresë që dukeshin fare mirë se ishin punime të
përgatitura nga studiues të mirëfilltë dhe të stërvitur të
veprës  letrare të Kadaresë. E gjithë kjo fushatë e egër
dhe e çekuilibuar antikadareane u bë në prag dhe menjëherë
pasi Kadareja mori një çmim për letërsinë në Londër.
Mosreagimi i ithtarëve më zhurmues të Kadaresë ndaj kësaj
fushate ishte shenjë se këta ithtarë e dinin se prapa saj
qëndronin njerëz me të cilët nuk u leverdiste të prishnin
qejf. Kështu u mbeti disa admiruesve të veprës letrare të
Kadaresë që nuk përfitojnë ndonjë gjë nga simpatitë e tyre
për shkrimtarin të dilnin në mbështetje të tij. Më me
sinqeritet e dinjitet reagoi zonja Nadire Buzo që edhe i
sfidoi kadareanët zhurmues në raste të tjera e fodullë në
lëvdata, duke u bërë thirrjen të mos heshtnin. Por përsëri
këta qëndruan në heshtjen e tyre utilitare. Përplasjet e
mëvonshme midis Kadaresë e Besnik Mustafajt, si midis dy
shemrave për përkëdhelitë franceze, ishin prova se vrasësi
me pagesë në publicistikë kishte sulmuar Kadarenë për hir
të Besnik Mustafajt. Edhe një herë u vërtetua se Kastriot
Myftaraj mbetet gjithnjë në shërbim të të njëjtëve shtabe
politike e fetare si në fillim, në vitet 2000-2001. Këtë
bindje e përforcoi edhe sulmi i tij në gazetën “Metropol”
në maj të vitit 2005 kundër antisemitizmit të Abdi Baletës
dhe Hysamedin Ferajt. Këtë po e provon edhe aksioni i tij i
parë për vitin 2006 kundër antisemitizmit të Ramës e të
Erion Velisë, për t’i shërbyer të njëjtës propagande
pëdëiste.  
“Standard” e paraqet mercenarin e greqizmës si roje të
shqiptarizmës, krejt ndyshe nga sa ishte në kohën kur bëja
polemikën me “Temën”, nga sa ka qenë më parë e nga çfarë do
të jetë edhe tani e tutje. 

Myftaraj di të flasë vetëm në dialektin korçar

Në shkrimin e Karajt janë dhe disa fjali nën
titullin”Anglo-shqipja e çuditëshme”. Karaj ka shkuar të
takojë Myftarajn në kafene “Opera” me idenë se do të
bisedojë me dikend me të cilin mbase i duhej përkthyes,
meqenëse në shkrimet e Myftarajt ka gjetur një çervish
gjuhësor termash të përziera gegnisht e anglisht. Është e
vertetë se disa shkrime të Myftarajt ngjajnë me një çervish
të tillë. Madje ia kishim vënë në dukje kur sillte shkrime
në “Rimëkëmbja” që të mos përdorte shumë e pa vend, ose
gabim fjalë të huaja në tekstet të shkruara në shqipen
letrare. Pasi iku nga “Rimëkëmbja” i hipi në kokë të
botonte disa shkrime çervish gegnisht-anglisht (më shumë
dreqnisht) për të mbështetur akuzën se nuk e lejonim ne të
botonte shkrime në gegnisht e prandaj tosku i tropojanizuar
nuk do të bashkëpunonte më me gazetën “Rimëkëmbja”. Nuk
zgjati shumë dhe Myftaraj e braktisi këtë gjuhë çervishi që
ishte betuar publikisht se nuk do ta braktiste kurrë dhe
shkrimet e tij sërish u botuan ashtu si më parë në shqipe
letrare, por nganjëherë të mbingarkuara me barbarizma nga
gjuhë të huaja perëndimore, ndonëse ai nuk njeh mirë
ndonjërën prej tyre. 
Kështu që Vladimiri nuk ka bërë ndonjë zbulim dhe nuk ka
përse shpreh gjithë atë kënaqësi se Myftaraj “çuditërisht
flet një gjuhë letrare të rrjedhëshme”. Ai është njeri i
lindur dhe i rritur në Shqipëri, mes njerëzve që flasin
shqip dhe jo i vetmuar si ndonjë ushtar japonez i mbetur në
xhunglat er Azisë Jug-lindore, ose në ishujt pa banorë të
Oqeanit Paqsor qysh nga mbarimi i LDB . Myftaraj kështu
fliste edhe kur mallkonte “gjuhën toske të bastarduar nga
grekët” dhe kërkonte të flitej e shkruhej vetem në një
gegërishte arkaike kishtare. Megjjithatë Myftaraj edhe pse
jeton prej vitesh në Tiranë nuk ka mësuar të flasë
rrjedhshën gjuhën letrare shqipe si i është dukur Vladimir
Karajt, ose si ia ka qejfi Vladimirit ta paraqesë para
opinionit. Gjatë bisedës në  “ Zonë e lirë” më 10 shkurt
2006 në TV “Klan” Myftaraj përsëri fliste me dialektalizmin
e tij të theksuar korçar siç e kemi njohur para 6 vitesh
dhe aspak më rrjedhshëm.
Kot është përpjekur “Standard” të fusë në standarde normale
të publicistikës një “vrasës me pagesë në publicistikë”.
Por edhe më kot e kanë ata që po e përdorin Kastriot
Myftarajn të kryejë misione të tillë të fëlliqur kundër
kundërshtarëve politikë, si në shkrimin për antisemitizmin
e Edi Ramës e të Erion  Veliajt .  

12 shkurt 2006                                             
   Abdi Baleta


Antimuslimani.

Po pija nji kafe me nji mik timin e bisedë mbas bisede ra
fjala tek karikaturat për profetin Muhamed a.s. 
E drejta e shprehjes apo respektimi i të drejtave të të
tjerëve?
Cila ka ma randësi? Pyeti miku im. Në të drejtën e fjalës e
të shprehjes në perendim, hyn edhe e drejta e botimit të
revistave pornografike, vazhdoi ai , por nuk besoj se
perendimorët do të mirprisnin në këto botime të zinte vend
imazhi lakuriq i p.sh Nënë Terezës apo i shën Marisë. Unë
personalisht do të isha krejt kundër kësaj ultësije. Un do
i ndryja në burg keso gazetarësh langaraqë që në këtë rast
do të fyenin shum rëndë besimtarët katolikë vazhdoi i
irituar miku im.
Mori edhe një kafe tjetër mbasi të parën e kapërdiu me dy
hurfa. Hajt… këta perendimorët se u paska perendu truni, e
në fund të fundit nuk dashkan të pyeskan për ndjenjat e
muslimanëve, po këta anal-istat tonë në Shqipëri cfar kan
që jan cuar në bisht kundër muslimanizmit?
Ishte shum i nxehur dhe po e ngrinte zërin miku im sa
njerëzit përreth filluan të kthejnë kokën.
Lëre i thashë se bisedojmë nji her tjetër. Të pijme kafetë
e le të ikim. A e din se cfarë shkruante Lesi te “Koha
Jonë” kundër muslimanëve? Po tek “Shekulli” a e din se
çfarë…? Po tek…
E mi numëroi një mori gazetash e anal-istash  që kan kohë
që vec se fyejnë Islamin e besimtarët muslimanë. Ishte shum
i revoltuar por kishte të drejtë.
E përcolla deri tek stacioni i trenit aty afër, e kundër
dëshires së tij u ndamë. Them kundër dëshires së tij, pasi
e pashë që kishte nevojë të fliste, të shfrynte. Dhe kishte
të drejtë.
Kur i dhashë dorën më tha se do të më shkruante një e-mail
për te plotsue çka la pa thanë. Të nesmen kur hapa
kompiuterin, pashë se me të vërtetë më kish shkruar.
Më kishte shkruar tekstualisht kështu:

I dashtun mik!
Meqë nuk më le të vazhdoja bisedën po të shkruaj diçka që
un mendoj rreth antimuslimanëve në vendin tonë.
Shih si e mendoj un nji antimusliman:
Antimusliman mund të jetë vetëm nji ateist i ndyrë.
Antimuslimani asht edhe antikristian, antibudist,
antiçifut, antihinduist e gjithçka tjetër. Antimuslimani
mund të ketë qenë dje spiju i sigurimit. Mund të jetë sot
asfalist, udëbëist, këgëbëist etj.
Antimuslimani asht qenie e përçudnuar, me turi prej derri,
tru prej gomari e zemer qeni. Ai mund të jetë i biri i
ndonjë putaneje brigadjere në kooperativë. Mund të jetë i
biri i ndonjë spijuni lagje a fshati, servil i operativit
të zonës. Mund të jetë janullatist. Mundet me qenë omonist
a pëbëdënjëist. Mund të jetë minoritar grek a vllah. Mund
të kapardiset nepër studio televizive duke pirë duhan me
llullë thua se asht anglez e jo veç skraparli me mbiemër të
ndyrë. Antimuslimani mund të ketë për mbiemër emrin e
ndonjë kryeqyteti, psh atij të Maqedonise. Mund të jetë
piktor, ish i burgosur, i rrahur në rrugë por prap
antimusliman. Antimuslimani mund të quhet çfardo, psh mund
të quhet Kiço, Frrok, Nikollë, Preç, Broz, Moisi, Fatos por
edhe Ismail, Skënder, Sadik a diçka tjetër.
Mund të ketë e të mos ketë fis e farë. Mund të jetë kopil.
Mund të ketë vetëm motra e vëllazën prej nane, etj-etj.
Antimuslimani mund të jetë homoseksual apo i tërhequr nga
incesti. Mund të jetë marksist, komunist, nihilist-
masturbist, paneuropianist, ballkanist etj.
Antimuslimani asht askushi. Zero. Shkarpë. Ballgam-gëlbazë.
Ai asht pleh, horr,derrÂ…

TĂ« fala T .H.


Më erdh keq me të vërtetë për te. Ma shum u mërzita kur
mendova se kështu mund të ndjehen shum muslimanë të
devotshëm në Shqipëri, burra e gra, djem e vajza të
ndershëm, shqiptarë të vlerë. Askush, mendova nuk duhet
lejuar të fyej e nëpërkambë besimtarët muslimanë.
Ata(muslimanët) kah ana tjetër duhet të mësojnë me i dalë
zot vedit. Ata nuk duhet me harrue se i përkasin një feje
të ndritshme, të zbritur në tokë nga vet Allahu i
madhnueshëm përmes të zgjedurit të Tij profetit Muhamed
a.s. paqa e Zotit mbi te.

Adnan Ramadani 

Nje kujtese per kujdes   
Grupit negociator.
 
 
Si çdo shqiptar, edhe unë i pres me padurim dhe ankth
bisedimet e Vjenës për statusin e Kosovës. Më duket se
zemra po më del nga vendi. Me këtë rast edhe unë nuk mund
të rri pa i thënë Grupit negociator nëpërmjet “Rimëkëmbjes”
nja dy fjalë urimi: Punë të mbarë dhe suksese, suksese,
suksese dhe një “porosi” të vonuar. Për të qenë i ndershëm,
porosinë nuk e kam tamam nga vetja ime; e kam nga historia.
Nga Historia e ngritjes së Shqipërisë Nanë vendosa të
përcjell një përvojë duke riprodhuar pa asnjë koment një
copëz nga “Kujtimet” e politikanit dhe diplomatit shqiptar
Mehdi Frashëri. 
“Me Blinishtin bashkë, u nisëm nga Gjenova e Italisë për në
Gjenevë të Zvicrës. Në stacion doli na priti major Abrami,
që ishte ingliz dhe sekretar i seksionit politik të Lidhjes
së Kombeve. Na mbajti për drekë në restorantin afër
stacionit dhe pastaj u ndamë. Major Abrami ishte porositur
prej inglizëve që të përkrahte çështjet tona në Lidhjen e
Kombeve. 
Atëherë direktor i minoriteteve ishte zoti Kolban, një
suedez nga nënshtetësia, njeri shumë i ëmbël dhe i drejtë,
siç janë popujt skandinavë. Sekretari i përgjithshëm i
Lidhjes ishte zoti Enric Drumont, me nënshtetësi inglize.
Blinishti ishte sekretar i përgjithshëm pranë Lidhjes së
Kombeve në Gjenevë dhe banonte në “Hotel de Russie”,
prandaj edhe unë rashë në këtë hotel, ku kishte ndenjur
edhe dërgata e parë shqiptare e kryesuar prej Imzot Fan
Nolit. Të nesërmen vajta e u poqa me zotin Enric Drumont,
me Kolbanin e me major Abramin.
Të pasnesërmen ishim të thirrur në këshill, që krysohej
prej ministrit të Jashtëm të Britanjës së Madhe, zoti E. J.
Belfour, një plak tepër simpatik dhe i ditur, dashamir për
shqiptarët, saqë kuptohej edhe nga fjalët, edhe nga gjestet
e tij. 
Unë për herën e parë paraqitesha në Lidhjen e Kombeve
përpara diplomatëve më të mëdhenj të botës.
Qeveria shqiptare, simbas vendimit të Këshillit të Kombeve,
kishte adaptuar një ligj rreth organizimit të komuniteteve
fetare. Këtë ligj e kisha hartuar vetë, kur isha ministër i
Brendshëm, dhe i ishte paraqitur për dijeni Lidhjes së
Kombeve.
Pasi u dhashë shpjegimet e duhura, dola jashtë. Komisioni i
Lidhjes së Kombeve që kishte ardhur në Shqipëri, kishte
paraqitur raportin e vet për sa u përkiste minoriteteve.
Profesor Sederholmi, me qëllim që të emërohej nga ana e
Lidhjes si inspektor për aplikimin e dispozitave që u
përkisnin minoriteteve, kishte marrë edhe pëlqimin e Xhafer
Ypit (kryeministër i Shqipërisë-BXh) për këtë inspektim të
Lidhjes së Kombeve, por, meqenëse një gjë e tillë do të
çelte shumë plagë në Shqipëri, unë u fjalosa me Enric
Drumont-in, me zotin Kolban dhe me major Abramin, duke u
thënë se një inspektim permanent nuk ishte i pajtueshëm me
parimet e sovranitetit të një shteti dhe sidomos nuk kishte
asnjë precedent për shtetet e tjera që kanë minoritete
shumë më të rëndësishme, prandaj një gjë të këtillë nuk
mund ta pranonim (bold-BXh); sa për pëlqimin e
kryeministrit tonë, kjo do të ketë rrjedhur nga një
mosmarrëveshje. Profesor Sederholmi kishte rënë në “Hotel
de Bergues” dhe ishte i sëmurë. Vajta e poqa në shtrat dhe
i bëra fjalë se pëlqimi i kryeministrit rridhte nga
mosmarrëveshja, dhe qeveria, ashtu dhe parlamenti shqiptar,
nuk mund të pranonte një gjë të këtillë. Kurse në realitet
qeveria e atëhershme, për mungesë eksperience, e kishte
pranuar një gjë të këtillë.
Mbi këto veprime e demarshe, në vendimin e Këshillit
kontrollimi permanent u la jashtë, megjithëqë grekët kishin
bërë ç’ishte e mundur për ta futur këtë kontroll në
Shqipëri. (Mehdi Frashëri, “Kujtime (Vitet 1913 - 1933”
OMSCA-1, 2005, f. 140 - 142).  
Mu fiksua gjithë shqetësim ky pasazh qysh se pat filluar
zhurma e madhe për afrimin e ditës së bisedimeve për
zgjidhjen e statusit të Kosovës, por sidomos kur lexova
shkrimin e zotëri Mexhid Yvejsit nga Gjakova “Kosova hyri
në vitin e ri me iluzione të vjetra” botuar në “Rimëkëmbja”
të datës 24 janar 2006. “...Bisedimet nuk janë për statusin
e Kosovës, por për statusin e serbëve brenda në Kosovë”,
shkruan ai duke iu referuar një burimi diplomatik që më
përshkoi si një thikë e ftohtë. Nuk besoj të ketë përshkuar
ndonjë vend tjetër më shumë se sa Shqipërinë ajo “thika e
ftohtë e diplomacisë”. I përcjellim shqetësimin Grupit
negociator kosovar që të përpiqen sa të munden, të mos
lejojnë t’i ngulet Pavarësisë ndonjë gozhdë e madhe e
ndryshkur në faqe të murit në emër të mbrojtjes së të
drejtave të njeriut sa që, për ta shkulur më pas, ajo mund
të tërheqë pas vetes gjithë faqen e murit e të rrezikojë të
shëmbë krejt ndërtesën e Pavarësisë duke i zënë brenda
shqiptarët. Inshallah diplomacia nuk do t’i vënë mbi kurriz
të Pavarësisë ndonjë arkë me xhama për t’i bërë shqiptarët
të flasin me vete.
 
	Shkodër, 14 shkurt 2006				Bajram XHAFA
 
Karikaturat për Muhamedin a.s., provokim kundër botës
islame


Botimi i karikaturave të Profetit Muhamed a.s. në një
gazetë daneze në shtator të vitit 2005 dhe ribotimi i
këtyre karikaturave në janar vitit 2006 në gazetat e shumë
vendeve evropiane, tregoi se sulmi dhe denigrimi i botës
islame është bërë preukopimi kryesor i Perëndimit, i cili
tashmë po tregon se nuk heq dorë nga skenarët për të
realizuar në mënyrë sa më perfekte këtë mision kaq të
rrezikshëm, qe është portreti i mllefit dhe urrejtjes që ka
ndaj botës myslimane.
 	Karikaturat nuk ishin çikërrima, si do t’i quante një
gazetar i mediave shqiptare, por ishte një sulm  fyes dhe
denigrues me prapavijë të qartë politike qe është bërë
shumë e lexueshme nga të gjithë myslimanët.
Revanshi që ka marrë Perëndimi ndaj botës myslimane i dha
zemër edhe një shteti buburrec si Danimarka që të rrëmbejë
armët kundër myslimanëve, duke denigruar figurën e Profetit
Muhamed a.s.  i cili i solli njerëzimit fenë islame, këtë
shpallje hyjnore të Allahut të Madhërueshëm. Hedhja në
tregun mediatik të këtyre karikaturave ka si qëllim që të
mbajë në këmbë dhe ta çojë më tej histerinë antiislame duke
synuar që penalizmi i myslimanëve të njohë vetëm kurbën e
rritjes dhe duke i siguruar të drejtën Perëndimit që të
sulmojë myslimanët, t’ua rrafshojë qytetet e tyre, shtëpitë
e tyre dhe ato të vdesin nën bombardimet e egra që po bën
Perëndimi “në emër të paqes”. Karikaturat që paraqesin
Profetin Muhamed a.s. me një çallmë ne koke dhe sipër saj
një bombe, janë fyerje dhe denigrim edhe për Allahun e
Madhërueshëm, qe e dërgoi ketë profet si udhëzues dhe
mëshirues për mbare njerëzimin. 
Duke analizuar prapavijën politike të këtij akti, analisti
kosovar, Mylazim Krasniqi thotë  se  Danimarka mund të jetë
zgjedhur për të testuar myslimanët që të shihet “sa u mban
shpina” dhe sa janë në gjendje të reagojnë ndaj këtij
kamxhiku që Perëndimi ua “ngjeshi për shpinë” myslimanëve.
Për fatkeqësinë e atyre që përgatitjen ketë provokim,
myslimanët nuk e duruan një goditje të tillë dhe shpërthyen
në protesta dhe demonstrata. Disa i quajtën të dhunshme,
por ne fakt ato ishin rezistenca  më e vogël që u be ndaj
një Perëndimi i cili sulmin dhe denigrimin ndaj botes
islame e ka bërë pikën më referuese në politikën e tij të
brendshme dhe të jashtme.
Këto demonstrata filluan në Palestinë dhe më pas shpërthyen
si një stuhi gjigande në të gjithë botën, duke tmerruar
Perëndimin me një unitet të hekurt që nuk ishte parë që nga
Lufta e Bosnjës ku selefitë, sunitë, shiitë ishin në një
llogore ngjitur me njëri-tjetrin duke mbrojtur vëllezërit e
tyre, myslimanët e Bosnjës. Ata që protestuan dhe vazhdojnë
janë gra, fëmijë dhe luftëtarë  të armatosur, duke treguar
se feja islame për ato është pjesa e jetës me të cilën ata
nuk tolerojnë dhe ata që “vënë dorën mbi fenë islame” 
duhet të paguajnë një haraç të rëndë. Prandaj u doli tymi
në majë ambasadave daneze dhe norvegjeze në vendet me
popullsi myslimane  dhe qytetarët  e Perëndimit bënë gati
valixhet për tu larguar nga këto vende sepse e ndiejnë se 
janë të padëshirueshëm duke qenë qytetarë të një bote që e
ka vënë veten në një pozicion lufte me botën islame.
Qeveria daneze nuk pranon të kërkojë falje duke u fshehur
pas sloganit “se liria e fjalës është themel i
demokracisë”. Prandaj dhe demonstratat vazhdojnë dhe askush
nuk mund të sigurojë se ku mund të ndalen. Myslimanët e
njohin Perëndimin për standarde të dyfishta në respektimin
e lirisë së fjalës dhe të  normave të demokracisë. Ndërkohë
në Itali dhe në Angli u ndaluan të shfaqeshin dy filma që
ulnin Tereza Bojaxhiun dhe Krishtin.
Me shumë të drejtë studiuesi i njohur Olsi Jazexhi thotë se
karikaturat për Profetin a.s. i kalojnë caqet e lirisë së
fjalës dhe vepra të tilla hyjnë në sferën e fyerjeve dhe të
denigrimit. Kurse për Mylazim Krasniqin liria e fjalës nuk
duhet të ndezë dritë jeshilë për ide raciste dhe fashiste
që Perëndimi po shpalos ndaj myslimanëve, duke kërkuar të
bëjë të ligjshme thënien e presidentit Bush  se lufta
kundër terrorizmit  nuk do të ndalet deri në fitoren e
plotë të forcave antiterror (lexo nënshtrimin, shkatërrimin
e myslimanëve që krishtërimi dhe çifutëria të marshojnë në
rrugë të asfaltuar dhe pa gropa). 
Karikaturat testuan, jo vetëm myslimanët por edhe qeveritë
e Perëndimit dhe më gjërë. Britania dhe SHBA i dënuan
karikaturat duke i quajtur provokuese sepse nuk deshën të
ashpërsohen sulmet ndaj ushtarëve që luftojnë në Irak dhe
Afganistan “për të sjellë paqen dhe demokracinë”. Sipas
qeverive perëndimore myslimanët janë fyer, por  gjithashtu
edhe shtypi i lirë. Pra thikën ta ngul dhe pastaj ta mjekon
plagën (po shpëtove nga plaga). Kurse ambasadori  danez në
Tiranë  tha se karikaturat ishin fyese, por edhe
demonstratat janë fyese. Në fakt taktika  për të  barazuar
viktimën me kriminelin janë të njohura nga politika   e
Perëndimit dhe më mirë se askush këto standarde vlerësimi I
njohu populli boshnjak  dhe ai kosovar të cilët i panë 
luftëtarët e tyre të lirisë në gjyqet e Hagës përkrah
kriminelëve serbë  dhe kroatë që bënë krime ndaj tyre, që
nuk mbesin pas atyre që bënë  nazistët  ndaj çifutëve.
Prandaj nuk mund të krahasohet një shtet buburrec me
figurën më të kompletuar që ka nxjerrë njerëzimi, kemi
parasysh vendin e parë që zë Profeti a.s. në botimin e
librit  te 100 figurave më të shquara të historisë së
njerëzimit, për të cilin është e pamundur të mos jenë në
dijeni ato që botuan karikaturat dhe ato që qëndrojnë pas
tyre.
 Liria e fjalës nuk duhet të përdoret për të  provokuar dhe
për të denigruar. Me të drejtë gazeta angleze “Ekonomisti”
shkruan se më asnjë vend të botës nuk lejohet  liria e
plotë e fjalës. Nga ky këndvështrim gazetari Apolon Baçi do
të deklarojë se askush nuk ka të drejtë ligjore të fyej dhe
të provokojë religjionet fetare. Propozimi i presidentit të
Iranit për të nxjerrë në tregun mediatik  një karikaturë
për Holokaustin i bëri “Baballarët” e lirisë së fjalës “ të
flasin me vete” duke e quajtur “një benzinë që po I hidhet
zjarrit” të cilin ato vetë e ndezën dhe për fatin e tyre 
të  keq  po e shohin veten në mes të këtij zjarri. 
Qëndrimi që mbajtën  mediat shqiptare  në lidhje me botimin
e karikaturave ishte shqetësues sepse ato i shtuan pikët
atyre që botuan karikaturat, duke arsyetuar se nuk duhet të
preket liria e fjalës. Ato u gjetën kështu të zbuluara dhe
të gjithë patën rastin të shohin portretin  e tyre
antiislam dhe tepër vasal ndaj atyre që nuk po pushojnë së
provokuari botën islame. Mediat e shkruara ishin të gatshme
edhe t’i ribotonin këto karikaturat. Gazeta “Standart”
deklaroi se do ti botojë. Arsyeja pse nuk u ribotuan
karikaturat  në Shqipëri tregon se autorët e vërtetë të
tyre nuk guxuan   të testojnë myslimanët shqiptarë sepse
patën frikë “të zgjonin luanin nga gjumi”. Dhe copa që do
të mbetej në dhëmbët e luanit do të ishte “bukur e madhe”. 
Po këto media të dyshimta për pavarësinë e tyre treguan 
“habi”  për demonstratat që ndezën botën flakë duke akuzuar
demonstruesit myslimanë se edhe ato paskan djegur flamuj të
shteteve perëndimore dhe i kanë hak karikaturat. Na bëri
shumë përshtypje pozicioni jo i qartë  i analistit Alban
Bala në një bisedë televizive i cili e quajti cinizëm dhe
paçavure idenë për një karikaturë për Holokaustin, duke
harruar se në ato karikatura është denigruar Profeti a.s.
ndaj të cilit toleranca është zero, sepse ai i përcolli
njerëzimit një shpallje hyjnore, e cila është shpëtimi i
vërtetë i njerëzimit. 
Por ajo që i tronditi  myslimanët shqiptarë në Shqipëri
është deklarata e kryeministrit Berisha i cili tha se liria
fetare është e barabartë me lirinë e shtypit  dhe kjo është
vlerë e demokracisë. Ai dënoi protestat në botën islame
duke u fokusuar në skenat e dhunshme dhe anashkaloi fyerjen
dhe provokimin që iu bë myslimanëve. Ky qëndrim iu bëri të
qartë myslimanëve shqiptarë se ato janë të zbuluar dhe të
pambrojtur nga kjo qeveri, e cila  po tregon qartë se është
pjesë e kamufluar e këtij provokimi, që qarqe të fuqishme
ndërkombëtare po u bëjnë myslimanëve. Zoti na ruajë nga
ndonjë konvertim inkonjito të tipit Rugova të kryeministrit
shqiptar për tu salduar fort në politikën shqiptare. Një
kryeministër  që ka mbi kokë një shenjtore të krishterë e
ka shumë të vështirë të flasë për të vërtetën e
karikaturave që botuan gazetat evropiane. 
Duket se të vërtetën për karikaturat e dha komandanti i
rezistencës në Irak, Al Sader i cili deklaroi se :
“Karikaturat janë pjesë e kryqëzatës  që po bën Perëndimi
ndaj botës islame”. Është e rëndësishme që të bëhet i
njohur edhe qëndrimi i institucioneve islame dhe i
besimtarëve  ndaj atyre që denigruan dhe fyen Profetin a.s.
përmes karikaturave. Duke përjashtuar deklaratën e KMSH dhe
të Forumit Mysliman Shqiptar, reagimet e tjera ishin të
zbehta. Ato reaguan më shumë duke diskutuar  me
njëri-tjetrin, në  bisedat fetare nëpër xhamia përmes
fjalës së imamit në hytben e xhumasë.
 Reagimet përmes mediave dhe demonstratave paqësore të
myslimanëve do të ishin veprime krejt normale, sepse sulmi
kundër figurës se Profeti a.s. është një sulm edhe ndaj
myslimanëve shqiptarë sepse Muhamedi a.s. nuk është profet
vetëm i atyre që nuk po i ndahen demonstratave, por edhe i
myslimanëve shqiptar. Ka shumë mundësi që klima antiislame
i ka trembur dhe te shqetësuar  ato po  shohin një
president dhe një kryeministër që janë në opozitë të hapur
me myslimanët shqiptarë. Mendojmë se të drejtën që përdorin
ata për të sulmuar myslimanët duhet ta përdorim edhe ne
myslimanët për tu mbrojtur. 
Shqetësues po bëhet fakti se Perëndimi po toleron sulmet
kundër botës islame dhe po i penalizon  reagimet me
karakter mbrojtës të botës islame. Këtë duhet ta kenë të
qartë myslimanët në të gjithë botën kur shohin t`iu bien
mbi koka bomba, kur shohin fëmijë që vdesin nga uria  e
bllokadave, kur shohin t`iu përdhunohen gratë dhe motrat e
tyre dhe kur bëhen dëshmitarë të akteve poshtëruese ndaj
tyre siç ishin karikaturat që bëri Perëndimi ndaj Profetit
Muhamed a.s. , të cilin Allahu e lartësoi me misionin
hyjnor më të madhërishëm se misionet e profetëve të tjerë
që ishin para tij. Allahu ua ndriçoftë rrugën dhe mendjen
besimtarëve myslimanë në misionin e tyre të lartë  për t`i
dalë zot fesë islame dhe për të bërë që planet e atyre që
duan rrënimin e fesë islame të drejtohen kundër vetë atyre 
që i hartojnë dhe i thurin ato plane. 

Dt. 14.02.2006   			Selim Gokaj



Liri e shprehjes apo diktature e ”lirisë së shprehjes”

As vetë karikaturisti nuk e imagjinonte, ndërkohë që lapsi
i tij rrëshqiste në letrën e bardhë, se kjo vepër jashtë
naivitetit që ai po realizonte, do ta ngrinte në një
shkallë apo nivel më të lartë, dashurinë e muslimaneve për
profetin e tyre si dhe kureshtjen e mijërave të tjerëve për
të ditur rreth këtij njeriu të madh. Pak kush më parë e
njihte gazetën “Jylland Posten” e cila po ashtu nuk e
kishte imagjinuar se sa një bum i tillë gazetaresk do të
kthehej në një torturë të vërtetë mediatike. Është i
çudistshëm fakti se si përzgjidhet blasfemia për të matur
shkallën e lirisë së shprehjes në disa vende të caktuara.
Blasfemia është blasfemi dhe liria e shprehjes është liri e
shprehjes. Këta janë gjëra të ndara. Përqeshja, tallja,
poshtërimi nuk janë kritere për të vlerësuar arritjet e 
lirisë së të shprehurit, përkundrazi në mos për të
vërtetuar degradimin e saj. Liria e shprehjes është ajo
kategori e të drejtës cila futet në liritë relative. Liria
e mendimit është ajo kategori e të drejtës që futet ne
liritë absolute si liri personale e çdo individi për t’iu
qasur botës që e rrethon. Ndërsa, liria e shprehjes nuk
mundet asesi të jetë absolute sepse kushtëzohet nga faktorë
morale e shoqërore dhe e bën atë relative në sajë të
kushteve dhe konjukturave të realitetit. Kështu çdonjëri
nga ne ka mendime të ndryshme për persona të ndryshëm, por,
të shprehurit ndaj tyre varet nga marrëdhëniet shoqërore
dhe kriteret etiko-morale, duke bërë kështu që shpesh herë
në mes të menduarit të tij dhe të shprehurit të ketë
diferenca të mëdha. Tani shohim se me rastin e karikaturave
apo blasfemive të tjera të çdo ane qofshin, duan që lirin e
shprehjes, nga një liri relative ta kthejnë në një liri
absolute dhe lirinë e mendimit nga një liri absolute dhe e
pakufizuar në një liri relative sipas tekave të grupimeve
të caktuara, duke prishur kështu natyrshmërinë e përbërjes
së njeriut dhe të marrëdhënieve shoqërore. Liria e
shprehjes është një nga shtyllat e demokracisë, po ashtu
siç është edhe liria e besimit. Për sa kohë që të dyja
mendohej se shkonin paralel askush nuk shqetësohej për
vijueshmërinë e tyre, tani që me këtë rast këto të dyja nga
keq impostimi i tyre u përplasën, lindi pyetja, liri e
shprehjes apo liri e besimit? Ato janë të pandara nga
njëra-tjetra brënda një konteksti të caktuar. Ndarja
mekanike e lirisë së shprehjes nga besimi (të paktën ai
islam) dhe absolutizimi i i saj, çon në dogmatizim të kësaj
të fundit dhe çdo dogmatizim ka premisa për t’u
 kthyer në diktat. Kështu mund të themi se nëse vazhdohet
me absolutizim të pakufi të lirisë së shprehjes duke mos
përcaktuar limite njerëzore, rrezikojmë ta kthejmë lirinë e
shprehjes nga shtylla e demokracisë në godinën e diktatit,
të një diktati “ të lirisë së shprehjes”. Natyrisht secili
nga ne edhe pse ne disa raste nuk duam ta pranojnë e dime
që në marrëdhëniet shoqërore ka kufinj të mirëpërcaktuar,
ka një kuadër etiko-moral i cili respektohet pikërisht për
të ruajtur thurjen sociale në rastin më të keq, dhe për të
përmirësuar dhe ngritur në një nivel më të lartë shoqërinë,
në rastin më të mirë. Ndaj edhe karikatura të tilla
absolutisht nuk tregojnë ndonjë fitore të demokracisë në
kontekstin e lirisë së të shprehurit, por vetëm na kujtojnë
të gjithëve ne, se kufiri për të cilin folëm më lart, është
cënuar. Dhe kur kufinjtë cënohen e kemi shumë të vështirë
të parashikojmë pasojat. Prandaj në përgjithësi morali i
gjithë kësaj që ndodhi na kujtoi se shoqëria njerëzore dhe
bota muslimane në veçanti e ka kufirin e vet të
mirëpërcaktuar dhe se liria e e shprehjes mbi të gjitha
duhet të jetë bashkëudhëtare me përgjegjshmërinë. Pasojat
të gjithe ne i pamë. Pjesa më e madhe e besimtarëve
muslimanë nuk mund të pajtohen me aktet e dhunshme të bërë
nga disa grupime të caktuara në disa zona të nxehta të
vendeve muslimane të cilat tymin e luftës e transformuan
për pak ditë në tymin e djegies së përfaqësive diplomatike
skandinave. Duke i dhënë material kamerave “të uritura” në
kërkim të hijeve të fondamentalizmit. Bota muslimane ka
patur reagime
 shume më diplomatike dhe shumë më të efektshme se ato që
na servirën monopolistët e lajmit në botë. Me muaj të tërë
një lëvizje e fuqishme diplomatike u shoqërua edhe me një
lëvizje të fuqishme të titullarëve të fesë për të shpjeguar
në mbarë botën realitetin rreth figurës së Profetit Muhamed
dhe se fitilat e bombat janë pajisje ushtarake dhe nuk kanë
gjë të përbashkët me mësimet e fesë. Paralelizma të tipit
“muslimanë barbarë” të bërë nga ndonjë gazetar në Shqipëri
i tipit Babaramo, që mundohet që të kuptojë botën vetëm me
5 pyetje, janë patetike dhe tregojnë se mllefi vazhdimisht
i bën striptizë injorancës së thekur që vegjeton në kokën e
tij për çështje të tilla. Ndaj edhe përgjegjshmëria është
kriter bazë që kërkohet nga gazetarët dhe opinionistët jo
vetëm në raste të tilla por gjatë gjithë punës së tyre
normale. Është për t’u përshëndetur deklarata e
Kryeministrit danez Rasmussen në lidhje me karikaturat, e
lëshuar para një muaji ku ndër të tjera thuhej: “…Në një
deklaratë për shtyp mbrëmë “Jylland Posten” i kërkoi falje
botës muslimane…. Me anë të kësaj deklarate dua të theksoj
mendimin tim personal se unë respektoj ndjenjat fetare të
njerëzve të tjerë. Si rrjedhim, unë për veten time nuk do
të zgjidhja kurrë të përshkruaja simbolet fetare në këtë
mënyrë…. Dua të theksoj se Qeveria Daneze dënon çdo lloj
shprehjeje, veprim apo shenjë si përpjekje për të
demonizuar grupet e njerëzve mbi bazën e besimit të tyre
fetar apo prejardhjes etnike. Është një lloj gjëje që nuk i
takon një shoqërie e cila është e bazuar mbi respektin për
qëniet njerëzore individuale…. Liria e shprehjes dëmtohet
në përmasa shumë të mëdha nëse flamurin e mbrojtjes së saj
e merr fanatizmi kulturor i cili nga ana e vet prodhon
efektin e kundërt me lirinë e shprehjes. Ashtu është gabim
për ata që mendojnë se liria e shprehjes dhe demokracia
duhet te merren herë pa here në provim duke futur si tezë
provimi, blasfeminë apo poshtërimin ndaj kolosëve të
njerëzimit. Kjo më tepër ngjan me një eksperiment pervers
për të testuar më shumë se sa lirinë e shprehjes, rënien e
lirë të shoqërisë njerëzore drejt humbjeve të vlerave.
Provimin e vet demokracia e kalon duke garantuar liritë
themelore të njeriut, ku e drejta për pacënueshmërinë dhe
integritetin moral të tij është pjesa më e rëndësishme e
saj dhe treguesi kryesor i limiteve të pashkelshme. 



__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around 
http://mail.yahoo.com 





Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/
 




Olsi | 5 Mar 18:40 2006
Picon

RIMEKEMBJA 21/ 02/ 03 [ ii ]


KĂ‹RKESA E MURATINES DUHEJ PRANUAR

Vizita e Ministrit të Punëve të Jashtëme të Mbretërisë së
Spanjës, Miguel Angel Moratines, në Republikën e Shqipërisë
doli se ka qenë e një rëndësie të veçantë, ndoshta ndër më
të rëndësishmet e këtyre viteve paskomuniste: përveç një
pakete të rëndësishme e konkrete propozimesh biznesi dhe
kulture i kërkoj Shqipërisë edhe të dërgoj një mesazh
tolerance në Organizatën e Konferencës Islamike (OKI) si
anëtare (e plotë, e paplotë etj., s’ka rëndësi) e kësaj
organizate. Qeveria shqiptare nuk e pranoi, “analistët”,
“intelektualët”, “studiuesit” e politikës etj., e refuzuan.

Rëndësia
Rëndësia e kërkesës së Muratinjos duket në disa drejtime: e
para, nga një vend serioz dhe ministër serioz, dhe anëtarë
i BE i kërkohet Shqipërisë një rol ndërkombëtar në shkallë
të gjërë, një shërbim ndaj Europës. Deri tani nga faktorë
të rëndësishëm ndërkombëtar Shqipërisë i është kërkuar të
luaj vetëm një rol të kufizuar në rajon, “të luaj rol
stabilizues në rajon” që e përkthyer do të thoshte t’i
zbuste shqiptarët në kërkesat ndaj Serbisë dhe të
nënshtrohej ndaj interesave greke. Është hera e parë në
këto gjashtëmbëdhjetë vite që i kërkohet të luaj rol në një
ballafaqim botëror. E dyta, është e rëndësishme sepse
Shqipëria po humbë para syve tanë një rast që vjen rrallë,
një rast si i viteve ’60 apo viteve ’80 në vizitin e
ministrit bavarez Shtraus, një rast për të cilin zakonisht
e kuptojmë mbas dhjetë vjetësh dhe fillojmë e ankohemi për
udhëheqësit e asaj kohe pse nuk i pranuan kërkesa. E treta,
është e rendësishme sepse refuzimi nga politikanët
shqiptar, qeveria dhe opozita, “intelektualët” dhe
“studiuesit” tregon se në Shqipëri vazhdon të ekzistoj dhe
është e fortë, e fortë sepse e dominoi qëndrimin dhe
mendimin, zyrat dhe mediat, ajo rrymë, pasardhësit mendor
të saj, që nuk lejojnë që Shqipëria të afrohet më Europën
Perëndimore. Kërkesa e misnistrit spanjoll është e
rëndësishme në këtë kuptim të fundit pikërisht sepse na jep
mundësinë ta shohim këtë rrymë politike e mendore në
veprim, ta shohin edhe ata që s’besojnë. Ta shohim edhe se
“djallëzia më e madhe e djallit është t’u mbushë mendjen
njerëzve se nuk ekziston”. Dhe idenë se një rrymë e tillë
në Shqipëri nuk ekziston e përhapë pikërisht kjo rrymë.
Ata të rrallë që e trajtuan drejt dhe me seriozitet e
përgjegjësi janë aq të pakët sa mund të përemnden me emra
si Abdi Baleta, zv. ministri i Integrimit Shqipërisë Robert
Gajo (Metropol, 8.2.2006), Bashkim Kopliku (Gazeta
Shqiptare, 8.02.2006), Bashkim Muça (Metropol 10.2.2006),
Alban Bala...

Çka tha ministri spanjoll?
Ministri spanjoll tha se: 1. Shqipëria është vend me
shumicë myslimane; 2. Shqipëria është vend euromesdhetar;
3. Shqipëria të dërgoj mesazh moderimi në OKI.
“Është e vërtetë se Shqipëria është vend me shumicë
popullsie myslimane...” dhe se i ka kërkuar kolegut të tij
shqiptar “si anëtar i Konferencës Islamike, që të dërgoj
atje mesazhin e moderacionit”....“Spanja dhe Shqipëria janë
dy vende mesdhetare... dhe është vullneti i qeverisë së
Spanjës të ofrojë Shqipërinë në proceset euromesdhetare.
‘Për këto arsye ftojmë Shqipërinë në Samitin Euromesdhetar
të Barcelonë si vëzhguese” – këto janë çka tha Moratines


Si u interpretua?
Nga këto pohime u nxor përfundimi se ministri spanjoll
paska thënë: 1. Shqipëria është vend arab; 2. Fetarisht
islamik; 3. Politikisht teokratik. 
Ky lloj interpetimi u bë nga “analistët”, “politikanët”,
“intelektualët” dhe “politologët” tanë. P.sh. Sadik Bejko
(shkrimtar) e nis artikullin me peytjen retorike “A është
Shqipëria në një lagje me arabët?” (Shekulli 8.2.2006). Po
kush i tha xhanëm?! Nga e nxori këtë përfundim?! Blendi
Kajsiu (politolog) përgjigjet në titull: “Shqipëria nuk
është shtet islamik” (Standart 9.2.2006). Po kush i tha
xhanëm?! Nga e nxori këtë përfundim?! Piro Misha
(përkthyes): “A mund të quhet Shqipëria sot vërtetë një
vend isalmik”? (Korrieri 9.2.2006) etj., etj. 
Arsyetimi: edhe pse ministri spanjoll nuk i tha
shprehimisht këto tri gjëra, nga kërkesa që Shqipëria të
dërgoj një mesazh moderimi në OKI del se i ka presupozuar,
nënkuptuar, thënë me ironi këto përfundime.
Interpretimi dhe shpjegimi i sjelljes së ministrit spanjoll
ka qenë dy llojesh: 1. Ka qenë i painformuar; 2. Është
tallë më shqiptarët.
Njëra palë thotë se ministri ka qenë i painformuar për
Shqipërinë. Këta fillojnë t’i tregojnë dhe u kërkojnë
politikanëve shqiptarë t’i tregojnë se shqiptarët nuk janë
arab, se Shqipëria është vend multifetar dhe se Shqipëria
është shtet laik-shekullar. Më i papërpmbajturi në këtë
drejtim është, fatkeqësisht, kolegu im politolog Blendi
Kajsiu: “Në thelb deklarata e misnitrit të Jashtëm spanjoll
tregoi injorancën dhe paragjykimin e tij mbi realiteitn
politik dhe fetar në Shqipëri”.
Pala tjetër thotë se ministri spanjoll është tallë më
shqiptarët dhe u ka kujtuar me ironi se janë anëtarë të OKI
kur kërkojnë të integrohen në BE dhe kulturën perëndimore.
Këta kërkojnë që Shqipëria të dalë nga OKI. 

Problemi i supozimeve
Problemi i parë është problemi i supozimeve, argumenti se
megjithëse ministri spanjoll nuk i tha shprehimisht i ka
presupozuar përfundimet që nxorën “analistët”,
“politikanët”, “intelektualët” dhe “politologët” tanë. Ky,
po, është problem i logjikës. Sipas rregullit të
presupozimeve edhe kur dikush nuk e thotë një gjë, në qoftë
se pohimi i thënë e presupozon një pohim tjetër, është
njëlloj si ta ketë thënë. Sepse pa një pohim të nënkuptuar
nuk do të kishte kuptim çka thuhet. Kjo përbën atë që quhet
shpesh “domosdoshmëri logjike”, “shtërngim logjik”,
“detyrim logjik” etj. Vetë përfundimet e presupozuara kanë
dhe nisen nga një presupozim: koherencën logjike. Mbasi
presupozohet koherenca logjike, atëherë pranohet se,
pohimet e bëra kanë kuptim vetëm po të pranohen më parë
disa premisa. 
Në rastin tonë, “intelektualët”, “analistët”, “politikanët”
nga kërkesa që Shqipëria të dërgoj mesazh moderimi në OKI
kanë nxjerrë përfundimin se na ka presupozuar si vend arab,
islamik, teokratik, njëlloj si vendet e tjera të tilla,
përndryshe s’do të kishte kuptim të na bënte ne këtë
krëkesë. 
Sipas rregullave të logjikës së shëndoshë nga kërkesa që
Shqipëria të dërgoj mesazh moderimi në OKI del përfundimi
se ministri spanjoll e konsideron Shqipërinë ndryshe nga
vendet arabe, teokratike, islamike. Përndryshe, në qoftë se
ministri spanjoll e konsideron njëlloj si vendet e tjera,
atëherë nuk ka kuptim (logjik) t’i kërkoj të ndërmjetësoj
tek të tjerat si e moderuar. Atëherë do të duhej kërkuar
nga një vend tjetër të ndërhynte tek Shqipëria që të jetë e
moderuar. 
Edhe ne kur u kërkojmë amerikanëve të ndërhyjnë në Ballkan,
veçanërisht në Kosovë, nuk kemi presupozuar se amerikanët
janë ballkanas, sllavë-ortodoks dhe as
shqiptarë-shumëfetar. As amerikanët nuk e kanë ndjerë
ndonjë herë veten të fyer dhe të na thonë se ne i
presupozokemi ballkanas, sllavë, shqiptarë ose grekë etj. 
Në të folurit politik dhe shkencor perëndimor termat “vend
me shumicë myslimane” dhe “vend islamik” shënojnë dy gjëra
të ndryshme: termi “popullsi në shumicë myslimane” tregon
një fakt demografik-fetar, ndërsa “vend islamik”
rregullimin shoqëror politik sipas sheriatit, ligjeve
kuranore. Kur minsitri spanjoll thotë se Shqipëria është
vend me shumicë myslimane bën një pohim përshkrues faktik
pa thënë gjë për rregullimin shoqëror-politik. Vendet më
shumicë mysliamne mund të jenë islamike ose laike. Kjo
është e ditur në gjuhët perëndimore.
Shkurt “analistëve”, “politikanëve”, “intelektualëve” dhe
“politologëve” tanë u mungojnë aftësitë dhe shprehitë
fillestare logjike-formale.

Skendërbeu dhe Muratinos
Duke e marrë logjikisht të drejtë mendimin  se nga kërkesa
për mesazh moderimi del përfundimi se na ka konsideruar
vend islamik duan ta “ndriçojnë” ministrin spanjoll se nuk
është kështu. Për këtë i kujtojnë edhe Skënderbeun. Madje
kundër kërkesës së ministrit spanjoll dolën pikërisht ata
që mbrojnë dhe kujtojnë vend e pavend mbrojtjen që i ka
bërë Skënderbeu qytetërimit, kulturës dhe vlerave
perëndimore të mesjetës, kundër të cilave ishte ngritë
perëndimi si Piro Misha etj. Kështu p.sh. Sokol Dervishaj i
kujton ministrit spanjoll se “historia u njeh edhe
shqiptarëve të epokës së Skënderbeut, ndonëse të lënë në
mëshirë të fatit, meritën e veçantë të parandalimit të
shtrirjes së mëtejshme të ndikimit dhe zotërimit islam në
drejtim të qytetërimit europian...” (Korrieri, 9.2.2006
f.18). “Mirë, pra, mund t’i përgjigjej ministri spanjoll,
ne po ju kërkojmë të luani tani atë rol që luajti dikur
heroi i juaj kombëtar, Skënderbeu: ta mbroni tani
qytetërimin europian nga ‘sulmi’ islamik”. Ndërsa ata që i
kujtojnë Skënderbeun i përgjigjen: “Jo, ne tani nuk do të
dalim në mbrojtje të qytetërimit europian, nuk e pranojmë
këtë kërkesë”. Dhe që ironia të jetë edhe më e madhe,
Skënderbeut kërkesat për luftë kundër Perandorisë Osmane i
vinin me shumicë pikërisht nga Spanja. Ndryshimi është
vetëm se Skënderbeut i kërkonin t’i shpallte e të bënte
luftë të armatosur, dhe ai e bënte; ndërsa tani kërkuan
vetëm që të themi një fjalë. Por “të mequrit” tanë i
përgjigjen se nuk e themi as një fjalë në mbrojtje të
qytetërimit europian!
Apo ndoshta mendojnë se Skënderbeu bëri mirë që mbrojti
kulturën dhe vlerat mesjetare europiane ndaj të cilave
europianët po zhvillonin atë luftë heroike me miliona
sakrifica e jetësh të djegura në turrën e druve, ndërsa
mbrojtja e qytetërimit modern europian nuk është gjë e
mirë? Si shpjegohet ky parapëlqim i Europës religjioze
mesjetare përballë Europës moderne, laike, të lirisë?
Sidoqoftë, nga kërkesa e ministrit spanjoll del se na ka
presupozuar mbrojtës të qytetërimit europian dhe vijues të
Skënderbeut, e jo e kundërta, luftëtarë kundër qytetërimit
europian. Prandaj tÂ’i kujtosh, tÂ’i shpjegosh, ta
“informosh” ministrin spanjoll se shqiptarët janë mbrojtës
të qytetërimit europian duket logjikisht “rrjedhje”. Ai na
ka kërkuar të luajmë këtë rol pikërisht nëse e kanë
informuar se shqiptarët janë pro qytetërimit perëndimor, se
e mbajnë veten vijues të Skënderbeut etj. Por del se
shqiptarët nuk janë kështu, se Skënderbeun e duan nga që
mbrojti mesjetën e errët europiane, që u bashkua me papatin
e Vatikanin përballë humanizmit, rilindjes e ndriçimit,
ndërsa në mbrotje të Europës së sotme që ka tradhtuar
mesjetën religjioze-papiste nuk meriton të thuhet as një
fjalë. Ministri spanjoll ka qenë i “painformuar” dhe
“paragjykues” vetëm në këtë kuptim: nuk e ka ditë se kjo
kastë analistësh e politikanësh admirojnë Europën e
Mesjetës dhe kanë të njëjtën urrejtje mesjetare ndaj
Europës së vlerave moderne.

3. Urat dhe muret
Problemi i tretë logjik është i “urave”. Kundër kërkesës së
Muratinos kanë dalë pikërisht ata “politikanë”, “analistë”
dhe “politologë” që kanë folë më së shumti për rolin e
rëndësishëm pozitiv të urave, të “minoriteteve si ura”, për
“ndërtimin e urave ndërmjet popujve e kulturave” kundër
nacionalistëve si “shkatërrues të urave” e “ndërtues të
mureve”. Kështu p.sh. Piro Misha që më së shumti na ka
lodhë me “urat” e lidhjes e të miqësisë me serbët e grekët,
tani del kundër “urës’ ndërmjet Lindjes e Perëndimit. Misha
i mveshë Ramiz Alisë formulimin se Shqipëria është “urë”
lidhëse ndërmjet Lindjes e Perëndimit, “Shqiptarët i shohin
aleancat politike të Shqipërisë vetëm në Perëndim. Në këtë
kontekst dyzime të tilla të mbarsura me pasoja të dukshme e
të padukshme, që të kujtojnë ngurimet e kohës së Ramiz
Alisë, kur nisi të bëhej fjalë për her të parë për një
Shqipëri as Lindje e as Perëndim, s’janë të lejueshme” –
shkruan Misha (Korrieri 9.2.2006). Por kjo nuk është ide
origjinale e Alisë dhe as nuk është formuluar për her të
parë prej tij. Kjo është një tezë e shkencës shqiptare, e
mbrojtur që nga Çabej në vitet ’30 (studimi “Shqipëria
ndërmjet Lindjes e Perëndimit”) deri tek prof. Rexhep Qosja
sot. Në pikëpamje të të vërtetës shkencore Qosja ka të
drejtë kur i përmbledhë rezultatet në pohimin se: “këtë e
dëshmojnë të dhënat historike, etnografike, kulturore,
gjuhësore e të tjera. Mënyra e jetesës së pjesës më të
madhe të popullit shqiptar, arkitektura e qyteteve dhe e
fshatrave, objektet e kultit, veshjet popullore, këngët dhe
vallet popullore, kuzhina, ceremonitë rreth lindjes dhe
martesës, ritualet e varrimit, adetet dhe zakonet,
dëshmojnë, për më tepër, se qytetërimi islamik është më i
shtrirë në jetën e shqiptarëve se sa qytetërimi i
krishterë... Të thuash tani se shqiptarët janë popull që i
takon qytetërimit perëndimor e të mos thuash se i takon
edhe qytetërimit lindor është e sigurtë se do të thuash një
të pavërtetë, prej të cilës shqiptuesi i saj mund të ketë,
ndoshta, ndonjë levërdi, por prej së cilës as shkenca
shqiptare, as vetë shqiptarët kurrfarë dobie nuk mund të
kenë...” (Korrieri, 10.02.2006).
Nga kjo del se kërkesa e minsitrit spanjoll për
ndërmejtësim, për “urë” nuk na supozon plotësisht vend
perëndimor, sepse atëherë nuk do kishte kuptim kërkesa
mbasi do ishte njëlloj si t’ia kërkonte këtë gjë një vendi
tjetër të BE-së, por nuk na konsideron as plotësisht lindor
mbasi kjo do të ishte njëlloj si t’ia drejtonte këtë
kërkesë Iranit ose një vendi tjetër të ngjashëm. Nga kjo
del se ministri spanjoll e supozon Shqipërinë e shqiptarët
siç janë, “urë” ndërmjet Lindjes e Perëndimit. Nga kjo del
se i painformuar ose keqinformues është Misha dhe
bashkëmendimtarët e tij si Kajsiu, dhe jo ministri
spanjoll, dhe as informuesit e tij objektiv për vendin ku
shkon. Nga kjo del se përfundimi i Mishës dhe
bashkëmendimtarëve se “nga kërkesa për ndërmjetësim na ka
supozuar si vend islamik” nuk është përfundim i shëndoshë
logjik. Nga kjo del se Misha e bashkëmendimtarët pranojnë
me qenë “urë” vetëm për fqinjët serbë e grekë.
Por ka edhe më për “urat” dhe “muret”. Pothuajse të gjithë
në Shqipëri pranojnë menqurinë e Titos që diti të
shfrytëzonte aq mirë lojën ndërmjet dy blloqeve ideologjike
dhe që përfitoj aq shumë nga Jugosllavia si “urë” ndërmjet
tyre; pothujase të gjithë konstatojnë përfitimet e Turqisë
në sistemin bipolar ndërmjet dy blloqeve të dikurshme
ushtarake-ideologjike dhe sot si “urë” ndërmjet Europës dhe
Azisë. Por kur ky rast i ofrohet dhe propozohet Shqipërisë
nga vet Perëndimi, pikërisht ata njerëz në Shqipëri që
vlerësojnë menqurinë e Titos e të Turqisë, i refuzojnë
Shqipërisë këtë përfitim dhe burim fuqie. Këto praktika e
shumë të tjera ashtu si edhe shumë teoricienë të
marrëdhënieve ndërkombëtare kanë dëshmuar bindshëm se të
qenët “urë”, “kryqëzim”, “kyç”, “nyje” etj., përbën një
epërsi të rëndësishme dhe burim fuqie gjeo-strategjike në
qoftë se përdoret me menquri e shkathtësi. Shqipëria i ka
humbur të gjitha shanset e mëparshme për të përfituar nga
ky pozicion, si në vitet ’60, si në vitet ’80 kur erdhi
Shtrausi dhe po e humbë tani kur nuk ekziston më bota
bipolare ideologjike, por u krijua një bipolaritet
“kulturor” në shkallë botërore.Tani po humbë prap shansin,
dhe shansi nuk vjen shpesh. Atëherë e dimë kush na i humbi
shanset. Edhe tani e dimë: politikanët si Berisha, Mustafaj
etj., politikanët e opozitës pa përjashtim dhe
“intelektualët”, “analistët”, “politologët” tanë të sotëm.
Ditën që Muratinos i kërkonte Shqipërisë këtë ndërmejtësim
presidenti i vendit të vet, Zapatero, dhe kryeministri turk
Erdoan, deklaronin se “historikisht, Spanja dhe Turqia kanë
qenë në kryqëzimin ndërmjet Lindjes dhe Perëndimit. Për
këtë arsye, ne tani jemi shumë të vetëdijshëm, që rruga në
të cilën kërkohet bashkëpunimi i ngushtë midis kulturave të
ndryshme mund të sjellë përmirësime të jashtëzakonshme, por
ajo gjithashtu mund të shmangë përfundimisht konfliktet
destruktive” (Korrieri, 7.2.2006). Sipas logjikës së
“analistëve”, “intelektualëve”, “politikanëve” dhe
“politologut” të Shqipërisë, Zapatero e ka fyer Spanjën, e
ka supozuar vend islamik, lindor, teokratik, arab etj.,
sepse e ka quajtur “urë”, “kryqzim” ndërmjet Lindjes e
Perëndimit. Por Zapatero nuk e ka fyer Spanjën sepse
metafora e urës, pikës lidhëse, kyçit, udhëkryeqit etj.,
nuk shënojnë përkatësi në një anë, por përkatësi lidhëse,
ndërlidhhëse të anëve të ndryshme. As metafora e urës dhe
as semantika fjalës shqipe “ndërmjetës” nuk thonë
logjikisht të qenët në njërën anë, por ndërmjet anëve, që
lidhë anët. Prandaj nga kërkesa për ndërmjetësim nuk del
përfundimi logjik se Muratinos na ka vendosë në anën e
botës radikale islamike, arabe, teokratike. Del e kundërta.
Ata e vednsoin edhe veten në këtë pozicion.
Kështu mund të vazhdohet me të gjitha “argumentet”, që janë
dëshmi e mungesës së njohurive më elementare të logjikës
dhe të të menduarit të drejtë, logjikisht të shëndoshë,
prandaj po e ndërpresim për të mos u zgjatë me të gjitha.
Në vështrimin logjik-analitik interpretimi që i bënë
kundërshtarët kërkesës së ministrit të jashtëm spanjoll që
Shqipëria të dërgoj në mesazh moderimi në OKI janë ilustrim
klasik, për librat shkollorë, të defiçiencës mendore, të
paaftësisë për logjikim korrekt.

Sipërfaqja vs. thellësisë
Siç shihet nga kërkesa e Muratinos bërë Shqipërisë për të
dërguar një mesazh moderimi në OKI nuk mund të nxirret
sipas domosdoshmërisë logjike se e ka supozuar Shqipërinë
si vend islamik teokratik. Por për fat të keq gabimin e
nxjerrjes së këtij supozimi nga kjo kërkesë e bën edhe një
koleg i imi, politlogu Blendi Kajsiu, çka bëri që krahas
“intelektualëve”, “analistëve” e “politikanëve” në listën e
atyre që gabojnë të përfshij edhe “politologët”. Por për
fat të mirë është i vetmi. Politolog të tjerë nuk e kanë
bërë këtë gabim. Por është më i qarti në gabimin e pohimeve
të supozuara kur shkruan: “kjo ftesë, është edhe e pavend,
pasi ajo presupozon se Shqipëria nuk është një shtet laik,
por me orientim fetar”; se “Shqipëria paragjykohet si një
vend ku mungon shekullarizmi, sipas një përfytyrimi islamik
të saj” etj. (Standart, 09.02.2006). Tani e pamë se ftesa
logjikisht presupozon të kundërtën. 
Gabimi i Kajsiut vjen edhe nga përpjekjet e tij për
zbatimin, vend e pa vend, të teknikave dhe metodave
pasmoderne të analizës dhe dekonstruimit, duke qenë në
fillim të njohjes së tyre. Pothujase nuk ka rast që Kajsiu
të mos qortoj këdo, që mendon ndryshe nga ai, se mendon me
kategori homogjene. Kajsiu e qorton edhe ministrin e
jashtëm spanjoll se mendon me kategori homogjene:
“Deklarata e ministrit të Jashtëm spanjoll është shembulli
par excelance i një qasjeje të tillë homogjenizuese. Në të
islami shihet si një dhe i pandarë kudoqoftë, dhe jashtë
një konteksti kulturor, shoqëror apo historik, pra si një
fe e palëvizshme...”. Problemi është se nga çka tha
ministri i jashtëm spanjoll del e kundërta. Ai tha për
Shqipërinë se është “vend me shumicë myslimane”, pra nuk e
merr si fetarisht homogjen; ai i kërkoi Shqipërisë të
dërgoj mesazh moderimi, sepse mendon se ndonëse me shumicë
myslimane nuk është njëlloj si vende të tjera me shumicë
myslimane si p.sh. Siria, e kjo do të thotë se nuk e merr
islamin në mënyrë homogjene: kudo ku ka shumicë myslimane
është njëlloj, por përkundrazi në “një kontekst kulturor,
shoqëror apo historik” që i lejon t’ia drejtoj këtë kërkesë
Shqipërisë dhe jo Sirisë apo Iranit, sepse konteksti
kulturor, shoqëror apo historik i Shqipërisë i thoshte se
është një islam ndryshe nga i disa vendeve të tjera. Pra i
merr islamin, vendet me shumicë myslimane etj., si
heterogjene. 
Dekonstruimi i një ligjërimi duke u nisë nga teknika e
Derridas për kategoritë “homogjene/heterogjene”, “polare”,
“binare”, “dihotomike” etj., është vetëm një nga metodat që
ofron postmodernja. Vetë metoda, ashtu si mendimi njerëzor,
është plot me “truke” (‘tricky’). Kështu edhe Derrida (edhe
Kajsiu) përfundojnë në një përfytyrim dihotomik,
homogjenizues, në kategoritë binare, polare, dihotomike që
e klasifikon gjithë të menduarin në dy kategori: homogjen
ose heterogjen. Ky nuk është faji i tij. 
Meqë jemi tek postmodernja dhe dëshira e Kajsiut për ta
njoftë e përdorë, ndoshta e ndihmoi po t’i kujtoj se
postmodernja është ballafaquar me modernen edhe me një
filozfoi tjetër të njohjes që mund të përmblidhet në
“sipërfaqja përkundër thellësisë”. Shumë autorë postmodern
argumentojnë se nuk ka diçka të thellë poshtë sipërfaqes që
duhet njohur, dhe qorton modernen që ngulte këmbë se e
vërteta gjendet poshtë sipërfaqes, si një thellësi, thelb,
esencë duke pëprfunduar kështu në një esencializëm të
papranueshëm për postmodernen. Natyrisht edhe kjo është,
siç shihet, dihotomike. Nga vështrimi pasmodern, Kajsiu
gabon pikërisht se prapa fjalëve që tha Muratino kërkon
diçka më të thellë, supozimet e tij të fshehura, thelbin e
kërkesës së tij. Nuk do të kishte gabuar po të qëndronte në
sipërfaqe, në atë çka vërtetë tha Muratinos: Shqipëria
është vend me shumicë myslimane, euromesdhetar dhe si i
tillë është e pritshme të dërgoj një mesazh moderimi në
OKI. Sikur bërja e kërkesës të kishte si kusht logjik
presupozimin se vendi që i bëhet është islamik, teokratik
dhe se vendet me shumicë myslimane janë të gjitha njëlloj
(homogjene) atëherë nuk do të kishte kuptim t’i drejtohej
Shqipërisë të ndikonte p.sh. mbi Iranin kur dihet se është
më e pafuqishme, por do t’i ishte lutur Iranit të ndikonte
për të moderuar (zbutur) qëndrimet e Shqipërisë.
Interpetimi i dytë, siç e thamë, argumenton se Muratinos
nuk ka qenë i painformuar për Shqipërinë, por është tallur
dhe ka bërë ironi. 

Fuqia vs. gjesti i vullnetit të mirë
Një argument se Muratinos është tallur thotë se Shqipëria
është vend shumë i pafuqishëm për të ndikuar në vendet
anëtare të OKI, prandaj nuk e ka pasë seriozisht kur ka
kërkuar këtë ndikim. Ai është tallur me pafuqinë tonë. 
Ky argument nuk qëndron. Shqipëria ka dërguar trupa
ushtarake në Afganistan, Irak dhe Bosnjë e Hercegovinë. Nuk
ka dyshim se kur amerikanët dhe të tjerët kërkuan, ose së
paku e mirëpritën që Shqipëria të marr pjesë në koalicionet
paqeruajtëse në këto vende, e kanë ditë se paqen nuk janë
duke e ruajtë ata 100 ushtarë shqiptarë. Me pjesmarrjen në
koalicion Shqipëria nuk tregoi fuqinë e vet, por bëri
gjestin e vullnetit të mirë për t’iu bashkuar koalicionit.
Megjithëse dihet pafuqia ushtarake e Shqipërisë askush nuk
e quajti, me të drejtë, ftesën amerikane për në koalicion
si fyerje, tallje me pafuqinë tonë etj. Angazhimi ushtarak
është realizu pikërisht në rajonin ku Shqipëria thotë se
është e pafuqishme, në rajone arabe-islamike. Prandaj kur
me argumentin e pafuqisë nuk refuzojnë pjesmarrjen
ushtarake, mbetet logjikisht absurde refuzimi me këtë
argument për të thënë një fjalë, për të bërë një gjest
diplomatik.
Pra, ministri spanjoll që di për “fuqinë ushtarake” të
Shqipërisë, angazhimin e saj ushtarak në atë rajon nuk
është tallur kur ka kërkuar, tanimë jo ushtri e armë, por
vetëm që Shqipëria të thotë një fjalë. Të vetmit që tallen
me ministrin spanjoll dhe popllin shqiptar janë
“intelektualët”, “politikanët” dhe “analistët” tanë, duke
përfshi edhe një “politolog”. Ministri spanjoll e di
pafuqinë e Shqipërisë, por ka kërkuar prej saj një gjest të
vullnetit të mirë ndaj Europës dhe Perëndimit. Shqipëria ka
refuzuar të bëj këtë gjest të vullnetit të mirë. 
Është hera e parë që një vend i BE i kërkon Shqipërisë një
shërbim ndërkombëtar, dhe Shqipëria refuzon, nuk tregon
vullnetin e mirë t’ia ofroj Europës këtë shërbim.

MĂ« katolik se Papa
Papa i katolikëve e konsideroi gabim botimin e karikaturave
dhe humorin e tepruar me profetët. Natyrisht kjo i
intereson sepse për te nuk janë të mira as karikaturat dhe
humoret e tepruara me Krishtin. 
Është e kuptueshme që shoqëria laike perëndimore të
shqetësohet edhe nga ky qëndrim i Papës mbasi shohin një
përpjekje për rritjen e pushtetit të kishës në shoqëri,
pushtet ndaj të cilit e kanë fituar lirinë me sakrifica të
jashtëzakonshme. Prandaj qeverive të këtyre vendeve nuk u
takon aq shumë të dënojnë botimin e karikaturave.
Ndësa qeverisë shqiptare dhe gjithë politikanëve shqiptar u
takonte të dënojnë karikaturizimin e Muhamedit mbasi kanë
qortuar humorin e Agron Llakjat e Filip Çakulit me Papën.
Në fund të fundit ata bënë humor me papën që është njeri,
dhe jo me profetin Krisht. E megjithkëtë qeveritarët e
sotëm, opozitar të atëhershëm, dhe opozitarët e tanishëm,
pozitar të atëhershëm i patën qortuar dhe ndaluan shfaqjen
e mëtejshme të humorit. Ndërsa tani është bërë “humor” me
vet profetin Muhamed, ndërsa qeveria dënon vetëm protestat,
por jo edhe karikaturat.
Kjo është dëshmi e marrjes së anës fetare të qeverisë së
Shqipërisë. Madje duke u treguar më katolik se Papa, sepse
Papa i ka dënuar karikaturat ndërsa qeveria e Shqipërisë
nuk i ka dënuar.

Apo në anën e protestuesve islamik?
Nga refuzimi i qeverisë së Shqipërisë për t’iu kërkuar
islamikëve me qenë më të moderuar në protestat e tyre, mund
të nxirret përfundimi se qeveria e Shqipërisë deri diku
është në anën e tyre. Ministri i jashtëm e ka njoftuar
ministrin spanjoll se qeveria e Shqipërisë ka bërë një
deklaratë që i dënon protestat, por ka refuzuar të shkoj më
tej, ta kërkoj moderimin edhe në konferencën islamike. Kjo
mund të merret se qeveria e Shqipërisë ka bërë një
deklaratë nga largë, por “nuk ia mba” t’ua thotë këtë në
takimet e konferencës, ballë për ballë. Dhe anëtare ose jo
Shqipëria merr pjesë në mbledhjet e saj, sidomos për të
kërkuar ndonjëj para. Ose kjo do të thotë se ndoshta
qeveria e Shqipërisë nuk dëshiron të shkoj më tej se një
deklaratë, nuk dëshiron të jetë më aktive ndaj protestave
sepse nuk i shikon aq të padrejta sa të angazhohet më shumë
se një deklaratë.  Kështu ministri spanjoll mund t’i
raportoj qeverisë së vet për vizitën në Shqipëri se “i
kërkova qeverisë të dërgoj një mesazh moderimi në OKI, por
qeveria nuk pranoj. Ajo mjaftohet me një deklaratë dhe nuk
dëshiron të shkoj më tej”.
Duke dashur të tregohen më katolik se Papa në të vërtetë
“politikanët”, “analistët”, “intelektualët”, “politologu”
ynë kanë çuar mesazhin se deri diku janë me protestuesit,
se e shumëta pranojnë të bëjnë një deklaratë, por nuk
pranojnë të shkojnë më tej në zbutjen e protestave.

Ironia ndaj ministrit – “paragjykuesi” i paragjykuar
Disa argumentojnë se ministri spanjoll ka dashur t’i kujtoj
Shqipërisë në mënyrë ironike se është anëtare e OKI dhe se
duhet të dalë prej saj. Sipas Ndue Ukaj vizita e ministrit
të jashtëm spanjoll, pavarësisht në ishte “një ironi apo
një dimension i vërtetë botëkuptimi perëndimor ndaj
Shqipërisë” i rikujtoi asaj një “turp politik”, një
“njollë” që “kishte bërë ish-presidenti Berisha me
anëtarsimin e Shqipërisë në Konferencën Islamike” dhe se
“qeveria shqiptare, sidomos forcat përparimtare dhe
perëndimore duhet të kërkojnë urgjentisht që Shqipërisë t’i
hiqet kjo njollë, e dëmshme dhe e panevojshme...” (KJ,
8.2.2006). 
Në të vërtetë ministri spanjoll kërkoi të shkonim në
Organizatën e Konferencës Islamike e jo të dalim prej saj.
Ai shprehi besimin dhe kërkoi që Shqipëria të jetë një zë
edhe i Europës dhe Perëndimit në këtë organizatë, ndërsa
“analistët”, “politikanët”, “intelektualët” tanë prej këtej
nxjerrin përfundimin se paska kërkuar që Shqipëria të dalë
prej saj! Po të përdorim fjalinë e Ukajt atëherë “një ironi
apo një dimension i vërtetë” qoftë botëkuptimi i këtyre
politikan-analistë-intelektualëve tanë ndaj Perëndimit,
fakt është se ministri spanjoll kërkoi të shkojmë në OKI
dhe t’i bëjmë një shërbim aty Europës, ndërsa
politikan-analistë-intelektualët tanë këtë e quajtën fyerje
dhe refuzuan t’i kryejnë këtë shërbim. I vetmi i fyer dhe
ironizuar ishte dhe mbetet minsitri i jashtëm spanjoll që u
etiketua “injorant”, “paragjykues”, “joserioz” etj., etj.,
vetëm pse pohoi gjëra që i ka provuar gjithë shkenca që
merret më shqiptarët dhe pse u kërkoi një shërbim ndaj
qytetërimit perëndimor.

Krijimi i ministrit spanjoll që nuk ekziston
Siç shihet “politikanët”, “analistët”, “intelektualët”,
“politologu”, media jonë krijuan një ministër spanjoll që
nuk ekziston. Ata i vunë në gojë atij gjëra që nuk i tha,
as shprehimisht dhe as të nënkuptuara e presupozuara. E
krijuan sepse u duhej të arrijnë synime të vetat politike.
Do të dëshironin që minsitri spanjoll t’i kishte thënë
gjërat që i shpifën, që të kishin një rast sulmi kundër
myslimanzimit, por më tepër për të arritë qëllime të tjera
politike. Këto qëllime u formuluan si kërkesa konkrete:

TĂ« dalim nga OKI
Kërkesa e parë dhe më e zëshme ishte ç’antarësimi i
Shqipërisë nga OKI. Këtë e shtruan si kërkesë një mori
“intelektualësh”, “analistësh”, dhe “politikanësh”. Por më
i zëshmi ishte Ndue Ukaj ndonëse pa ndonjë argument se pse
duhet dalë nga OKI. Një argument përpiqet ta zhvilloi Piro
Misha. Duke iu kundëvënë qëndrimit të zv. ministrit të
integrimit, Gajo, Misha argumenton se anëtarësia në OKI na
angazhon në qëndrime që mund të mos jenë në përputhje me
vlerat dhe interesat tona. Si shembull sjellë nënshkrimin e
deklaratave që dalin nga këto takime si ato të takimit të
dhjetorit 2005 me paragrafet: “Mbrojtja e identitetit tonë
islamik, e vlerave tona themelore dhe interesave më të
larta të Ummas, mund të arrihet vetëm nëpërmjet besnikërisë
së sinqertë të gjithë myslimanëve ndaj Islamit të vërtetë
dhe me angazhimin e tyre ndaj parimeve e vlerave të
origjinës në rrugën e ngazëllyer të jetës”; ose “ne
afirmojmë të drejtën e pamohueshme të shteteve anëtare për
të zhvilluar energjinë bërthamore për qëllime paqësore”; se
duhet bërë dallim “mes terroristëve dhe luftëtarëve
legjitim të rezistencës ndaj pushtuesit të huaj” etj. Misha
nga këto lloj shprehjesh nxjerrë përfundimin se e
përfshijnë politikën shqiptare në qëndrime të njëllojta me
kamikazët. 
Në të vërtetë në të gjitha këto fjali thjeshtë përsëriten
parime të njohura të të drejtës ndërkombëtare dhe me të
njëtën gjuhë të përgjithshme që nuk thotë asgjë: P.sh.
“mbrojtjen e identitetit tonë islamik...” fjala është
“identietitn tonë” d.m.th të atyre që e kanë. Kjo nuk
drejtohet kundër askujt. Po ashtu, ruajtja e identieteve
kulturore, fetare, etnike etj., janë parime themelore të të
drejtës ndërkombëtare. Kush mund t’u thotë se nuk kanë të
drejtë të mbrojnë identitetin e vet?! Fjalia “besnikëri
ndaj islamit të vërtetë...”. Se cili është islami “i
vërtetë” nuk e di askush edhe sot e kësaj dite dhe lë vend
për t’u intepretuar. Myslimanët shqiptar mund të kenë “të
vërtetën” e tyre islamike, arabët të tyren, talibanët të
tyren etj., etj. Pra fjalia nuk angazhon asgjë. Në qoftë se
Umma kupton “grigjen” e myslimanëve në gjithë botën,
atëherë në të janë të përfshirë myslimanët shqiptar “par
definitionem” dhe as mund ta përjashtoj, as ta përfshij
kush edhe sikur të dalim nga OKI; ndërsa jomyslimanët nuk i
ka përfshirë kush edhe sikur të duan, sepse janë të
përjashtuar “par definitionem”; “të bëhet dallimi ndërmjet
terroristëve e luftëtarëve të rezistencës” është një parim
elementar i të drejtes dhe sjelljes ndërkombëtare, po se
kush cilësohet terrorist e kush jo vendoset konkretisht
gjithnjë sipas orientimit politik pa pasë ndonjë përkufizim
detyrues ndërkombëtar...
Me fjalë të tjera, nga faktet që sjellë Misha nuk dalin me
domosdo logjike përfundimet që nxjerrë, siç mendon ai. Ato
janë thejshtë riformulime të të deretjës ndërkombëtare,
fjalë të përgjithshme, si shumica e dokumenteve të tilla që
nuk thonë asgjë.

Të ftohemi me Spanjën dhe Klubin Euromesdhetar
Në qoftë se minsitri spanjoll na ka fyer, tallur, ironizuar
nga kjo del se ndaj tij do të duhej bërë protesta të
ndryshme, qeveria protestë zyrtare, e ndoshta qytetarët
demonstrime publike paqësore, me të cilat, e pakta të
detyrohej të kërkonte falje. Kjo natyrisht është ftohje e
marrëdhënieve me Spanjën dhe krijim i një imazhi afatgjatë
për Spanjën si vend që na paragjykon. 
Kjo sjellje ndaj Spanjës dhe ftohja me të është çka synuan
të arrijnë “politikanët”, “analistët”, “intelektualët” dhe
“politologu” ynë duke u hequr si të fyer nga fjalët e veta
që ia mveshën ministrit spanjoll i cili jo vetëm nuk i tha
por nuk la shteg as të nënkuptohen.
Për më tepër, ndryshe nga Greqia, Italia ose fqinjët e
tjerë ballkanikë në të cilat media e politikanët kanë
krijuar intensivisht një imazh të shëmtuar për shqiptarët
si burim krimesh e i gjithë të këqijave të tjera, në Spanjë
media dhe politika nuk kanë krijuar as afërsisht një imazh
të tillë paragjykues për shqiptarët. Dhe pikërisht ministri
i jashtëm i këtij vendi akuzohet, pa takt, për injorant e
paragjykues.
Ftohja me Spanjën është njëkohësisht edhe largim i
përspektivës për përfshirje në Klubin Euromesdhetar ku
bëjnë pjesë vende të tilla si Italia, Spanja, Franca etj.
Ftesa që Shqipëria t’i bashkohet këtij Klubi është një
dëshmi e sinqeritetit për afirmimin ndërkombëtra të
Shqipërisë dhe për mungesë paragjykimi ndaj saj si vend
islamik, teokratik etj., etj. Është dëshmi se nuk na
percepton si të “lagjes arabe”, siç shpif ndaj tij Sadik
Bejko, por edhe si të lagjes së vet dhe na fton t’i
bashkohemi lagjes së tij euromesdhetare ku na sheh
natyrshëm.
Shih edhe një gjë: nuk thotë thejshtë mesdhetar, çka
përfshinë edhe Algjerinë, Libinë, Tunizinë, Egjiptin etj.,
por euromedhetar, medehtarëve europian e jo arab...

Të izolohemi në Ballkan nën fqinjët grek e serb
Pyetja pse gjithë këto shpifje dhe pse u shpik një minsitër
spanjoll që nuk ekziton merr përgjigje pikërisht në këto
përfundime që nxorën vetë, dhe që dalin logjikisht: të
largohemi nga OKI, të ftohemi me Spanjën, të shtyjmë
ofertën për përfshirje në Klubin Euromesdhetar dhe të
izolohemi vetëm në Ballkan, në gjirin e fqinjëve grek e
sllavë. Çka i ka fyer kaq shumë “politikanët”, “analistët”,
“intelektualët” dhe “politologun” tonë është angazhimi i
Spanjës, siç tha Moratino, “i plotë dhe i vendosur” për të
forcuar marrëdhëniet mes dy vendeve, çka shihej në pasurinë
dhe seriozitetin e ofertave që kishte sejllë me vete. Ky
angazhim i “i plotë dhe i vendosur” i Spanjës në Shqipëri
është perceptuar si konkurencë e rëndësishme ndaj pranisë
greke, ka shqetësuar veçanërisht filogrekët e Shqipërisë që
shpërthyen fushatën shpifëse, fyese, paragjykuese etj.,
ndaj ministrit spanjoll. Ky angazhim “i plotë e i vendosur”
i Spanjës për të qenë e pranishme në Shqipëri, nga
filogrekët shqiptar perceptohet si ndërhyrje në zotërimin
grek, në pronën a feudin grek. Aq më tepër oferta për
shtrirje të rolit të Shqipërisë që nga Lindja (OKI) deri në
Gjibraltar-Atlantik (Klubi Euromesdhetar) është krejt i
papranueshëm për nacionalizmat fqinjë dhe bartësit e tyre
në Shqipëri. Për nacionalizmat fqinjë dhe bartësit e tyre
në Shqipëri, Shqipëria nuk duhet të dalë kurrë jashtë
sferës së tyre të ndikimit.
Prandaj një nga serbofilët më të hapur e më të paturpshëm
si Ilir Meta u shpreh drejtpërdrejtë për kufizimin e
Shqipërisë vetëm në Ballkan: “Roli i Shqipërisë për çështje
të tilla mund të jetë i ndjeshëm vetëm në rajonin e
Ballkanit”. Dhe ka qenë minsitër i jashtëm i Shqipërisë!
Si përfundim, mund të thuhet pa mëdyshje se kundër
ministrit spanjoll u ngrit ajo rrymë dhe pasardhësit e asaj
rryme që gjithnjë është përpjekë ta izoloj Shqipërinë nga
Lindja e nga Perëndimi, për ta kufizuar në marrëdhënie me
vendet e Ballkanit, ose më mirë në marrëdhëniet e sundimit
nga vendet e Ballkanit.
Kjo është ana më e rëndësishme e vizitës së Moratinos: na
bëri të mundur të shohim ekzistencën dhe njerëzit që
dëshirojnë izolimin e Shqipërisë, ashtu si kanë bërë në
vitet ’60, në vitet ’70, në vitet ’80 dhe po bëjnë edhe
sot. Por a do tÂ’i shoh kush?!

Hysamedin Feraj

97-ta TA HARROJMĂ‹?!

Lajmi i gëzuar i arrestimit të hajdutes kriminele, ish
deputetes së PS-së, bëri që emisioni: “Koha për t’u zgjuar”
të TV “Teuta” të datës 16.02.2006 t’a pushtonte kjo temë.
Me përjashtim të një gruaje hallemadhe, të gjithë të tjerët
që u angazhuan në bashkëbisedim floën vetëm për rastin:
“Luiza Hoxha”. Dhe nga këta të fundit vetëm njëri nuk u
bashkua në pikëpamje me folësen e parë që duke shprehur
gëzimin për këtë arrestim kërkoi që e arrestuara të mos
dënohet vetëm për krimin e vjedhjes por edhe të gjakpirjes
së oficerit të SHIK-ut më 1997 përpara studentëve të
Universitetit të Vlorës. Me këtë rast shumica e atyre që
hynë në emisionin: “Koha për t’u zgjuar” i bënë thirrje
Berishës të mos e harrojë ’97-tën; të jetë i vëmendshëm
ndaj situatave analoge me ato të fillimit të ’97-ës që po
krijon Edi Rama me socialistët e tjerë dhe me “ZP”-në; dhe
njëlloj si Luiza Hoxhën të hetojë dhe të çojë përpara
drejtësisë edhe shokët dhe drejtuesit e Luizës.
Një vlonjate, mbasi shprehu gëzimin për këtë arrestim, e
mbasi u solidarizua me parafolësit për dënimin e dyfishtë
(si hajdute dhe si kriminele) edhe të drejtuesve të Luizës,
me urrejtje tregoi se si kjo kriminele kishte vrarë me
sopatë oficerin e SHIK-ut dhe pastaj i kishte pirë gjakun,
gjë të cilën e kishte parë me sytë e vet. Në emission hyri
dhe një grua që u paraqit si greke: - “Unë jam greke,- tha
ajo – por jam edhe shqiptare. Atë Luiza Hoxhën, që siç
thotë fjala “çehreden bylir”, që e tregon edhe fytyra se
çfarë ka, unë e urrej shumë. Unë dua që ajo të dënohet
rëndë edhe për krimet që ka bërë në ’97-tën. Unë e kam parë
në televizionet greke, kur ajo ka pirë gjakun e oficerit,
djalit të nënës. Ju nuk e dini se çfarë tmerre kam parë unë
në televizionet greke, nga ato që janë bërë në Vlorë. Po
nuk duhet të dënohet vetëm Luiza, por të dënohen shumë nga
ata që dogjën vendin dhe vranë djemtë e nënave …”.
Më duhet të pranoj se nuk e prisja që një greke të fliste
në këtë mënyrë për 97-tën! Por fjalët e saj lidhur me atë
që ka parë në Greqi nëpër ekranet televizive greke për
çfarë ka ndodhur në Jug të Shqipërisë nuk e kemi parë ne në
Shqipëri, më kujtuan çfarë më ka treguar një miku im që, në
atë periudhë ka qenë në Greqi. Nga ato do të sjell këtu një
aspect fare të shkurtër, por tepër domethënës: në të gjitha
kanalet televizive greke 24 orë në ditë pa ndërprerje
jepeshin lajme me pamje filmike nga ato që ndodhnin në
Shqipëri. Në mënyrë periodike në çdo 6-7 minuta
ndërpriteshin lajmet dhe pamjet e tjera dhe në ekran
shfaqej harta e Shqipërisë e cila pas pak nga Shkumbini e
poshtë shkëputej dhe binte.
Lexues i nderuar besoj se e kuptoni që kjo lojë me hartën u
thoshte grekëve se ajo pjesë që i shkëputej Shqipërisë do
t’i ngjitej së shpejti Greqisë. Dhe tashmë mendoj t’a mbyll
me bashkëbiseduesit e “Koha për t’u zgjuar” duke sjellë
edhe mendimin e atij që duke kundërshtuar të gjithë kërkoi
të harrohej ’97-a. Zotëria në fjalë, së pari shprehu
keqardhjen e tij që parafolësit e lidhën arrestimin e Luiza
Hoxhës edhe me ’97-ën. Këtë mënyrë të trajtimit të çështjes
ai e quajti të rrezikshme. Mbasi kujtoi faktin që Berisha
’97-ën e konsideron të mbyllur, bëri thirrje që ajo
periudhë të harrohet, të mos zihet më në gojë. Të mos i
bëhet thirrje për luftë qeverisë, tha ai, duke kujtuar se
çfarë është bërë më përpara, pas çdo ndërrimi pushteti, se
kështu nuk ka për të gjetur qetësi Shqipëria … .
Ai foli gjatë dhe i nervozuar, por harroi, apo deshi të
harronte që situatat e sotme të krijuara nga Edi Rama,
socialistët e tjerë dhe “ZP”-ja janë të ngjashme me ato të
fillimvitit ’97. ai harroi apo bëri sikur harroi që ‘97-ta
ndodhi jo për faj të piramidave, më shumë se për atë që
Berisha dhe qeveria e tij nuk i dënuan krimet e diktaturës.
Ai harroi apo bëri sikur harroi që “e keqja që harrohet
përsëritet”.
Berisha veproi ashtu atëherë duke përdorur sloganin e
shpifur e me kuptim të mbrapshtë: “Nën diktaturë të gjithë
kemi qenë bashkëfajtorë e bashkëvuajtës”. “Opozitarë por
vëllezër” ishte slogani tjetër. Se sa i goditur ishte ky
slogan ia treguan Berishës në ‘97-tën “vëllezërit”
opozitarë. Nuk la gjë pa bërë Berisha për t’u harruar
krimet e diktaturës! “Nuk do të bëjmë një luftë tjetër
klasash” ishte një slogan tjetër berishian që qarkullonte
nëpër Shqipëri gjatë qeverisjes së Berishës e që synonte
harrimin e krimeve të diktaturës. Shpesh këtë slogan si për
të na acaruar e dëgjonim edhe nga ndonjë prej tanëve. Prej
atyre që edhe burgjet e diktaturës i kishin provuar! Pra,
asgjë nuk shkon pa lënë gjurmë në drejtimine  synuar! Por
ata mjeranë që atëherë kishin zënë nga një furrik për t’u
ushqyer, sot i shohim rrugëve në pikë të hallit! Vallë me
gjithë mend e pati Berisha, apo kjo ishte një taktikë për
dorëzimin e pushtetit socialistëve sipas strategjisë
ramiziane?
Edhe po t’a kishte me gjithë mend Berisha, nuk e lanë
vëllezërit opozitarë për t’a realizuar harresën, ata
krijuan edhe një periudhë tjetër krimesh e mjerimesh:
‘97-tën. E nëse Berisha e kishte vërtet me gjithë mend t’u
shplante trurin shqiptarëve nga të gjitha ç’kishin hequr e
vuajtur, ishte kjo arsyeja që ndodhi ‘97-ta. Dhe e dini se
përse? Se ata që përpiqen të harrojnë tmerret që kanë
hequr, duke kërkuar të bashkëjetojnë me masakruesit e tyre,
japin shenja të qarta se janë frikacakë. E të këqinjtë,
masakruesit, kur shikojnë se viktimat e dikurshme u tremben
akoma nuk e zgjatin shumë, por bëjnë atë që bëjnë lukunia e
ujqërve mbi tufën e deleve.
E Berisha, megjithë deklaratat e bëra për harresë dhe për
mbyllje hesapesh të ‘97-tës, të jetë i bindur se shokët e
“idealeve” të Luiza Hoxhës: ramët, gjinushët, ruçët, braçet
etj., janë duke mbrehur dhëmbët, jo vetëm për pushtetin e
tij (të malokëve siç e quajnë ata); jo vetëm për mbrojtësit
e këtij pushteti, Berishën dhe sejmenët e tij, por mbi të
gjitha mbi Shqipërinë.
Ne, që në ‘97-tën edhe pse nuk ishim me Berishën dhe
politikën e tij, iu afruam dhe ngritëm zërin në mbështetje
të tij, këtë herë paraprakisht le t’i lutemi Zotit që ato
dhëmbë të mos bien mbi interesat e kombit dhe mbi
mbrojtësit e tij të pafajshëm, por në qafën e Berishës dhe
të sejmenëve të tij që nuk bëjnë detyrën që u takon.
Jo! ‘97-ta nuk duhet harruar as me thirrje e as me
inxheksione të tjera. E keqja nuk mund të harrohet vetëm
nga kujtesa e pashkruar kur i vjen koha në kushte normale
të harresës.


Tiranë, më 17.02.2004				Eqerem Beqo Plaku

Pershendetje

Fillimisht ju shpreh pergezimet e mija stafit tuaj dhe z.
Baleta per 
veprimtarine tuaj!

Z. Berisha kishte shpallur para disa kohesh nje census mbi
popullsine 
shqiptare ku cdokush do kishte te drejten te shprehi
perkatesine fetare 
sipas deshires. Lajmi gjendet ketu: 
http://Ă«Ă«Ă«.makfax.com.mk/look/agencija/article.tpl?IdLanguage=17&IdPublication=1&NrArticle=15662&NrIssue=340&NrSection=20

Por per cudi, megjithese ky rregjistrim ven ne rrezik
identitetin 
kombetar 
te nje pjese te madhe Shqiptaresh, asnjeri nuk duket se u
emancipua nga 
ky 
lajm.

Keshtu i mblodha vet disa mendime ne nje artikull duke u
munduar te 
mbledh 
shkaqet te cilat duhet te perbejne pengese per realizimin e
ketij lloj 
rregjistrimi. Artikulli perben me nje fare menyre edhe
thirrje 
sensibilizimi 
kundrejt cdo force politike per te mbrojtur te drejtat
kombetare te 
komunitetit shqiptar te Greqise.

Nese e shtypni kete artikull ne gazeten tuaj do ishte nder
per mua! 
Thjesht 
do ju lutesha te me lajmeroni per daten e publikimit nese
vendosni per 
kete 
gje!

faleminderit per mirkuptimin
me respekt
Erjus Mezini


fatet e një kombi në Udhën e Shkronjave




E morra edhe unë mundimin t’i bashkoj disa shkronja dhe të
formuloj disa fjalë meqënëse është bërë e modës këto kohët
e fundit të bashkohen shkronja dhe të formulohen fjalë. Të
gjithë bashkojnë shkronja tani -sikur të jen ushtrime
aritmetike, nga ato të fillores ku bashkonim gogla për të
nxjerrur shifra- qysh nga kafja e Rremës e deri tek stafi i
Berishës! Me ndihmën e mediave tashmë shkronjat kanë fituar
rëndësi të paparë, shkojnë e vijnë Tiranë-Athinë,
Athinë-Bruksel dhe anasjelltas. 

Dikush del dhe flet në emër të një komuniteti, dikush
tjetër flet në emër të nje kombi dhe në fund del më i forti
dhe “ia mbyll gojën të gjithëve” në emër të Bashkimit
Europian! Kështu shkronjat e para – “të nxjerrura
gabimisht”-  ose moderohen ose fshihen fare për ti lënë
rradhën shkronjave të reja… duke krijuar kështu Udhën e
Shkronjave.

Megjithatë unë nuk po e humb kurajon të formuloj fjalë.
Djersa tetvjeçare në mërgim, sidomos kur bëhet fjalë për
mërgim në Greqi, besoj se i bashkon më fortë shkronjat!
Sepse nëse nuk dalim vet ne emigrantët të bërtasim atëhere
kush tjetër do e bëj për ne? Do e bëj shteti grek që na
gris pasaportat dhe që na vjedh ekonomitë midis proçeseve
të legalizimit, do e bëj drejtësia greke që na dënon pa
gjyqe, do e bëj ushria greke që na sakaton doganave apo
shteti shqiptar që nuk na i mbron të drejtat (pasaportat që
na grisen kufinjëve shkruajnë me shkronja të mëdha : “kjo
pasaportë është pronë e shtetit shqiptar”!).

Shtetin shqiptar nuk duket se e emancipojnë problemet e
shtetasve të vet jashtë kufinjëve, do thoshte dikush se
ikja jashtë e shtetasve shikohet si një zgjidhje e
vetkuptueshme dhe e domosdoshme nga ky shtet. Nuk duket se
e emancipojnë fëmijët që rezultojnë viktima të trafikut të
organeve as fati i Shqiptarëve që rezultojnë të humbur në
kufirin shqiptarogrek. 

Pra këto dhe dhjetra probleme të tjera që do duhej të
përbënin axhendën e poltikës sonë të jashtme apo të
marrëdhënjeve dypalëshe me shtetin fqinjë grek as që
përmenden ndonjëherë! E gjithë polemika e marrëdhënjeve
dypalëshe rrotullohet reth fatit të minoritetit grek në
Shqipëri! Sigurisht që nuk e vëjmë në dyshim se në një
shtet demokratik të drejtat e pakicave duhet të gëzojnë
respekt por kjo presupozon që në fillim respektohen të
drejtat e shumicës! E pra po të bëjmë krahasim numrash
–meqënëse kohët e fundit të gjithë po kapen me numrat dhe
shifrat e popullsisë shqiptare- shtetasit shqiptarë që
banojnë në Greqi, pamvarsisht nga kombësia, janë numër
shumë here më i madh sesa ata minoritarët që ende po
preferojnë jetesën brenda kufinjëve shqiptarë!

Janë këta emigrantë që nuk munden të përparojnë si individë
ngase duhet të paguajnë “haraçin” –si në kohën e Bizantit
apo edhe të Perandorisë Osmane- për qëndrimin në Greqi,
ngase nuk iu njihen diplomat, ngase në administratën greke
Shqiptarët nuk mund të punësohen, ngase punët e mira nuk
lëshohen tek shtetasit shqiptarë, ngase megjithëse mund të
ken edhe 16 vjet në Greqi apo mund t’iu jenë lindur dhe
rritur fëmijët me atë vend ata nuk mund të marrin
nënshtetësinë greke (më bën përshtypje që Omonia dhe PBDNJ
nuk po nxjerrin ndonjë ankesë mbi këto çështje që
gjunjëzojnë edhe minoritarët në Greqi). 

Diskriminimi nuk mbaron me kaq, ajo që diskriminohet më
tepër është vet identiteti i Shqiptarit! Administrata greke
i ndan shtetasit shqiptarë në dy kategori, në homogjenë
grekë (dmth. bashkëkombës grekë) dhe në “alogjenë” të
kombësisë shqiptare. Përfitimi i të parëve është “haraçi” i
zvogëluar i qëndresës, pensione në raste të veçanta,
pajisja shumë herë më e kollajshme me dokumenta dhe disa
lehtësira të tjera praktike, si psh. vende “më të mira”
pune se Shqiptarët e tjerë dhe disa vende vakante studimi
që iu lëshohen në universitete nga Ministria e Arsimit dhe
e Feve e Greqisë. Megjithatë problemi nuk është “fati” i
disa shtetasve shqiptarë që të ken një komoditet më të mirë
në shtetin fqinjë, problem përbëjnë kriteret sesi bëhet kjo
ndarje. Të drejtën e minoritarit nga administrata greke nuk
e gëzojnë vetëm ata që në çertifikatat e tyre vërtetohen se
kanë kombësi greke. E gëzojnë gjithashtu të gjithë ata që
kanë prejardhje nga fshatrat që shtrihen poshtë lumit
Vjosë, e gëzojnë përgjithësisht ata që e kanë prej’ardhjen
nga zonat që shtrihen poshtë qytetit të Vlorës, e gëzojnë
Ortodoksët shqiptarë, e gëzojnë anëtarët e komunitetit
vlleh të Shqipërisë dhe e gezojnë edhe ata që kanë lekë për
të paguar avokatët grekë! Pra me pak fjalë duket qartë se
shteti grek nga njëra anë ka krijuar përcaktimin e vet reth
minoritetit grek në Shqipëri –duke i dhënë përmasa shumë
herë më të mëdhaja se ato që njeh shteti ynë- dhe nga ana
tjetër i jep mundësinë shumë Shqiptarëve që të kthejnë
kombësinë në greke! Dhe kush e ka parasysh se ç’lloj
pengesash i krijohen Shqiptarëve gjatë legalizimit do bjeri
ndakort se ndrimi i kombësisë në këtë vend përbën zgjidhje
të mirë për shumë bashkatdhetarë!

Kjo është pak a shumë gjëndja e mjerueshme e komunitetit
shqiptar në Greqi dhe shteti jonë jo vetëm që nuk ndërhyn
për ndryshimin e kësaj gjëndjeje apo për mbrojtjen e
identitetit shqiptar (siç e detyron edhe neni 8, paragrafi
1 i Kushtetutës së Shqipërisë, ku thuhet : “Republika e
Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit shqiptar
që jeton jashtë kufijve të saj” apo neni 59, paragrafi 1/j.
që flet për : “mbrojtjen e trashëgimisë kombëtare kulturore
dhe kujdesin e veçantë për gjubën shqipe”) por po
përgatitet për aventura të reja. Kësaj radhe Berisha i
moderuar midis një rregjistrimi të popullsisë është
përgatitur seriozisht t’i tregojë Athinës dhe Brukselit se
nuk ka asnjë lidhje me Berishën e kallashëve të 1997-ës.
Vetëm se z. Berisha ka harruar një hollësi të vogël, ai vet
mund të jet moderuar por Athina zorë se moderohet! E
konstatuam me praktikat e zotërinjve Micotaqis dhe Samaras,
e konstatuam me vizitat e z. Kranidiotis në jug të vendit
gjatë përleshjeve të 1997-ës,e  e konstatuam me fjalimet e
z. Stefanopulos dhe anullimet e z.PapuliasÂ… Athina nuk
ndryshon rrugë!

Mbase mileniumi ka sjellur një frymë të re në marrëdhënjet
dypalëshe por kjo nuk mjafton për të na vërtetuar se Athina
nuk dëshiron të ket fjalë në çështjet shqiptare. Fjalimi i
disa ditëve më parë i z. Papulias vërtetoi se tani Athina
synon të monopolizojë edhe dëshirën tonë për të hyrë në
B.E. Nëse Athinës i interesonte thjesht minoriteti atëhere
do i lënte kushtet e hyrjes tonë për më vonë, në fazë të
parë do i interësonte thjesht hyrja në një organizatë ku
kufinjtë midis „Greqisë mëmë“ me „bijën Dropull“ do
ç’përbëheshin vetvetiu! Çudia është se nga këto qëndrime të
Athinës nuk na u shqetësuan as përfaqësuesit e minoritetit,
ose më mirë do ishte të përmendnim se qëndrime të këtilla
kanë ardhur fillimisht nga anëtarët e PBDNJ dhe pastaj u
pohuan nga Athina. Kështu lanë të duket se minoritarët më
mirë do jetojnë me pasaporta jo-komunitare sesa me
komunitare-europiane të cilat do i siguronin edhe vende më
të mira pune në Greqi –ku jeton pjesa dërrmuese e tyre- por
edhe hyrje dalje më të lirë me bashkatdhetarët grekë në
Greqi por edhe në Amerikë apo Australi. Pra më në fund
Omonia me PBDNJ duhet të vendosin me kë janë... me
minoritetin apo me Athinën?

Sikur të mos mjaftonin të gjitha këto doli z. Berisha dha
ia „vuri kapakun“ çdo aspirate shqiptare me një rregjistrim
ku çdo shtetas shqiptar na paska të drejtën të zgjedhi
sipas dëshirës fenë dhe kombësinë. Dhe e morri z. Berisha
këtë vendim në një kohë që përtej kufirit Athina na paska
lënë të kuptohet se „homogenjët“ (dmth. minoritarët grekë,
Vllehët rumanfolës, Ortodoksët shqiptarë me qëndim në Greqi
dhe ata që paguajnë avokatin) do ken mundësinë me kalimin e
kohës të fitojnë nënshtetësinë greke. Kështu Athina e
theksoi përsëri se nuk i bëhet vonë se kush ka hedhur më
shumë djersë në këtë vend, të drejtë  kanë ata që do
deklarohen me kombësi greke. Sepse ajo që ka më tepër
rëndësi për Athinën është që pasaportat greke të mos
shkruajnë kurrë kombësi shqiptare! Pra shteti grek i
frikësohet krijimit të një minoriteti shqiptar në Greqi.   

Por përsëri çështja nuk ka të mbaruar. Athina mirë që nuk
do që të ket minoritet shqiptar në Greqi por nuk dëshiron
as që të humbasi minoritetin grek në Shqipëri. Kështu z.
Berisha, me apo pa qëllim, na doli përsëri aleat i Athinës
me thënjen e tij gjatë fushatës elektorale se qeverija e
tij do të jet pro pasaportizimit nga ana e Athinës të çdo
minoritari dhe se nuk do lejonte që minoritarët me
nënshtetsi greke të humbasin shtetësinë shqiptare. 

KĂ«shtu Udha e Shkronjave duket se ku e ka shtegun. 

*Athina e bëri të qartë se rruga e Shqipërisë për në B.E.
duket tepër e gjatë, megjithëse këtë e njohin edhe vet
Shqiptarët.

*Emigrantët në Greqi shikojnë midis ndrimit të kombësisë
një mundësi që ta bëjnë më pak komplekse qëndresën e tyre
në Greqi dhe gjithashtu e shikojnë si një mundësi që dikur
të bëhen edha ata pjesë e familjes europiane. Dhe për sa
kohë këta emigrantë nuk shikojnë asnjë të ardhme në
Shqipëri –në të njëjtën kohë që Athina nuk i bën lëshime-
ndrimi i kombësisë bëhet rrugë e vetme!

*Tirana me rregjstrimin e programatizuar nga stafi Berisha,
ku çdokush do të gëzojë të drejtën të zgjedhi kombësinë
sipas dëshirës (siç deklaroi z. Berisha për kanalin
satelitor „Klan“  me 06/01/2006) i jep emigrantëve në Greqi
atë rrugëdalje që për vite me radhë po prisnin. Pra
emigrantët me një deklarim të thjeshtë se nuk kanë kombësi
shqiptare do munden të përfitojnë të drejtat e homogjenëve
grekë, midis të cilave parshikohet edhe pajisja me
nënshtetsi greke (propozim i dalë si fillim nga opozita e
z.Papandreu, që ndodhet nën përpunimin e pozitës të z.
Karamanlis).

*Athina pas deklaratës së z. Berisha se nuk do e humbasin
minoritarët, me nënshtetsi greke, shtetësinë shqiptare e ka
rrugën të hapur për t’i dhënë pasaportat greke
„minoritarëve“.

*Kështu duke arritur fundin e „Udhës së Shkronjave“ –kush e
di edhe tematikën e filmit të Kinostudios e ka parsysh vet
përfundimin- Athina nga njëra anë arrin të eliminoj
ndërtimin e një minoriteti shqiptar në Greqi dhe nga ana
tjetër e shumëfishon minoritetin grek në Shqipëri. Pra me
pak fjalë atë që nuk arritën të realizojnë Serbët në Kosovë
më tanksa arrijnë ta realizojnë shkronjat që bashkojnë
politikanët shqiptarë para kamerave apo ne sallat e
mbyllura të takimevë dypalëshe shqiptarogreke.

Sigurisht që nuk është qëllimi i këtij shkrimi propaganda
pro krijimit të një minoriteti shqiptar në Greqi dhe as
propaganda kundra minoritetit grek në Shqipëri. Gjithashtu
nuk dua të lëj së kuptuari se politika është matematikë ku
mbledhja e faktorëve A me B nxjerrin gjithmonë rezultatin
C. Por besoj se më në fund ka ardhur koha që paria e këtij
shteti të sensibilizohet reth simbolikës së saj. Sepse
përveç partisë, grupacioneve apo detyrimeve brenda apo
jashtë-shtetërore ajo që më tepër përfaqësohet nga një
politikan është kauza kombëtare. Pra duhet më në fund ta
kuptojnë përfaqësuesit e këtij shteti nacional se politika
nuk është thjesht bashkim shkronjash dhe formulim fjalësh.
Çdo fjalë e nxjerrur nga një kryetar shteti detyron një
shtet apo një komb të tërë. Pra është përgjegjësi e
politikanit që gjithmonë të parashikojë rrezikun më të madh
përpara se te vazhdojë në veprimin më të vogël. Një shtet
më të ardhme është ai shtet që di të mbrohet nga rreziqet!

Gjithashtu në fjalën politike përbën domosdoshmëri serioze
lidhja e ngushtë midis interesit kombëtar, qëllimit, mjetit
dhe rezultatit të mundshëm. Kur flitet për komunitetin
shqiptar të Greqisë bëhet fjalë për një numër prej reth 700
000 apo më tepër shtetasish shqiptarë. Pra nuk mundet një
politikë serioze të mos marri parasysh reth 25 me 30% të
popullsisë shqiptare. Rregjistrimi i popullsisë me
përkatësinë kombëtare ishte diçka që duhej kryer kohë më
parë por në këtë moment nuk mundet të realizohet për
shkakun e thjeshtë se shteti grek na ka nxjerrur përballë
fakteve të kryera. Me abuzimet dhe grekëzimet e Athinës
rezultati i një rregjistrimi ku përmendet kombësia sipas
dëshirës është tjetërsuar përpara se të fillojë proçesi. Ky
lloj rregjistrimi, nën hijen e fakteve të kryera nga
Athina, do duhej të problematizonte edhe vet përfaqësuesit
e minoritetit grek. Nëse ata besojnë në veçantinë dhe
trashgiminë e vlerave të minoritetit grek do duhej të parët
të kërkonin nga Athina ndalimin e grekëzimit të
jo-minoritarëve!

Shteti shqiptar do mundej të kryente një rrëgjistrim të
tillë vetëm kur Athina të ndalonte abuzimet që shtyejnë
emigrantët në ndrimin e kombësisë. Pra në këtë moment
detyrë e shtetit tonë -që qartësisht parashtrohet në
Kushtetutën e Shqipërisë (neni 8, paragrafi 1): „Republika
e Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit
shqiptar që jeton jashtë kufijve të saj“- është thirrja
ndaj Athinës që të ndalojë abuzimet dhe grekëzimet mbi
emigrantët shqiptarë. Ky lloj rregjistrimi i popullsisë
përballë fakteve të kryera të Athinës jo vetëm që bie ndesh
me këtë qëllim kombëtar dhe me Kushtetutën por kthehet në
veglën e Athinës. Dhe një rezultat i kësaj shkalle nuk mund
të konceptohet ndryshe përveçse si dështim kombëtar! 

E. Mezini

AKULLI I HOLLĂ‹ TĂ‹ LĂ‹SHON NĂ‹ UJĂ‹

Në Vienë nisën bisedimet për statusin e Kosovës. Sa shumë
është folur e shkuar publikisht për nisjen e këtyre
bisedimeve! Edhe më shumë është biseduar e intriguar në
fshehtësi! Sa shumë kemi dëgjuar e çfarë llafologjie dhe
demagogjie kemi gëlltitur deri tani! Edhe sa të fshehta nuk
dimë e ndoshta nuk do t’i marrim vesh kurrë!
Por bisedimet filluan dhe puna na e do të urojmë : qoftë
sahati i hajrit. Megjithatë përvoja e logjika na thonë se
më shumë bisedimet do të jenë vendi i sherrit. Të paktën
këtë na fut në mendje politika e taktikat që kanë shpallur
serbët për bisedimet e tyre me shqiptarët në Vienë. E
pranojmë apo jo  bisedimet e Vienës janë bisedime
serbo-shqiptare për Kosovën. Duam apo nuk duam atje do të
bisedohet për pavarësinë e Kosovës, sepse po nuk u bisedua
për këtë nuk ka për të pasur fare bisedime. Duam apo nuk
duam më të ngatërruara punët përsëri do t’i kenë
shqiptarët. 
Qysh tani janë bërë në fakt lëshime që vit pas viti janë
mohuar në gjuhën e deklarata politike shqiptare. Është
thënë gjthnjë se „pavarësia e Kosovës është e
panegociueshme“. E kemi quajtur të drejtë këtë formulë. Na
është dukur dhe është në të vërtetë dredhi kur ndonjë
politikan në Tiranë është orvatur ta ndryshonte pakëz
„pavarësia është e panegociueshme me Serbinë“. Por tani
dëgjojnë edhe nga Kosova fjalë që tingëllojnë si modifikim
shqetësuesi i formulës „mund të bisedohet vetëm për
pavarësi“. Nëse formula „mund të bisedohet vetëm për
pavarësi“ zëvendëson formulën „pavarësia është e
panegociueshme“, atëherë tërhqeja  politike nga ana e
shqiptarëve bëhet shumë e madhe. Ata  që janë juristë duhet
ta kuptojnë më mirë këtë gjë. Presidenti i parë i Kosovës
që u nda nga jeta duke lënë si amanet më të madh se
„pavarësia është e panegociueshme“ ishte letrar. Presidenti
i dytë i Kosovës është jurist dhe nuk mund t’i shpëtojnë
ndryshimet që ka midis këtyre dy formulave. 
Është shumë e vërtetë dhe inkurajuese për shqiptarët 
formula e përdorur nga Presidenti i ri i Kosovës se
„pavarësia po nuk qe e plotë nuk është pavarësi“. Mbase
tani edhe shefi i diplomacisë së Shqipërisë Besnik Mustafaj
do të vërë pak mend e nuk do të dalë më andej-këndej duke
përrallisur për „pavarësi të kushtëzuar“, apo „pavarësi të
shoqëruar“ ( shprehje që gjuhëtari Mustafaj e mori hua nga
historiani Pëllumb Xhufi nënkryetar i LSI). Tani më shumë
se kurrë për çështjen e Kosovës do të marrin rëndësi
fjalët, termat, shenjat e pikësimit, nuancat e fjalëve në
gjuhë të ndryshme. Çdo gabim në këto drejtime gjatë
bisedimeve të Vienës mund t’u kushtojë shumë shqiptarëve që
për fat të keq vuajnë më tepër se çdo popull tjetër nga
shkujdesja për të parë gjërat shumë  hollë dhe nga një
dembelizëm për të ngulur këmbë në „cikërrima“.
Kur Besnik Mustafaj bëri atë veprimin e rëndë e të
pafalshëm duke përdorur në OKB termat „pavarësi e
kushtëzuar“ për Kosovën na u desh të kapeshim pas formulës
„ zgjidhje sipas vullnetit të popullit të Kosovës“, ndonëse
edhe kjo formulë në vetëvete është e papërcaktuar saktë dhe
lë shteg për veprime që mund të dëmtojnë. Tani që edhe
diplomacia ruse po e mbështet këtë formulë edhe kjo duhet
marrë me rezervat e nevojshme, duke ecur mbi të si mbi një
shtresë akulli ende të hollë që papritmas mund të të
lëshojë në lumin që ti kujton se tashmë  është bërë për ta
kapërcyer në këmbë, serbes-serbes. „Vullneti i popopulli“
pa e specifikuar qartë e vendosur në mënyrë të pakthyeshme
është ende një formulë evazive. Tani duhet këmbëngulur  në
formulën „vullneti i popullit të Kosovës“, sikurse është
shprehur tashmë në vitin 1991 nga parlamenti dhe
sanksionuar nga kushtetuta për „pavarësinë e Kosovës“.
Askush nuk mund të mbështesë një zgjidhje të problemit që
nuk do të përputhet me vullnetin e Kosovës. Prandaj edhe
armiqtë e pavarësisë së Kosovës nuk do të hedhin poshtë
këtë formulë, por do të përpiqen t’i rrotullojnë bisedimet
në atë mënyrë që të dalë se „vullneti i shprehur i popullit
të Kosovës“ ishte për të mos prerë çdo lidhje, qoftë dhe
fare fiktive, me Serbinë. Përvoja  tregon se edhe në
vitin1945 Serbia e aneksoi Kosovën duke përdorur argumentin
se ky ishte vullneti i popullit të Kosovës në mbledhjen e
Prizrenit. Edhe në vitin 1989 kur Kosovës iu hoq autonomia
Serbia e justifikonte se ishte vullneti i popullit të
Kosovës. Atëherë u gjetën dhe politikanë e juristë
shqiptarë që argumentonin para popullit të Kosovës se
ndryshimi i Kushtetutës së Serbisë nuk do të prekte
autonominë e krahinës. Prandaj nuk mund të përjashtohet që
edhe një herë armiqtë e Kosovës të ëndërrojnë të gjenden
„zgjidhje“ të tilla.
Kohët e fundit është krijuar përshtypje se politika dhe
diplomacia serbe kanë mërdhihur shumë nga dimri i ftohtë e
ngricat e forta ndërkombëtare që i rethojnë, sepse erërat 
më të ngrohta duket sikur po fryjnë në drejtimin e
favorshëm për kërkesat shqiptare në Kosovë. Edhe nëse kemi
arsye të besojmë se diçka e tillë ka ndodhur nuk duhet
kurrsesi të besojmë  se shtresa e akullit mbi ujërat e
turbullta të lumejve e të hendeqeve sllave që duan të
mbajnë Kosovën larg bregut të pavarësisë është aq e
qëndrueshme sa mbi të të kalohet pa u shqetësuar. Shtresa e
këtij akulli është shumë e hollë sa krijon rrezik të
fundosesh nën të në qoftë se nuk je i kujdesshëm në çdo hap
që hedh. Kjo do të duket edhe më qartë gjatë bisedimeve të
Vienës.
Serbia po luan shumë kartën e blofit në politikën e
diplomacinë e saj për Kosovën, sepse nuk ka çfarë humbet as
nga dalja blof. Serbia kërcënon me pushtim. Është qëndrim
absurd. Serbët e dinë se deklarata të tilla nga pikëpamja e
teknikës diplomatike janë vetëvrasëse. Por ata i lëshojnë
si pa të keq, sepse aq u bën se çfarë mendon bota për ta
dhe me shpresë se miqtë e tyre mund të kapen pas
deklaratave të tilla për të shashtisur sado pak diplomacinë
botërore. 
Serbët nuk e kanë për gjë të propozojnë zgjidhje absurde
për t’i shtyrë edhe 20 vjetë të tjera bisedimet për
përcaktimin e statusit të Kosovës. Shpresojnë se shqiptarët
nga frika mund të bëjnë lëshime që të mos ndodhë kjo
shtyrje. Serbët paraqesin planin më të papranueshëm për
shqiptarët për ta kthyer Kosovën nga koloni e shtetit serb
në koloni të enklavave serbe. Deri vonë pakica serbe në
Kosovë sundonte nëpërmjet Beogradit, tani Beogradi do një
zgjidhje të tillë që ta sundojë Kosovën në emër të pakicës
serbe. 
Në bisedimet e Vienës pas këtij plani serb praktikisht nuk
mbetet asgjë për t’u shqyrtuar. Shqiptarët kanë vetëm pak
pyetje për t’u bërë përfaqësuesve ndërkombëtarë: A ka kund
në botë një model të tillë për trajtimin e pakicave
kombëtare në një shtet? A ka ndonjë praktikë serbe të tillë
në trajtimin e pakicave? A ka ndërmend bashkësia
ndërkombëtare të bëjë një ndryshim të tillë në të drejtën
ndërkombëtare për trajtimin e pakicave sa të vendoset si
model propozimi serb? Kurse me serbët as e vlen të hyhet në
diskutim për planin që ata propozojnë se ai dihet që është
i llogaritur të sabotojë të gjithë projektet që çojnë drejt
pavarësisë reale e normale të Kosovës si shtet sovran i
njohur ndërkombëtarisht.
Ditët që do të vinë do të na tregojnë edhe më mirë se sa
ngjan e sa ndryshon Mbledhja e Vienës nga Konferenca e
Rambujesë. Ndërkohë shqiptarëve do t’u duhet të ndërrojnë
hapat mbi shtresën e hollë të akullit që mbulon ujërat e
turbullta që i kërcënojnë. 

19 shkurt 2006                                             
      Abdi Baleta     


 ÇFARË NUK DUHET HARRUAR NGA SHKURTI I VITIT 1991

U mbushën 15 vjet nga zhvillimet tronditëse të muajit
shkurt të vitit 1991, kur Shqipëria u nda përfundimisht nga
enverizmi me rrëzimin në mes të Tiranës të shtatores
gjigande dhe të frikëshme të Enver Hoxhës më 20 shkurt në
orën 14 e 5 minuta.  Para se zhvillimet politike në vend të
mbërrinin në këtë pikë kulmore ishin zhvilluar protestat e
studentëve në dhjetor të vitit 1990, sollën  krijimin e të
parës parti opozitare, Partisë Demokratike. Një javë pas
krijimit të kësaj partie u krijua dhe Forumi për Mbrojtjen
e të Drejtave e të Lirive Themelore të Njeriut, e para
organizatë me karakter të tillë në vendin që për gati
gjysmë shekuli ishte nën diktaturën më të ashpër të
proletariatit. Po bëheshin përgatitje për të organizuar pë
herë të parë në Shqipëri zgjedhje me rivalitet partiak në
kushtet e pluralizmit politik.   
Më 13 shkurt u organizua Aktivi i parë Kombëtar i Partisë
Demokratike për të shpëtuar këtë parti nga dështimi për
shkak të rivaliteteve karieriste e manipulimeve agjenturore
që kishin plasur në Komisionin e parë nismëtar. Në një
mbledhje aspak të lehtë në sallën e bibliotekës kombëtare
më në fund u zgjodh një Komision i Përkohëshëm Organizues
që do të drejtonte punët e partisë deri në Kongresin e saj
të parë, duke përfshirë edhe zhvillimin e fushatës
zgjedhore që ishte e afërt. Mbas një plotësimi të këtij
Komisioni në rrugën e kooptimeve më në fund Sali Berisha
arriti të kishte një votë më shumë se rivali i tij Gramoz
Pashko për të dalë në krye të Partisë, ku vazhdon të jetë
edhe sot pas 15 vitesh. 
Ndërkohë studentët kishin filluar një raund të dytë
protestash për të hequr emrin e Enver Hoxhës nga
Universiteti. Reagimet negative të udhëheqjes së PPSH,  të
Ramiz Alisë e të ministrit të tij të arsimit, Skënder
Gjinushi, i detyruan studentët të fillonin të parën grevë
urie në Shqipëri, më 18 shkurt 1991. Kjo grevë urie, kundër
të cilës doli edhe udhëheqja e Partisë Demokratike, shërbeu
si katalizatori më i fuqishëm politik për shumë shtresa të
popullsisë në Tiranë e në mbarë vendin. Këtu mori frymëzim
dhe vrull shpërthimi i fuqishëm popullor që më 20 shkurt
çoi në rrëzimin e shtatore së Enver Hoxhës dhe në
radikalizimin e gjithë zhvillimeve të tjera politike në
vend dhe në pëmbysjen e shumë skemave që kishin ndërtuar
Ramiz Alia, PPSH, Sigurimi i Shtetit dhe agjenturat e huaja
për dinamikën e drejtimet që duhej të kishte ndryshimi i
fizionomisë politike të Shqipërisë. Këto mekanizma ndërhynë
brutalisht në këto zhvillime, krijuan shumë peripeci për
demokracinë, por kontrollin e plotë mbi procesin demokratik
nuk e vendosën dot më sikurse kishin menduar.
Në shkurt të vitt 1991 në Shqipëri ndodhën ngjarje të mëdha
e dramatike që kanë përcaktuar zhvillimet e mëvonshme në
vend. Ishte bërë e qartë se diktaturës komuniste i kishte
ardhur fundi, por ende ishte e pasigurtë se si do të
vulosej ky fund dhe çfarë do të sillte ai për shqiptarët,
për të ardhmen e tyre dhe fatet e demokracisë në Shqipëri.
Parrulla e përfaqësuesve më në zë të diktaturës komuniste
në krye të PPSh-së dhe të pushtetit të saj edhe pas
rrëzimit të shtatores së Enverit  ishte makabre :’’ me gjak
e kemi marrë pushtetin, me gjak do ta mbajmë“. Ramiz Alija
mundohej të bënte role të dyfishta e të trefishta dhe
përdorte demagogjinë e tij të shpëlarë për „uljen e butë të
avionit të komunizmit që kishte pësuar avari“. Por
njëkohësisht komunizmi i dështuar kërciste dhëmbët dhe
vringëllinte edhe armët. Ramiz Alija krijoi, sipas
këshillave të Sabri Godos, një mekanizëm antikushtetues të
quajtur Këshilli Presidencial ( kur Shqipëria nuk kishte
ende president) për të mashtruar shqiptarët se diçka po
ndërmerrte, edhe për të vendosur pushtetin e tij personal e
kënaqur pjesën më konservatore të komunistëve që ulërinin
për luftë e për gjakderdhje.
Të nesërmen e rrëzimit të shtatores së Enver Hoxhës në mes
të Tiranës pati përsëri demonstrata popullore me prirje të
fortë antikomuniste. Ende sot e kësaj dite nuk është
sqaruar mirë se si bashkëpunuan Ramiz Alia dhe krerët e
Partisë Demokratike për të shfrytëzuar këto demonstrata për
manovrimet e tyre. Por edhe sot ka njerëz që mburren se atë
ditë shmangën një gjakderdhje të madhe. E ndërkohë
ushtarakët filluan të bënin kërcënime serioze. Ministria e
Mbrojtjes u kthye në një shtab të rrezikshëm për veprimtari
të dhunshme kundër demokracisë. Ministria e Mbrojtjes e
drejtuar nga Kiço Mustaqi, që më vonë u arratis në Greqi e
qëndroi atje deri në rebelimin e vitit 1997, akuzonte
Ministrinë e Rendit se nuk tregonte vendosmëri kundër
demonstratave. Më 22 shkurt u shënua pika kulmore e këtyre
zhvillimeve kërcënuese. Kursantët dhe oficerë të rinj të
shkollave ushtarake, duke përfshirë edhe ato të Sigurimit,
krijuan të quajturin Komision Nismëtar të Lëvizjes për
Mbrojtjen e Institucioneve të Popullit e të Atdheut, me në
krye oficerin Agim Bajraktari. Ky  Komision shpërndau një
memorandum-ultimatum partive opozitare që ishin tri deri në
atë kohë dhe thirri përfaqësuesit e gjithë partive e
organizatave të masave një takim në mbasditen e datës 22
shkurt në mjediset e Shkollës së Bashkuar të oficerave
„Enver Hoxha“. 
Kam qenë njëri nga tre përfaqësuesit opozitarë ( në emër të
Forumit të të drejtave të njeriut) bashkë me dy
përfaqësuesit e PD-së, Neritan Ceka dhe Agron Çika në
ballafaqimin 5 orësh me këtë Komision ushtarakësh që kaloi
në një atmosferë tejet të tendosur, nën krismat e armëve se
jashtë ndërtesës filloi ndeshja e ushtarakëve me popullsinë
civile dhe nën britmat e reparteve të reshtuara për luftë
që kishin bërë demonstrim force përballë kamerave
televizive gjatë gjithë ditës. Ky Komision që vepronte si
një shtab i mirëfilltë operativ i grushtit të shtetit
kërkonte me kërcënim që përfaqësuesit e politikës të jepnin
pëlqimin e tyre që gjendjen në vend ta merrte nën kontroll
ushtria, sepse Ministria e Rendit kishte humbur kontrollin,
komandanti i përgjithëshën Ramiz Alia kishte
tradhtuar,Ministria e Mbrojtjes nuk kryente dot detyrën,
ndonëse një përfaqësues i Ministrisë pohonte se Ministria
ishte në krye të detyrës dhe komandonte ushtrinë. Kërkonin
që shtatorja e madhe e Enver Hoxhës që ishte në oborrin e
shkollës të zhvendosej në sheshin „Skënderbeg“ në
piedestalin e mbetur bosh pas rrëzimi dy ditë më parë të
shtatores së Enverit.
Si dëshmitar dhe si pjesëmarrës i ngjarjeve që lidhen me
Aktivin e PD-së të 13 shkurtit,  me përgatitjen e
zhvillimin e grevës së urisë së studentëve, të përplasjes
me ushtarakët në shtabin e grushtit të shtetit dhe
zhvillimet që pasuan kam shkruar disa herë gjatë viteve në
shtypin e Tiranës. Por përsëri nuk duhet heshtur kur jo
vetëm këto ngjarje mbeten në harresë, por sepse vazhdimisht
bëhen përpjekje për ta paraqitur ndryshe zhvillimin e
natyrën e tyre, për të ndryshuar rolet që kanë luajtur
njerëzit në atë kohë. 
Më 31 janar 2006 në gazetën „Panorama“ u shfaq një titull i
madh shkrimi „Beteja te Shkolla  Bashkuar, si shmangën
tragjedinë“ dhe teksti i një interviste nga zotëri Halim
Abazi, që në atë kohë ishte shefi i shtabit të ushtrisë
shqiptare, pra personi numër tre në komandën e ushtrisë pas
Ramiz Alisë dhe  ministri të mbrojyjes Kiço Mustaqi. Ky
zotëri tenton të na paraqesë një Ramiz Ali që interesohej
gjoja në atë kohë të rëndë vetëm që të mos i ndodhte
popullit gjë e keqe, një ministër mbrojtjeje „pëllumb
paqeje“, paçka se atëherë ai kishte tentuar të bënte rob të
ushtarakëve edhe Ramiz Alinë e „butë“. Mbi të gjitha në
këtë intervistë paraqitet një shef shtabi, Halim Abazi
vetë, që paska shmangur tragjedinë, madje paska dhënë
urdhër edhe për heqjen e monumentit të Enverit nga oborri i
shkollës ushtarake, por dikush nuk ia kishte zbatuar
urdhërin. Qysh atëherë ishim në dijeni të një urdhëri për
të zhvendosur shtatoren e Enverit, por për ta çuar atë në
sheshin „Skënderbeg.
Nuk është ashtu siç pretendon Abazi dhe shkruan „Panorama“
se ky po flet për herë të parë për këto gjëra që i paska
ruajtur sekret për 15 vjet. Para shumë vitesh Halim Abazi i
është përgjigjur një shrimit tim mbi këto ngjarje, duke
mohuar se në Shkollën e Bashkuar ishin kurdisur gjëra të
tilla. Jo vetëm unë , por edhe të tjerë kanë shkruar e
dëshmuar se grushti i shtetit më 22 shkurt 1991 ishte
organizuar me shumë kujdes. Kshte tre shtabe drejtuese. Një
i oficerëve të rinj që dilnin në plan të parë. Një i
komandantëve të shkollave ushtarake që qëndronin më në
hije, por organizonin. Një tjetër në Ministrinë e Mbrojtjes
ku ishin shpërndarë armë, krijuar grupet komanduese
,përgatitur urdhërat. Tirana ishte rrethuar me tanke e
reparte rezerviste. Nga rrethet e ndryshme disa rezervistë
kishin refuzuar të marshonin drejt Tiranës. Vetëm një frymë
e lartë rezistence e përgjithëshme popullore atë ditë e
ditët në vazhdim i shkurajoi organizuesit e grushtit të
shtetit të vazhdonin aventurën e tyre.
Për fat të keq pushteti demokratik i mëvonshëm asnjëherë
nuk u përqëndrua seriozisht në sqarimin e kësaj ndodhie.
Por të paktën ajo nuk duhet harruar dhe as nuk duhet lejuar
të na e paraqesin ndryshe nga çfarë ka qenë.
 
19 shkurt 2006            Abdi Baleta




__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around 
http://mail.yahoo.com 




Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/
 



nobody nobody | 5 Mar 20:01 2006
Picon

RE: RIMEKEMBJA 21/ 02/ 03 [ i ]

Lavdi jetës dhe veprës se me te madhit Shqiptar te Historisë,Kryeprofetit ENVER HOXHA!
 
Barroso duhet dekoruar qe na  perkujtoi se sa i "keq"ishte ENVERI! 

Olsi <olsi <at> rocketmail.com> schrieb:
BARROSO NA LEXOI LEKSIONIN E NJOHUR ENVERIST

Kryetari i Komisionit Europian Barroso na nderoi me vizitën
e tij, ndonëse kjo vizitë ishte në kuadër të një turneu
ballkanik dhe jo enkas për Shqipërinë. Vizita përkoi edhe
me përfundimin e bi sedimeve për marrëveshjen e
Asocim-stablizimit të Shqipërisë me Bashkimin Europian, e
cila një herë u “parafua” tani u “siglua” dhe pritet të
nënshkruhet.
Barroso ka biseduar me pushtetarët e lartë shqiptarë. Më
shumë nuk dimë  për ato që janë biseduar, sidomos me
kryeministrin Sali Berisha. Fundja kjo nuk ka ndonjë
rëndësi të madhe se edhe sikur t’i dinim të gjitha nuk do
të ishim në gjendje të bënim asgjë, as për mirë, as për
keq. Edhe ne qytetarët shqiptarë ashtu si pushtetarët tanë
do dëgjojmë ato që thotë Europa, do të kënaqemi me atë që
ajo na jep dhe nuk do të bëjmë zë nëse nuk na e var shumë.
Por patëm fatin të dëgjonim fjalimin e zotëri Barrosos në
parlamentin shqiptar që na u duk se ishte i ndërtuar
kryesisht për të na mësuar edhe një herë ne shqiptarëve atë
parimin që na e përsëriste vazhdimisht Enveri “të
mbështetjes kryesisht në forcat e veta” (domethënë në
forcat tona). Në fund të fundit edhe këtë parim nuk e
kishte sajuar Enveri se brez pas brezi pleqtë shqiptarë u
kanë thënë të rinjëve “mos të lëntë e tëndja”.
Barroso sigurisht nuk përtoi të theksonte kujdesin e madh
që ka Europa për përparimin e begatimin e Shqipërisë dhe
përmendi ndihmën e madhe internacionaliste europianiste që
na ka dhënë e do të na japë. Por ama ndihmën e tij më të
madhe e dha duke theksuar se vetë i zoti duhet ta nxjerrë
gomarin nga balta, vetë shqiptarët duhet të bëjnë punëra të
mëdha që të bëhen gati për të qenë anëtarë të Europës së
Bashkuar. Madje paralajmëroi se rruga do të jetë e gjatë
dhe e vështirë.
Duhet falënderuar shumë zotëri Barroso pikërisht për këtë,
për leksionin e mbështetjes në forcat e veta se sikur e
harruam fare këtë parim. Le të shpresojmë se nga leksioni i
Barrosos diçka kanë kuptuar ata që ka rëndësi të kuptojnë,
pushtetarët, administratorët dhe llafologët që e kanë
paraqitur rrugën drejt Europës fushë me lule, bulevard
shtruar me qilim t ë kuq që mund ta përshkosh duke ecur me
duar në xhepa e duke fishkëllyer melodi moderne europiane.
Fjalimi i Barrosos na vuri pak në sëkëlldi se kërkoi që ato
punërat e mëdha për të bërë dhe zbatuar ligje të mira,
zgjedhje të lira, liri të plotë fjale, për të shkulur të
këqijat që kanë lëshuar rrënjë në Shqipëri, për të marshuar
drejt Europës të bëhen në marrëveshje të plotë midis
partive politike, pa sherre pushtet-opozitë. Kjo është punë
që nuk bëhet lehtë në Shqipëri. Po të bëhet çdo gjë me
marrëveshje të këqijat nuk shkulen kurrë. Mos vallë Europa
na do kështu si jemi, rrëmujë e rrokopujë, që të vijë këtu
e të bëjë vetëm leksione moralizuese dhe pastaj të mos çajë
kokën sa vonohemi për të hyrë në Europë?! Këtë punë duhet
të na e sqarojnë qeveritarët tanë, sepse ato që tha Barroso
dukeshin sikur ishin pranga për duart e qeveritarëve që të
mos prishet rehatia e opozitarëve.
Barroso erdhi, pa, dha mësim dhe iku. Ne mbetën këtu duke
vrarë mendjen se çfarë tha e çfarë nuk tha dhe si do të
shkojnë më tej hallet tona. Po sikur ta marrim më
seriozisht atë leksionin enverist të Barrosos për
mbështetjen kryesisht ( jo tërësisht) në forcat tona, a nuk
na del vallë më mirë?! 

19 shkurt 2006                                            
      Abdi Baleta


NJË PYETJE PËR LUAN RAMËN NË PARIS

A DO TË ISHIN MË MIRË FRANCA DHE SHQIPËRIA PA MYSLIMANË?!

Gjendja e acaruar e krijuar në botë pas furisë së
protestave myslimane kundër fyerjes karikaturale për
Muhamedin ka vënë në një siklet shumë të madh  edhe shumë
intelektualë shqiptarë, brenda e jashtë vendit që kanë rënë
në dëshpërim e huti intelektuale. Në shtyp in eTiranës janë
botuar shkrime edhe nga Muhamedin Kullashi e Luan Rama që
jetojnë e punojnë në Paris.
Deri tani kudo është shkruar e folur shumë për këto
zhvillime dhe me siguri shpejt në Perëndim do të vërshojnë
botime të shumta. Po kështu edhe midis shqiptarëve janë
aktivizuar të gjithë ata që i përkushtohen propagandës për
të dhënë mendimet e tyre. Fatkeqësisht tek shkruesit
shqiptarë vërehet një çoroditje e llahtarshme, madje dhe
një mungesë e theksuar njohurishë e  aftësie orientuse.
Fanatizmi i ka bërë shumë nga shkruesit të duken mjeranë.
Shkrimet që janë botuar janë me gjithatë një material i
bollshëm për të analizuar gradualisht defektet.
Por ka shkrime që të ngacmojnë të reagosh aty për aty. Në
të përjavshmen ABC më 11 shkurt dhe në të përditëshmen
“Tirana Observer” më 14 shkurt 2006 tërhiqte vëmendjen një
titull i bujshëm, por përçart “Aty ku mbaron liria ime,
fillon liria e tjetrit”. Një egocentrizëm ekstremist. Në
morinë e shkrimeve që duhen lexuar por nuk lexohen dot
njëherësh për ngjarjet lidhur me protestat myslimane ky m’u
duk si më i domosdoshëm për t’u marrë me të, sidomos kur
pashë dhe emerin e autorit, Luan Rama nga Parisi,
ish-ambasadorit të Shqipërisë në Francë, që edhe pas
largimit nga posti konsiderohet si ambasador i kulturës
shqiptare në Francë dhe shkrimet e tij ndiqen me interes në
Shqipëri.
Lexova vetëm fjalinë e parë të shkrimit: “ Askush nuk mund
ta besonte që botimi i 12 karikaturave me figurën e
Profetit Muhamed në një gazetë daneze do të shkaktonte një
trazirë kaq të madhe duke tronditur jo thjesht kancelaritë
diplomatike europiane, por mbarë opinionin botëror, duke
shkaktuar njëkohësisht pikëpyetje jo vetëm në marrëdhëniet
midis dy shtetesh, por midis dy kulturash e qytetërimesh”.
E pabesueshme, si mund të shkruhet kështu! Të paktën ata që
shtypi perëndimor i ka akuzuar se pritën rastin për të
nxitur shpërthimin e protestave e kanë besuar se
karikaturat po të ribotoheshin shërbenin si pretekst për
këtë. Por edhe të tjerë duhet ta kenë besuar se për fyerje
të rënda ndaj Profetit diçka mund të ndodhte. Kështu ka
ngjarë në historinë e shkuar. Kështu ngjau para tri
dekadash kur u botuan “Vargjet satanike” të Selman Ruzhdiu.
Pastaj në Francë duhej të  besonte gjithkush pas përvojës
me “festivalet e flakëve” nëpër rrugët e saj vetëm para
disa muajsh, kur myslimanë të rinj, të lindur në Francë,
gjetën si pretekst një veprim policor që ndodh shpesh për
të shpërthyer gjithë pakënaqësitë e akumuluara nga
diskriminimi shoqëror dhe fetar.
Po pse vallë zotëri Ramës i duket e pabesueshme ajo që
ndodhi? Këtë ai e ka shprehur nëpërmjet titullit të
shkrimit të tij “Aty ku mbaron liria ime fillon, liria  e
tjetrit”. Është një filozofi fund e krye e mbrapshtë, që
bën apologjinë e arbitraritetit, të arrogancës, të
prepotencës së individit që e quan veten sipëror dhe më të
fortë. Është një parim moral fetar e filozofik i kthyer
kokëposhtë. Nëse kjo është filozofia që mbizotëron në
kulturën perëndimore atëherë kjo është dhe shkaku i atyre
që ndodhën.
Qysh në Bibël është thënë “mos i bëj tjetrit atë që nuk ke
dëshirë të ta bëjë ai ty”. Filozofi gjerman Emanuel Kant e
formuloi parimin filozofik “Liria ime mbaron aty ku fillon
liria e tjetrit”. Ata që kanë kurdisur provokimin
karikatural dhe ata që habiten pse kjo ka shkaktuar reagim
të fuqishëm, mbase jo në përpjestim me sfidën, të keqen
duhet ta kërkojnë në filozofinë e tyre të arbitraritetit që
paska pëmbysur Kantin për të fituar një të drejtë të
pakufizuar për vete, një liri të pakufizuar për vete që i
çon detyrimisht në përplasje. Nëse Luan Rama lirinë e
tjetrit e përfill kaq pak sa t’i njohë të drejtën të
ekzistojë e të veprojë vetëm atje ku mbaron liria e Luanit,
që mund të jetë dhe liri kapriçioze, at ëherë kurrë nuk ka
për t’i kuptuar ata që ushtrojnë lirinë e tyre. Ky kuptim i
lirisë çon vetën në anarshi mendimi e veprimi.
Studentëve të drejtësisë kur u flitet si u caktua për herë
të parë gjërësia e ujrave territoriale nga Hugo Groci u
thuhet se ai u nis nga një parim i Mesjetës se “fuqia e
tokës mbaron atje ku mbaron fuqia e armës”. Groci mori një
top, e vuri në breg të detit dhe bëri qitje. Gjylja
fluturoi 3 milje detare dhe ky ishte kufiri i caktuar
fillimisht i ujrave territoriale. Por sot fuqia e armës
mbërrin në Hënë dhe ky parim nuk vlen më sepse krijon
rrëmujë. Kështu mund të thuhet edhe për kufirin e lirisë.
“Jo liria e tjetrit fillon ku mbaron liria ime, por liria
ime mbaron atje ku fillon liria e tjetrit”.
Ministri italian që shkaktoi reagimin e libianëve, disa
prej të cilëve mbetën të vrarë, provokimin e tij e bëri
disa ditë pasi bota ziente nga demonstratat. Ai duhej ta
dinte se po gabonte shumëfish kur doli në ekran veshur me
bluzë ku ishin stampuar karikaturat. Ai lirinë e tij e çoi
deri në provokim trashani për lirinë e të tjerëve. Ai
përmbysi filozofinë e Kantit dhe bëri një gomarllëk që mund
të gëzojë tipa si Oriana Falaçi dhe ithtarët e saj, midis
të cilëve ka dhe shqiptarë, si Aurel Plasari që kur
përktheu “Mllefi e krenaria” u shpreh me adhurim sa tha
“duhet puthur ajo dorë që ka shkruar kështu”. Po tani janë
të gëzuar falaçistët për këto që ndodhin në botë?
Në Perëndim ka njerëz që mendojë krejt ndryshe nga Falaçi,
nga Plasari apo nga Luan Rama. Esma Gjyl Hasan është një
amerikane e lindur në Çikago nga prindër pakistanezë.
Mësimet e mesme i ka marrë në një kolegj katolik në
Kolorado, pastaj është diplomuar për drejtësi. Banon në San
Francisko e shkruan për gazeta të mëdha amerikane. Ka
mbrojtur doktoraturën për Islamin në SHBA. Ajo ka botur në
vitin 2004 librin shumë të thjeshtë për t’u lexuar e
kuptuar “Pse jam myslimane?”.
Ajo jep shumë arsye pse është myslimane, përveç origjinës.
Ndër të tjera ajo thotë se është myslimane pasi Islami e
ndihmon të jetë amerikane e mirë dhe është amerikane e mirë
se kjo e ndihmon të jetë edhe myslimane e mirë. Sipas saj
:”Në fakt Kurani dhe thelbi i vlerave të shoqërisë
amerikane janë tejet të ngjashëm”. Ajo u drejtohet të
tjerëve me fjalë të tilla bindëse: “Nëse ju mendoni se
myslimanët janë armiqtë tuaj, dikur me siguri ata do të
bëhen armiku juaj”. Sa kohë ka që njerëzit më të shkolluar,
politikanët më të dalluar në Perëndim trumbetojnë se
myslimanët janë armiku i Perëndimit, se Perëndimi ka nevojë
gjithmonë për një armik dhe pas shembjes së komunizmit
lindi problemi i zëvëndësimit të armikut, prandaj filloi
dhe fushata kundër Islamit. Predikimin për përplasjen e
qytetërimeve e ka bërë politologjia perëndimore. Këtë duhet
ta dijë edhe Luan Rama në Paris. Libri i Hantingtonit
”Përplasja e qytetërimeve në Francë u rib otua pas 11
shtatorit 2001.
Esma Gjyl Hasani shkruan: “Si mund ta dini ju se unë nuk
jam armiku juaj? Si mund ta dini ju se unë nuk jam
terroriste? Unë mund t’ju the se nuk jam, por ju mund të
mos më besoni. Sikur bota të mos kishte myslimanë, a do të
ishim ne pa probleme? Unë nuk mendoj kështu, por ndoshta
unë nuk mund t’ju bind ju për këtë. Ajo që unë  mund t’ju
them ju është se jam myslimane”. Dhe ajo shpjegon se nuk
është myslimane si ato që i barazojnë me Bin Ladenin, apo
që pëlqejnë vijën e televizionit Al Xhazira.
Problemi a do të ishte më e mirë bota pa myslimanë merr
mprehtësi më të madhe për ne shqiptarët që po na
bombardojnë vazhdimishit me propagandën marroqe se
Shqipëria do të jetë më e mirë pa myslimanë. Intekeltualë
shqiptarë si Luan Rama që jetojnë në Paris duhet t’ua
shpjegojnë më mirë shqiptarëve si është puna e kësaj
islamofobisë në Europë dhe se islamofobia që importohet në
Shqipëri nga Perëndimi është vë rtetë mall konsumi të gjërë
në Francë, apo janë surrogato të mykura që nuk dihet në
çfarë magazinash gjysmë të fshehura shkojnë dhe i marrin
islamofobët kontrabandistë nga Shqipëria. A është në
gjendje Luan Rama ta shpjegojë bindshëm nëse Franca do të
ishte më mirë pa myslimanët e saj?! Të presim, mbase na
thotë diçka bindëse!

19 shkurt 2006                                            
           Abdi Baleta 




SA GUVERNATORATE TË HUAJA  KA NË SHQIPËRI?

Sabri Godo nuk duruaka dot më guvernatorët e OSBE

Është një temë që në gazetën tonë e kemi trajtuar shpesh
gjatë shumë vitesh. I rikthehemi kësaj teme jo se është e
këndshme për ta trajtuar, apo se ka ndonjë zhvillim të ri,
por sepse ditët e fundit krejt papritmas ka filluar të
merret me të edhe Sabri Godo, politikani që u ka predikuar
me shumë zell vazhdimisht shqiptarëve të pajtohen me
politikën e zbathjes së brekëve dhe të bythëkthyerjes ndaj
politikave të shteteve të huaja e të mekanizmave
ndërkombëtare në Shqipëri.
Më 12 dhe 13 shkurt 2006 ekranet televizive dhe faqet e
gazetave njoftuan teleshikuesit e lexuesit se as Godo nuk
paska më prapanicë për të duruar gjithë mundimet që
shkakton roli prej guvernatori që ushtrojnë nëTiranë
përfaqësuesit e OSBE-së. “Godo rrufe OSBE-së: Është e
padurueshme. Ata kanë marrë rolin e guvernatorit”,
njoiftonte “gazeta Shqiptare” më 13 shkurt. Afërsisht
kështu e pasqyronin edhe gazeta të tjera shpërthimin e
papritur të Godos kundër OSBE-së. Në shkrimin e gazetës
“Albania” të datës 14 shkurt “Kujt i duhet OSBE-ja?” ky
shpërthim që po paraqitej si rrufe e lëshuar për herë të
parë në qiellin e politikës shqiptare nga “Zeusi” i
politikës dredharake, Sabri Godo, vendosej në kontekstin e
përmasat normale me fjalinë: “Sabri Godo, kryetar nderi i
Asamblesë së PR-së është zëri më i fundit që ka kërkuar
indirekt largimin nga Shqipëria të kësaj zyre, e cila që
prej 6 nëntorit 2004 drejtohet nga çeku Pavel Vaçek. Ardhja
e një zëri nga partia që është bërë më popullorja pas
rezultatit të deformuar të 3 korrikut 2005 do të thotë
shumë”.
Që britmat e Godos kundër OSBE-së duan të thonë diçka është
e qartë. Sabri Godo nuk lëshon britma të tilla pa qenë
dikush tjetër që i fryn në vesh dhe e nxit të duket
protagonist. Ramiz Alia që e ka njohur Godon me dhëmbë e me
kica politikë ( se dhëmballë politike zor të ketë pasur
ndonjëherë në gojë) e ka karakterizuar atë para shumë
vjetësh “mjeshtër për rrëmbimin e flamurëve politikë”.
Gjatë gjithë këtyre viteve kemi parë se ky karakterizim i
Ramiz Alisë është vërtetuar shumë herë. Godo gjithnjë ka
rrëmbyer flamuj politikë edhe pse atij shpesh ata i kanë
mbetur si leckarka të ndotura në dorë. Por mjafton që ata
të quhen “flamuj politikë” dhe Godo i përdor me qejf për të
fshirë djersët e mundimit të tij.
Edhe kësaj here kështu ka ndodhur. Godo që deri tani
qëndronte si lepuri nën ngacmimet e breshkës së OSBE-së në
ferrën e politikës shqiptare, papritmas curr veshët dhe del
e lëshon britmat kundër OSBE-së. Kush atëherë e ka marrë
zët punën e OSBE-së në Shqipëri?! Partia Republikane, ku
Godo është kryetar nderi, ka dalë më e fituara kohët e
fundit nga “ndihma e çmuar” që ka dhënë OSBE-ja dhe
mekanizmi i saj ODIHR për përpunimin e zbatimin e “skemës
së Dushkut të madh” gjatë zgjedhjeve të 3 korrikut 2005 në
Shqipëri. Partia Republikane vuri një numër të madh
mullarësh dushku parlamentar për dhitë e PD-së, në një kohë
që shqiptarët e dinë se me forcat e votat e veta kurrë PR
nuk ka mundur të çojë në par lament asnjë deputet, as
kryetarët e saj Sabri Godo e Fatmir Mediu.
Mos nuk janë urdhërdhënës apo suflerë shqiptarë ata që kanë
kandisur Godon të bërtasë kundër OSBE-së, por janë
mekanizma të huaja? Nga praktika shumëvjeçare e politikës
shqiptare dihet se krerët e PR-së e kanë  huq të vjetër të
shkojnë në sallonet e ambasadave në Tiranë dhe kur dëgjojnë
ndonjë pëshpëritje, ose u thuhet ndonjë mendim nxitojnë pa
e menduar dy herë ta tellallisin si shpikje të tyre
politike.
Sidoqoftë nuk na vjen aspak keq për OSBE-në kundër të cilës
tani vërsulet edhe Godo, pas kritikave të shumta që i janë
bërë gjatë viteve, për shkak se e bëri lëmsh demokracinë
zgjedhore në Shqipëri dhe e përdhosi keq politikën
shqiptare. Britmat e Godos nuk na shkaktojnë kurrfarë
keqardhje për OSBE , as na duken risi në sjelljet politike
dallkauke në Shqipëri pas britmave të mëparshme të
ish-kryeministrit Fatos Nanos, të deputetit Neritan Ceka.
P randaj duket dhe  përfaqësuesit e OSBE–së e përbuzën
deklaratën e Godos duke e quajtur një mendim personal që
nuk meritoka komentin e tyre.
Megjithatë njëfarë komenti shqiptar duhet bërë për këtë
shpërthim të vonuar të Sabriut. Komenti ynë kryesor synon
të nxjerrë në pah se në Shqipëri guvernatorat të huaj nuk
ka krijuar vetëm Zyra e OSBE-së, e cila në shtator të vitit
1998, kur e drejtonte një hollandez ndërhyri aq shumë në
politikën shqiptare sa që pushtetin që revoltat popullore
ia hoqën Nanos e PS dhe ia lanë peshqesh në dorë Berishës e
PD, brenda dy orësh ua mori këtyre të fundit dhe ua riktheu
uzurpatorëve të vitit 1997, PS e Nanos. Nuk u sollën më
mirë edhe drejtuesit e mëpasmë të kësaj zyre, njëri
gjerman, tjetri finlandez  që e bënë Shqipërinë fushë golfi
politik për zbavitjet e tyre e për kënaqësi të tjera.
Mbahet mend dhe një Xhovani Porta që la nam me punëra të
errta deri sa e përcollën jashtë Shqipërisë. Drejtuesi i
tanishëm çek na u duk si më ndryshe, por edhe puna e tij
shkoi për dhajmë qeni me përdhosjen që i është bërë ligjit
e procesit zgjedhor për zgjedhjet parlamentare të vitit
1995.
Krijohet përshtypja se gjithë specialistët e OSBE kanë
pasur për qëllim t’u mësojnë shqiptarëve vetëm shkencën e
manipulimit të zgjedhjeve, të minimit të bazave të
demokracisë zgjedhore. Vjen e shkon njëfarë Vullçanov që
duket se në Shqipëri sjelll vetëm leksione të reja për
manipulimet zgjedhore. Ndoshta tani që paska marrë erë
shumë pisllëku i grumbulluar për 15 vjet edhe vetë OSBE
kërkon të lajë duart me Shqipërinë si Pons Pilati me
vrasjen e Krishtit dhe nderin për të lëshuar klithmat e
para ia kanë lënë Sabri Godos.
Sikur ky Godo të ishte vërtetë i shqetësuar që Shqipëria
është kthyer në guvernatorat (domethënë në protektorat edhe
më të nëpërkëmbur) ndërkombëtar nuk do ta linte punën deri
tek OSBE-ja. Pikësëpari Shqipëria është bërë një
guvernatorat janullatist politiko-fetar i ortodoksisë greke
me guvernator Janullatosin. Po Godo e ka mik të madh dhe e
adhuron Janullatosin për cilëstë e tij “intelektuale”.
Shëqipëria është guvernatorat i ambasadave të huaja që sa
herë shohin se politika shqiptare bën të pakënaqur ndonjë
mik të tyre, nuk respekton ndonjë kontratë të dyshimtë
dalin në ekranin televiziv e batërdisin me kritika qeverinë
shqiptare. Shqipëria është guvernatorat i nëpunësve të huaj
që i caktojnë qeverisë shqiptare si duhet të heqë e të mos
heqë nëpunësit e saj. Shqipëria është guvernatorat i
federatave sportive ndërkombëtare që e trajtojnë sportin në
Shqipëri si veprimtari të tyre private ku mund të lulëzojnë
edhe mafia dhe qeveria shqiptare vetëm duhet të bëjë sehir.
Shqipëria është guvernatorat shërbimesh të huaja
agjenturore që veprojnë edhe në “mënyrë legale” për të
krijuar në Shqipëri bërthama e lëvizje revolucionare me të
cilat t’i bëjnë trysni çdo qev erie, ose të rrëzojnë
pushtetin kur u shkrepet. Shqipëria nuk mbush dot me dhera
një gropë dhe nuk vendos dot vetë për ca mure të shëmtuar
betoni në kryqzim rrugësh pa pyetur guvernatorë urbanistike
nga mekanizma europiane.
Nuk është lehtë të dish sa guvernatorate të huaj janë
krijuar në Shqipëri. Prandaj Sabri Godo edhe pse foli me
zemërim kundër OSBE nuk na tha ndonjë gjë të re për t’u
zemëruar dhe për t’u merakosur shumë.

19 shkurt 2006                                            
     Abdi Baleta              

“VRASËSIN ME PAGESË NË PUBLICISTIKË” E RIHEDHIN NË VEPRIM

Kastriot Myftaraj nuk është polemist, por shpifograf

Pra Kastriot m… nuk ka polemizuar me askend e për asgjë siç
mundohet ta paraqesë gazeta “Standard” që të fshehë faktin
se shpifjet, denigrimet, trillimet, falsifikimet, fyerjet
që janë botuar me emrin e Kastriot m.. qenkan vetëm të
këtij dhe jo të atyre që  i kanë bërë në të vërtetë.
“Standard” përpiqet të zbukurojë Kastriot m.., që të hiqet
vëmendja nga ata që kanë përdorur këtë tip si vrasës me
pagesë në publicistikë. 
Vladimir Karaj kur fton lexuesin t’i kushtojë vëmendje
portretit të këtij tipi “ që polemizon me të gjithë” duhej
të thoshte se me cilin ka polemizuar. Nuk janë polemika
shpifjet e sulmet e ndyra që ai ka nënshkruar me radhë
kundër disa njerëzve të politikës e të publicistikës.
Kastriot m… deri në vitin 2000 ishte në anonimat të plotë.
Përveç librarisë françeskane në Shkodër askush nuk ishte
marrë me paloromanin e botuar në emër të tij “Një shenjtore
për rekonkistën shqiptare”. Ishte harruar edhe një shkrim
në “Albania” i botuar në vitin 1997 mbi zhvillimet në Korçë
ku ishte atëherë Kastrioti. Ky shkrim madje është quajtur
si një lloj denoncimi policesk i personave të caktuar që
edhe e kanë kërcënuar dhe nga kjo ai u detyrua të braktiste
me ngut Korçën, të vinte në Tiranë, të shkonte për atë
specializimin në Romë. Para Çanit në “Zonë e lirë”,
Kastrioti u trondit shumë kur ashtu shkarazi dikush
përmendi se c’lidhje ka me “grupet e 5 dyqaneve” në Korçë.

Kundër kujt është përdorur Myftaraj si “vrasës me pagesë në
publicistikë”

Në vitin 2000 ustallarët që e kishin marrë në shërbim e
çuan si spiun birucash në “Rimëkëmbja” dhe në saje të
moskokëçarjes sonë për të mësuar kush ishte dhe për të
verifikuar fjalët e tij se ishte nga fshatrat e Elbasanit,
se punonte në një fondacion pa emër ai mundi disa muaj të
botonte shkrime dhe i doli pak emri edhe në “Bota Sot”, ne
ia dhamë këtë mundësi për pak kohë. Po kur ustallarët p anë
se nuk po i shkonte si donin ata misioni për të futur në
“Rimëkëmbja” frymën  “o sa mirë me qenë tropojan” e
tërhoqën, e hodhën në provokime për të futur pyka midis
“Rimëkëmbjes” e “Bota Sot” dhe pasi dështuan edhe këtu e
lanë përsëri në qetësi deri në fund të vitit 2001 kur u
shfaq palolibri “Nacional-islamizmi shqiptar, Baleta e
Feraj”.
Vladimir Karaj duhet të mësojë se si “vrasës me pagesë në
publicistikë” Kastriot m… është përdorur për herë të parë
kundër Abdi Baletës, Hysamedin Ferajt, “Rimëkëmbjes”.Ishte
koha kur PD zemërohej në kulm me ne për kritikat e forta që
i bënim politikës së saj në rrafshin e çështjes kombëtare e
nacionalizmit, kur Berisha kishte nevojë të provonte para
opinionit shqiptar dhe disa qendrave politike të huaja se
tërë punën gjatë kohës që kishte qenë në pushtet ia kishte
ngatërruar nacionalizmi e ekstremizmi i Baletës, Ferajt dhe
“Rimëkëmbjes. Këta gjoja e kishin armiqësuar me Greqinë, e
kish in shtyrë madje në krahët e vendeve myslimane, e kishin
futur edhe  në telashe me minoritetin grek, me demokratët e
zonave jugore të Shqipërisë. Ama atë terminologjinë
ngacamane “areal vllaho-labo-ortodoks” në “Rimëkëmbja” e
kishte sjellë Kastriot m…, i cili më pas iu përkushtua me
zell shpifologjisë pëdëiste.
Gjatë emisionit të Çanit Kastriot m… e shpalosi pezmatimin
e tij që ende Berisha nuk po arrin të përmirësojë pozitën
duke zhdukur imazhin e politikanit që lidhi Shqipërinë me
islamikët. Ndërsa në bisedën e kafenesë me Vladimir Karajn
paska shprehur dëshpërimin që nuk po kuptohet “ideja e
madhe e Kastriotit” se toskët e gegët shqiptarë janë për
njëri tjetrin si serbët e kroatët, dy kombe të ndryshme.
Myftaraj vetëm për një gjë e qorton Berishën, që në
vitin1997 nuk e zgjidhi “konfliktin historik 2500-vjeçar
brendashqiptar” duke rrëzuar urën e Rogozhinës për të ndarë
përfundimisht toskët e gegët, duke i lënë toskët të bënin
si të donin me grekët. Por edhe për këtë “mangësi” të
Berishës ai akuzon këshillat e Abdi Baletës.
Në vitin 2002 Kastrioti nuk gjeti kishë ku të falej në
gazetat shqiptare që nuk donin të komprometoheshin nga
firma e tij. Në vitin 2003 doli dhe një herë në skenë duke
ribotuar në një formë ideore dhe gjuhësore më të përçudnuar
palolibrin e tij me titull të ndryshuar “Kalvari i
gjysëhanës”. Viti 2003 ishte vit kur islamofobia në
Shqipëri shtriu veprimin e saj  nga propaganda në
veprimtaritë zyrtare shtetrore, kur u organizua edhe ajo
konferenca famëkeqe për tolerancën ndërfetare nën drejtimin
e Kadaresë, Pirro Mishës dhe nën  autoritetin e Presidentit
Moisiu. Prandaj duhej ribotuar palolibri i Myftarajt.
Kurse viti 2004 nisi me një “rehabilitim gazetaresk” të
Myftarajt dhe me një shpërthim të ri të aksioneve të tij si
vrasës me pagesë në publicistikë. Gazeta “Sot” u bë koburja
me të cilën nxirrte tym Kastrioti. Në shë njestër u vunë
politikanë e pushtetarë si Fatos Nano, Alfred Moisiu,
Pandeli Majko. Fyerje, shpifje pa kandar kundër tyre. Majko
e Moisiu mund të ishin vënë në shënjestër nga ata që
zotëronin gazetën “Sot” për grindje të vjetra midis klanesh
ushtarake në Shqipëri. Kurse Nano vihej në shënjestër nga
rivalët politikë pëdëistë berishistë në kuadër të
përgatitjes së fushatës zgjedhore të vitit 2005.
Vulgaritetit të shpifjeve të nënshkruara nga Myftaraj nuk i
shpëtoi as Teodor Laço, për të cilin përgatitej terreni i
përjashtimit nga rrethi ortakëve të ngushtë partiakë të
Berishës. Po me nënshkrimin e Kastriot m… u bë fushata e
trysnisë  dhe e shantazhit kundër pseudonimsave-sigurimsa
që ishin të angazhuar në politikë nga të dy krahët që këta
të rrinë sa më urtë e të mos u krijonin andrralla shefave
të mëdhenj.
Në gjysmën e dytë të vitit 2004 vrasësin me pagesë Kastriot
m… e vunë në dispozicion të gazetës “Tema” e të Mero Bazes.
Nëpërmjet nënshkrimit të tij u hodhën  në faqet e kësaj
gazete shumë shkrime që përçonin politikën e Greqisë e të
Serbisë, që synonin ta paraqisnin figurën politike të
Berishës sipas orekseve politike serbo-greke. Gjatë katër
muajve të fundit të vitit 2004 u sulmuan me tërbim Oborri
Mbretëror dhe Leka Zogu që kishin marrë nismën e krijimit
të Lëvizjes për Zhvillim Kombëtar dhe PD e Berisha
trembeshin se mund t’u shkëpuste ndonjë copë të mirë të
elektoratit në zgjedhjet e ardhëshme. Shkrimet që dilnin me
emrin e Kastriotit ishin tejet të fëlliqura, provokuese
shpifëse. Po kështu një fushatë e tillë u bë kundër Abdi
Baletës. Për këtë kam botuar një seri artikujsh në
“Rimëkëmbja” për të demaskuar fytyrën e vrasësve me pagesë
në publicistikë, Kastriot Myftaraj e Mero Baze, si
propagandues të politikës së Serbisë e të Drashkoviçit, si
imitues të propagandistëve serbë e të frymës çetnike, si
papagallë të tezave politike greke për të fa jsuar
Shqipërinë e shqiptarët.
Kurse në vitin 2005 Kastriot Myftarajn e përdorën më së
shumti për të botuar një libër që e kishte premtuar Nikollë
Lesi kundër Nanos, por pastaj për frikë e dinakëri ia lanë
Kastriotit ta adoptonte këtë shkrim. Më pas Kastrioti u
përdor si vrasës me pagesë në publicistikë edhe kundër
Ismail Kadaresë, duke nënshkruar  në “Sot” artikuj fyes e
trillues, ose shkrime analitike mbi veprat e hershme të
Kadaresë që dukeshin fare mirë se ishin punime të
përgatitura nga studiues të mirëfilltë dhe të stërvitur të
veprës  letrare të Kadaresë. E gjithë kjo fushatë e egër
dhe e çekuilibuar antikadareane u bë në prag dhe menjëherë
pasi Kadareja mori një çmim për letërsinë në Londër.
Mosreagimi i ithtarëve më zhurmues të Kadaresë ndaj kësaj
fushate ishte shenjë se këta ithtarë e dinin se prapa saj
qëndronin njerëz me të cilët nuk u leverdiste të prishnin
qejf. Kështu u mbeti disa admiruesve të veprë s letrare të
Kadaresë që nuk përfitojnë ndonjë gjë nga simpatitë e tyre
për shkrimtarin të dilnin në mbështetje të tij. Më me
sinqeritet e dinjitet reagoi zonja Nadire Buzo që edhe i
sfidoi kadareanët zhurmues në raste të tjera e fodullë në
lëvdata, duke u bërë thirrjen të mos heshtnin. Por përsëri
këta qëndruan në heshtjen e tyre utilitare. Përplasjet e
mëvonshme midis Kadaresë e Besnik Mustafajt, si midis dy
shemrave për përkëdhelitë franceze, ishin prova se vrasësi
me pagesë në publicistikë kishte sulmuar Kadarenë për hir
të Besnik Mustafajt. Edhe një herë u vërtetua se Kastriot
Myftaraj mbetet gjithnjë në shërbim të të njëjtëve shtabe
politike e fetare si në fillim, në vitet 2000-2001. Këtë
bindje e përforcoi edhe sulmi i tij në gazetën “Metropol”
në maj të vitit 2005 kundër antisemitizmit të Abdi Baletës
dhe Hysamedin Ferajt. Këtë po e provon edhe aksioni i tij i
parë për vitin 2006 kundër antisemitizmit të Ramës e të
Erion Ve lisë, për t’i shërbyer të njëjtës propagande
pëdëiste. 
“Standard” e paraqet mercenarin e greqizmës si roje të
shqiptarizmës, krejt ndyshe nga sa ishte në kohën kur bëja
polemikën me “Temën”, nga sa ka qenë më parë e nga çfarë do
të jetë edhe tani e tutje.

Myftaraj di të flasë vetëm në dialektin korçar

Në shkrimin e Karajt janë dhe disa fjali nën
titullin”Anglo-shqipja e çuditëshme”. Karaj ka shkuar të
takojë Myftarajn në kafene “Opera” me idenë se do të
bisedojë me dikend me të cilin mbase i duhej përkthyes,
meqenëse në shkrimet e Myftarajt ka gjetur një çervish
gjuhësor termash të përziera gegnisht e anglisht. Është e
vertetë se disa shkrime të Myftarajt ngjajnë me një çervish
të tillë. Madje ia kishim vënë në dukje kur sillte shkrime
në “Rimëkëmbja” që të mos përdorte shumë e pa vend, ose
gabim fjalë të huaja në tekstet të shkruara në shqipen
letrare. Pasi iku nga “Rimëkëmbja” i hipi në kokë të
botonte disa shkrime çervish gegnisht-anglisht (më shumë
dreqnisht) për të mbështetur akuzën se nuk e lejonim ne të
botonte shkrime në gegnisht e prandaj tosku i tropojanizuar
nuk do të bashkëpunonte më me gazetën “Rimëkëmbja”. Nuk
zgjati shumë dhe Myftaraj e braktisi këtë gjuhë çervishi që
ishte betuar publikisht se nuk do ta braktiste kurrë dhe
shkrimet e tij sërish u botuan ashtu si më parë në shqipe
letrare, por nganjëherë të mbingarkuara me barbarizma nga
gjuhë të huaja perëndimore, ndonëse ai nuk njeh mirë
ndonjërën prej tyre.
Kështu që Vladimiri nuk ka bërë ndonjë zbulim dhe nuk ka
përse shpreh gjithë atë kënaqësi se Myftaraj “çuditërisht
flet një gjuhë letrare të rrjedhëshme”. Ai është njeri i
lindur dhe i rritur në Shqipëri, mes njerëzve që flasin
shqip dhe jo i vetmuar si ndonjë ushtar japonez i mbetur në
xhunglat er Azisë Jug-lindore, ose në ishujt pa banorë të
Oqeanit Paqsor qysh nga mbarimi i LDB . Myftaraj kështu
fliste edhe kur mallkonte “gjuhën toske të bastarduar nga
grekët” dhe kërkonte të flitej e shkruhej vetem në një
gegërishte arkaike kishtare. Megjjithatë Myftaraj edhe pse
jeton prej vitesh në Tiranë nuk ka mësuar të flasë
rrjedhshën gjuhën letrare shqipe si i është dukur Vladimir
Karajt, ose si ia ka qejfi Vladimirit ta paraqesë para
opinionit. Gjatë bisedës në  “ Zonë e lirë” më 10 shkurt
2006 në TV “Klan” Myftaraj përsëri fliste me dialektalizmin
e tij të theksuar korçar siç e kemi njohur para 6 vitesh
dhe aspak më rrjedhshëm.
Kot është përpjekur “Standard” të fusë në standarde normale
të publicistikës një “vrasës me pagesë në publicistikë”.
Por edhe më kot e kanë ata që po e përdorin Kastriot
Myftarajn të kryejë misione të tillë të fëlliqur kundër
kundërshtarëve politikë, si në shkrimin për antisemitizmin
e Edi Ramës e të Erion  Veliajt . 

12 shkurt 2006                                            
   Abdi Baleta


Antimuslimani.

Po pija nji kafe me nji mik timin e bisedë mbas bisede ra
fjala tek karikaturat për profetin Muhamed a.s.
E drejta e shprehjes apo respektimi i të drejtave të të
tjerëve?
Cila ka ma randësi? Pyeti miku im. Në të drejtën e fjalës e
të shprehjes në perendim, hyn edhe e drejta e botimit të
revistave pornografike, vazhdoi ai , por nuk besoj se
perendimorët do të mirprisnin në këto botime të zinte vend
imazhi lakuriq i p.sh Nënë Terezës apo i shën Marisë. Unë
personalisht do të isha krejt kundër kësaj ultësije. Un do
i ndryja në burg ke so gazetarësh langaraqë që në këtë rast
do të fyenin shum rëndë besimtarët katolikë vazhdoi i
irituar miku im.
Mori edhe një kafe tjetër mbasi të parën e kapërdiu me dy
hurfa. Hajt… këta perendimorët se u paska perendu truni, e
në fund të fundit nuk dashkan të pyeskan për ndjenjat e
muslimanëve, po këta anal-istat tonë në Shqipëri cfar kan
që jan cuar në bisht kundër muslimanizmit?
Ishte shum i nxehur dhe po e ngrinte zërin miku im sa
njerëzit përreth filluan të kthejnë kokën.
Lëre i thashë se bisedojmë nji her tjetër. Të pijme kafetë
e le të ikim. A e din se cfarë shkruante Lesi te “Koha
Jonë” kundër muslimanëve? Po tek “Shekulli” a e din se
çfarë…? Po tek…
E mi numëroi një mori gazetash e anal-istash  që kan kohë
që vec se fyejnë Islamin e besimtarët muslimanë. Ishte shum
i revoltuar por kishte të drejtë.
E përcolla deri tek stacioni i trenit aty afër, e kundër
dëshires së tij u ndamë. Them kundër dëshires së tij, pasie pashë që kishte nevojë të fliste, të shfrynte. Dhe kishte
të drejtë.
Kur i dhashë dorën më tha se do të më shkruante një e-mail
për te plotsue çka la pa thanë. Të nesmen kur hapa
kompiuterin, pashë se me të vërtetë më kish shkruar.
Më kishte shkruar tekstualisht kështu:

I dashtun mik!
Meqë nuk më le të vazhdoja bisedën po të shkruaj diçka që
un mendoj rreth antimuslimanëve në vendin tonë.
Shih si e mendoj un nji antimusliman:
Antimusliman mund të jetë vetëm nji ateist i ndyrë.
Antimuslimani asht edhe antikristian, antibudist,
antiçifut, antihinduist e gjithçka tjetër. Antimuslimani
mund të ketë qenë dje spiju i sigurimit. Mund të jetë sot
asfalist, udëbëist, këgëbëist etj.
Antimuslimani asht qenie e përçudnuar, me turi prej derri,
tru prej gomari e zemer qeni. Ai mund të jetë i biri i
ndonjë putaneje brigadjere në kooperativë. Mund të jetë i
biri i ndonjë spijuni lagje a fshati, servil i operativit
të zonës. Mund të je të janullatist. Mundet me qenë omonist
a pëbëdënjëist. Mund të jetë minoritar grek a vllah. Mund
të kapardiset nepër studio televizive duke pirë duhan me
llullë thua se asht anglez e jo veç skraparli me mbiemër të
ndyrë. Antimuslimani mund të ketë për mbiemër emrin e
ndonjë kryeqyteti, psh atij të Maqedonise. Mund të jetë
piktor, ish i burgosur, i rrahur në rrugë por prap
antimusliman. Antimuslimani mund të quhet çfardo, psh mund
të quhet Kiço, Frrok, Nikollë, Preç, Broz, Moisi, Fatos por
edhe Ismail, Skënder, Sadik a diçka tjetër.
Mund të ketë e të mos ketë fis e farë. Mund të jetë kopil.
Mund të ketë vetëm motra e vëllazën prej nane, etj-etj.
Antimuslimani mund të jetë homoseksual apo i tërhequr nga
incesti. Mund të jetë marksist, komunist, nihilist-
masturbist, paneuropianist, ballkanist etj.
Antimuslimani asht askushi. Zero. Shkarpë. Ballgam-gëlbazë.
Ai asht pleh, horr,derr…

Të fala T .H.


Më erdh keq me të vërt etë për te. Ma shum u mërzita kur
mendova se kështu mund të ndjehen shum muslimanë të
devotshëm në Shqipëri, burra e gra, djem e vajza të
ndershëm, shqiptarë të vlerë. Askush, mendova nuk duhet
lejuar të fyej e nëpërkambë besimtarët muslimanë.
Ata(muslimanët) kah ana tjetër duhet të mësojnë me i dalë
zot vedit. Ata nuk duhet me harrue se i përkasin një feje
të ndritshme, të zbritur në tokë nga vet Allahu i
madhnueshëm përmes të zgjedurit të Tij profetit Muhamed
a.s. paqa e Zotit mbi te.

Adnan Ramadani

Nje kujtese per kujdes  
Grupit negociator.


Si çdo shqiptar, edhe unë i pres me padurim dhe ankth
bisedimet e Vjenës për statusin e Kosovës. Më duket se
zemra po më del nga vendi. Me këtë rast edhe unë nuk mund
të rri pa i thënë Grupit negociator nëpërmjet “Rimëkëmbjes”
nja dy fjalë urimi: Punë të mbarë dhe suksese, suksese,
suksese dhe një “porosi” të vonuar. Për të qenë i ndershëm,
porosi në nuk e kam tamam nga vetja ime; e kam nga historia.
Nga Historia e ngritjes së Shqipërisë Nanë vendosa të
përcjell një përvojë duke riprodhuar pa asnjë koment një
copëz nga “Kujtimet” e politikanit dhe diplomatit shqiptar
Mehdi Frashëri.
“Me Blinishtin bashkë, u nisëm nga Gjenova e Italisë për në
Gjenevë të Zvicrës. Në stacion doli na priti major Abrami,
që ishte ingliz dhe sekretar i seksionit politik të Lidhjes
së Kombeve. Na mbajti për drekë në restorantin afër
stacionit dhe pastaj u ndamë. Major Abrami ishte porositur
prej inglizëve që të përkrahte çështjet tona në Lidhjen e
Kombeve.
Atëherë direktor i minoriteteve ishte zoti Kolban, një
suedez nga nënshtetësia, njeri shumë i ëmbël dhe i drejtë,
siç janë popujt skandinavë. Sekretari i përgjithshëm i
Lidhjes ishte zoti Enric Drumont, me nënshtetësi inglize.
Blinishti ishte sekretar i përgjithshëm pranë Lidhjes së
Kombeve në Gjenevë dhe banonte në “Hotel de Russie”,
pran daj edhe unë rashë në këtë hotel, ku kishte ndenjur
edhe dërgata e parë shqiptare e kryesuar prej Imzot Fan
Nolit. Të nesërmen vajta e u poqa me zotin Enric Drumont,
me Kolbanin e me major Abramin.
Të pasnesërmen ishim të thirrur në këshill, që krysohej
prej ministrit të Jashtëm të Britanjës së Madhe, zoti E. J.
Belfour, një plak tepër simpatik dhe i ditur, dashamir për
shqiptarët, saqë kuptohej edhe nga fjalët, edhe nga gjestet
e tij.
Unë për herën e parë paraqitesha në Lidhjen e Kombeve
përpara diplomatëve më të mëdhenj të botës.
Qeveria shqiptare, simbas vendimit të Këshillit të Kombeve,
kishte adaptuar një ligj rreth organizimit të komuniteteve
fetare. Këtë ligj e kisha hartuar vetë, kur isha ministër i
Brendshëm, dhe i ishte paraqitur për dijeni Lidhjes së
Kombeve.
Pasi u dhashë shpjegimet e duhura, dola jashtë. Komisioni i
Lidhjes së Kombeve që kishte ardhur në Shqipëri, kishte
paraqitur raportin e vet për sa u përkiste minoriteteve.
Profesor Sederholmi, me qëllim që të emërohej nga ana e
Lidhjes si inspektor për aplikimin e dispozitave që u
përkisnin minoriteteve, kishte marrë edhe pëlqimin e Xhafer
Ypit (kryeministër i Shqipërisë-BXh) për këtë inspektim të
Lidhjes së Kombeve, por, meqenëse një gjë e tillë do të
çelte shumë plagë në Shqipëri, unë u fjalosa me Enric
Drumont-in, me zotin Kolban dhe me major Abramin, duke u
thënë se një inspektim permanent nuk ishte i pajtueshëm me
parimet e sovranitetit të një shteti dhe sidomos nuk kishte
asnjë precedent për shtetet e tjera që kanë minoritete
shumë më të rëndësishme, prandaj një gjë të këtillë nuk
mund ta pranonim (bold-BXh); sa për pëlqimin e
kryeministrit tonë, kjo do të ketë rrjedhur nga një
mosmarrëveshje. Profesor Sederholmi kishte rënë në “Hotel
de Bergues” dhe ishte i sëmurë. Vajta e poqa në shtrat dhe
i bëra fjalë se pëlqimi i kryeministrit rridhte nga
mosmarrëveshja, dhe qeveria, ashtu dh e parlamenti shqiptar,
nuk mund të pranonte një gjë të këtillë. Kurse në realitet
qeveria e atëhershme, për mungesë eksperience, e kishte
pranuar një gjë të këtillë.
Mbi këto veprime e demarshe, në vendimin e Këshillit
kontrollimi permanent u la jashtë, megjithëqë grekët kishin
bërë ç’ishte e mundur për ta futur këtë kontroll në
Shqipëri. (Mehdi Frashëri, “Kujtime (Vitet 1913 - 1933”
OMSCA-1, 2005, f. 140 - 142). 
Mu fiksua gjithë shqetësim ky pasazh qysh se pat filluar
zhurma e madhe për afrimin e ditës së bisedimeve për
zgjidhjen e statusit të Kosovës, por sidomos kur lexova
shkrimin e zotëri Mexhid Yvejsit nga Gjakova “Kosova hyri
në vitin e ri me iluzione të vjetra” botuar në “Rimëkëmbja”
të datës 24 janar 2006. “...Bisedimet nuk janë për statusin
e Kosovës, por për statusin e serbëve brenda në Kosovë”,
shkruan ai duke iu referuar një burimi diplomatik që më
përshkoi si një thikë e ftohtë. Nuk besoj të ketë përshkuar
nd onjë vend tjetër më shumë se sa Shqipërinë ajo “thika e
ftohtë e diplomacisë”. I përcjellim shqetësimin Grupit
negociator kosovar që të përpiqen sa të munden, të mos
lejojnë t’i ngulet Pavarësisë ndonjë gozhdë e madhe e
ndryshkur në faqe të murit në emër të mbrojtjes së të
drejtave të njeriut sa që, për ta shkulur më pas, ajo mund
të tërheqë pas vetes gjithë faqen e murit e të rrezikojë të
shëmbë krejt ndërtesën e Pavarësisë duke i zënë brenda
shqiptarët. Inshallah diplomacia nuk do t’i vënë mbi kurriz
të Pavarësisë ndonjë arkë me xhama për t’i bërë shqiptarët
të flasin me vete.

      Shkodër, 14 shkurt 2006                        Bajram XHAFA

Karikaturat për Muhamedin a.s., provokim kundër botës
islame


Botimi i karikaturave të Profetit Muhamed a.s. në një
gazetë daneze në shtator të vitit 2005 dh e ribotimi i
këtyre karikaturave në janar vitit 2006 në gazetat e shumë
vendeve evropiane, tregoi se sulmi dhe denigrimi i botës
islame është bërë preukopimi kryesor i Perëndimit, i cili
tashmë po tregon se nuk heq dorë nga skenarët për të
realizuar në mënyrë sa më perfekte këtë mision kaq të
rrezikshëm, qe është portreti i mllefit dhe urrejtjes që ka
ndaj botës myslimane.
      Karikaturat nuk ishin çikërrima, si do t’i quante një
gazetar i mediave shqiptare, por ishte një sulm  fyes dhe
denigrues me prapavijë të qartë politike qe është bërë
shumë e lexueshme nga të gjithë myslimanët.
Revanshi që ka marrë Perëndimi ndaj botës myslimane i dha
zemër edhe një shteti buburrec si Danimarka që të rrëmbejë
armët kundër myslimanëve, duke denigruar figurën e Profetit
Muhamed a.s.  i cili i solli njerëzimit fenë islame, këtë
shpallje hyjnore të Allahut të Madhërueshëm. Hedhja në
tregun mediatik të këtyre k arikaturave ka si qëllim që të
mbajë në këmbë dhe ta çojë më tej histerinë antiislame duke
synuar që penalizmi i myslimanëve të njohë vetëm kurbën e
rritjes dhe duke i siguruar të drejtën Perëndimit që të
sulmojë myslimanët, t’ua rrafshojë qytetet e tyre, shtëpitë
e tyre dhe ato të vdesin nën bombardimet e egra që po bën
Perëndimi “në emër të paqes”. Karikaturat që paraqesin
Profetin Muhamed a.s. me një çallmë ne koke dhe sipër saj
një bombe, janë fyerje dhe denigrim edhe për Allahun e
Madhërueshëm, qe e dërgoi ketë profet si udhëzues dhe
mëshirues për mbare njerëzimin.
Duke analizuar prapavijën politike të këtij akti, analisti
kosovar, Mylazim Krasniqi thotë  se  Danimarka mund të jetë
zgjedhur për të testuar myslimanët që të shihet “sa u mban
shpina” dhe sa janë në gjendje të reagojnë ndaj këtij
kamxhiku që Perëndimi ua “ngjeshi për shpinë” myslimanëve.
Për fatkeqësinë e atyre që përgatitjen ketë provokim,
mysl imanët nuk e duruan një goditje të tillë dhe shpërthyen
në protesta dhe demonstrata. Disa i quajtën të dhunshme,
por ne fakt ato ishin rezistenca  më e vogël që u be ndaj
një Perëndimi i cili sulmin dhe denigrimin ndaj botes
islame e ka bërë pikën më referuese në politikën e tij të
brendshme dhe të jashtme.
Këto demonstrata filluan në Palestinë dhe më pas shpërthyen
si një stuhi gjigande në të gjithë botën, duke tmerruar
Perëndimin me një unitet të hekurt që nuk ishte parë që nga
Lufta e Bosnjës ku selefitë, sunitë, shiitë ishin në një
llogore ngjitur me njëri-tjetrin duke mbrojtur vëllezërit e
tyre, myslimanët e Bosnjës. Ata që protestuan dhe vazhdojnë
janë gra, fëmijë dhe luftëtarë  të armatosur, duke treguar
se feja islame për ato është pjesa e jetës me të cilën ata
nuk tolerojnë dhe ata që “vënë dorën mbi fenë islame”
duhet të paguajnë një haraç të rëndë. Prandaj u doli tymi
në majë ambasadave daneze dhe norvegjeze në vendet me
popullsi myslimane  dhe qytetarët  e Perëndimit bënë gati
valixhet për tu larguar nga këto vende sepse e ndiejnë se
janë të padëshirueshëm duke qenë qytetarë të një bote që e
ka vënë veten në një pozicion lufte me botën islame.
Qeveria daneze nuk pranon të kërkojë falje duke u fshehur
pas sloganit “se liria e fjalës është themel i
demokracisë”. Prandaj dhe demonstratat vazhdojnë dhe askush
nuk mund të sigurojë se ku mund të ndalen. Myslimanët e
njohin Perëndimin për standarde të dyfishta në respektimin
e lirisë së fjalës dhe të  normave të demokracisë. Ndërkohë
në Itali dhe në Angli u ndaluan të shfaqeshin dy filma që
ulnin Tereza Bojaxhiun dhe Krishtin.
Me shumë të drejtë studiuesi i njohur Olsi Jazexhi thotë se
karikaturat për Profetin a.s. i kalojnë caqet e lirisë së
fjalës dhe vepra të tilla hyjnë në sferën e fyerjeve dhe të
denigrimit. Kurse për Mylazim Krasniqin liria e fjalës nuk
duhet të ndezë drit ë jeshilë për ide raciste dhe fashiste
që Perëndimi po shpalos ndaj myslimanëve, duke kërkuar të
bëjë të ligjshme thënien e presidentit Bush  se lufta
kundër terrorizmit  nuk do të ndalet deri në fitoren e
plotë të forcave antiterror (lexo nënshtrimin, shkatërrimin
e myslimanëve që krishtërimi dhe çifutëria të marshojnë në
rrugë të asfaltuar dhe pa gropa).
Karikaturat testuan, jo vetëm myslimanët por edhe qeveritë
e Perëndimit dhe më gjërë. Britania dhe SHBA i dënuan
karikaturat duke i quajtur provokuese sepse nuk deshën të
ashpërsohen sulmet ndaj ushtarëve që luftojnë në Irak dhe
Afganistan “për të sjellë paqen dhe demokracinë”. Sipas
qeverive perëndimore myslimanët janë fyer, por  gjithashtu
edhe shtypi i lirë. Pra thikën ta ngul dhe pastaj ta mjekon
plagën (po shpëtove nga plaga). Kurse ambasadori  danez në
Tiranë  tha se karikaturat ishin fyese, por edhe
demonstratat janë fyese. Në fakt taktika  për të  barazuar
viktimën me kriminelin janë të njohura nga politika   e
Perëndimit dhe më mirë se askush këto standarde vlerësimi I
njohu populli boshnjak  dhe ai kosovar të cilët i panë
luftëtarët e tyre të lirisë në gjyqet e Hagës përkrah
kriminelëve serbë  dhe kroatë që bënë krime ndaj tyre, që
nuk mbesin pas atyre që bënë  nazistët  ndaj çifutëve.
Prandaj nuk mund të krahasohet një shtet buburrec me
figurën më të kompletuar që ka nxjerrë njerëzimi, kemi
parasysh vendin e parë që zë Profeti a.s. në botimin e
librit  te 100 figurave më të shquara të historisë së
njerëzimit, për të cilin është e pamundur të mos jenë në
dijeni ato që botuan karikaturat dhe ato që qëndrojnë pas
tyre.
Liria e fjalës nuk duhet të përdoret për të  provokuar dhe
për të denigruar. Me të drejtë gazeta angleze “Ekonomisti”
shkruan se më asnjë vend të botës nuk lejohet  liria e
plotë e fjalës. Nga ky këndvështrim gazetari Apolon Baçi do
të deklarojë se askush nuk ka të drejtë ligjore të fyej dhe
të provokojë religjionet fetare. Propozimi i presidentit të
Iranit për të nxjerrë në tregun mediatik  një karikaturë
për Holokaustin i bëri “Baballarët” e lirisë së fjalës “ të
flasin me vete” duke e quajtur “një benzinë që po I hidhet
zjarrit” të cilin ato vetë e ndezën dhe për fatin e tyre
të  keq  po e shohin veten në mes të këtij zjarri.
Qëndrimi që mbajtën  mediat shqiptare  në lidhje me botimin
e karikaturave ishte shqetësues sepse ato i shtuan pikët
atyre që botuan karikaturat, duke arsyetuar se nuk duhet të
preket liria e fjalës. Ato u gjetën kështu të zbuluara dhe
të gjithë patën rastin të shohin portretin  e tyre
antiislam dhe tepër vasal ndaj atyre që nuk po pushojnë së
provokuari botën islame. Mediat e shkruara ishin të gatshme
edhe t’i ribotonin këto karikaturat. Gazeta “Standart”
deklaroi se d o ti botojë. Arsyeja pse nuk u ribotuan
karikaturat  në Shqipëri tregon se autorët e vërtetë të
tyre nuk guxuan   të testojnë myslimanët shqiptarë sepse
patën frikë “të zgjonin luanin nga gjumi”. Dhe copa që do
të mbetej në dhëmbët e luanit do të ishte “bukur e madhe”.
Po këto media të dyshimta për pavarësinë e tyre treguan
“habi”  për demonstratat që ndezën botën flakë duke akuzuar
demonstruesit myslimanë se edhe ato paskan djegur flamuj të
shteteve perëndimore dhe i kanë hak karikaturat. Na bëri
shumë përshtypje pozicioni jo i qartë  i analistit Alban
Bala në një bisedë televizive i cili e quajti cinizëm dhe
paçavure idenë për një karikaturë për Holokaustin, duke
harruar se në ato karikatura është denigruar Profeti a.s.
ndaj të cilit toleranca është zero, sepse ai i përcolli
njerëzimit një shpallje hyjnore, e cila është shpëtimi i
vërtetë i njerëzimit.
Por ajo që i tronditi  myslimanët shqiptarë në Shqipëri
është deklarata e kryeministrit Berisha i cili tha se liria
fetare është e barabartë me lirinë e shtypit  dhe kjo është
vlerë e demokracisë. Ai dënoi protestat në botën islame
duke u fokusuar në skenat e dhunshme dhe anashkaloi fyerjen
dhe provokimin që iu bë myslimanëve. Ky qëndrim iu bëri të
qartë myslimanëve shqiptarë se ato janë të zbuluar dhe të
pambrojtur nga kjo qeveri, e cila  po tregon qartë se është
pjesë e kamufluar e këtij provokimi, që qarqe të fuqishme
ndërkombëtare po u bëjnë myslimanëve. Zoti na ruajë nga
ndonjë konvertim inkonjito të tipit Rugova të kryeministrit
shqiptar për tu salduar fort në politikën shqiptare. Një
kryeministër  që ka mbi kokë një shenjtore të krishterë e
ka shumë të vështirë të flasë për të vërtetën e
karikaturave që botuan gazetat evropiane.
Duket se të vërtetën për karikaturat e dha komandanti i
rezistencës në Irak, Al Sader i cili deklaroi se :
“Karikaturat j anë pjesë e kryqëzatës  që po bën Perëndimi
ndaj botës islame”. Është e rëndësishme që të bëhet i
njohur edhe qëndrimi i institucioneve islame dhe i
besimtarëve  ndaj atyre që denigruan dhe fyen Profetin a.s.
përmes karikaturave. Duke përjashtuar deklaratën e KMSH dhe
të Forumit Mysliman Shqiptar, reagimet e tjera ishin të
zbehta. Ato reaguan më shumë duke diskutuar  me
njëri-tjetrin, në  bisedat fetare nëpër xhamia përmes
fjalës së imamit në hytben e xhumasë.
Reagimet përmes mediave dhe demonstratave paqësore të
myslimanëve do të ishin veprime krejt normale, sepse sulmi
kundër figurës se Profeti a.s. është një sulm edhe ndaj
myslimanëve shqiptarë sepse Muhamedi a.s. nuk është profet
vetëm i atyre që nuk po i ndahen demonstratave, por edhe i
myslimanëve shqiptar. Ka shumë mundësi që klima antiislame
i ka trembur dhe te shqetësuar  ato po  shohin një
president dhe një kryeministër që janë në opozitë të hapu r
me myslimanët shqiptarë. Mendojmë se të drejtën që përdorin
ata për të sulmuar myslimanët duhet ta përdorim edhe ne
myslimanët për tu mbrojtur.
Shqetësues po bëhet fakti se Perëndimi po toleron sulmet
kundër botës islame dhe po i penalizon  reagimet me
karakter mbrojtës të botës islame. Këtë duhet ta kenë të
qartë myslimanët në të gjithë botën kur shohin t`iu bien
mbi koka bomba, kur shohin fëmijë që vdesin nga uria  e
bllokadave, kur shohin t`iu përdhunohen gratë dhe motrat e
tyre dhe kur bëhen dëshmitarë të akteve poshtëruese ndaj
tyre siç ishin karikaturat që bëri Perëndimi ndaj Profetit
Muhamed a.s. , të cilin Allahu e lartësoi me misionin
hyjnor më të madhërishëm se misionet e profetëve të tjerë
që ishin para tij. Allahu ua ndriçoftë rrugën dhe mendjen
besimtarëve myslimanë në misionin e tyre të lartë  për t`i
dalë zot fesë islame dhe për të bërë që planet e atyre që
duan rrënimin e fesë islame të drejtohen ku ndër vetë atyre
që i hartojnë dhe i thurin ato plane.

Dt. 14.02.2006                     Selim Gokaj



Liri e shprehjes apo diktature e ”lirisë së shprehjes”

As vetë karikaturisti nuk e imagjinonte, ndërkohë që lapsi
i tij rrëshqiste në letrën e bardhë, se kjo vepër jashtë
naivitetit që ai po realizonte, do ta ngrinte në një
shkallë apo nivel më të lartë, dashurinë e muslimaneve për
profetin e tyre si dhe kureshtjen e mijërave të tjerëve për
të ditur rreth këtij njeriu të madh. Pak kush më parë e
njihte gazetën “Jylland Posten” e cila po ashtu nuk e
kishte imagjinuar se sa një bum i tillë gazetaresk do të
kthehej në një torturë të vërtetë mediatike. Është i
çudistshëm fakti se si përzgjidhet blasfemia për të matur
shkallën e lirisë së shprehjes në disa vende të caktuara.
Blasfemia është blasfemi dhe liria e shprehjes është liri eshprehjes. Këta janë gjëra të ndara. Përqeshja, tallja,
poshtërimi nuk janë kritere për të vlerësuar arritjet e
lirisë së të shprehurit, përkundrazi në mos për të
vërtetuar degradimin e saj. Liria e shprehjes është ajo
kategori e të drejtës cila futet në liritë relative. Liria
e mendimit është ajo kategori e të drejtës që futet ne
liritë absolute si liri personale e çdo individi për t’iu
qasur botës që e rrethon. Ndërsa, liria e shprehjes nuk
mundet asesi të jetë absolute sepse kushtëzohet nga faktorë
morale e shoqërore dhe e bën atë relative në sajë të
kushteve dhe konjukturave të realitetit. Kështu çdonjëri
nga ne ka mendime të ndryshme për persona të ndryshëm, por,
të shprehurit ndaj tyre varet nga marrëdhëniet shoqërore
dhe kriteret etiko-morale, duke bërë kështu që shpesh herë
në mes të menduarit të tij dhe të shprehurit të ketë
diferenca të mëdha. Tani shohim se me rastin e karikaturave
apo blasfemive të tjera të çdo ane qof shin, duan që lirin e
shprehjes, nga një liri relative ta kthejnë në një liri
absolute dhe lirinë e mendimit nga një liri absolute dhe e
pakufizuar në një liri relative sipas tekave të grupimeve
të caktuara, duke prishur kështu natyrshmërinë e përbërjes
së njeriut dhe të marrëdhënieve shoqërore. Liria e
shprehjes është një nga shtyllat e demokracisë, po ashtu
siç është edhe liria e besimit. Për sa kohë që të dyja
mendohej se shkonin paralel askush nuk shqetësohej për
vijueshmërinë e tyre, tani që me këtë rast këto të dyja nga
keq impostimi i tyre u përplasën, lindi pyetja, liri e
shprehjes apo liri e besimit? Ato janë të pandara nga
njëra-tjetra brënda një konteksti të caktuar. Ndarja
mekanike e lirisë së shprehjes nga besimi (të paktën ai
islam) dhe absolutizimi i i saj, çon në dogmatizim të kësaj
të fundit dhe çdo dogmatizim ka premisa për t’u
kthyer në diktat. Kështu mund të themi se nëse vazhdohet
me absolutizim të pakufi të li risë së shprehjes duke mos
përcaktuar limite njerëzore, rrezikojmë ta kthejmë lirinë e
shprehjes nga shtylla e demokracisë në godinën e diktatit,
të një diktati “ të lirisë së shprehjes”. Natyrisht secili
nga ne edhe pse ne disa raste nuk duam ta pranojnë e dime
që në marrëdhëniet shoqërore ka kufinj të mirëpërcaktuar,
ka një kuadër etiko-moral i cili respektohet pikërisht për
të ruajtur thurjen sociale në rastin më të keq, dhe për të
përmirësuar dhe ngritur në një nivel më të lartë shoqërinë,
në rastin më të mirë. Ndaj edhe karikatura të tilla
absolutisht nuk tregojnë ndonjë fitore të demokracisë në
kontekstin e lirisë së të shprehurit, por vetëm na kujtojnë
të gjithëve ne, se kufiri për të cilin folëm më lart, është
cënuar. Dhe kur kufinjtë cënohen e kemi shumë të vështirë
të parashikojmë pasojat. Prandaj në përgjithësi morali i
gjithë kësaj që ndodhi na kujtoi se shoqëria njerëzore dhe
bota muslimane në veçanti e ka kufiri n e vet të
mirëpërcaktuar dhe se liria e e shprehjes mbi të gjitha
duhet të jetë bashkëudhëtare me përgjegjshmërinë. Pasojat
të gjithe ne i pamë. Pjesa më e madhe e besimtarëve
muslimanë nuk mund të pajtohen me aktet e dhunshme të bërë
nga disa grupime të caktuara në disa zona të nxehta të
vendeve muslimane të cilat tymin e luftës e transformuan
për pak ditë në tymin e djegies së përfaqësive diplomatike
skandinave. Duke i dhënë material kamerave “të uritura” në
kërkim të hijeve të fondamentalizmit. Bota muslimane ka
patur reagime
shume më diplomatike dhe shumë më të efektshme se ato që
na servirën monopolistët e lajmit në botë. Me muaj të tërë
një lëvizje e fuqishme diplomatike u shoqërua edhe me një
lëvizje të fuqishme të titullarëve të fesë për të shpjeguar
në mbarë botën realitetin rreth figurës së Profetit Muhamed
dhe se fitilat e bombat janë pajisje ushtarake dhe nuk kanë
gjë të përbashkët me mësimet e fesë. Paraleli zma të tipit
“muslimanë barbarë” të bërë nga ndonjë gazetar në Shqipëri
i tipit Babaramo, që mundohet që të kuptojë botën vetëm me
5 pyetje, janë patetike dhe tregojnë se mllefi vazhdimisht
i bën striptizë injorancës së thekur që vegjeton në kokën e
tij për çështje të tilla. Ndaj edhe përgjegjshmëria është
kriter bazë që kërkohet nga gazetarët dhe opinionistët jo
vetëm në raste të tilla por gjatë gjithë punës së tyre
normale. Është për t’u përshëndetur deklarata e
Kryeministrit danez Rasmussen në lidhje me karikaturat, e
lëshuar para një muaji ku ndër të tjera thuhej: “…Në një
deklaratë për shtyp mbrëmë “Jylland Posten” i kërkoi falje
botës muslimane…. Me anë të kësaj deklarate dua të theksoj
mendimin tim personal se unë respektoj ndjenjat fetare të
njerëzve të tjerë. Si rrjedhim, unë për veten time nuk do
të zgjidhja kurrë të përshkruaja simbolet fetare në këtë
mënyrë…. Dua të theksoj se Qeveria Daneze dënon çdo lloj
shprehjeje, vep rim apo shenjë si përpjekje për të
demonizuar grupet e njerëzve mbi bazën e besimit të tyre
fetar apo prejardhjes etnike. Është një lloj gjëje që nuk i
takon një shoqërie e cila është e bazuar mbi respektin për
qëniet njerëzore individuale…. Liria e shprehjes dëmtohet
në përmasa shumë të mëdha nëse flamurin e mbrojtjes së saj
e merr fanatizmi kulturor i cili nga ana e vet prodhon
efektin e kundërt me lirinë e shprehjes. Ashtu është gabim
për ata që mendojnë se liria e shprehjes dhe demokracia
duhet te merren herë pa here në provim duke futur si tezë
provimi, blasfeminë apo poshtërimin ndaj kolosëve të
njerëzimit. Kjo më tepër ngjan me një eksperiment pervers
për të testuar më shumë se sa lirinë e shprehjes, rënien e
lirë të shoqërisë njerëzore drejt humbjeve të vlerave.
Provimin e vet demokracia e kalon duke garantuar liritë
themelore të njeriut, ku e drejta për pacënueshmërinë dhe
integritetin moral të tij është pjesa më e rën dësishme e
saj dhe treguesi kryesor i limiteve të pashkelshme.



__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com





SPONSORED LINKS
Tek Albanian Learn albanian
Albanian dating

Telefonieren Sie ohne weitere Kosten mit Ihren Freunden von PC zu PC!
Jetzt Yahoo! Messenger installieren!

SPONSORED LINKS
Tek Albanian Learn albanian
Albanian dating

YAHOO! GROUPS LINKS


olsi.rm | 6 Mar 06:54 2006
Picon

Fwd: Zagarët e Maqedonisë

--- In alb-muslimnews <at> yahoogroups.com, Olsi <olsi <at> ...> wrote:

Zagarët e Maqedonisë

Olsi Jazexhi

Në Turqinë e sotme, për shqiptarët ekzistojnë një mori
stereotipesh të cilat e kanë origjinën që në kohët e
Perandorisë Osmane. Njëri dhe më i famshmi është i
ashtuquajturi `arnaud inadi' apo inati i shqiptarit, ndërsa
tjetri është koncepti i `pashës kaurr'. Ky i fundit
historinë e tij e ka në shekullin e 17të kur Mehmet
Qyprilliu ishte kryevezir i perandorisë. Në këtë kohë, në
Anadoll, një pasha me emrin Abaza Hasan ishte rebeluar dhe
kërcënonte ekzistencën e perandorisë. Për të mposhtur
kryengritjen, perandorisë i duheshin njerëz të aftë,
luftarakë por edhe të pashpirt. Për më tepër në krah të
Abaza Hasanit kishte disa mijëra xhelalinj, leventë,
fshatarë e të tjerë të cilët kërkonin që sulltani të
reformonte perandorinë. Kërkesat e popullsisë ishin të
drejta dhe për këtë Abaza Hasanin e mbështetën masa të
gjera popullore. Megjithatë, Mehmet Qyprilliu ishte i
vendosur për të shtypur revoltën. Por ngaqë turqit vetë nuk
pranonin të luftonin kundër vëlla-vëllasë, Qyprilliu thuhet
të ketë rekrutuar një numër të madh mercenarësh shqiptarë,
ndër të cilët edhe disa kapudanë të krishterë. Me ata ai
arriti që jo vetëm të shtronte Anadollin por edhe të bënte
një masakër të paparë duke vrarë dhe dërguar në Stamboll
mbi 12,000 koka hoxhallarësh, mësuesish dhe bujqish rebelë.
Kjo masakër është regjistruar dhe trashëguar në memorinë e
popullit turk deri në ditët tona, dhe për këtë termi `gjaur
pasha' ka mbetur i gjallë në memorinë turke, si simboli më
real i pashpirtësisë dhe krimit i cili lidhet me shqiptarin
e pafe. Mercenarizmi ka qënë një nga profesionet më të
vjetra të shqiptarëve. Ai është përdorur nga shqiptarët kur
latinët pushtuan dhe dogjën perandorinë bizantine. Shumë
nga arvanitasit e Greqisë të cilët deri në ditët tona, në
Kalabri, por edhe në Greqi, i këndojnë të `Bukurës More'
janë pasardhës të këtyre mercenarësh që hynë në shërbim të
katalanëve për të shtypur popullatat bizantine. Megjithatë
mercenarizmi është një profesion që të ha kokën. Kështu që
kur osmanët nisën pushtimin e Greqisë, njerëzit që vuajtën
më shumë nga ky pushtim ishin vetë mercenarët shqiptarë, të
cilët urreheshin sa nga grekët vendas aq edhe nga turqit. 
Mbi mercenarizmin e shqiptarëve ka folur gjatë edhe Sami
Frashëri në veprat e tij, kur shpjegon se turku te
shqiptari gjeti njeriun më të mirë për të vrarë, mbytur dhe
goditur. Kjo sindromë e mercenarizmit dhe e konceptit të
`gjaur pashës' shihet edhe në ditët e sotme në politikën
shqiptare. Sot shqiptarët kanë politikanë por edhe letrarë,
që janë të gatshëm që vendin ta kallin në flakë nëse një
fuqi më e madhe ju kërkon kështu. Një gjë të këtillë
politikanët tanë e kanë bërë në 1991, 1997, por po e bëjnë
edhe sot, kur shqiptarëve po ju mohojnë lidhjet e tyre
historike me kulturën e islamit. Një gjë të këtillë kanë
bërë edhe ministrat tanë sa në qeverinë Berisha aq edhe ato
të mëparshme socialiste, ku me urdhër të perandorisë që sot
sundon Ballkanin, shkatërruan ekonominë, ushtrinë dhe
arritjet strategjike që vendi ynë i vogël ndërtoi me mund
shumë vite më parë.
Një miku im nga Xhafa, i quajtur Izrael Shamir përpara disa
kohësh, ndërsa habitej kur mësonte se në botë kishte edhe
shqiptarë anti-Bushistë, si për inatin tim më shkruante se
nga observimet e tij kishte arritur në konkluzion se
shqiptarët janë njerëz që historikisht kanë qënë yzmetqarë
të perandorive. Shqiptarët dhe hebrejtë i dashurojnë
perandoritë – më thoshte ai – megjithëse, këta dy popuj
kanë një ndryshim të madh, pse ndërsa çifutët bëhen kokat e
perandorive, shqiptarët bëhen zagarët e saj.
Përpara fillimit të luftës në Irak, shqiptarët renditeshin
si populli me pro-amerikan në të gjithë botën pas Izraelit,
i cili kishte qëllime strategjike për luftën në Orient.
Mercenarizmi shqiptar pro-perëndimit është agresiv edhe
sot, në një kohë kur e gjithë bota e ka kuptuar që lufta në
Irak nuk ishte tjetër gjë por vetëm se një krim kundër
njerëzimit. Megjithatë politikanët tanë si speciet më të
rralla të mercenarizmit në Evropë, kënaqen kur shohin
mercenarët tanë, sa në Mosul, Kabul dhe Kandahar. Sikur të
mos ju bëj aspak përshtypje agresioni që sot zhvillohet në
Irak, për politikën shqiptare mercenarizmi është objekt
adhurimi dhe krenarie. Këtë fakt e kanë vënë në dukje edhe
shumë shkrimtarë të huaj përgjatë historisë. Një shembull i
këtillë gjendet te Aleksandër Dymaja për shembull, i cili
në romanin Ali Pasha thotë se `shqiptarët janë një popull
bandit që adhurojnë hajdutin... dhe se babai nuk ja jep
vajzën për grua shqiptarit nëse ky nuk vjedh në fshatin
fqin'. Për mercenarizmin e shqiptarit në histori, Sami
Frashëri kujton se një virtyt tjerë që shqiptarët kanë
dëshmuar përgjatë historisë, ka qënë edhe përcarja dhe
dëmtimi i vetvetes. Këtë gjë në kohët tona ne e vënë re me
politikëbërësit tanë, të cilët pasi kanë shkatërruar
shtetin shqiptar, i kanë vjedhur këtij thesarin, nderin dhe
pavarësinë, tashmë kanë ndërmarrë një ofensivë histerike
kundër identitetit tonë kulturor: islamit. Duke u bërë
mercenarë të projekteve ideologjike që synojnë të
c'islamizojnë popullin shqiptar dhe zhytur muslimanërinë e
botës në një sundim total nga imperializmi, karikaturat e
politikës sonë që nga Shkupi e deri në Tiranë lehin poshtë
e përpjetë kundër muslimanëve që refuzojnë të jenë
politikisht korrekt me ligjet e perandorisë së globalizmit.
Me largimin e Karaxhiçit dhe Millosheviçit nga sundimi i
shqiptarëve, perandoria globale e perëndimit po rekruton
islamurrejtës mes vetë shqiptarëve të Ballkanit. 
Islamurrejtësit tanë, jo vetëm që muslimanëve ju mohojnë të
drejtën për të qënë pjesë e botës globale të umetit
islamit, por shkojnë deri aty sa të sulmojnë shkollarët e
islamit apo edhe demonstrimet fetare të shqiptarëve në
Ballkan. Ish-titistët dhe enveristët e politikës tonë, duke
filluar që nga Arbër Xhaferri me Menduh Thacin e deri të
Ismaili Kadare, Paskal Milo dhe soji i tij greko-vllah i
Tiranës, në të njëjtën mënyrë si `gjaur pasha' historik po
dëshmojnë shpirtin antihuman të mercenarizmit global që ata
mbartin. Kontigjenti i mercenarëve maqedonas me Arbër
Xhaferrin dhe Menduh Thaçin, të cilët ndërsa përpara
kontrollit që qendrat e katolicizmit dhe ortodoksisë
ushtrojnë mbi të krishterët shqiptarë, rrinë sus, po
tregohen se janë të aftë të lëshojnë ofensivat më vrastare
kundër muslimanëve të tyre shqiptarë. Këta dy misionarë të
strapacuar të perëndimorizmit, jo vetëm që ju kërkojnë
shqiptarëve si Enver Hoxha dikur, që të mos agjërojnë
publikisht siç ndodhi në Tetovë gjatë Ramazanit të kaluar,
apo të mos demonstrojnë kundër blasfemive anti-profetike,
por histeria dhe agresioni i tyre shkon aq larg saqë
kërkojnë të nxisin edhe politikat shtetërore në Ballkan,
për të dhunuar dhe sfiduar besimtarët dhe botën ku ata
jetojnë. Idetë e Fatos Nanos dhe Ilir Kullës për izolim të
muslimanërisë shqiptare nga bota e islamit, sot lakohen me
forcë nga dy lakejtë e Maqedonisë, të cilët ashtu si
mercenarët e lashtësisë, dëshmojnë që për disa interesa
meskine janë të gatshëm të sulmojnë trashëgiminë më të
shenjtë por edhe më sublime të kombit shqiptar; islamin. 

__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around 
http://mail.yahoo.com

--- End forwarded message ---

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/


Gmane