Arben Nelku | 5 Oct 22:27 2005

Fashizm: Want to check your e-mail in Italy? Bring your passport.

Want to check your e-mail in Italy? Bring your passport.

Sofia Celeste | The Christian Science Monitor | October 5 2005

Looking out over the cobblestone streets of Rome's Borgo Pio neighborhood, Maurizio Savoni says he's closing his Internet cafe because he doesn't want to be a "cop" anymore.

After Italy passed a new antiterrorism package in July, authorities ordered managers offering public communications services, like Mr. Savoni,to make passport photocopies of every customer seeking to use the Internet, phone, or fax.

"This new law creates a heavy atmosphere," says Savoni, his desk cluttered with passport photocopies. He is visibly irritated, as he proceeds to halt clients at the door for their ID.

Passed within weeks of the London bombings this summer, the law is part of the most extensive antiterror package introduced in Italy since 9/11 and the country's subsequent support of the Iraq war.

Though the legislation also includes measures to heighten transportation security, permit DNA collection, and facilitate the detention or deportation of suspects, average Italians are feeling its effect mainly in Internet cafes.

But while Italy has a healthy protest culture, no major opposition to the law has emerged.

Before the law was passed, Savoni's clients were anonymous to him. Now they must be identified by first and last name. He must also document which computer they use, as well as their log-in and log-out times.

Like other owners of Internet cafes, Savoni had to obtain a new public communications business license, and purchase tracking software that costs up to $1,600.

The software saves a list of all sites visited by clients, and Internet cafe operators must periodically turn this list into their local police headquarters.

"After 9/11, Madrid, and London, we all have to do our utmost best to fight terrorism," says a government official who asked not to be named.

Italy claims that its new stance on security led to the arrest of Hussein Osman, also known as Hamdi Issac - one of the men behind the failed bombing of the London underground July 21.

"Hamdi was well known to our security people and had relatives here with whom he communicated, in some form," says the government official in an e-mail interview.

But Silvia Malesa, a young Internet cafe owner in the coastal village of Olbia, Sardinia, remains unconvinced.

"This is a waste of time," says Ms. Malesa in a telephone interview. "Terrorists don't come to Internet cafes."

And now, would-be customers aren't coming either, say Savoni and Malesa. Since the law was enacted, Savoni has seen an estimated 10 percent drop in business.

"So many people who come in here ask 'why?' and then they just leave," Savoni says.

Most tourists who wander in from the streets, he explains, leave their passports at home or are discouraged when asked to sign a security disclaimer.

Savoni says the new law violates his privacy, comparing it to America's antiterrorism law that allows authorities to monitor Internet use without notifying the person in question.

"It is a control system like America's Patriot Act," he says.

Groups like the American Civil Liberties Union have criticized the Patriot Act because it permits the government to ask libraries for a list of books someone has borrowed or the websites they have visited.

Under Italy's new antiterror legislation, only those who are on a black list for terrorist connections are in danger of having their e-mails read, according to the government official.

Interior Minister Giuseppe Pisanu has declared Italy will stop at nothing to fight terror.

"I will continue to prioritize action to monitor the length and breadth of the country, without ever underestimating reasonably reliable reports of specific threats," said Mr. Pisanu in a Sept. 29 interview with Finmeccanica Magazine. Pisanu has also called for developing sophisticated technology to combat terror on Italian soil.

"There is no doubt that, to achieve maximum efficiency, we need the support of the best technological applications," Pisanu affirmed.

As a result, Pisanu has formed the Strategic Anti-terrorism Analysis Committee, which aims to examine and take action against all terror threats.

Due to new measures, more than 25 Islamic extremists were arrested on Italian soil in 2005, according to the Interior Ministry. The ministry also reported that they are conducting "rigorous surveillance" of high-risk areas of terrorist activity and over 13,000 strategic locations in Italy. On Aug. 12 and 13 alone, a reported 32,703 checks were carried out on suspicious individuals.

Despite the inconvenience, most Italians seem relatively unfazed by the law.

"If I am not doing anything wrong, fundamentally nothing is going to happen to me," says Mauro Pallotta, a young artist, after checking his e-mail at Savoni's cafe.

Find your next car at Yahoo! Canada Autos

Tek Albanian Learn albanian
Albanian music Albanian english Albanian dating


Arben Nelku | 5 Oct 22:28 2005

Peak Oil is a Corrupt Globalist Scam

Peak Oil is a Corrupt Globalist Scam

Steve Watson, Alex Jones & Paul Watson | October 04 2005

They make the profits on creating artificial scarcity.

"Peak oil" is pure military-industrial-complex propaganda.

Publicly available CFR and Club of Rome strategy manuals from 30 years ago say that a global government needs to control the world population through neo-feudalism by creating artificial scarcity. Now that the social architects have de-industrialized the United States, they are going to blame our economic disintegration on lack of energy supplies.

Globalization is all about consolidation. Now that the world economy has become so centralized through the Globalists operations, they are going to continue to consolidate and blame it on the West's "evil" overconsumption of fossil fuels, while at the same time blocking the development and integration of renewable clean technologies.

In other words, Peak oil is a scam to create artificial scarcity and drive prices up. Meanwhile, alternative fuel technologies which have been around for decades are intentionally suppressed.

This year in particular we have seen a strong hike in oil prices and are being told to simply get used to it because this is the way it is going to be. In the wake of Hurricanes Katrina and Rita

Find your next car at Yahoo! Canada Autos

Tek Albanian Learn albanian
Albanian music Albanian english Albanian dating


Arben Nelku | 5 Oct 23:35 2005

Catholic Church no longer swears by truth of the Bible

The Times October 05, 2005,,13509-1811332,00.html

Catholic Church no longer swears by truth of the Bible

THE hierarchy of the Roman Catholic Church has published a teaching document instructing the faithful that some parts of the Bible are not actually true.

The Catholic bishops of England, Wales and Scotland are warning their five million worshippers, as well as any others drawn to the study of scripture, that they should not expect “total accuracy” from the Bible.

“We should not expect to find in Scripture full scientific accuracy or complete historical precision,” they say in The Gift of Scripture.

The document is timely, coming as it does amid the rise of the religious Right, in particular in the US.

Some Christians want a literal interpretation of the story of creation, as told in Genesis, taught alongside Darwin’s theory of evolution in schools, believing “intelligent design” to be an equally plausible theory of how the world began.

But the first 11 chapters of Genesis, in which two different and at times conflicting stories of creation are told, are among those that this country’s Catholic bishops insist cannot be “historical”. At most, they say, they may contain “historical traces”.

The document shows how far the Catholic Church has come since the 17th century, when Galileo was condemned as a heretic for flouting a near-universal belief in the divine inspiration of the Bible by advocating the Copernican view of the solar system. Only a century ago, Pope Pius X condemned Modernist Catholic scholars who adapted historical-critical methods of analysing ancient literature to the Bible.

In the document, the bishops acknowledge their debt to biblical scholars. They say the Bible must be approached in the knowledge that it is “God’s word expressed in human language” and that proper acknowledgement should be given both to the word of God and its human dimensions.

They say the Church must offer the gospel in ways “appropriate to changing times, intelligible and attractive to our contemporaries”.

The Bible is true in passages relating to human salvation, they say, but continue: “We should not expect total accuracy from the Bible in other, secular matters.”

They go on to condemn fundamentalism for its “intransigent intolerance” and to warn of “significant dangers” involved in a fundamentalist approach.

“Such an approach is dangerous, for example, when people of one nation or group see in the Bible a mandate for their own superiority, and even consider themselves permitted by the Bible to use violence against others.”

Of the notorious anti-Jewish curse in Matthew 27:25, “His blood be on us and on our children”, a passage used to justify centuries of anti-Semitism, the bishops say these and other words must never be used again as a pretext to treat Jewish people with contempt. Describing this passage as an example of dramatic exaggeration, the bishops say they have had “tragic consequences” in encouraging hatred and persecution. “The attitudes and language of first-century quarrels between Jews and Jewish Christians should never again be emulated in relations between Jews and Christians.”

As examples of passages not to be taken literally, the bishops cite the early chapters of Genesis, comparing them with early creation legends from other cultures, especially from the ancient East. The bishops say it is clear that the primary purpose of these chapters was to provide religious teaching and that they could not be described as historical writing.

Similarly, they refute the apocalyptic prophecies of Revelation, the last book of the Christian Bible, in which the writer describes the work of the risen Jesus, the death of the Beast and the wedding feast of Christ the Lamb.

The bishops say: “Such symbolic language must be respected for what it is, and is not to be interpreted literally. We should not expect to discover in this book details about the end of the world, about how many will be saved and about when the end will come.”

In their foreword to the teaching document, the two most senior Catholics of the land, Cardinal Cormac Murphy-O’Connor, Archbishop of Westminster, and Cardinal Keith O’Brien, Archbishop of St Andrew’s and Edinburgh, explain its context.

They say people today are searching for what is worthwhile, what has real value, what can be trusted and what is really true.

The new teaching has been issued as part of the 40th anniversary celebrations of Dei Verbum, the Second Vatican Council document explaining the place of Scripture in revelation. In the past 40 years, Catholics have learnt more than ever before to cherish the Bible. “We have rediscovered the Bible as a precious treasure, both ancient and ever new.”

A Christian charity is sending a film about the Christmas story to every primary school in Britain after hearing of a young boy who asked his teacher why Mary and Joseph had named their baby after a swear word. The Breakout Trust raised £200,000 to make the 30-minute animated film, It’s a Boy. Steve Legg, head of the charity, said: “There are over 12 million children in the UK and only 756,000 of them go to church regularly.

That leaves a staggering number who are probably not receiving basic Christian teaching.”



Genesis ii, 21-22

So the Lord God caused a deep sleep to fall upon the man, and while he slept he took one of his ribs and closed up its place with flesh; and the rib which the Lord God had taken from the man he made into a woman and brought her to the man

Genesis iii, 16

God said to the woman [after she was beguiled by the serpent]: “I will greatly multiply your pain in childbearing; in pain you shall bring forth children, yet your desire shall be for your husband, and he shall rule over you.”

Matthew xxvii, 25

The words of the crowd: “His blood be on us and on our children.”

Revelation xix,20

And the beast was captured, and with it the false prophet who in its presence had worked the signs by which he deceived those who had received the mark of the beast and those who worshipped its image. These two were thrown alive into the lake of fire that burns with brimstone.”


Exodus iii, 14

God reveals himself to Moses as: “I am who I am.”

Leviticus xxvi,12

“I will be your God, and you shall be my people.”

Exodus xx,1-17

The Ten Commandments

Matthew v,7

The Sermon on the Mount

Mark viii,29

Peter declares Jesus to be the Christ

Luke i

The Virgin Birth

John xx,28

Proof of bodily resurrection


Find your next car at Yahoo! Canada Autos

BeqirS | 6 Oct 01:35 2005

Presidenti Bush vlereson kontributin e myslimaneve ne SHBA

Presidenti Bush vlereson kontributin e myslimaneve ne SHBA




VOA: Presidenti amerikan George Bush vleresoi kontributin e amerikaneve te besimit islam, ne nje mesazh me rastin e fillimit te muajit te shenjte te Ramazanit. Presidenti tha se Amerika eshte e bekuar, pasi ka perfituar nga puna e individeve te te gjitha besimeve. Ai u percolli pershendetjet e tij myslimaneve te Amerikes, te cilet perbejne nje komunitet shume te larmishen ne Shtetet e Bashkuara.

Ndoshta askund ne bote komuniteti mysliman nuk ka nje larmi te tille si ne Shtetet e Bashkuara, ku pjesetaret e ketij komuniteti vijne nga vende te ndryshme dhe u perkasin racave te ndryshme. Ky komunitet ka afrikano-amerikane, latine dhe te bardhe te konvertuar ne fene islame, te cilet festojne se bashku Ramazanin. Myslimanet e Amerikes, numri i te cileve mendohet te jete diku nga 3 deri ne 7 milion vete, e ndjejne edhe me shume lidhjen mes tyre ne qendrat e kultit. Ja si shprehet Dr. Abdullah Khouje, president i Qendres Islamike ne Uashington:

“Njerez nga e gjithe bota mblidhen ne nje vend dhe te gjithe ndjehemi te njejte, pavaresisht nga rajonet e largeta gjeografike nga jemi me origjine.”- thote ai.

Me shume se 2 mije xhami dhe qendra islamike ne mbare Shtetet e Bashkuara u ofrojne besimtareve myslimane ne Shtetet e Bashkuara mbeshtetjen e nevojshme gjate Ramazanit. Samir Salah eshte president i Dar Al hijra:

“Nje nder sherbimet baze gjate muajit te Ramazanit eshte t’i mbledhim njerezit se bashku veçanerisht gjate Iftarit. Kjo financohet nga organizatat bamirese.”-thote zoti Salah.

Gjate Ramazanit myslimanet e Amerikes marrin pjese ne lutjet e pernatshme, i kushtojne kohe reflektimit shpirteror dhe agjerojne si dhe ushtrojne akte te tjera vete-kontrolli per te treguar perkushtimin e tyre ndaj Zotit. Vitet e fundit atyre u eshte shtuar edhe nje detyre tjeter. Robert Marro eshte nje ish-diplomat amerikan, i cili eshte konvertuar ne mysliman:

“Duhet te shkosh te takohesh me fqinjet, t’u shpjegosh per fene islame, te mesosh se çfare mendojne ata per kete fe, ne menyre qe te kapercehen paragjykimet.”- thote zoti Marro.

Xhamite dhe qendrat islame hapin dyert per te gjithe amerikanet, pavaresisht nga besimi fetar, gjate muajit te Ramazanit. Dr. Shaker El Sayed eshte Imami i Dar Al Hijras:

“Ne kemi Iftar ne xhami edhe per fqinjet tane te besimeve te tjera, dhe vihemi ne kontakt me organizata jo-myslimane, qofte kisha, sinagoga dhe organizata te tjera te shoqerise civile per t’u shpjeguar se çfare perfaqeson Ramazani.”- thote Imami.

Ky muaj i shenjte eshte nje mundesi e re per myslimanet qe te pastrojne shpirtin, te tregojne zemergjeresi duke dhuruar per organizatat bamirese dhe t’i kujtojne botes kuptimin e vertete te islamit si nje besim paqeje dhe tolerance

Tek Albanian Learn albanian
Albanian music Albanian english Albanian dating


BeqirS | 6 Oct 19:17 2005

Under Secretary Burns Briefing on Travel to Brussels and the Balkans

Notice to the Press                                                                   
  Office of the Spokesman                                                               
  Washington, DC                                                                        
  October 6, 2005                                                                       
                      &nbsp ;                                                                 
  Under Secretary Burns Briefing on Travel to Brussels and the Balkans                  
  Under Secretary of State for Political Affairs Nicholas Burns will brief the          
  press on Friday, October 7 at 9:30 a.m. in the Press Briefing Room (room 2209)        
  to preview his October 10-14 trip to Brussels and the Balkans.                        
            &n bsp;                                                                           
  In Brussels Under Secretary Burns will participate in a special meeting of the        
  North Atlantic Council to discuss Kosovo and Afghanistan.  With stops in              
  Sarajevo, Pristina and Belgrade, the Under Secretary will meet with local             
  leaders and representatives of international organizations to discuss our             
  vision for Kosovo's future, including support for the start of final status           
  talks this fall if the results of Ambassador Kai Eide's review are sufficiently       
  positive, and the need for all parties to work together towards a better              
  future, including delivering Ratko Mladic, Radovan Karadzic, Ante Gotovina and        
  other indicted war criminals to the Hague for justice.                                
  Media representatives may attend this background briefing upon presentation of        
  one of the following:  (1) a U.S. Government-issued identification card               
  (Department of State, White House, Congress, Department of Defense, or Foreign        
  Press Center), (2) a media-issued photo identification card, or (3) a letter          
  from their employer on letterhead verifying their employment as a journalist,         
  accompanied by an official photo identification (driver's license or passport).       
                  &nb sp;                                                                     
        &n bsp;                                                                               
                                                                                  &nbsp ;     
  Released on October 6, 2005         

Arben Nelku | 6 Oct 22:49 2005

Expose deceptions by governments and media. News You won't find on Zionist controlled BBC&CNN even on Al-Jazeera (The 'Other' Side of the News)

Dead  because of a lie. Dead because selfish people in government wanted a war and lied to get one, aided by selfish people in the media WHO TOOK MONEY FROM GEORGE BUSH TO LIE TO THE AMERICAN PEOPLE. The government and the media traded the blood of these young Americans for their personal gain. Look at their faces. How can you not be angry?
Posted Oct 6, 2005 01:00 PM PST

Posted Oct 6, 2005 12:58 PM PST

This is Rove's fourth Grand Jury appearance.

Karl, now is the time to save your own ass and put the blame where it belongs.

THE FEDERAL BUREAU OF Investigation had a hand in the leak of classified information to Philippine officials, and tried to cover up when it was exposed to the media by suing its agent, according to retired Navy Commodore Rex Robles.

"My assumption is that it's a controlled leak gone wrong," Robles, chief of the Philippine military intelligence service's domestic section in 1968-72, said yesterday in a phone interview.

Posted Oct 6, 2005 12:56 PM PST

Posted Oct 6, 2005 10:58 AM PST

"Evil men obsessed with ambition and unburdened by conscience must be taken very seriously, and we must stop them before their crimes multiply."
Posted Oct 6, 2005 10:56 AM PST
Category: DUBYA

How odd. That's exactly what I have been saying all along!!

Posted Oct 6, 2005 10:52 AM PST

"We have the back-hoe standing by now!"

Posted Oct 6, 2005 10:46 AM PST

Posted Oct 6, 2005 10:44 AM PST
Category: ECONOMY

Posted Oct 6, 2005 10:43 AM PST
Category: DUBYA

Let's see YOUR kids sign up, then.

Iraq's Prime Minister Ibrahim Jaafari on Thursday rejected accusations that Shi'ite Muslim Iran was interfering in Iraq's internal affairs.
Posted Oct 6, 2005 10:40 AM PST
Category: IRAN

"They are TOO, dammit!" -- Official White Horse Souse

Posted Oct 6, 2005 10:29 AM PST

Billions for war, billions for Israel. Tough shit Americans; you're not even on the scope any more since your elections got "Diebolded".

The Senate faces a confrontation with the House over a $440 billion military spending bill that, despite White House opposition, would impose restrictions on the treatment of terrorism suspects.
Posted Oct 6, 2005 10:22 AM PST

They know torture is going to be an election issue next year.

Because I intend to MAKE it one!

Anyone want to watch a movie? I sure wish we could...but unfortunately, the FBI confiscated all of the security tapes from Memorial Stadium, immediately upon their arrival at the scene of Saturday's mystery explosion, just 100 yards away from thousands of Sooner fans.
Posted Oct 6, 2005 10:12 AM PST

Posted Oct 6, 2005 10:06 AM PST
Category: DUBYA

That appears to be her only real qualification for the job!

Posted Oct 6, 2005 09:59 AM PST
Category: DUBYA

US Vice-President Dick Cheney has said that the US must be prepared to fight the war on terror for decades.
Posted Oct 6, 2005 09:52 AM PST
Category: WAR/DRAFT

As long as it’s profitable, eh, Dick? And where are your kids and grandkids? Have they not signed up for your “noble cause”?

Posted Oct 6, 2005 09:51 AM PST
Category: 911

Between slowing growth, signs of flattening or falling property prices, still-high energy costs, rising measures of upstream inflation and Washington's continued inability to run anything approaching a sensible fiscal policy, there is plenty for Wall Street to be worried about without even mentioning Richard Fisher.
Posted Oct 6, 2005 09:50 AM PST
Category: ECONOMY

A federal judge scolded the Justice Department yesterday for failing to stop leaks describing former Army scientist Steven J. Hatfill as a "person of interest" in the investigation of the anthrax attacks.
Posted Oct 6, 2005 09:48 AM PST

Someone inside the DoJ was working to keep the focus on Steven Hatfill and off of Philip Zack, even though there was no evidence at all that Hatfill was involved with the Anthrax letters. In contrast, Dr. Zack was caught on the security system entering the storage area where the Anthrax used in the letters was kept, without proper authorization and AFTER being fired from his job over a racially motivated attack on an Egyptian co-worker. But Zack was never investigated, just given a new job out at Dugway. Meanwhile, fanned by leaks and the accusing finger of Dr. Barbara Rosenberg, the FBI made Hatfill's life a living hell and ruined his career.

Now think about this while the FBI looks the other way and whistles. What if another Zack works at the lab in the next story down?

Americans don’t need to wait for a flu virus to mutate. Infectious disease specialists, working in a semi-secure laboratory at a Midwestern university have already done it ahead of nature. These American researchers obtained the viral particles from the H5N1 Spanish flu virus that killed millions worldwide and altered one of its ten genes, making it far more dangerous and virulent than any influenza virus in nature. The idea was to figure out how to make a vaccine against it. But the very idea such a virus even exists gives most people the shivers.
Posted Oct 6, 2005 09:43 AM PST

There is a problem with that last part. Why make a vaccine for a virus that exists nowhere except the lab? Plus, any vaccine they make for their "Satan bug" is not likely to be effective against other virus mutations, with the probability of effectiveness unrelated to the virulence.

British Prime Minister Tony Blair said on Thursday that evidence pointed to Iran or its Lebanese Hizbollah allies as the source of explosives used in roadside bombs in Iraq, although Britain did not have conclusive proof.
Posted Oct 6, 2005 09:39 AM PST
Category: IRAN

"That evidence ... did not have conclusive proof"? What possible evidence can one have that is nor proof? Absent proof, it's not evidence, merely an accusation, and as this article confirms further in, that's all it is, an accusation. ABSENT proof.

That's how we got suckered into Iraq, remember Mr. "Dodgy Dossier"?

Posted Oct 6, 2005 09:36 AM PST

Okay, yeah, right, we believe THAT one! Now ask them what disinformation they fed TO the spy to issue from the Office Of Special Plans where the spy worked? You know the office; the one all the since-discredited claims about Iraq's WMDs were coming from?

Threats by the European Union and the United States have left no room for constructive talks over Iran’s nuclear dossier, Iranian chief nuclear negotiator Ali Larijani said on Thursday.

“As long as there are threats, no constructive contents can be followed in the talks,” Larijani told state television.

Posted Oct 6, 2005 09:34 AM PST
Category: IRAN

Posted Oct 6, 2005 09:31 AM PST
Category: DUBYA

"And we'll nuke anyone who doesn't see it my way!"

Posted Oct 6, 2005 09:30 AM PST

Is a frog’s backside watertight?

Venezuela bank shift sets dollar's lower course Thursday
Posted Oct 6, 2005 09:30 AM PST
Category: ECONOMY

... which shows how weak the dollar is, and may inspire other nations that do not approve of the US Government's belligerence to follow suit.

Asian stocks buckled on Thursday under the weight of heavy Wall Street losses and worries about rising U.S. inflation and interest rates, while oil slumped to a two-month low after data showed falling U.S. oil demand.
Posted Oct 6, 2005 09:28 AM PST
Category: ECONOMY

Posted Oct 6, 2005 09:15 AM PST
Category: DUBYA

Bush lied, and kids died. No moral American can support Bush and the illegal war he started with his lies. No moral American can allow themselves to be an accessory to that war by sending their children to die in it, or paying for the bullets and bombs with their taxes.

Cogent is offering any Level 3 user who can't get to Cogent sites free Internet service for a year, in an attempt to attract its rival's customers.
Posted Oct 6, 2005 09:13 AM PST

Of course George W. Bush will blame it all on the war and two hurricanes. In fact, it's a direct result of his own flawed economic policies and the "borrow and spend" lifestyle he sparked, not only within government, but consumers as well.
Posted Oct 6, 2005 09:08 AM PST
Category: ECONOMY

The operation, using the corporate name Pydia, Inc., promised the elimination of debt by December with the help of an unidentified national “bank” specializing in “debt forgiveness.” The defendants claimed the scheme was possible because the “bank” would profit from the venture through “fractional banking” or “debt forgiveness” banking practices. However, to become enrolled, consumers would be required to wire a one-time $5,000 fee to an account in the name of “Del Sur International Holdings,” which the Attorney General’s investigators traced to Panama.
Posted Oct 6, 2005 09:07 AM PST

The college is examining its practice of allowing both groups to set up inside in such close proximity to each other and recruiters, Garber said.

But it cannot ban military recruiters; to do so would violate a federal mandate and would mean a loss of more than $7 million in financial aid, she said.

Posted Oct 6, 2005 09:02 AM PST

Posted Oct 6, 2005 08:58 AM PST
Category: IRAN

Israel previously bombed Iraq's reactor, claiming it was being used to make nuclear weapons. In the aftermath of the US conquest, it is clear that this was not the case. Now Israel makes the same claims about Iran and prepares to carry out an act of war against Iran. Iran will wish to retaliate against Israel, and Israel has bought your kids from the US Congress to use as human shields.

Nice, huh?

By infecting mice, the researchers found several features that increased the virus' virulence.
Posted Oct 6, 2005 08:48 AM PST

Oooh, goodie! And thanks for telling "Al Qaeda" where to look!

Both the FBI and CIA are calling it the first case of espionage in the White House in modern history.
Posted Oct 6, 2005 08:37 AM

Find your next car at Yahoo! Canada Autos

Tek Albanian Learn albanian
Albanian music Albanian english Albanian dating


Arben Nelku | 6 Oct 23:26 2005

Rothschild Bank AG Zurich tied to Calvi Murder and P2 Masonic Lodge


Rothschild Bank AG Zurich tied to Calvi Murder and P2 Masonic Lodge



The New York Press

Money Changes Everything



by, Michael Yockel

When the cops finally nabbed Juerg Heer on Oct. 4, 1997, he was warming his bones in the southern Thai resort town of Hat Yai. Located on the Gulf of Siam not far from the Malaysian border, Hat Yai was millions of miles, at least figuratively, from Heer’s home in Zurich, the starting point of an on-the-lam odyssey that lasted nearly five years. During that time, the 61-year-old former senior Swiss banking officer chugged through Italy, Turkey and Azerbaijan before settling in Thailand.

Back in the summer and fall of 1992, Heer stood at ground zero of a cataclysmic scandal that roiled the privately held Rothschild Bank AG Zurich, a branch of the vast, respected and centuries-old European financial house built by the aristocratic Rothschild family. After serving for more than 20 years with the bank (opened in 1968), the last nine as its credit manager, Heer was dismissed in June 1992. Rothschild officials accused him of taking what they termed up-front "kickbacks" in exchange for making unsecured and unapproved loans to German-born Canadian real estate magnate Karsten von Wersebe–agreements that ultimately resulted in a $155 million loss to the bank when von Wersebe's house-of-cards property empire toppled in 1991.

Detained by the Swiss district attorney's office in late July 1992, Heer was held in custody–but never criminally charged–while the government investigated the bank's allegations. Rothschild Bank AG Zurich contended that Heer fraudulently pocketed more than $20 million from his dealings with von Wersebe, working outside the knowledge of its board and auditors, then misrepresenting his actions when confronted with the $155 million ledger debit. (Additionally, he supposedly broke Swiss Banking Commission regulations by lending more than 20 percent of the bank's capital to one client, von Wersebe.) While Heer acknowledged receiving the $20 million, he explained that the money derived from "commissions" on transactions wholly endorsed by his superiors.

Either way, he knew how to spend it, purchasing 80 vintage automobiles, an enviable collection of modern art, a small flotilla of boats and cellars brimming with fine wines in his luxuriously furnished homes in Switzerland and Spain.

Herr Heer saw himself as a scapegoat, a sacrificial lamb offered up by the bank's new broom, chairman Sir Evelyn de Rothschild, who took over from longtime chairman Baron Elie de Rothschild in July 1991. Released from "investigative arrest" in October 1992, Heer fought back, disregarding the Swiss financial fraternity's unwritten vow of silence: he blabbed to U.S., German, Swiss and Italian newspapers about a multitude of convoluted and hair-raising improprieties, irregularities and outright illegalities at the bank, which reached all the way up to Baron Elie and vice chairman/former general manager Alfred Hartmann.

Heer launched his opening salvo in November, telling the Swiss paper Sonntagszeitung, "I was part of a criminal system," then proceeding to relate how the Zurich bank, renowned for managing the accounts of Europe's richest families, had routinely concealed the assets of its clients, many of them Italian, by setting up shell corporations under its trusteeship.

According to Heer, it worked like this: a client signed over his assets to a trustee–sometimes someone at the bank such as Baron Elie, Hartmann or himself, sometimes a dependable outside associate–with the proviso that they could be bought back in the future at an agreed-upon price. Then the assets were transferred to a holding company established by the bank. One such phony firm, the Panama-based Orion, was a popular destination; Orion, in turn, begot offshore subsidiaries for similar purposes. In this way clients avoided taxes and other monetary controls back home, while bank officers, Heer included, netted millions in handsome commissions for services rendered. This, Heer asserted, was standard operating procedure, as were the labyrinthine loans he made to von Wersebe and others.

Occasionally foreign tax officials became suspicious. In one case, Heer recalled, he flew to Rome, where he knowingly lied in court in an effort to allay concerns about the true ownership of Italy's sixth-largest insurer. When Baron Elie declined to comply with a similar summons, Heer added, the Italian judges flew instead to London, where the baron plied them with food and drink and falsehoods before sending them on their way singing "For he's a jolly good fellow." Heer also tarred Hartmann, who in addition to his positions at the Zurich bank served as chairman of the Swiss branch of the notorious and now-defunct Bank of Credit & Commerce International; Heer alleged that Hartmann used the familiar dummy-company stratagem to funnel BCCI money from Nigeria.

Just warming up, Heer got personal, accusing Baron Elie of keeping a stable of mistresses, one of whom bore him a child.

Most sensationally, Heer recounted a potboiler indirectly connecting his bank to the death of Roberto Calvi, chairman of the collapsed Banco Ambrosiano, who was found dangling under London's Blackfriars Bridge in June 1982, his pockets filled with bits of bricks and $15,000 in sundry currencies. Later that same year an associate of a higher-up in Italy's banned P2, the shadowy Masonic lodge with ties to the Mafia, phoned Heer requesting his participation in a secret mission. After giving his assent, Heer received at the bank an envelope containing half of a torn dollar bill, plus a leather suitcase. A few days later two men arrived at the bank driving an armored Mercedes; one of them produced the matching half of the dollar. Heer duly delivered the suitcase. Shortly thereafter, in a conversation with his P2 contact, Heer inquired as to the nature of the mysterious exchange, and was in formed that the suitcase had been stuffed with $5 million in P2 cash–"money for the killers of Calvi."

Not surprisingly, Rothschild Bank AG Zurich senior staffers went into damage-control overdrive denying Heer's allegations. "It's all nonsense," one groused to London's Sunday Times in February 1993. "This man is a compulsive liar."

True or false, Heer's revelations succeeded in sending some of the bank's more jittery clients scurrying for the exits, as they withdrew their money and deposited it elsewhere. Sir Evelyn reacted swiftly, hiring a p.r. firm to quell the brouhaha. "What Heer is saying is blackmail," he huffed to The Wall Street Journal in December 1992, while suggesting that Heer's intent was to steer the bank toward a substantial out-of-court settlement. "He's trying to muddy the waters to [imply] that it was all crooked. But it wasn't."

Turning up the heat, the bank sued Heer for violating client confidentiality. This merely pissed him off even more. "I'll spoil this show for them," he railed to the WSJ. "You can be sure of that."

No idle saber-rattler, Heer popped up in a Zurich probate court in December to testify against his former employer in a messy inheritance case concerning the disputed billion-dollar estate of Count Corrado Agusta, deceased scion of a family that owned an Italian helicopter manufacturer. Agusta's widow, Contessa Francesca, from whom he separated in 1986, claimed that Rothschild Bank AG Zurich had conspired with Riccardo Agusta, the count's son from an earlier marriage and his principal heir, to conceal a considerable portion of her husband's assets after his death in 1989. Italian law entitled the contessa to at least one-third of the estate. Under oath, Heer swore that the bank's attorney had connived with Riccardo to deny Francesca her rightful inheritance.

Then, clutching his passport, Heer took off for a holiday in Thailand, agreeing to return for a March 1993 court hearing in connection with the fraud charges leveled against him. But when he failed to show in March, an international warrant for his arrest was issued, and Heer began his four-and-one-half-year fugitive's existence.

Born into a prosperous Zurich banking family in 1936, Juerg Heer initially worked for Swiss Bank Corp., where his performance caught the eye of then-Rothschild Bank AG Zurich general manager Gilbert de Botton. In 1972, after the two men met at a dinner party tossed on behalf of Andy Warhol, de Botton wooed Heer from Swiss Bank Corp. (De Botton left for a post in London in 1981, replaced by Hartmann.) Heer thrived under de Botton's mentorship, immersing himself in a pampered lifestyle. In 1974, for example, he bought the first of his parking lot's worth of vintage cars: a 1954 Mercedes 300. Later he added a clutch of Ferraris. "Money was always important for me," he told the Journal. "I have always had so many hobbies." Well, yes, including collecting art: Heer set about acquiring works by Warhol, Alberto Giacometti and Jean Tinguely, among others.

All the while he savored his proximity to his baronial boss. "I admired Elie," Heer confided to the WSJ. "He is a huge showman, and somehow my role model. He was a royal crook, and I helped him. I found it marvellous."

Still, Heer's status did not exempt him from Baron Elie's occasional tirades. At a restaurant conclave arranged by Heer for the bank's board of directors, Baron Elie reportedly berated Heer, finding the establishment substandard. This unfortunate dining decision so infuriated the baron that he threatened to dismiss Heer, who survived only after his colleagues intervened to save his job the following day.

Ultimately, though, it was Sir Evelyn, and not Baron Elie, who sacked Heer and attempted to characterize him as a rogue run amok, a knave who deceived the bank's unsuspecting board regarding his loan activities. This approach garnered little sympathy among Zurich's banking home guard.

"They are foreigners and foreigners never make it in Zurich," one local banker divulged anonymously to London's Daily Telegraph in February 1993. As Sir Evelyn and his gray-suited brigade manned battle stations, the locals shook their heads, admonishing, as the unnamed source told the Telegraph, "Why didn't you do it the Swiss way? Why didn't you send this man to some island somewhere, make him comfortable, and make sure he never came back to talk?" That probably would have suited Heer just fine. But Rothschild officials refused to allow him to make off with what they considered the wages of pecuniary sin, and he, after telling tales out of class, vamoosed: to Italy, to Turkey, to Azerbaijan and, finally, in the summer of 1996, back to Thailand. After 16 months there, however, Heer apparently wore out his welcome with someone. Quite suddenly, Thai tourist police, working with Swiss co ps and Interpol, pinched him in early October 1997, charged him with immigration violations and shipped him to a Bangkok detention center for illegal aliens. One of his protectors, it would appear, had finked on him.

At first Heer admitted to entering Thailand on a bogus Hungarian passport, but, fearful of repatriation to Switzerland, he soon changed his story, and at four separate hearings he denied unlawful immigration. To help jog his memory, Thai authorities relocated him to Lad Phrao jail, north of Bangkok. A month there took its toll. In late November a visibly exhausted, wan and thin Heer finally pleaded guilty in a Bangkok court, which fined him $75, handed him a 30-day suspended sentence, and turned him over to Swiss policemen to be escorted home.

Although a month's stay in the squalor of a Thai jail no doubt proved extremely unpleasant, it did not alone account for Heer's poor physical condition: Sometime during his flight from the law he had developed AIDS. So a Swiss judge placed him in protective custody in a Bern hospital until he recovered sufficiently to stand trial. When he finally came before a Zurich district court in September 1998, the formerly combative Heer, now 62 and enfeebled by the disease, readily confessed to embezzling 55 million Swiss francs ($33 million) from Bank Rothschild AG Zurich between 1986 and 1992. When questioned by the court's judge about his alleged misconduct, Heer repeatedly responded, "I don't want to recall it all. But it must be right if you say so."

Accordingly, the court found him guilty. It also fined him $7350 for 1) participating in a scheme that attempted to extort cash from three former bank clients during his time on the run, 2) using forged passports and 3) breaching bank confidentiality rules. Added to that were court fees of $22,000. Final sentence for his multiple transgressions: four years in prison (the district attorney had asked for six), with the nine months Heer spent in detention awaiting trial put toward time served. He immediately gave his benediction to the sentence, promising not to appeal.

Paroled last year, Heer emerged to live primarily at Zurich Lighthouse, an AIDS hospice, where he died, age 65, on Feb. 21.

"The bank won't survive," Heer hissed to The Wall Street Journal in late 1992. "They don't want to close it, but I will make sure of it." Fall guy or wise guy, he was wrong nonetheless. The bank endured. He didn't.

Find your next car at Yahoo! Canada Autos

Senad Makovic | 7 Oct 14:53 2005


PROFECI:Kërcënime boshe


(a)"Por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqës sepse DITËN që do të hash prej saj KE PËR TË VDEKUR ME SIGURI."ZANAFILLA 2:17


Kundërshtohet nga:


(b)"Kështu Adami jetoi gjithsej NËNTËQIND E TRIDHJET VJET;pastaj vdiq."ZANAFILLA 5:5

Cudi!Në gjuhën e Zotit(?)"në ditën"nuk do të thotë "pikërisht atë ditë"por shekuj me vonë(?).

Sipas Biblës së Shenjtë,djalli ishte më i vërtetë rreth pasojave të ngrënies së "frutit të ndaluar",ai e ka siguruar Evën


(c)"Atëherë gjarpri i tha gruas:Ju s’keni PËR TË VDEKUR ASPAK."ZANAFILLA3:4




PROFETË(POR TË ZHVESHUR):Nëse të tillë janë priftërinjtë,Zoti e bekoftë Kongregacionin


(a)"Dhe(Noeut)piu verë e u deh,dhe U ZHVESH në mes të çadrës së tij."ZANAFILLA9:21


(b)"Edhe ai(Sauli) i hodhi rrobat e tij dhe bëri profeci përpara Samuelit,dhe qëndroi i shtrir LAKURIQ për tokë tërë atë ditë dhe tërë atë natë.Prandaj thuhet:Edhe Sauli figuron midis profetëve?"1SAMUELIT 19:24


(c)"…Sa i nderuar ka qenë sot mbreti i Izraelit (Davidi)që u ZBULUA para syve të shërbëtoreve të shërbëtorëve të tij,ashtu siç do të ZBULOHET një harbut!"2SAMUELIT 6:20


(d)"Pastaj Zoti tha:Ashtu si shërbëtori im Isaia shkoi LAKURIQ dhe zbathur gjatë tre vjetëve…"


"…të rinj dhe pleq LAKURIQ dhe të zbathur VITHEZHVESHUR për turp të Egjiptit."ISAIA20:3-4


Me respekt.

Senad  Makoviq

Yahoo! for Good
Click here to donate to the Hurricane Katrina relief effort.

Olsi | 7 Oct 21:01 2005

RIMEKEMBJA 04/ 10/ 2005 [ i ]


Viteve nëntëdhjeta me ramjen e sistemit totalitar komunist
edhe trojet tona shqiptare u përballën me valët e reja të
demokracisë perëndimore. Ardhja e demokracisë u prit nga
populli ynë i përvuajtur si ardhje e”mesihut” shpëtimtarit
pas një periudhë gjysmëshekullore totalitare. Me vendosjen
e sistemit pluralist shumëpartiak edhe në hapësirën tonë
populli e priti me shumë gëzim se më në fund do të vijë në
shprehje të plotë konkurrenca e ideve, mendimeve, aftësive
intelektuale dhe kreative të njerëzve të radhitura në
subjektet politike.
      Në shtetin amë shqiptar në Shqipëri u formuan shumë
subjekte politike të ndryshme shqiptare, por që në fillim
në skenën politike u kristalizuan dy subjekte kryesore
politike që nga fillimi i krijimit të tyre e gjer në ditët
e sotshme  shënuan dhe tronditën politikën shqiptare në
Shqipëri, Partia Demokratike (PD-ja) dhe Partia Socialiste
(PS-ja). Në Kosovë pas luftës së Kosovës të viteve
1998-1999 dolën në skenë shumë subjekte politike të
porsaformuara por dy subjekte u veçuan që nga fillimi e
gjer në ditët e sotshme të veprimit të tyre politik, Lidhja
Demokratike e Kosovës (LDK-ja) dhe Partia Demokratike e
Kosovës (PDK-ja), njashtu edhe në Maqedoni në skenën
politike aktuale kemi dy forca kryesore shqiptare Bashkimi
Demokratik për Integrim (BDI-ja) dhe Partia Demokratike
Shqiptare (PDSH-ja). Populli me votën e lirë ia ka shprehur
besimin për udhëheqje dhe mbarëvajtje të suksesshme të
institucioneve shtetërore, zhvillimeve ekonomike, shkencore
 politike e kulturore në shërbim të popullit e të vendit.
      Por realiteti aktual me të cilën ballafaqohet populli
ynë i përvuajtur është diç tjetër. Në Shqipëri të dy
subjektet kryesore PD-ja dhe PS-ja gjatë gjithë kohës së
veprimit të tyre politik tërë potencialin e vet mendor,
intelektual e shpenzuan në akuzat e njërit ndaj tjetrit
duke përdorur veprime jashtë logjikës së shëndosh
njerëzore, e bile  duke përdorur edhe metoda tjera jo
demokratike për të ardhur në pushtet siç veproi PS-ja në
vitin 1997, duke lanë anash nevojat politike, ekonomike,
shoqërore, zhvillimore  dhe shtetërore të shtresave të
gjera shoqërore.
 Gjithashtu edhe në Kosovë akuzat e dy subjekteve kryesore
LDK-së e PDK-së për një copë”pushtet” në jo shtet të
Kosovës ku pushtetin absolut e ka UNMIK-u ka shkuar aq larg
sa që s’mund të paramendon se kjo do të mund të ndodh. Por
në Kosovë ndodhi edhe një absurd i llojit të veçantë i cili
i ka befasuar me të madhe analistët politik që merren me
studime rrënjësore politike, si u bë që vetëm në Kosovë
subjekti politik i dalur nga lufta të mposhtet nga subjekti
politik pacifik. Në të gjitha ish republikat e dala nga ish
Jugosllavia duke u nisur nga Sllovenia, Kroacia, BeH,
Serbia, Mali i Zi e Maqedonia kanë ngadhënjuar forcat
politike të dalura apo që e kanë udhëhequr luftërat. “A do
të thotë kjo ne si popull në Kosovë jemi me kapacitet të
vogël të dijes, me vetëdije edhe kombëtare,edhe qytetare,
edhe njerëzore, edhe politike në një shkallë shumë të ultë”
siç pat deklaruar veprimtari politik Adem Demaqi në një
kolumne të vetë. Po më duket se plotësisht e ka qëlluar dhe
ka pasur të drejtë. Në Maqedoni akuzat e tilla kanë shkuar
aq larg sa që PDSH-ja e ka akuzuar BDI-në se i vetmi shkas
i luftës së UÇK-së në Maqedoni nuk qenka për pozitën e
barabartë të popullit shqiptar në Maqedoni, por marrja e
një copë kulaçi nga pushteti në Maqedoni që i takojnë
shqiptarëve nga ana e BDI-së. Kurrgjë më mirë nuk është
situata edhe me subjektet politike në Male të Zi ku tek
40.000 shqiptar janë prezentë 4 subjekte politike
shqiptare, njashtu edhe në Luginë të Preshevës ku në 60.000
shqiptar gjithashtu veprojnë 4-5 subjekte politike
         Për të qenë shteti i fortë dhe stabil duhet të
plotësojë këto tri parakushte themelore: besim të fortë,
politikë të mençur dhe ekonomi të fortë. Vallë, a do të
munden në një të ardhme të afërt subjektet tona politike
shqiptare të arrijnë të krijojnë dhe të aplikojnë në vepër
këto tri kushte themelore që të jetë shteti stabil dhe i
fortë. Presim të shohim.
         Poashtu  këto valët e reja te demokracisë
perëndimore sollën edhe risi në aspektin kulturor tek
shqiptarët. Gjersa tek populli shqiptar gjatë gjithë kohës
së kaluar kanë qenë prezentë vetëm kultura islame, katolike
dhe ortodokse, sot kemi prezentë falë shoqatave të ndryshme
të ardhura si nga Perëndimi ashtu edhe Lindja në fillim në
Shqipëri, më vonë në Maqedoni si dhe pas luftës në Kosovë
lëvizje, rrymime, drejtime të reja në kuadër të kulturave
fetare. Edhe pse gjatë gjithë kohës së prezencës së
krishterimit në trojet shqiptare kanë qenë veprues rriti
katolik dhe ortodoks, sot kemi prezencën e lëvizjeve dhe
rrymimeve sikurse që është protestantizmi, adventizmi,
baptizmi, dëshmitarët e Jehovës etj. Njashtu që nga pranimi
i Islamit nga populli shumicë shqiptar në kulturën islame
ka qenë prezentë vetëm drejtimi juridik hanefi si medh-hebi
më i përhapur në botën islame, si dhe në një masë të vogël
në Shqipëri tarikati bektashi.
 Sot në trojet tona kudo shqiptare janë prezentë rrymimet,
lëvizjet, tarikatet e ndryshme duke u nisur që nga
selefitë, shiitë, vehabitë, xhemati tebligë, nurxhitë,
sylejmanitë etj .Këto të gjitha do të ishin të
mirëseardhura në kuptim të pasurimit të mozaikut islam me
një vetëdije të lartë dhe tolerancë të duhur të spektrit të
gjerë mendimesh në kuadër të kulturës islame tek populli i
përvuajtur shqiptar. Por në vend që të përqendrohet i tërë
kapaciteti mendor, intelektual në këtë drejtim, ndodh e
kundërta e tërë energjia përqendrohet në parimet sekondare
a terciare të kulturës islame që nuk i takojnë kategorisë
së farzit (obligative) por kategorisë së synetit, ixhmasë
dhe kijasit dhe si të tilla i takojnë kategorisë
joobligative. Do të përmendi vetëm disa raste të tilla si a duhet të mbahet mjekra e gjatë apo e shkurtër,
pantollat e shkurtër apo të gjata, thirrja me zë e aminit
pas leximit të fatihasë apo pa zë, mbajtja vetëm e hixhabit
apo edhe e nikabit për femra, rramja në sexhde me duar apo
me këmbë së pari, shërimi i pacientëve me mjekësinë e ibn
Sinasë (Avicenës) apo me mjekësinë e sotshme, përqendrimi
në veprime tradicionale apo racionale etj.
         Në përmbyllje të këtij opinioni do të citojë
fjalët e dijetarit të njohur islam me origjinë shqiptare
shejh Shuajb Arnauti:
“ Këta të cilit veten e tyre sot e quajnë selefi,
thonë-mendimi ynë është i drejtë dhe nuk i nënshtrohet
gabimit. Mendimet e tjerëve janë të padrejtë dhe në asnjë
mënyrë nuk mund të jenë të sakta. Atë askush në historinë
islame gjer më sot nuk e ka thënë. Ajo është metodologjia
jo e drejtë e të kuptuarit të Islamit dhe në asnjë mënyrë
nuk mund të pranohet si e tillë”.

                 Faik Miftari


Ka 6 vjet që shqiptarët jetojnë me “shpresën e madhe” (që
nuk e zhduk fare rrezikun e iluzionit) se po vjen dita e
vendosjes së statusit përfundimtar të Kosovës. Pse quhet
“status përfundimtar” nuk është shpjeguar plotësisht
asnjëherë, sidomos po të mbahet parasysh se asgjë e askush
nuk mund ta përjashtojë e nuk ka të drejtën ta përjashtojë
përfundimisht gjasën që trojet shqiptare të bashkohen në
një shtet të vetëm kombëtar. 

Gjasat për një dialog të ri shurdhësh si në Rambuje

Si përgjegjësit e politikës shqiptare dhe të asaj
ndërkombëtare që i kanë përdorur pa kursim termat “bisedime
për përcaktimin e statusit përfundimtar” të Kosovës nuk
kanë shpjeguar qartë se çfarë nënkuptohet me këtë status,
përse u dashkan bërë bisedime për këtë status, midis kujt
duhen bërë bisedimet për këtë status dhe kush e paska të
drejtën të vulosë rezultatin e këtyre bisedimeve.
Diplomatët e vëzhguesit ndërkombëtarë kanë përsëritur në
çdo rast se statusi i Kosovës do të përcaktohet nga
Këshilli i Sigurimit i OKB-së, çka i bën të pakuptimta
thirrjet e tyre që shqiptarët e serbët të bisedojnë për
këtë status midis tyre. 
Serbët kanë deklaruar në çdo rast se Kosova është pjesë e
Serbisë e nuk mund të bëhen diskutime për kërkesën e
shqiptarëve për pavarësi. Edhe tani shefja e sapo emëruar e
Qendrës serbe për Kosovën, Sanda Rashkoviç-Iviç,
pasardhësja në këtë post e famëkeqit Çoviç,  çirret sikur
të mos ishte fare në këtë dynja, se kurrë shqiptarët nuk do
të kenë pavarësi, sepse “Kosova është pjesë e territorit të
Serbisë e kjo (kështu) do të mbetet me zgjidhjen që ofron
Beogradi” (gazeta “Tema” 1 tetor 2005,fq, 20). Pra zyrtarja
e re më e lartë serbe për çështjen e Kosovës e thotë
shkoqur fare se Beogradi për çështjen e Kosovës nuk ofron
kurrfarë zgjidhje në përputhje me kushtet e reja vendore
dhe ndërkombëtare , por qëndron i gozhduar në politikën e
vjetër të Kralëve të Serbisë që e pushtuan dhe e aneksuan
ushtarakisht Kosovën në vitin 1912, të komunistëve serbë e
jugosllavë që vazhduan po atë politikë, të sho vinistëve
milosheviçianë që tentuan ta bëjnë atë politikë të
pakthyeshme gjatë viteve 1989-99.  Praktikisht kjo Sanda e
mbyll rrugën për çfardo bisedimi me përfaqësuesit e Kosovës
dhe vërteton se Serbia qëndron në ato pozita që mbronte
Milosheviçi deri kur NATO ndërhyri me forcë në Kosovë dhe
gjithë të tjerët që kanë vazhduar politikën e Milosheviçit
pa Milosheviçin.
Sanda rikonfirmon kështu atë platformë  që kishte shpallur
më parë Çoviçi për të provuar përse Serbia nuk mund të heqë
dorë nga Kosova dhe përse ” Udhëheqësit politikë të
shqiptarëve duhet të tregojnë gatishmëri që ta rrezikojnë
jetën e vet duke e folur të vërtetën dhe me këtë t’i
mposhtin idhujt e nacionalizmit të vet destruktiv”. Vetëm
shovistë të marrosur serbë mund të marrin një guxim të
tillë që të japin leksione se si politikanët shqiptarë e
paskan detyrë të mposhtin idhujt e nacionalizmit të tyre që
synon çlirimin e bashkimin kombëtar për t’i bërë qejfin e
shërbyer  shovinizmit serb që synon të rivendosë pushtimin
e sundimin e tij të egë mbi shqiptarët në Kosovë. Mirëpo
njerëz si Çoviçi nuk dinë e nuk duan të gjykojnë gjërat me
mendësi normale dhe bëjnë “moralizime” të pështira se
:”Vetëm në këtë mënyrë  nuk do të vijmë në situatë që
ardhmëria të na kthejë shpinën, sepse nuk kemi mundur të
kaluraën”. Pikërisht këtë këshillë që Çoviçi ua jep
politikanëve shqiptarë për t’i nxitur të veprojnë kundër
çështjes së tyre kombëtare, vetë politikanët serbë duhet ta
ngulisin mirë në trurin e tyre dhe ta zbatojnë në sjelljet
e tyre. Çoviçi ( dhe “viçërit” si ai) duhet të mësojë se
serbët duhet të mposhtin e të heqin dorë nga e kaluara e
Serbisë si shtet pushtues e kolonizues në Kosovë nga viti
1912 deri në vitin 1999. 
U takon serbëve të gjejnë rrugën drejt marrërdhëniesh të
reja me shqiptarët. Shqiptarët nuk mund të sakrifikojnë
interesat e tyre thelbësore të ligjëshme e të drejtat e
tyre kombëtare të patjetërsueshme, as të heqin dorë nga ato
që kanë përfituar deri tani, vetëm që t’u lehtësojnë
serbëve punën të shpëtojnë nga marrëzitë e tyre shoviniste.
Sanda Rashkoviç-Iviç dhe të tjerët në Serbi duhet të
mësojnë se Kosova nuk ka qenë kurrë territor i Serbisë, por
është territor shqiptar i pushtuar dhe i grabitur me forcën
e armëve nga Serbia në vitin 1912. Serbët, siç dëshmon
historia, Kosovën nuk e sollën me qerret e tyre kur erdhën
në Ballkan nga përtej maleve Karpate gjatë dyndjeve
barbare, por e gjetën arty ku është edhe sot, me popullsi
autoktone, me qytetërim të lashtë. 
Por ashtu si Çoviçi më parë edhe Sanda Rashkoviç-Iviç tani
japin provat më të forta se ka pasur shumë të drejtë gazeta
amerikane  “Uashington Tajms” kur ka botuar analizën e
titulluar “Mendësia serbe nuk ka ndryshuar edhe pas rënies
së Milosheviçit” (gazeta “Panorama” 10 gusht 2003).
Përkundrazi zhvillmet gjatë 3 viteve pas botimit të kësaj
analize vërtetojnë se mendësitë e praktikat milosheviçiane
në politikën serbe po bëhen më të theksuara, edhe më
milosheviçiane se në kohën e sundimit të Milosheviçit,
sepse janë mendësi të nacional-shovinizmit serb, jo mendësi
të personalizuara udhëheqësish serbë..
Në letrën që i dërgonte Milosheviçit më 27 janar 1998
ministri i tanishëm i jashtëm i Serbisë, Vuk Drashkoviç, e
mësonte diktatorin  se çështja kryesore për politikën serbe
ishte  mbajtja e Kosovës nën Serbi dhe për të bërë këtë nuk
duhej ndjekur politika e ashpër e Karagjorgjeviçit, por 
“mençuria e Obrenoviçit”, i cili për të siguruar përfitime
për Serbinë puthte fundin e dollomave të pashallarëve të
Sulltanit. Megjihatë edhe pse Drashkoviçi hiqet sikur po
puth me shumë përmallim e nënshtrim këmbët e diplomacisë
perëndimore për të “mbajtur Kosovën nën Serbi” nuk është
dobësuar aspak trashëgimia e Karagjorgjeviçit në politikën
e sjelljen e Serbisë dhe nuk e ka bërë më elegante
politikën shoviniste serbe “mençuria e Obrenoviçit”. Këtë e
dëshmojnë edhe deklaratat e fundit të Sanda Rashkoviç-Iviç.
Këtë e kishte pikasur e shprehur mirë edhe gazeta
“Uashington Tajms” kur para  dy vitesh shkruante  : “E
patrëembur nga tmerret që bëri  Serbia tani dëshiron të
rimarrë rolin udhëheqës në Ballkan.Ndërsa gjermanëve pas
LDB iu deshën dy dekada që të ngrenë krye për të luajtur
një rol në Europë, serbët kërkojnë menjëherë njohjen
ndërkombëtare nga jashtë.” Gazeta amerikane vlerësimin e
saj e ilustronte me fjalët që kishte thënë në Uashington
ministri i jashtëm i atëhershëm serb, Goran Svilanoviç :
“Janë tri gjëra që serbët nuk mund t’i durojnë: Kosova e
pavarur, NATO dhe SHBA”, 
Çfarë shpresash mund të ekzistojnë se bisedimet
shqiptaro-serbe që poi kërkon me ngulm diplomacia
ndërkombëtare mund të shkojnë përtej nëj dialogu shurdhësh,
ose një diktimi serb si në takimet e mëparshme me
Edhe shqiptarët kanë menduar e kanë thënë se “pavarësia e
Kosovës është çështje që nuk mund të bëhet objekt
bisedimesh me serbët, edhe në rast se do të ketë bisedime
shqiptaro-serbe. Kryetari i Partisë Demokratike të Kosovës
Hashim Thaçi ka propozuar që Parlamenti i Kosovës të
miratojë edhe një rezolutë të posaçme për të rikonfirmuar
vullnetin politik të shprehur nga populli i Kosovës për
pavarësi dhe për të mos pranuar që të vihet në diskutim ky
vullnet (gazeta “Sot” 30 shtator 2005). 
Në këto rrethana bisedimet shqiptaro-serbe,  edhe po të
nisin do të përfundojnë  vetëm në dialog shurdhësh, ose
pastaj nuk do të jenë fare bisedime, por një takim formal
si në Rambuje që shqiptarëve e serbëve t’u komunikohet ajo
për të cilën janë marrë vesh fuqitë e mëdha. 

Haraçin për dështimin e Rambujesë duhet ta paguajnë serbët,
jo shqiptarët

Ka 6 vjet që vërejmë një ngurim të madh të diplomacisë
ndërkombëtare për të organizuar ato të shkreta bisedime për
statusin përfundimtar të Kosovës, edhe pse për të
përcaktuar këtë status nuk ka nevojë fare për bisedime ,
por mjafton një njohje e fakteve reale që tashmë kanë
ndodhur në Kosovë ( pavarësia faktike nga Serbia pushtuese
pas ndërhyrjes ushtarake të NATO-s në vitin 1999 dhe
shpallja e Republikës së Kosovës qysh në vitin 1991).
Ndërhyrja e NATO-s (mars-qershor 1999) erdhi si rezultat i
dështimit për kokëfortësi të Serbisë të atij procesit
diplomatik të quajtur ”Konferenca e Rambujesë” ku fuqitë e
mëdha thirrën, si të ishin robër lufte, 15 përfaqësues të
shqiptarëve të Kosovës që të merreshin vesh me një
delegacion të Serbisë se çfarë statusi dhe çfarë garancishë
mbrojtëse do të kishte Kosova nën Serbinë. Sipas një
projekti marrëveshjeje të ndërlikuar amerikano-ruse nga
“Konferenca e Rambujesë” do të dilte një “zgjidhje” e
problemit që shqiptarët i detyronte të hiqnin dorë nga
Republika e shpallur dhe nga Kushtetuta e Kaçanikut për t’u
bërë sërish pjesë e Serbisë, ndërsa Serbisë i vinte njëfarë
kufiri në keqtrajtimin e shqiptarëve. 
Por Serbia vendosi të mos nënshkruante një “marrëveshje të
Rambujesë”, sepse kishte në plan të luante kartën e fundit
për zhbërjen e fizionomisë etnike shqiptare të Kosovës, 
duke masakruar një numër sa më të madh shqiptarësh dhe duke
bërë spastrim etnik në Kosovë,  për ta mbajtur Kosovën nën
hyqmin e saj jo më një “krahinë të banuar nga një shumicë
shqiptare”, por si një territor me fizionomi etnike serbe,
ku do të vendoseshin si kolonë edhe serbët e dëbuar nga
pjesë të tjera të ish-Jugosllavisë. Prandaj “Konferenca e
Rambujesë” doli shterpë dhe diplomacia ndërkombëtare nuk
kishte si të shmangte ndërhyrjen ushtarake të NATO-s për të
 ndaluar in ekstremis genocidin e spastrimin etnik  të
ndërmarrë nga Serbia  në Kosovë.
Genocidi dhe spastrimi etnik u ndaluan, por zgjidhja e
çështjes së Kosovës mbeti pezull, sipa formulës “ të
përgatiten kushtet për bisedime për statusin përfundimtar
të Kosovës”, pa ditur se çfarë do të thotë kjo e si do të
bëhet kjo. Për të mbajtur gjallë këtë formulë amorfe u
sajua edhe teza e mjegullt e “plotësimit të standarteve”.
Për më tepër u përdor dhe taktika “standartet të plotësohen
para bisedimeve për statusin”, çka u shërbeu atyre që kanë
qenë për zvarritjen e fillimit të bisedimeve.
Mirëpo në çdo proces zvarritje diplomatike vjen një çast
kur nuk mund të vazhdohet më kështu as për inerci, sepse i
tërë procesi rrezikon të dështojë dhe zhvillimet mund të
dalin jashtë kontrollit. 
Ngjarjet e dhunshme të marsit 2004 në Kosovë, pavarësisht
nëse ishin spontane apo të nxitura e të kurdisura
qëllimisht (gjenerali Primicer në Prishtinë deklaronte se
ishte skenar i qëllimshëm për të djegur Kosovën- gazeta
“Tema” 20 mars 2004) dhanë sinjalin e qartë paralajmërues
se zvarritja e çështjes së përcaktimit të statusit
përfundimtar të Kosovës ishte ngarkuar me shumë energji
shpërthyese.Këtë sinjal diplomacia ndërkombëtare nuk nguroi
ta kapte edhe kundër dëshirës së saj. Por nuk ndoqi rrugën
më të drejtë për të përballuar gjendjen. Ajo iu vërsul me
qortime fajsuese kryesisht shqiptarëve dhe për
përgjegjësitë e veta vetëm mërmëriti. Megjithatë pati dhe
politikanë, diplomatë, vëzhgues që e thanë të vërtetën siç
ishte. Vlerësimin më të saktë të shkaqeve të këtyre
trazirave  e bëri kryetari i Komisionit të Dhomës së
Përfaqësuesve për Marrëdhëniet me Jashtë në Kongresin
amerikan, Henri Hajd që u shpreh gjatë një darke me
përfaqësues të Lidhjes qytetare shqiptaro-amerikane se 
zvarritja e statusit përfundimtar i shkaktoi trazirat në
Kosovë ( sipas “Zëri i Amerikës” në gjuhën shqipe, gazeta
“Dita” 21 mars 2004). 
Gabuan ata që i mallkuan trazirat e marsit  2004 si ngjarje
që dëmtoi rëndë shqiptarët. Këto shërbyen për ta çuar
përpara dhe jo mbrapa çështjen e Kosovës. Megjithatë ende
diplomacia nedërkombëtare nuk ka dalë nga inercia gozhduese
e zvarritjes së zgjidhjes. Kjo ka bërë që të mos vërtetohen
shpresat e deklaratat se viti 2005 do të ishte  “viti
vendimtar” për përcaktimin e statusit të Kosovës. Tani 
edhe ata që duan  të mbajnë gjallë optimizmin për fillimin
e shpejtë të procesit ndërkombëtar për poërcaktimin e
statusit përfundimtar të Kosovës nuk shkojnë më larg se 
“shpresat që bisedimet të fillojnë këtë vjeshtë” (Filip
Goldberg, shef i Zyrës amerikane në Prishtinë, gazeta
“Dita” 22 shtator 2005). 
Vjeshta ka hyrë. Raporti i norvegjezit Kai Aide për
sekretarin e përgjithëshëm të OKB-së mbi plotësimin e
standarteve në Kosovë tashmë quhet i vonuar. Si duket në
këtë raport po futen më shumë  duar sesa ka qenë
planifikuar, prandaj  po vonohet. Kemi dëgjuar zëra se Kai
Aide është nën trysni ndërkombëtare për mënyrën e 
përpilimit të raportit. Edhe pse Aide ka deklaruar se mbi
të nuk ushtrohen trysni kjo nuk të bind. Diplomacia serbe
ka ndërmarrë një fushatë intensive ndërkombëtare për të
penguar njohjen e pavarësisë së Kosovës. Kjo nuk është gjë
tjetër veçse trysni mbi Aiden. Vëzhgues ndërkombëtarë, si
rasti i amerikanit Karpenter, bëjnë komente që janë
presione mbi Aiden duke kërkuar prej tij “raport të
moderuar” që do të thotë me lëshime ndaj lakmive dhe
intrigave serbe.

Serbët kërkojnë “kthim tek Rambujeja”

Në disa aspekte vërejmë një atmosferë politiko-diplomatike
ndërkombëtare që të kujton atë që ishte krijuar para
“Konferencës së Rambujesë” në fillim të vitit 1999. Serbia
nuk po lë gur pa lëvizur që të krijojë klimë të acartë
politiko-diplomatike, madje dhe të kërcënojë se mund të
bëhet përsëri gjëma në Ballkan nëse bashkësia ndërkombëtare
lejon të shtrohet për diskutim çështja e pavarësisë së
Kosovës. Serbia po ngulmon po aq sa në kohën e Milosheviçit
në qëndrimet saj atavike se procesi ndërkombëtar për
përcaktimin e statusit përfundimtar të Kosovës duhet të
ketë si premisë themelore përjashtimin e idesë së një
Kosove të pavarur dhe pranimin si kusht “sine qua non” të
sovranitetit të Serbisë mbi Kosovën. 
Megjithatë vetë serbët e kanë të qartë se nuk mund të
kërkojë më një sovranitet të plotë pushtuesi në Kosovë si
në kohën e mbretërve, në kohën e sundimit komunist, në
kohën e Milosheviçit. Por ata janë më të angazhuar se
Milosheviçi për të mbajtur një sovranitet qoftë  edhe të
kufizuar të Serbisë mbi Kosovën në atë formë siç
përkufizohej në tekstet që ata nuk i nënshkruan në Rambuje
e siç është  pasqyruar në Rezoluttën 12 44 tëe Këshillit të
Sigurimit, apo edhe një sovranitet më të zbetë siç mund të
përkufizohet në ndonjë formë tjetër më të mjegulluar e më
mashtruese  gjatë bisedimeve që priten.
Prandaj serbët kanë sajuar lloj-lloj formulimesh që  edhe
të mashtrojnë shqiptarët, edhe të qetësojnë ndërkombëtarët
edhe të inkurajojnë opinionin publik shoven në Serbi se
zgjidhja e problemit të statusit përfundimtar të Kosovës
është  e mundëshme dhe më e lehtë të arrihet si një
“kompromis shqiptaro-serb” nën vëzhgim ndërkombëtar, si një
“pushtet faktik shqiptar nën sovranitet formal serb” në
Kosovë.  Ndërkombëtarët nuk janë të pandjeshëm ndaj këtyre
taktikave dinake serbe për “kompromis shqiptaro-serb”,
sepse gjykojnë që zgjidhja me më pak telashe për ta, që do
të zbuste edhe kontradiktat midis tyre, është një rregullim
sipas të cilit shqiptarët te kenë iluzionin e justifikimin
se arritën pavarësinë që kërkuan, kurse serbët të mburren
se “nuk e humbën Kosovën”, edhe pas sulmit që u bëri NATO. 
Këtë qëllim kanë formulat serbe “ jemi gati për kompromis
me shqiptarët” ( çka vëzhguesi Agim Popovci me të drejtë e
ka deshifruar si dëshirë e serbëve të mbjellin grurë për
vete në arën e tjetrit), “ jo kthim në gjendjen para vitit
1999”, apo formula që ka më për zemër shefi i diplomacisë
serbe Vuk Drashkoviç “më shumë se autonomi, por më pak se
Të gjitha këto formula synojnë të ruajnë sovranitetin serb
mbi Kosovën, pra të sigurojnë një ripushtim të qetë
politiko-diplomatik të Kosoëvs, pasi Kosova u çlirua nga
sundimi faktik serb me ndërhyrjen e NATO-s në vitin 1999.
Serbët duan ta reduktojnë tërë efektin e ndërhyrjes
ushtarake të NATO-s dhe të luftës çlirimtare plot sakrifica
të shqiptarëvet vetëm në një detyrim të Serbisë për të
hequr dorë nga tekat që bëri në mars të vitit 1999 kur
refuzoi të nënshkuante tekstin e Rambujesë, Pra,  vlera e
luftës së shqiptarëve dhe e ndërhyrjes së NATO-s reduktohet
vetëm në dhënien e pëlqimit të Serbisë për tekstet e

Kompromisi shqiptaro-serb për Kosovën, eufemizëm i
kapitullimit të shqiptarëve 

Ajo që serbët e cilësojnë “kompromis shqiptaro-serb në
Kosovë” nuk  mund të ketë as tiparet, as vlerat e një
kompromisi, sepse në fakt qysh në nisje konceptohet si një
kapitullim i shqiptarëve para kërkesave të pabazuara serbe.
Kompromisi që kërkojnë serbët është një   tjetërsim i
thelbit të problemit të Kosovës 6 vite pas ndryshimeve
radikale që u bënë në Kosovë dhe që shqiptarët në mendjen
tyre i kanë ngulitur tashmë si ndryshime të pakthyeshme.
Serbët po kërkojnë me tezën e kompromisit të rimarrin në
paqe atë që nuk e mbajtën dot me luftë e agresion.
Kur serbët thonë “ nuk do të ketë kthim në gjendjen para
vitit1999” përsëri nuk braktisin ambiciet e tyre. Në vitin
1999 serbët ishin në ofensivë të përgjithëshme lufte e
genocidi. Ata nuk kanë si të thonë tani se do të ndërmarrin
 të njëjtën ofensivë. Në vitin 1999 Serbia kishte 10 vite
që i kishte hequr Kosovës edhe atë autonomi që i kishte
njohur në vitin 1974. Serbët e kuptojnë se është marrëzi të
pretendojnë për të bërë sërish këtë gjë.  Prandaj ata
përdorin formulën më dinake “ më shumë se autonomi, më pak
se pavarësi”. Kjo formulë është fare bosh, nuk ka as
përmbajtje konkrete. Për të nuk gjen dot as model, as
Autonomia e një territori brenda një shteti kombëtar apo
shumëkombësh dhe pavarësia e një shteti kombëtar ose dhe
shumëetnik janë dy koncepte perceptimi dhe dy modele
zgjidhje praktike specifike të dallueshëm qartë nga njëri
tjetri. Shprehja e mëvehtësisë në rastin e autonomisë është
 në nivel shumë më të ulët e të kufizuar se në rastin e
pavarëisë. Tagrat që jep autonomia për pushtetin e këtij
territori janë shumë të pakët se ato që jep pavarësia. 
Është e pakuptimtë të kërkohet një nivel i mesëm midis
autonomisë e pavarësisë, siç doli absurde përpjekja për një
nivel të mesëm midis krahinës autonome e republikës së
federuar në ish-Jugosllavi në vitet 1974-89. 
Pavarësia reale nuk ka nevojë të ngatërrohet me  konceptin
e autonomisë. Edhe autonomia e humbet kuptimin në rast të
realizmit të pavarësisë. Prandaj në rastet kur realizohet e
pranohet pavarësia nuk ka më vend për t’iu referuar
autonomisë. Në rast se pranohet autonomia nën çfardo
enërtimi demagogjik qoftë pavarsia përjashtohet për

Formula e Drashkoviçit ringjall AVNOJ-in dhe Kushtetutën
titiste të 1974

Serbët me taktikat e tyre diplomatike tani duan sëpari ta
përjashtojnë variantin e pavarësisë së Kosovës. Sajesa e
tyre “më shumë se autonomi e më pak se pavarësi është
thjesht një maskim i keq dhe qesharak i synimit që Kosova 
të mbetet në përbërje të shtetit serb siç ka qenë në kohnë
e pushtimit pas vitit 1912 dhe pas vitit 1945. Ky mashtrim
nuk është i ri. Përkundrazi ai është i njohur qysh nga
zgjidhja që i dha kushtetuta jugosllave e vitit 1974
çështjes së Kosovës. Kjo kushtetutë në thelb ruajti atë
zgjidhje të padrejtë e anakronike që i kishte dhënë 
komunizmi titist-rankoviçian jugosllav çështjes shqiptare
në Jugosllavi me vendimet AVNOJ-it në vitin 1943. Kosova u
bë me dhunë krahinë e Serbisë me një autonomi qesharake.
Trojet shqiptare në Maqedoninë perëndimore u bënë territor
i zakonshëm i Republikës së Maqedonisë, trojet shqiptare në
Mal të Zi u bë territor i zakonshëm i kësaj republike. Po
kështu edhe trojet shqiptare në Preshevë, Bujanovc e
Medvegjë, si komuna të Serbisë.
Në  vitin 1974, kur tashmë  kishte zëra shqiptarësh që
kërkonin republikën shqiptare në Jugosllavi, u sajua
dredhia për Krahinat autonome të Kosovës dhe të Vojvodinës
me status vartësie të dyfishtë, si njësi federative në
Jugosllavi, por në përbërje të  republikës serbe. Ky
status-hibrid u paraqit si arritje e madhe për shqiptarët,
madje nga disa quhej si zgjidhje shumë fatlume për
shqiptarët brenda federatës së sllavëve të jugut.
Megjithatë në vitin 1981 Jugosllavia u trondit nga kërkesat
e demostratat shqiptare nën parrullën “Kosova republikë”.
Ata që tentonin të përligjinin shtypjen me dhunë të
shqiptarëve dhe të denigronin kërkesat qortonin shqiptarët
se nuk po dinin se çfarë bënin, se po i binin  të mirës me
Atëherë e  më vonë janë dëgjuar edhe arsyetimi se 
shqiptarët e Kosvës e kishin në fakt e në pratikë shtetin e
tyre, sepse Kosova ishte njësi federative, edhe pse
formalisht e për taktikë quhej  krahinë autonome në Serbi.
Pra shqiptarët nuk duhej t’i shqetësonte shumë fakti se
Kosovës i mungonte emërtimi formal si republikë, përderisa
vepronte si republikë. Ky arsyetim u bë hi e pluhur kur
Milosheviçi  në vitin 1989, me “pëlqim” të mekanizmave
shqiptare ia hoqi fare atë autonomi Kosovës. Por edhe më
qartë  u pa dëmi i atij arsyetimi kur Komisioni
ndërkombëtar i kryesuar nga francezi Badinter në vitin 1991
ia mohoi Kosovës të drejtën për vetëvendosje e shkëputje
nga Serbia,  pas shpërbërjes së Jugosllavisë, duke
spekuluar me tezën e trilluar se vetëm ato njësi të
ish-federatës jugosllave që kishin në emërtimin e tyre
fjalën “republikë” kishin të drejtën të shkëputeshin e të
kërkonni nga bashkësia ndërkombëtare të njiheshin si shtete
të pavarura.
Tani formula serbe “më shumë se autonomi, më pak se
pavarësi” është një ripëtëritje e kësaj praktike të
mbrapshtë pa baza politike, juridik e morale. Këtë na e
thotë shprehimisht  Sanda Rashkoviç-Iviç, sipas së cilës 
me pranimine kësaj formule “ Kosva do të ketë të gjita
atributet e një shteti… do të ketë kryetar të saj, pushtet
ekzekutiv, legjislativ e gjyqsor”. Por ama nuk do të jetë
shtet në kuptimin e mirëfilltë të fjalës si pjesët tjera të
ish-Jugosllavisë që u bënë subjekte të marrëdhënieve dhe të
së drejtës ndërkombëtare. Kjo do të thotë se Kosova do të
jetë Serbi. Është një manovër për të mos e trajtuar
çështjen e Kosovës jashtë kuadrit të kushtetutës titiste të
vitit 1974 dhe jashtë vendimeve që mori AVNOJ-i
komunist-titist në vitin 1943. Vuk Drashkoviçi apo Sanda 
Rashkoviç-Iviçi nuk kanë bërë kurrfarë zbulimim, apo
shpikje kur  përdor formulën  “më shumë se autonomi, më pak
se pavarësi” për Kosovën. Kjo është pozita që i kishin
imponuar Kosovës padrejtësisht dhe me dhunë në vitin 1974.
Është pozita që kërkoi t’i impononte qysh në fillim të
administrimit të Kosovës nga OKB-ja kryeadministratori i
parë i OKB-së, francezi Bernar Kushner. Edhe ai këmbënguli
që statusi i Kosovës të vendosej si rikthim në  Kushtetutën
e vdekur jugosllave të vitit 1974, praktikisht të mbetej
zgjidhja antishqiptare që bënë komunistët jugosllavë në
vitin 1943. 
Formulën dhe “argumentimin” se Kosova duhet të jetë një
krijesë me atribute shteti brenda në Serbi e kam dëgjuar
qysh të nesërmen e nënshkrimit të Marrëveshjeve të Dejtonit
në Paris në nëntor të vitit 1995. Në një seminar kushtuar
këtyre marrëveshjeve në Universitetin e Sorbonës historiani
serb Ivan Gjuriç deklaroi se  shqiptarët  e Kosovës kishin
të drejtë të krijonin shtetin e tyre, por për shkak të
implikimeve ballkanike nuk mund ky shtet duhej detyrimisht
të përfshihej në një “shtet kompleks” me serbinë.
Përgjigjen e shqiptarëve të Kosovës atëherë e dha aty për
aty  ministri i qeverisë së Republikës së Kosovës, Xhaferr
Shatri : “Kurrë shqiptarët nuk do të pranojnë më të jenë në
një shtet me Serbinë”. Në atë kohë Kosova ishte nën
pushtimin ushtarak serb. Tani kur ky pushtim ushtarak ka
marrë fund dhe kjo përgjigje duhet të jetë edhe më e
vendosur sa herë që serbët do të shqiptojnë foemulën “më
shumë se autonomi, më pak se pavarësi”, sa herë që
përfaëqësues të politikës serbe do të kërkojnë nga
shqiptarët të kënaqen me “atribute shteti” pa shtet të
pavarur në Kosovë, sa herë që diplomacia e Tiranës apo ajo
ndërkombëtare do t’i këshillojë shqiptarët e Kosovës të
pajtohen me “pavarësinë e kushtëzuar” (siç tha Besnik
Mustafaj në OKB), “pavarësinë e shoqëruar” (siç e përdredh
edhe më termin Pëllumb Xhufi i LSI), “pavarësinë e
mbikqyrur” (siç shprehen disa të tjerë), Pavarësia e
Kosovës duhet të jetë pavarësi. Rregullimet tjera të bëhen
në kuadër të ushtrimit të sovranitetit të Kosovës së

Edhe “pavarësia me kusht” është avnojizëm e titizëm  

“Pavarësia me kusht” për një popull e shtet do të thotë
“pavarësi fiktive” dhe “varësi konkrete”. 
Teoria e kryerjes dhe e vlefshmërisë së veprimit juridik me
kusht është përpunuar prej shekujsh në teorinë e
përgjithëshme të të drejtës civile, të paktën qysh nga koha
e Romës së lashtë dhe mund të vështrohet si e huazuar edhe
në të drejtën ndërkombëtare publike të kohës sonë. Lejohet
që një veprim juridik të prodhojë pasojat juridike në
vartësi nga arritja e një afati të caktuar ose përmbushja e
një kushti të caktuar. Afati është gjithnjë një cak kohor
(mund të jetë dhe ngjarje) që dihet se do të vijë patjetër.
Kushti është një cak kohor që nuk dihet a do të vijë, ose
një ndodhi që nuk ka siguri se dot të vërtetohet. 
KurBesnik Mustafaj teorizon për të mbrojtur proçkën që
lëshoi në OKB se për Kosovën zgjidhja më e mirë qenka
“pavarësia me kusht” ai ngatërron edhe konceptet “afat” dhe
“kusht”, sepse thotë që “pavarësia e kushtëzuar e Kosovës
nuk do të zgjasë në përjetësi”. Ai nuk shpjegon qartë se
për çfarë kushtëzimesh konkrete e ka ai fjalën për
pavarësinë e Kosovës, as se çfarë do të ndodhë me këtë
pavarësi të gjymtuar të Kosovës në rast se ato kushtet që
ka ia në kokë nuk përmbushen: do të bëhet pavarësia e
Kosovës pa kurrfarë kushti, apo do të zhduket fare edhe
pavarësia e gjymtuar e Kosovës?! Nuk thotë nëse ka biseduar
rreth kokëçarjeve të tilla me Drashkoviçin.
Në shkrimin “Mustafaj dhe Drashkoviqi njëlloj për Kosovën”
kolegu Hysamedin Feraj  ka argumentuar qartë e bindshëm se
formula “ pavarësi e kushtëzuar”, (të cilën deri tani nga
diplomatët e gjithë botës  vetëm ministri i jashtëm i
Shqipërisë , Besnik Mustafaj, e ka shpallur publikisht e
zyrtarisht në OKB si zgjidhje të statusit përfundimtar të
Kosovës), nuk ndryshon aspak nga formula e ministrit ta
jashtëm të Serbisë, Drashkoviç, “më shumë se autonomi, më
pak se pavarësi” ( shih “Rimëkëmbja” 28 shtator 2005).
Veçse ndarja e punëve duket është e tillë që ministri serb
të mos e përmendë fjalën “pavarësi” në formulën e tij,
kurse ministri shqiptar ta thotë më açik e më serbes atë që
e maskon formula e serbit. 
Të dyja formulat, si ajo që përdor Mustafaj dhe ajo që
përdor Drashkoviçi, nuk janë gjë tjetër veçse përsëritje e
asaj që shpallte kryeadmistriatori i parë i OKB-së,
francezi Kushner, për “Kosovë më një autonomi të gjërë nën
Serbi”, sipas  modelit të Kushtetutës jugosllave të viti
1974, janë rikthimi i Kosovës në atë status varësie nga
Serbia që kishte para vitit 1989, kur Milosheviçi i hoqi
autonominë, janë kthim në statusin që i caktoi Kosovës
AVNOJ-i në vitin 1943. Pra, si Drashkoviçi dhe Mustafaj po
arsyetojnë si të kishin qenë delegatë në Konferencën e
AVNOJ-it, si të kishin bërë pjesë në  komisionin që
përpiloi kushtetutën jugosllave të vitit 1974, si të kishin
 qenë anëtarë të shtabeve propagadistike që hidhnin poshtë
kërkesat e shqiptarëve për Kosovën republikë në vitin 1981,
si të kishin qenë ndihmës të Badinterit në vitin 1991 që
mohonte të drejtën për vetëvendosje të shqiptarëve të
Kosovës, si të kishin qenë këshilltarë të ekipeve që mohuan
shpalljen e Republikës së Kosovës gjatë bisedimeve në
Rambuje në vitin1999.

Kosova të përfaqësohet nga delegacion qeveritar, jo “grup

I ka takuar pikërisht Besnik Mustafaj që në emër të
qeverisë shqiptare të përshëndesë e të vlerësojë miratimin
nga parlamenti i Kosovës (me propozimin  e Rugovës) të
grupit që do të bëjë bisedimet për statusin përfundimtar të
Kosovës. Në fjalët që ka thënë ministri i jashtëm i
Shqipërisë ka shumë tingëllima që të sjellin  ndërmend
Konferncën e Rambujesë. Mustafaj ka thënë : “Përbërja e
grupit pasqyron konceptin gjithëpërfshirës me të cilin
faktorët shqiptarë do të paraqiten në negociata. Gjykoj se 
kjo është rruga më e mirë që klasa politike e Kosovës të
marrë e bashkuar përgjegjësinë e pazakonshme që i takon
përpara popullit për të ardhmen e vendit të vet”.( gazeta
“Sot” 30 shtator 2005). Besniku ka përgëzuar Rugovën për
përzgjedhjen e gupit negociator, parlamentin e Kosovës që
tregoi pjekuri në miratimine këtij grupi nëpërmjet debatesh
të nxehta. Nuk ka harruar t’i bëjë thirrje  komunitetit
serb ta vlerëojë këtë gjë etj. 
Këto duken fjalë të mëdha diplomatike që i kërkon rasti të
thuhen, sidomos për një qeveri e ministër të jashtëm të
Shqipërisë  që sapo kanë nisur nga kryerja e funksioneve të
tyre. Por Mustafaj, si ministër i jashtëm, kishte për
detyrë në radhë të parë të bënte vlerësim të qëndrimeve të
qeverisë së Kosovës e jo të “klasës politike “ të Kosovës.
Klasa politike është më shumë një metaforë, qeveria është
instititucion shtetëror e mekanizëm pushtetor. Besniku
natyrisht nuk e ka pasur të lehtë të bëjë këtë diferencim,
sepse edhe në Kosovë qeveria ka mbetur në hije dhe “klasa
politike” ka dalë në funksione që i takojnë shtetit t’i
Ajo “gjithëpërfshirja”  në përbërjen e “grupit negociator”
që entuziazmon aq shumë Mustafajn më tepër duhet të na
brengosë, sepse të zgjon kujtime jo të mira nga procesi i
shëmtuar për përgatitjen e përfaqësimit shqiptar në
Rambuje. Është po ajo “gjithëpërfshirje” që çoi në
grumbullimin e 15 burrave të Kosovës që shkuan në Rambuje
dhe më shumë u bënë të  njohur në botë për gërricjet me
njëri-tjetrin, që morën dhe forma trishtuese e ndjellakeqe.
Ka ndryshuar vetëm numri personifikuesve të
gjithëpërfshirjes, ka rënë nga 15 në 5, kurse në rrafshin e
ndërthurjes politike nuk ka ndryshuar asgjë. Madje nga 5
përfaqësuesit e tanishëm katër kanë qenë edhe në Rambuje.
Nuk mungojnë në këtë “gjithëpërfshirje” as personat për të
cilët u tha se në 15- dhjetëshen e Rambujesë u përfhinë me
këmbënguljen e faktorëve ndërkombëtarë. Si shumë e
pranishme hija e Rambujesë edhe në përgatitjet për fillimin
e bisedimeve të pritëshme që po të bëhen në Vienë do të
dëshmojnë edhe një herë se për bisedime të tilla zgjidhen
kryeqytete që  anojnë nga plotësimi i kërkesave të
Beogradit. Diplomacia austriake tani është po aq tifoze e
Beogradit sa diplomacia franceze në kohën e Konferencës së
Por  ngjashmëritë e analogjitë nuk mbarojnë këtu. E mira e
çështjes shqiptare e donte që në Rambuje Kosova të ishte
përfaqësuar nga organet e saj  zyrtare republikane në atë
kohë, Rugova si president, Bukoshi si kryeministër; të
kishte pranë tyre përfaqësues të UÇKsë, meqenëse Kosova
ishte në luftë. Por nuk ndodhi kështu. U bë beteja
brendashqiptare se kush do të dilte “krushk i parë” në
dasmën e Rambujesë. Pastaj u shpall se atje ishte “rrëzuar”
qeveria e mërgimit dhe u bë “qeveria e luftimit”. Faktorët
ndërkombëtarë nuk u çuditën, por u zbavitën se ishin
kujdesur paraprakisht të impononin një përfaqësim të
shqiptarëve të Kosovës në bisedime jashtë çdo rregulli e
praktike normale, as si qeveri, as si palë ndërluftuese, as
si parti, por me një komision ( pleqësi) pa emërtim për të
përfunduar marrëveshje historike për fatet e kombit. 
Edhe tani po ndodh një gjë e ngjashme. Parlamenti i
Kosovës, me propozim të Presidentit të Kosovës, (që janë
zgjedhur me votë të rregullt popullore të njohur
ndërkombëtarisht), nuk ngarkojnë kryesinë e Kosovës, apo
qeverinë e Kosovës të çojnë delegacion shtetëror që të bëjë
punën, por ngarkojnë miratojnë një “grup negociator”.
Përsëri si në Rambuje, një “pleqësi kosovare”, jo me prijës
popullorë   veshur me shajak e kobure në brez si para një
shekulli, por me politikanë modernë nga pushteti pa
pushtet, apo opozita që s’ka kujt i bën opozitë dhe që
politikën kombëtare po e kthejnë në shemërllëk. Kështu jo
një delegacion shtetëror  shqiptar nga Kosova, por një
“grup negociatior”  do të shkojë të bisedojë diku me diken
nga Serbia e bota ( ende nuk dihet se me cilin) që të
vendosin përfundimisht se çfarë do të bëhet Kosova. 
Që është punë shemerllëku politik e jo mospajtimesh midis
pushtetit e opozitës  na e ka  pohuar edhe Besnik Mustafaj
kur thekson :”Duke miratuar një grup të tillë përmes
debatesh të nxheta e konstruktive Parlamenti i Kosovës
dëshmoi pjekuri të lartë shteformuese dhe përgjegjëshmëri
të lartë politike”. Përse janë dashur “debatet e nxehta” në
këtë rast nuk merret vesh. Pastaj përse vallë  nuk thuhet
se Parlamenti i Kosovës miratoi përbërjen e delegacionit të
Kosovës, po përdoren termat “grup negociator”? Grupet
zakonisht takohen në bisedime pa status zyrtar për të
përgatitur materiale për dokumentet që pastaj i shqyrtojnë
delegacionet e palëve në bisedime.
Pse të zgjatemi shumë : faktorët ndërkombëtarë po i 
rregullojnë sërisht punët që  të përsëritet diçka nga
historia e Rambujesë, që Kosova të mos jetë e pëfaqësuar me
asnjë lloj statusi, edhe pse ka president të zgjedhur,
qeveri të zgjedhur, parlament të zgjedhur, ka mbi krye dhe
administrator ndërkombëtar, që “grupi negociator” të shkojë
për të ushtruar “atribute shtetërore”, por pa përfaqësuar
shtet. Më vonë nëse shqëiptarëv u del nusja mashklull pas
dasmës së bisedimeve ndërkombëtarët do t’u thonë:
përfaqësuesit tuaj të zgjedhur nga ju ishin ngarkuar në
kurriz me “atribute shtetërore”, prandaj tani mos bëni
llafe se vullneti juaj i përfaqësuar prej tyre është
përmbushur. Vetëm në këtë kuptim mund të merren fjalët
“bisedime për statusin përfundimtar të Kosovës”, që do të
thotë përfundimtar jo sepse do të arrihet zgjidhja
përfundimtare që nuk lë më gjë për të zgjidhur, por se do
të jetë një zgjidhje që nuk mud të kontestohet më nga
shqiptarët. Na rroftë “statusi përfundimtar” që duket se do
të jetë shumë mëkatar për kombin shqiptar!  
Qysh kur u krijua ai “Forumi partiak” për të bashkërenduar
punën  për përgatitjen për bisedimet mbi statusin e Kosovës
u pa qartë se bashkësia ndërkombëtare po tregohej hileqare
që Kosova të mos përfaqësohet në rrugë institucionale
tipike për subjektet e marrëdhënieve dhe të së drejtës
ndërkombëtare, por nga një grupim pa fizionomi të tillë.
Është e qartë se në praktikë bashkësia ndërkombëtare po i 
trajton institucionet e zgjedhura në Kosovë vetëm si
mekanizma në kuadër të një autonomie të  rëndomtë
territoriale brenda një shteti tjetër. Edhe një herë në
bisedime me serbët e të tjerë shqiptarët e Kosovës do jenë
të përfaqësuar me një inferioritet të dukshëm ceremonial e
plotfuqi të papërcaktuara, si një fis i stërmadh
Besnik Mustafaj e cilido në diplomacinë shqiptare duhet ta
kuptojë se kjo është njësoj sikur Shqipëria në  bisedimet 
për integrim në Bashkimin Europian të mos përfaqësohet nga
minstri i integrimit dhe i jashtëmi me plotfuqi qeveritare,
por nga një “grup pune” të përzgjedhur nga parlamenti me
njerëz nga qeverisja dhe opozita.. 
Burrat e politikës së Kosovës në vend të atyre meritave për
të cilat i ka përgëzuar e përshëndetur aq nxehtësisht
Besnik Mustafaj në emër të qeverisë së Shqipërisë do të
kishin bërë më mirë  që t’i kishin dëshmuar botës se ata
kanë një ekzekutiv që i kryen punët e përfaqësimit në
bisedimet ndërkombëtare të çdo lloji, i cili para
legjislativit jep lologari për punën e bërë dhe të mos
kishin hyrë në “pazare përfaqësimi” midis tyre për të
krijuar “hibride partiake”. Por psikolgjia që krijoi
Rambujeja me sa duket do të çrrënjoset me shumë vështirësi
në mendësitë politike e diplomatike në Kosovë.  
Nuk duhet ta ndjejmë veten të çliruar nga frika se në vend
që të shkohet diku për të sjellë në Kosovë njohjen
ndërkombëtare të pavarësisë mund të shkohet edhe një herë
drejt një tjetër Rambujeje.

1 tetor 2005 

Abdi Baleta 

Yahoo! Mail - PC Magazine Editors' Choice 2005

------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Give at-risk students the materials they need to succeed at!

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at>

Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at>

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:

Olsi | 7 Oct 21:02 2005

RIMEKEMBJA 04/ 10/ 2005 [ ii ]


Në librat e historisë kanë zënë vend mirë shpjegimet se si
Europa e krishterë u përball dhe shpëtoi për mrekulli nga
rreziku më i madh për të, nga mësymja e osmanëve myslimanë
në mesjetën e vonë. Vlerësohen lart luftrat që bënë në të
njëjtën kohë  shqiptarët e prirë nga Gjergj
Kastrioti-Skënderbeu dhe popujt eEuropës qendrore të prirë
nga Janosh Huniadi. Edhe për disa shqiptarë sot Gjergj
Kastrioti është sëpari mbrojtës e shpëtimtar i krishterimit
perëndimor nga rreziku i Gjysmë Hënës dhe “Atlet i
Krishtit” se luftëtar e hero kombëtar i shqiptarëve. 
Por librat i japin rëndësi edhe më të madhe dështimit të
mësymjes osmane në kulmin e fuqisë së Perandorisë para
portave të Vienës në rrethimin e dytë në vitin 1683, ku
rolin vendimtar e luajtën luftëtarët polakë nën komandën e
Sobieskit që kishin shkuar të ndihmonin vienezët. Prandaj
gjithandej shkruhet se mbrojtja e Vienës e mbylli
kapitullin e mësymjes osmane për të hyrë thellë në zemër të
Europës e për të dalë në bregun tjetër, siç e pat mbyllur
për 25 vjet Skënderbeu shtegun e kalimit osman në
gadishullin e Apenineve. Ka dhe autorë që thonë se pas
rrethimit të dytë të Vienës Perandorisë osmane i ra vrulli
mësymës në Europë jo për shkak të dobësisë, por se ishte
nginjur me pushtime, ishte bërë si maçoku i dhjamosur që
nuk ia ka më ënda të gjuajë për minj. 
Por le të lëmë të tjerët të merren me kësi debatesh.
Austriakët kanë të drejtë të krenohen për shërbimin e madh
që i bënë Europës dhe që Europa ua njeh dhe ua shpërblen,
jo siç vepron ndaj ne shqiptarëve që na trajton më keq se
të gjithë, ngaqë  nuk mbetëm fetarisht si në kohën e
Skënderbeut, po në shumicë paraardhësit tanë pranuan një fe
që ishte edhe e osmanëve dhe është e tuqëve sot.
Austriakët si duket edhe tani në kohët moderne kanë
vendosur që t’i tregojnë Europës se ata nuk kanë harruar se
kanë qenë mburoja e saj. Pikërisht në kohën kur duhej të
nisnin bisedimet për anëtarësimin e Turqisë në Bashkimin
Europian tashmë të zgjeruar  diplomacia austriake bllokoi
këto bisedime, duke krijuar një gjendje që edhe shtete të
tjera europiane e dëshironin, por nuk kishin si ta krijonin
vetë pas disa dekadash zvarritjeje  të bisedimeve me
Turqinë. Bllokimi i mësymjes osmane para Vienës largoi
rrezikun  e Perandorisë Osmane nga Europa dhe ishte filli i
zbythjes së kësaj Perandorie. Tani me sa duket bllokimi i
bisedimeve për hyrjen e Turqisë në BE nga Austria shihet si
një shpëtim i dytë për Europën nga një zhvillim i
padëshirueshëm për të si anëtarësimi i Turqisë myslimane me
popullsi dhjetramilionëshe dhe me potenciale të mëdha
zhvillimi që Turqinë mund ta bëjnë protagoniste jo anëtare
të zakonshme në BE. Kështu mund të perceptohet ky zhvillim
i ri përderisa qeveritarët e lartë të Turqisë u zemëruan më
shumë se çdo herë tjetër dhe deklaruan se nuk do të bëjnë
më asnjë lëshim që kërkon Europa. Austria e vuri në provë
serioze durimin e Turqisë për të pritur mirëkuptimin
europian për anëtarësimin e saj. Qeveritarët e lartë turq
me deklaratat e tyre të forta treguan se Turqia di të
durojë por dhe të zemërohet. Këtë veprim qeveritarët turq e
kanë bërë me siguri jo për shkak të peshës së madhe që ka
qëndrimi i Austrisë, por ngaqë e dinë  që nuk është Austria
e vetmuar që po bllokon rrugën e Turqisë drejt Brukselit.
Janë shtete me peshë në Bashkimin Europian që po luajnë
rolin e polakëve të Sobieskit që në Vienë të bllokohet ruga
për anëtarësimin e Turqisë në BE, si një imitim farsë i
bllokimit të mësymjes ushtarake osmane para disa shekujsh. 

Historia e lëvizjeve politiko-diplomatike për përfshirjen
Turqisë në Europën e bashkuar është shumë e vjetër tashmë.
Qysh në vitin1959 Turqia ka bërë të njohura synimet e saj
për t’u bërë edhe ajo pjesëtare e një Europe që kishte
nisur rrugën e bashkimit pas Traktatit të Romës për
krijimin fillimisht të Tregut të Përbashkët. Në vitin 1963
Turqia u bë “anëtar-shok” i Tregut të Përbashkët.
Përfaqësuesit politikë dhe ekonomikë të Turqisë shpresonin
shumë se vendi i tyre do të ishte anëtari i 13 i Tregut të
Përbashkët, pasi bënë kërkesën zyrtare  për anëtarësim në
vitin 1987. Por Turqia priti dhe pret pa arritur asnjëherë
atje ku donte dhe me perspektiva edhe më të zymta pas
“bllokadës austriake”.  
Shpesh janë dëgjuar zëra të fortë në Europë se Turqia ka
qenë dhe mbetet e huaj për Europën, se për këtë komb me
besim mysliman  nuk mund të ketë vend të natyrshëm në
Europën e krishterë. Më në fund tetori i këtij viti ishte
caktuar si koha e fillimit të bisedimeve të anëtarësimit.
Por “nuk ishte parashikuar” se Austria, tashmë e vogël jo
si perandoria e dikurshme që rivalizonte me atë osmane në
Europën Jug-lindore e Lindore do të bllokonte vrullin e
Turqisë për të qenë anëtare me të drejta të barabarta në
Perandorinë e re Eurocentriste me kryeqytet Brukselin.
Perandoria  e re me kryeqytet Brukselin më shumë vështrohet
si ringjallje e Perandorisë së Shenjtë Romake sesa si
ndërthurje territoresh, popujsh e besimesh të shkëputura
nga perandori të tjera të mëparshme në rajonet e Europës, 
Mesdheut Lindor e Azisë Qendrore. 
Loja hidh e prit për (mos)anëtarësimin e Turqisë në BE do
të vazhdojë. Europa nuk do të jetë në gjendje ta zgjidhë me
realizëm e me seriozitet këtë problem, duke thënë “jo” të
fortë ose duke pranuar Turqinë me gjithë të veçanta që do
të sjellë për Europn. Turqia nuk e ka të lehtë të bindet se
zhgënjimi i saj nuk do të ketë fund dhe të mos e lidhë të
ardhme e saj aq shumë sa tani me anëtarësimin në Europë.
Por sidoqoftë Turqia dhe Europa do të mbeten mjaft të huaja
për njëra tjetrën dhe ndoshta zhvillimet e mëvonshme do të
provojnë se ka qenë më mirë që gjërat nuk janë sforcuar në
mënyrë artificiale. Kështu Austria mund të krenohet se ka
shpëtuar edhe një herë Europën dhe  njëkohësisht ka
ndihmuar disi edhe Turqinë të kuptojë më mirë këtë Europë.

2 tetor 2005                                               
                           Abdi Baleta


Duke ndjekur shpirtligësinë e Mero Bazes ndaj të tijëve

Ishte e natyrshme të besonim se pas incidentit të rëndë që
i ndodhi me Gjolek Malajn diçka do të ndryshonte në stilin
ngacmues të gazetarit Mero Baze. Nuk prisnim që
shpirtligësia gazetareske e tij të shtrihej kaq shpejt edhe
mbi “ të tijët”, mbi njerëzit e përzgjedhur nga PD-ja për
të bërë “ndryshimin e madh” në Shqipëri. Siç ka ndodhur në
kryeartikullin e  “Temës” të datës 1 tetor 2005 “Objektiva
të panevojshme”.
Në këtë shkrim Baze ka përforcuar qortimet ndaj ministres
së integrimit  për deklaratën e saj që shkaktoi në shtyp
një fushatë shpresash të kota lidhur me lëvizjen e lirë të
shqiptarëve. Do të ishte e mjaftueshme fushata denigruese
që bënë gazetat që nuk kanë ndonjë lidhje me PD-në , që nuk
ndjejnë as ndonjë dhimbje kur ndonjë nga pushtetarët e rinj
pa kurrfarë përvoje në fushën e marrëdhënieve ndërkombëtare
që Berisha i ka ngarkuar me barrë më të rëdë se mbajnë
supet e tyre. Nuk mund të merret për ndihmë konstruktive
mirëdashëse kur edhe një gazetë që zakonisht mbron dukuritë
më të shëmtuara e gafat më të rënda që bëjnë njerëzit e
PD-së me stazh të gjatë në politikë e pushtet, i vërsulet
një ministreje që sapo është ulur në karrige. 
Sido që ta ketë konceptuar Baze sulmin e tij të hidhur
kundër veprimit të papeshuar të ministres ky sulm bie më
shumë erë shpirtligësie. Nëse Bazes i ishte grumbulluar në
fyt sasi e madhe helmi që duhej zbrazuar rastin e mirë për
ta bërë këtë ia dha Besnik Mustafaj me gafën e madhe me
pasoja të rënda kombëtare që bëri në OKB kur i pari shpalli
zyrtarisht fomulën “pavarësi me kusht për Kosovën”. Kjo
është tani për tani dhe me siguri do të mbetet për mjaft
kohë njolla më e zezë në diplomacinë e qeverisë së
Berishës, jo ai premtimi për viza me lehtësi që bëri
ministrja e integrimit. Mos vallë Baze e ngriti renë e
pluhurit të qortimit edhe në shtypin e PD-së kundër
amatorizmit diplomatik e politik të ministres së re të
integrimit që të fashitej disi jehona e keqe e gafës që
bëri jo thjesht për amatorizëm diplomatik, por dhe për
implikim të vetëdishëm politik e diplomatik ministri i
jashtëm i Berishës, i përkëdhelur me mburrje e vetëmburrje
si “mjeshtër i diplomacisë”?!
Edhe pse mund të mos merakoseshim nga amatorizmi i
ministres së integrimit sepse ky shënon një dështim në
qeverisjen mishmashe berishiane përsëri ndjenja e moralit
të përgjithëshëm na detyron të mos qëndrojmë sehirxhi ndaj
një goditje gazetareske si ajo që jep Baze pa qenë nevoja.
Por në shkrimin e Bazes ka shtjellime të tjera që të
shtyjnë të vlerësosh se shpirtligësia ka qenë motivi më i
fortë i shkrimit se dëshira për të qortuar edhe
“pushtetarët e krahut tënd”. Baze tërë fajin e
përgjegjësinë që shqiptarët janë trajtuar dhe u trajtuan
përsëri nga përfaqësuesi i BE, Pribe, si ”leprozët e
Europës” kur bëhet fjalë për lëvizjen e lirë të njerëzve e
hedh mbi vetë shqiptarët, mbi qeverisjen në Shqipëri,
rendin në Shqipëri, pameritueshmërinë e shqiptarëve për të
lëvizur si njerëz normalë nëpër Europë. 
Baze nuk e mban fare parasysh se lëvizja e lirë e njerëzve
nuk është shpikje shqiptare. Lëvizja e lirë nuk është as e
drejtë që fitohet vetëm pasi të kesh përmbushur kushtet për
anëtarësim në BE. Shqiptarëve do t’u duhet kohë e gjatë për
të përmbushur këto kushte, më saktë për të arritur atë
nivel zhvillimi të përgjithëshëm që të afrohen me
europianët e tjerë në çdo drejtim, sidomos në zhvillimin
ekonomik. Lëvizja e lirë është një parim i Karëts së
Helsinkit që u trumbetua me të madhe pikërisht nga ata që
sot po ua mohojë shqiptarëve lëvizjen e lirë. Kjo duhet të
shqetësojë më shumë gazetarinë e gazetarët shqiptarë, jo e
“keqja e madhe” se Shqipëria e shqiptarët nuk po bëhen
shteti më i përkryer në Europë, një shtet imagjinar që ende
nuk ekziston gjëkundi. 
Gazetarinë shqiptare ( si dhe diplomacinë) duhet t’i
shqetësojë fakti që shqiptarëve u vihen pengesa absurde, u
kërkohen veprime burokratike cinike vetëm që të mos u jepet
një vizë. Edhe më keq akoma, shqiptarëve u rrëmbehen nga të
huajt shuma të mëdha parashë për një vizë. Në Shqipëri po
pasurohen diplomatët e  huaj duke dhënë viza nëpërmjet
sekserësh. Kanë plasur edhe skandale vizash. Po
diskriminohen ata shqiptarë që duan të lëvizin në mëyrë të
rregullt. Ata që kanë vendosur të shkojnë me çdo kusht në
vendet europiane e kanë bërë këtë pavarësisht nga pengesat
që janë krijuar në dhënien e vizave. Të huajt po e
shtrëngojnë lëvizjen normale të shqiptarëve se u pëlqen të
ushqejnë në këtë mënyrë edhe propagandën denigruese se
shqiptarët janë banditë, janë organizues të udhëtimeve
klandestine, janë barbarët e Europës së shekullit XXI. Për
këtë i ndihmon edhe shkrimi i Bazes.
Ka motive edhe më cinike për refuzimin e kërkesave për
liberalizmin e dhënies së vizave për shqiptarët. Këto
motive në kulm cinike i kanë shpalosur vetë mekanizmat
europianë. Si nuk ia paska tërhequr vëmendjen Mero Bazes
shkrimi me titull “Bruksel :  më shumë viza për refugjatët
nëse pranoni refugjatët”, botuar në  gazetën “Ekspress’ më
31 gusht 2005? Apo Baze nuk lexon shkrime gazetash përveç
editorialit që shkruan vetë dhe informacionin tjetër e merr
nga thashethemet në kafenera e zyra?!
Në shkrimin e mësipërm është njoftuar se  “Parlamenti
Europian ka  miratuar Marrëveshjen për Ripranimin midis
Shqipërisë e BE-së”...Përmes saj të gjithë klandestinët që
kanë kaluar përmes territorit tonë drejt vendeve të
Perëndimit Europian do të rikthehen duke ngritur qendrat e
azilit. Për këtë Brukseli është treguar i gatshëm që të
ofrojë ndihmë finnaciare si dhe të liberalizojë vizat për
qytetarët shqiptarë”. Komisioni Europian (qeveria e BE)
qenka duke marrë masa financiare për të ngritur qendra të
grumbullimit në Shqipëri të gjithë klandestinëve që kanë
përdorur Shqipërinë si pikë tranziti. Kështu Shqipëria
është e dënuar nga Bashkimi Europian që të jetë ose “geto
shqiptare” në Europë, ose “kamp europian përqëndrimi” për
aziatikët e afrikanët që do të hyjnë në Europë duke
përdorur gjoja Shqipërinë si pikë tranziti. Gjeje po deshe
se nga kanë kaluar klandestinët për në vendet europiane.
Sapo të ngrihen kampet e pritjes në Shqipëri t’i sjellin të
gjithë këtu dhe me një shumë të vogël për shpenzime e
kthejnën Shqipërinë në ”kampin e klandestinëve në Europë”.
Po të pranojë shqiptarët këtë atëherë Europa e bën lëshimin
që i leverdis asaj më shumë, e liberalizon dhënien e vizave
për shqiptarët. Kështu tërheq aq shqiptarë sa vende do të
hapë në Shqipëri për aziatikë e afrikanë që gjoja hyjnë në
Europë nëpërmjet Shqipërisë. 
Diplomacia e gazetaria shqiptare kanë me se të merren nëse
u pëlqen të bëjnë punëra të mëdha. Edhe Mero Baze si
gazetari diplomatik më i pëlqyer i Berishës ka punëra të
mëdha për të bërë nëse do : të ndihmojë e mësojë Besnik
Mustafain si të trajtojë këtë problem me europianët që
liberalizmi i vizave për shqiptarët të mos bëhet me kushtin
e pranimit të aziatizmit të Shqipërisë. Kurse Mero shkruan
për t’i dhënë argumente diplomacisë europiane se Shqipëria
është bërë portë hyrëse e shpërthyer për klandestinët në
Europë. Mero do që politikanët shqiptarë të bëjnë një luftë
të re si Skënderbeu kundër osmanëve që askush të mos
lejohet të kalojë nga Azia në gadishullin e Apenineve dhe
shqiptarët të bëhen roje kufitare të Europës, ose gardianë
të kampeve të përqëndrimit të Europës në Shqipëri. 
Ministrja e re e integrimit mund të ketë shkarë në
entuziazëm të tepruar kur ka dhënë haberin se shpejt
shqiptarët do të jenë të lirë të shëtisin nëpër Europë.
Pribe natyrisht ka qenë i detyruar ta ftohë entuziazmin që
ky haber ngjallte tek shqiptarët, të cilët jo për faj të
ministres së re, por për faj të tërë politikës shqiptare
deri tani, për faj sidomos të gazetarisë shqiptare ku
kullot dhe Baze, kanë krijuar idenë se anëtarësimi në BE do
të thotë mundësi të bredhësh nëpër Europë, pa marrë vizë,
pra të mos keshë nevojë të hypësh në gomone  kur do të
shkosh përtej detit. 
Barazimi i integrimit në Europë me heqjen e vizave të
udhëtimit është gafa më e madhe që bëjnë vetë shqiptarët.
Por kjo nuk përligj aspak atë që mundohet të përçojë në
opinionin publik Mero Baze se faji është i shqiptarëve që
këta nuk lejohen të lëzin pa viza dhe vizat i sigurojnë me
vështirësi të mëdha. Prandaj në shkrimin e Bazes ka më
shumë shpirtligësi edhe ndaj pushtetarëve që kanë hyrë
rishtas në strukturat qeverisëse të PD-së, edhe ndaj vetë 
shqiptarëve që ai i akuzon po aq idhët sa disa
antishqiptarë të njohur nga vendet fqinjë ose mjediset
antishqiptare në Europë.

2 tetor 2005                                               
                  Abdi  Baleta



PD-ja nuk bën dot program qeveritar për politikën e

Dorëzimi i detyrës nga ministri i jashtëm i qeverisë së
vjetër soc-nanoiste, Kastriot Islami, tek ministri i
jashtëm i qeverisë së re demo-berishiste, Besnik Mustafaj,
u bë  më i qetë, më i butë, më i këndshëm se dorëzimi i
detyrës në çdo sektor tjetër qeveritar. Këtë e ka thënë
publikisht me mburrje vetë ministri i tanishëm Besnik
Mustafaj, i cili e ka shpjeguar këtë dukuri me faktin se në
fushën e politikës së jashtëme qeverisë së re nuk i dilte
detyra të bënte ndonjë ndryshim, por vetëm të qartësonte
ndonjë përbërës të saj. Kjo do të thotë se qeveria e
Berishës në fushën e politikës së jashtëme kishte vetëm për
të vazhduar punën e qeverisë së Nanos. Prandaj dhe në
programin e qeverisë së Berishës politika e jashtëme
pothuajse u kalua në heshtje.
Është një gjë shumë e mirë që kur bëhet ndërrrimi i
qeverive që është, njëkohësisht ndërrim pushtetesh, madje
pushtetesh të grindur fort midis tyre, politika e jashtëme
të mbetet ajo që ishte, të mos ketë nevojë për ndryshime të
rëndësishme. Një mrekulli e tillë mund të ndodhë vetëm në
një shtet ku pjekuria e qëndrueshmëria politike kanë
arritur nivele të larta. Por i tillë nuk mund të jetë rasti
i Shqipërisë ku PD e Berisha e bënë fushatën elektorale nën
parrullën “koha për ndryshim”, pra jo për vazhdimësi të
qëndrueshmërisë politike. 
Mirëpo sipas shpjegimeve që bëri menjëherë Besnik Mustafaj
kjo parullë kishte qenë e vlefshme vetëm për politikën e
brendëshme të shtetit shqiptar, jo dhe për politikën e
jashtëme që do të vazhdonte si më parë. Një gjë e tillë
mund të ndodhë në dy raste ; ose politika e jashtëme e
shtetit shqiptar është e ndërtuar plotësisht rreth një
boshti të pandryshueshëm, që mund të jetë vetëm boshti i
mbrojtjes së interesave dhe të drejtave kombëtare, ose
shteti shqiptar nuk ka fare politikë të jashtëme dhe kushdo
që të vijë në fuqi nuk ka çfarë të ndryshojë e çfarë të

Të mësojmë diçka nga Sorosi edhe për politikën e interesave

Edhe Xhorxh Soros, që njihet si përhapësi më i pasionuar i
teorisë për shoqërinë e hapur në botë, interesat kombëtare
i quan si boshtin e politikës së jashtëme të çdo shteti. Ai
ka shkruar shumë thjesht e qartë : “ Çdo vend ka shumë
pikësynime në politikën e tij të jashtëme, të cilat shpesh
përplasen me njëri-tjetrin. Kur interesat e njerëzimit
ndeshen me interesa të veçanta ose kombëtare, zakonisht
janë këto të fundit që mbizotërojnë. Interesat e
përbashkëta duhet të qëndrojnë më lart sesa ndodhen sot…”.
Pra Soros dëshiron të shohë interesat e përbashkëta mbi ato
të veçanta, por pranon e pohon se në realitet përparësi
kudo kanë interesat kombëtare edhe tani. Prandaj ai shtron
dhe shqetësimin e tij : “Rendi mbizotërues sot në botë ka
një problem të madh, si të mbrohen interesat e përbashkëta
në një botë që përbëhet nga shtete sovrane të cilët
zakonisht i vënë interesat e tyre përpara interesit të
përbashkët”. ( Xh. Soros “Fluska e epërsisë amerikane”,
Britani e Madhe 2004 fq. 80 dhe 81).
Si duhet konceptuar dhe si është ndërtuar politika e
jashtëme e shtetit shqiptar, si diçka që përputhet me
realitetin që vëren Sorosi, apo me dëshirat që ka Sorosi?
Qysh kur shteti shqiptar ra nën pushtimin italo-fashist më
7 prill 1939 dhe më vonë nën sundimin komunist boshti i
politikës së jashtëme të shtetit shqiptar nuk ka qenë
përfaqësimi e mbrojtja e plotë dhe e vendosur e interesave
kombëtare shqiptare, por një ndërthurje anakronike e
aspekteve kombëtare të politikës së shtetit me ndikime dhe
me implikime të natyrës ndërkombëtare, shpesh në
kundërshtim me interesat kombëtare shqiptare, duke u
justifikuar me përshtatjen ndaj interesave më të mëdha në
shkallë rajonale ose globale. Kjo dukuri pas rrëzimit të
diktaturës komuniste për paradoks u thellua edhe më tej,
edhe pse kushtet e gjasat për zgjidhjen e çështjes së
pazgjidhur kombëtare shqiptare bëheshin gradualisht më të
mira se kurrë më parë dhe këtu duheshin përqëndruar tërë
përkujdesjet dhe energjitë e politikës së jashtëme të
shtetit shqiptar, sidomos qysh kur doli praktikisht në
skenën e diplomacisë ndërkombëtare çështja e pavarësimit të
Kosovës në vitin 1991. 
Kështu që nuk ka asnjë premisë për të menduar e pranuar se
vazhdimësia e politikës së jashtëme shqiptare nga qeverisja
e Nanos tek qeverisja e Berishës dhe e diplomacisë
shqiptare nga Islami tek Mustafaj është një vazhdimësi që
përcaktohet nga një bosht i fortë kombëtar në këtë politikë
të jashtëme e në këtë diplomaci shtetërore. Atëherë mbetet
të themi se shteti shqiptar në thelb nuk ka fare politikë
të tij të jashtëme, nën cilëndo qeveri, nuk ka as diplomaci
si funksion i mirëfilltë shtetëror, por ka një burokraci
diplomatike që më shumë po vepron si agjensi zbatuese
politikash të huaja në Shqipëri dhe në emër të Shqipërisë,
që është vendosur për çdo gjë nën një mbikqyrje të rreptë
ndërkombëtare, që e kufizon tej mase sovranitetin e shtetit
shqiptar, edhe pse ky është subjekt i njohur i së drejtës
ndërkombëtare, ndryshe nga Kosova që nuk e gëzon ende një
njohje të tillë.

Mustafaj shtrembëron formulën e Rugovës për pavarësinë e

Këtë gjendje të mjeruar të shtetit shqiptar në fushën e
politikës së jashtëme e të diplomacisë e zbulojnë edhe më
shëmtueshëm disa qëndrime çapraz të ministrit të ri të
jashtëm Besnik Mustafaj dhe disa komente qortuese
ekstravagante që bëri për to ish-ministri i jashtëm që i
dorëzoi karrigen, Kastriot Islami. 
Besnik  Mustafaj prej disa ditësh është angazhuar të mbrojë
e të sqarojë nëpërmjet mediave dhe gazetave atë
budallallëkun e madh që lëshoi në OKB se zgjidhja më e mirë
për çështjen e Kosovës qenka “pavarësia e kufizuar”. Deri
tani kishim dëgjuar të flitej në përgjithësi, më saktë në
tym, nga vëzhgues të ndryshëm politikë për një zgjidhje në
formën e “pavarësisë me kusht”. Por nuk kishim dëgjuar se
kjo është zgjidhja që diplomacia ndërkombëtare e ka
përcaktuar si të vetmen të përshtatshme. Edhe Instituti
Amerikan për Paqen në planin e tij prej 8 opsionesh për
zgjidhjen e problemit të Kosovës  e radhit në pikën 6 pas
varianteve të quajtura “protektorat i pakufizuar
ndërkombëtar”, “kantonizim me enklava serbe”, “federatë e
brishtë ku Beogradi të ketë sovranitetin nominal”,
“komonuelth ku Beogradi të ketë sovranitetin nominal, por
Kosova të ketë karrigen në OKB”, “panel ndërkombëtar që
çështja të shtyhet” dhe në pikat 7 e 8 “pavarësi në njëfarë
afati”, “pavarësi duke  ndarë nga Kosova një pjesë në veri
të saj”. ( gazeta “55” 12 dhjetor 2004).
Politikanët dhe vëzhguesit në Kosovë asnjëherë nuk kanë
pranuar ndonjë nga këto variante. Ibrahim Rugova ka
përsëritur deri në stërmundimin e tij e bezdinë e të
tjerëve se “zgjidhja më e mirë për Kosovën është
pavarësia”. Ai e të tjerë në Kosovë nuk kanë thënë kurrë
ashtu siç thotë Besnik Mustafaj tani, duke shtrembëruar
formulën e Rugovës se zgjidhja më e mirë qenka “pavarësia e
kushtëzuar”. Madje Rugova e ka saktësuar e qartësuar edhe
më shumë formulën e tij kur ka thënë “Njohja e
drejtpërdrejtë e pavarësisë së Kosovës është zgjidhja më e
mirë për Kosovën”, duke e përjashtuar alternativën që
pavarësia faktike e Kosovës të vihet në dyshim e diskutim.
Edhe administratori i OKB-së ka përdorur termat “pavarësi e
Kosovës” në kontekste të ndryshme nëpër deklaratat e tij ,
por jo “pavarësi e kushtëzuar” e Kosovës. Edhe më e saktë
është alternativa që përmendin shumë politikanë e analistë
shqiptarë se “pavarësia është opsioni minimal” ( shih për
shembull shkrimin e Gani Mehmetajt në “Bota Sot” 13 nëntor

Mustafaj u jep serbëve të drejtën e vetos mbi pavarësimin e

Atëherë nga e gjeti Besnik Mustafaj formulimin e tij?  Si e
mori ai guximin ta lëshojë  në OKB në emër të diplomacisë
së shtetit shqiptar që, do apo nuk do Besniku apo kushdo
qoftë, në njëfarë mënyre shihet edhe si zëdhënës i
diplomacisë kombëtare shqiptare në tërësi, të shtrembërojë
në mënyrë kaq flagrante qëndrimin e formulimin e Rugovës e
të Kosovës për pavarësinë?! 
Një guxim i tillë nuk merret lehtë. Ai merret vetëm me
vetëdije nga një dëshirë për t’i kundërvënë politikës së
dertitanishme të Kosovës, ose nga një dëshirë apo detyrim
për të bërë një shërbim ndaj politikave joshqiptare që nuk
duan të shtrohet çështja e pavarësisë së Kosovës në prag të
fillmit të bisedimeve për statusin përfundimtar të Kosovës.
Në gazetën  “Tema” të datës 20 shtator është botuar një
intervistë e këshilltarit të Grupit të Kontaktit,  Xhon
Norris, që u kërkon shqiptarëve dhe serbëve të përgatiten
për bashkëjetesë dhe flet për “pavarësi të kushtëzuar” të
Kosovës. Por ndërsa Norris vë kushtin që “Kosova të mos
bashkohet me Shqipërinë”, një kusht i çuditshëm për veprime
hipotetike, Besnik Mustafaj vë si kusht që të plotësohen të
gjitha tekat e pakicës serbe në Kosovë. Që Kosova të mos
jetë e pavarur deri në kohën kur kjo pakicë të japë
pëlqimin e saj. Pra Besnik Mustafaj e konceopton pavarësinë
e Kosovës tërësisht të kushtëzuar nga vullneti i serbëve, u
jep serbëe të Kosovës një të drejtë vetoje mbi të ardhmen e
Kosovës. Kjo nuk është më “pavarësi me kusht” për Kosovën,
por një vartësi e plotë nga Serbia.
Për ta bërë më të kapërdishme për shqiptarët formulën e tij
Besnik Mustafaj e ka shpjeguar atë vetëm si një qartësim të
politikës që ka ndjekur edhe deri tani shteti shqiptar nën
qeverisjen e Partisë Socialiste ( shih “Paraardhësit punuan
mirë” në gazetën “Dita” 14 shtator 2005). Besniku thotë se
do “pavarësinë e kushtëzuar”, sepse kjo do t’i japë
mundësinë edhe bashkësisë ndërkombëtare që për një periudhë
të vëzhgojë zhvillimin e plotë të institucioneve të
Kosovës. Po këtë bashkësia ndërkombëtare mund ta bëjë edhe
duke qenë Kosova e pavarur, siç po e bën përditë në
Shqipëri, sidomos për trajtimin e pakicës grekofone, madje
duke ndërhyrë brutalisht shpesh në punët e shqiptarëve dhe
duke dëmtuar rëndë ecurinë e Shqipërisë në rrugën e
demokracisë, siç ndodhi më 1997.

Diletanti Islami i mban leksion diplomacie amatorit

Megjithëse Kastriot Islami ( që është me profesion fizikan,
por  ka qenë titullar gjithfarë ministrishë të arsimit, të
financës, të jashtëme, kryetar Kuvendi,
zëvendës-kryeministër) ka marrë lëvdatat e Mustafajt për
mënyrën si ka drejtuar diplomacinë e Shqipërisë, pas 
deklaratës së Besnikut në OKB, ka mbajtur qëndrim kritik
ndaj pasadhësit të tij. Në fakt të dy po bëjnë një lojë
“hidh e prit” që të përligjin një qëndrim të njëjtë,
qëndrimin që politika e jashtëme e Shqiprisë mision kryesor
nuk ka zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare, por
kthimin e Shqiërisë në faktor paqe e srtabiliteti në
Ballkan, pra e zhvendosin qendrën e gravitetit të punës së
diplomacisë shqiptare nga kuadri  shqiptar në kuadër
panballkanist e europianist.
Më 1 tetor Islami u shfaq në ekran me një deklaratë e me
shpjegime të gjata për të qortuar veprimin e Mustafajt si
amatoresk ( jo si të gabuar e antikombëtar), si të nxituar
( jo si të konceptuar mbrapsht), si të pakonsultuar si
duhet në Shqipëri( jo si në kundërshtim me ndonjë politikë
të caktuar), si jo përfaqësues të vullnetit politik të
Shqipërisë ( jo si mohim të pavarësisë së shpallur të
Kosovës) etj. Kastriot Islami e pohoi se  Besnik Mustafaj
ka bërë gabimin e rëndë se ka mospërfillur  interesat
shtetërore të Shqipërisë që kanë dhe një “përmasë
kombëtare”, por më shuëm shprehu brengosje se kjo ka vënë
në vështirësi faktorët ndërkombëtarë që duhen konsultuar.
Ndërsa Besnik Mustafaj vazhdon të mburret se duke lëshuar
formulën “duam pavarësi të kushtëzuar për Kosovën” paska
qartësuar atë qëndrim të mjegulluar të diplomacisë së
mëparshme që nuk specifikonte zgjidhjen për Kosovën ( gjë
që është e vërtetë) po thotë se do të veprojmë në përputhje
me qëndrimet e faktorit ndërkombëtar ( gjë që është më e
mirë se qartësimi i Besnikut, sepse lë shteg edhe për
interpretime më të favorshme për shqiptarët). 
Kastriot Islami me  fjali e gjuhë tejet të ngatërruar e
qorton Mustafain se këtë e ka bërë pa profesionalizëm dhe
nga stepja para idesë se  pavarësia e plotë e Kosovës nuk
do të arrihet lehtë. Islami i ka bërë Mustafait (që ta
dëgjojnë edhe shqiptarët e të huajt) një psedoleksion aq të
ngatërruar sa që as ndonjë katriotislamolog i thekur,  as
vetë Katriot Islami, nuk e merr vesh e nuk mund ta
deshifrojë në një gjuhë njerëzore. 
Kastriot Islami njihet për shkrime e llafologjira të
ngatërruara që i paraqet për intelektualizëm të lartë, por
kësaj here nuk është kjo mani që e ka shtyrë  të mjegullojë
me “qartësimet” e tij  ato “qartësimet mjegulluese” të
Mustafajt. Kësaj here Kastriot Islami ka folur me gjuhë
zogjsh apo jashtëtokësorësh  për të përcjellë një mesazh të
padeshifrueshëm për shqiptarët, sidomos në Kosovë që të
krijohet përshtypja se nuk pajtohet me qëndrimin e
Mustafajt që kërkon “pavarësi të kushtëzuar”, por në fakt
për të qetësuar Beogradin ku dinë të deshifrojnë më mirë
mesazhet e politikanëve shqiptarë se PS-ja nuk ka ndonjë
kundërshtim thelbësor me variantin e paraqitur nga
Mustafaj, por vetëm kërkon procedura më të koklavitura për
të arritur atje ku Mustafaj shkoi pa bërë dredha si derri i
egër në pritën ku e çojnë zagarët e gjahtarëve.
Diplomacia “hidh e prit” midis Mustafajt e Islamit, ku
njëri thotë se davarit mjegullën që mbulonte qëndrimin e
tjetrit dhe ky i dyti përhap tym fjalësh që të ngjallet më
shumë kërshëri për qëndrimin e të parit dëshmojnë se
politika e diplomacia shqiptare nuk rotullohen rreth një
boshti kombëtar, por shkojnë nga t’i çojnë erërat e
politikave të huaja dhe janë veçanërisht të rrotullueshme
nga erërat që fryjnë nga Beogradi, Athina, Parisi, Moska.
Kur Tiranën e vizitoi Vuk Drashkoviçi në fund të muajit
dhjetor 2004 Kastrioti që hiqet si profesionist i madh
diplomacie duke bërë deklarata të padeshifrueshme u  përpoq
të fshihej pas një “gabimi teknik” trashanik që Kosovën e
quante pjesë të Jugosllavisë në një marrëveshje që
nënshkroi me Drashkoviçin. Tani mundohet t’i mësojë teknikë
diplomatike Besnik Mustafajt se  shprehja “ pavarësi e
kushtëzuar” duhej hedhur në përdorim më me lezet, jo ta
lëshonte në OKB si lopa bajgën. Islami e bën këtë
pseudoleksion jo sepse kundërshton qëndrimin e Besnikut në
themel, por sepse ka dashur që edhe opozita socialiste të
ishte bashkëautore e këtij veprimi të padenjë për politikën
e shtetit shqiptar, që meritat para serbëve të mos shkojnë
të gjitha tek PD-ja e Besniku.  Islami duket është bërë
xheloz që tani me Drashkoviçin merr e jep Mustafaj, i cili
në takimin e OKB-së duket që është ndarë shumë më miqësisht
se u nda Islami në Tiranë pasi plasi ai skandali i
përfshirjes së  Kosovës në Jugosllavi.

Sa do të ndikojnë homologimet e Mustafajt me Drashkoviçin

Mustafaj duket që ka disa mundësira më shumë për të qenë në
marrëdhënie më të përzemërta me Drashkoviçin. Të dy janë
shkrimtarë të përkëdhelur në Francë. Kështu në këtë drejtim
edhe Shqipëria u barazua me Serbinë. Drashkoviçi është
shkrimtar i njohur për mendësitë e veprat e tij thellësisht
shoviniste. Por Besniku ka avantazhin se nuk vuan nga
ndonjë ndjesi nacionaliste që t’i krijojë tensione me
Vukun. Këtë e vërteton dhe fakti se Mustafaj pas kthimit
nga Nju Jorku e paraqiti shumë të zbukuruar figurën e
Drashkoviçit në mediat shqiptare, siç pat bërë para disa
vitesh edhe ish-ministri i jashtën Paskla Milo për
homologun e tij serb të asaj kohe që përfundoi në Hagë. 
Mustafaj e shfajsoi homologun e tij serb në diplomaci e
frankofoni dhe antipodin e tij serb në letërsi për disa
deklarata të papëlqyeshme për shqiptarët, duke thënë se
Drashkoviçi i kishte bërë ato deklarata për konsum të
brendshëm në Serbi. Besnik  Mustafaj, ashtu si shumë
politikanë të tjerë shqiptarë në të kaluarën, e quajnë
normale që politikanët serbë të qetësojë opinionin e tyre
publik me deklarata antishqiptare, kurse e quajnë mëkat në
rast se dikush nga shqiptarët bën deklaratë që i
kundërvihet shovinizmit serb, sepse gjoja këto deklarata
keqësojnë pa qenë nevoja marrëdhëniet dhe acarojnë më tej
Mustafaj mashtron kur  thotë se Drashkoviçi deklaratat
antishqiptare i bën vetëm për konsum të brendshëm në Serbi
e gjoja vetë paska të tjera ndjesi. Drashkoviçi si
shkrimtar e politikan radhitet midis serbëve më ekstremistë
për shovinizëm antishqiptar dhe është ai që ka kultivuar
shovinizmin në opinionin e tanishëm serb, nuk është ky
opinion që e detyruaka që me Mustafajn të hiqet i arsyeshëm
e deklaratat t’i bëjë shoviniste. Mustafaj këtë duhej ta
kishte kuptuar me kohë , qysh nga replikat e egra
antishqiptare që Drashkoviçi ka bërë në polemikën me Ismail
Kadarenë në shtypin francez në vitin 1989 e më vonë. Apo
Besniku duke krehur mjekrën shoviniste të Drashkoviçit
kërkon të provojë se Kadareja ka gabuar që Besnikun e ka
quajtur më të papërshtatshmin për ministër të jashtëm. Kur
Kadareja tha këto fjalë i kemi marrë kryesisht si shprehje
cmirash midis shkrimtarëve shqiptarë të përkëdhelur në
Francë. Por Kadareja  mbase di dhe ndonjë gjë që nuk do ta
thotë edhe për prirjet apo lidhjet politiko-diplomatike të

Mustafaj vazhdues i diplomacisë së vëllazërimit komunist me

Deklarata e fundit e Besnik Mustafajt për Kosovën dhe
këmbëngulja e tij e madhe për të mbrojtur me çdo kusht këtë
deklaratë i nxisin hamendësimet se mos një deklaratë e
tillë që u bë vërtetë me nxitim shumë të madh bën pjesë në
repertorin e atyre veprimeve diplomatike që do të bëjë
pushteti i ri në Shqiëpri si haraç për simpatirat e ndihmën
ndërkombëtare që mori për të ardhur në fuqi. 
Besnik Mustafaj ka lëshuar edhe fjalë që të shtyjnë të
dyshosh shumë se ai është ngarkuar të bëjë të njëjtën
diplomaci të kohës së komunizmit që për hir të
marrëdhënieve  “vëllazërore” me  jugosllavët pranoi
sakrifikimin e çështjes së Kosovës. Besniku thotë se
marrëdhëniet shqiptaro-serbe nuk do të varen nga trajtimi i
çështjes së Kosovës. Sa larg është Besniku nga ligjet e
diplomacisë kombëtare! Greqia nuk lë rast pa theksuar se
marrëdhëniet e saj me Shqipërinë varen nga trajtimi i
minoritetit grekofon në Shqipëri, kurse marrëdhëniet e
Shqipërisë me Serbinë nuk u varkan nga ecuria në Kosovë!.
Besniku thotë se Shqipëria nuk do të kërkojë rol
protagonisti në çështjen e Kosovës, në një kohë që Serbia
ngul këmbë që ajo të jetë protagonistja në këtë çështje.
Atëherë ku do të luajë rol protagonisti diplomacia e Besnik
 Mustafajt, në luftën kundër fantazmës së terrorizmit
ndërkombëtar, atje ku Shqipëria nuk vihet fare në hesap?!  

2 tetor 2005 
Abdi Baleta

Yahoo! Mail - PC Magazine Editors' Choice 2005

------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Help save the life of a child. Support St. Jude Children's Research Hospital.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at>

Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at>

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to: