Hetuesit e kuq!

Elona Ceno ne "New York Metropolitan Opera House"

'SHPRESAT', TIFOZET GREKE DJEGIN FLAMURIN SHQIPTAR

>'SHPRESAT', TIFOZET GREKE DJEGIN FLAMURIN SHQIPTAR
>Gjate zhvillimit te ndeshjes se shpresave, shqiptare dhe asaj greke, 
>tifozet helene kane ulur flamurin shqiptar dhe e kane djegur ate. Keshtu ka 
>deklaruar presidenti i Federates Shqiptare te Futbollit, Armando Duka ne 
>nje interviste per Top Channel. Sipas tij, ekipi shqiptar "Shpresa" nuk ka 
>pranuar te luaje, pa flamurin kombetar, ndersa per kete veprim te turpshem
>eshte protestuar prane delegatit te ndeshjes. Duka ben thirrje qe neser 
>gjate
>ndeshjes se madhe, Shqiperi-Greqi, te mos ndodhin incidente te tilla.
>
>
>GREQI, ARRESTOHET TIFOZI, SHKULI FLAMURIN SHQIPTAR
>Policia greke ka arrestuar pasdite nje tifoz vendas, i cili mori pjese ne 
>shkuljen
>nga shtiza dhe grisjen e flamurit shqiptar, qe valvitej ne stadiumin 
>Panionios te Athines,
>ne ndeshjen e shpresave Greqi-Shqiperi. Incidenti ndodhi gjate minutave te 
>fundit te
>pjeses se pare te lojes. Autoritetet greke njoftuan se i ndaluari, 
>identiteti i te cilit
>nuk behet publik, do te ndiqet penalisht per fyerje te simboleve kombetare 
>te nje vendi mik.
>
>
>DEKLARATE KUNDER DISKRIMINIMIT NE SHITJEN E BILETAVE
>26 figura te njohura te artit e gazetarise nga Shqiperia dhe Greqia 
>firmosen nje
>deklarate kunder diskriminimit ne shitjen e biletave per ndeshjen e 
>futbollit
>Greqi-Shqiperi, qe do te zhvillohet neser. Sipas deklarates, per ndeshjen u 
>gjet
>menyra per t`ua ndaluar qytetareve shqiptare dhe emigranteve shqiptare, 
>pjesetare
>te shoqerise greke te shkelin ne stadium qe te mos kete episode. 
>Nenshkruhesit thone
>se dy vendet duhet te perballen me nje sfide te perbashket ate te 
>bashkekzistences,
>ndersa deklarojne se refuzojne te ndjekin takimin e neserm Greqi-Shqiperi.
>
>
>
>__________________________________________________
>Do You Yahoo!?
>Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
>http://mail.yahoo.com
>
>

_________________________________________________________________
Fotos  -  MSN Fotos das virtuelle Fotoalbum. Allen Freunden zeigen oder 
einfach ausdrucken: http://www.msn.de/antispam/prevention/junkmailfilter 
Schluß mit Spam - MSN hilft Ihnen hier weiter.

------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Give underprivileged students the materials they need to learn. 
Bring education to life by funding a specific classroom project.
http://us.click.yahoo.com/4F6XtA/_WnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/

Grekërit ndëshkojnë etërit e tyre

>
>
>Grekërit ndëshkojnë etërit e tyre
>
>Aleksandër Çipa
>
>Në kodin e dyluftimit mitologjik thuhet se:
>"Toreadorin në arenë nuk e vret tigri apo luani, por e
>ndëshkon britma dhe duartrokitja e turmës". Kjo
>referencë evokuese nuk është kurrsesi mirë të qaset në
>realitetet aktuale të shoqërive etnike të Ballkanit.
>Eshtë kthim mbrapa, është rikthim në kohë të humbura.
>Tifozët grekë dje kanë kryer një akt akulturimi, një
>gjest që i denoncon ata në sytë e opinionit europian,
>se sa larg respektit janë grekët e sotëm ndaj etërve
>antikë të tyre. Greqia përmes gjestesh të tilla
>vetanakësh, humbet të drejtën e posedimit të
>thellësisë së vet kulturore, tradhton kulturën e saj.
>Grisja e flamurit tonë kombëtar, në mënyrë publike dhe
>po në mënyrë aq të ekspozuar, fatkeqësisht u parapri
>nga një injorim administrativ i tifozerisë shqiptare,
>me cilësinë e të qenit banore e Greqisë prej vitesh.
>Shumë pak tifozë të Tiranës udhëtuan drejt Athinës në
>këtë ndeshje të ekipeve përfaqësuese. Nuk ishte
>kompleksi apo droja e frikës individuale, por ishte më
>së shumti instikti qytetar për të shmangur përplasjen
>dhe konfliktin. Siç ishte edhe një arsye sjellja
>diskriminuese e administratës sportive greke dhe
>Federatës Kombëtare të vendit fqinj. Në funksion të
>kësaj atmosfere, për të ulur tensionin, shteti ynë
>përdori edhe diplomacinë dhe kumtin paralajmërues të
>kontrollit. Eshtë me të vërtetë rasti ta quajmë me
>kumt vizitën e presidentit të Republikës Moisiu dy
>ditë më parë në Janinë dhe takimin aq konfidencial me
>homologun grek Papulias.
>Por, fatkeqësisht edhe këto gjeste, edhe këto akte,
>mbesin kumte të padëgjuara....Grisja e flamurit
>shqiptar në sy të mijëra tifozëve grekë, mbi supet e
>policisë së shtetit grek dhe në prani të
>personaliteteve dypalëshe, është një akt që vret
>realisht Greqinë. Formatimi i emocionit sportiv dhe
>tifozllëku deri në akte të tilla, është shenjë e një
>së keqeje që fryhet, e një fryme që injektohet.
>Problemi nuk është tek ngjallja e nacionalizmës, jo.
>Kuptimi i kësaj që ngjau, është diçka më thelbësore
>mes respektit reciprok qytetar dhe etnik. Në Greqinë e
>sotme po tejkalon parashikimet dosja e nëpërkëmbjes së
>të drejtës qytetare dhe nacionale të fqinjëve veriorë.
>Mpleksja mes dy vendeve është tashmë shumë komplekse.
>Marrje-dhënia është procesi më i pazgjidhshëm dhe më i
>pandryshueshëm. Zhbërja nuk ka mundësi, por tjetërsimi
>dhe maviosja e saj si problematikë, është fatkeqësisht
>gjithmonë e mundshme. Integriteti i qytetarëve
>shqiptarë në Greqi, nuk është më dëshirë e palës
>pritëse, nuk është më në dorë të shtetit që i priti,
>nuk është më neglizhencë që mund të vijojë
>pafundësisht. Ai integritet, ka fituar peshë specifike
>të tillë që edhe mund ta tronditë fqinjin tonë, nëse
>do të mbetet në papërgjegjshmërinë e vet acivile.
>Metamorfoza e qëllimshme e identitetit etnik të disa
>mijëra shqiptarëve nëpër karta dhe dokumente të
>shtypura prej administratës së fqinjit, nuk ka gjasa
>të jetë e tillë edhe në gjakun individual të tyre. Kjo
>ADN, tjetërsohet vetëm nëse ripërsëritet akti gjenetik
>i riprodhimit njerëzor. Prandaj, siç thuhet në kodin e
>pashkruar ndëretnik; mbrojtja e etnitetit në akte
>provokimi, nuk është nacionalizëm, por është virtyt
>njerëzor. Greqia ka rast sot të kapërcejë arsyen e
>frikës ndër shqiptarë, sepse siç na thuhet prej
>Nietches: “Tre të katërtat e gjithë të ligave që
>ngjajnë në botë, kanë ardhur nga frika”. E nënvizojmë
>ne fqinjët e grekëve këtë fakt, sepse e dimë mirë që
>ata së tashmes, përmes aktesh të tilla, i janë mërguar
>pakthyeshmërisht Sokratit antik i cili na pohonte,
>katër shekuj para Krishtit, në veprën e tij mbi
>Athinën, se: “Ata që janë nxënës në Athinë, gjetkë
>quhen mësues”. Rikthyer tek kjo sentencë pas aktit
>grek mbi flamurin tonë, mund të perifrazojmë se “ata
>grekë që sot fyejnë fqinjët, kanë mbetur
>pakalueshmërisht në cilësinë e kualitetin e tyre
>qytetar”.
>
>30/03/2005
>KATEGORIA: Analiza
>
>
>
>
>__________________________________
>Do you Yahoo!?
>Yahoo! Small Business - Try our new resources site!
>http://smallbusiness.yahoo.com/resources/
>
>

_________________________________________________________________
Wußten Sie, daß Sie Ihren Posteingang auch über den MSN Messenger abrufen 
können? http://messenger.msn.de Jetzt kostenlos downloaden!

------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Give the gift of life to a sick child. 
Support St. Jude Children's Research Hospital's 'Thanks & Giving.'
http://us.click.yahoo.com/lGEjbB/6WnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/

Debat amerikan per armet e Krasniqit

RIMEKEMBJA 29/ 03/ 2005 [ i ]

PSE NUK ËSHTË KADAREJA NË "LISTËN E ZEZË" 

	Irracionaliteti i fetishizimit ka mbërthyer siç duket disa
prej atyre që ne shqiptarët i mbajmë për intelektualët më
të mëdhenj kombëtarë. Rasti më i thekshëm është padyshim
Kadareja. Pa folur më pas për taborrin lakeist që bërtasin
në kor sapo ai lëshon ndonjë gogësimë prej Parisi apo prej
Tirane. Ia vlen të kujtojmë edhe brohorimën mjerane të Zef 
Brozit nga Amerika me të cilin do të merremi njëherë tjetër
më gjerësisht. 
	Ky iracionalitet shfaqet dukshëm në histerinë inatçore që
i mbërthen hera-herës, njëlloj si ndonjë çlirim prej krizës
së kapsllëkut, kur shpërthejnë në mbrojtje të vlerave
oksidentale, civilizuese, e më ngushtësisht kristiane. Me
një verbësi anadollako-bizantine, me një psikologji tipike
lindore, ata mprehin shpatën si kryqtarë të rinj të një
kryqëzate fantazëm (a thua se Ismaili ka ndërmend të
shkruajë ndonjë roman tjetër për ushtri fantazmash). Edhe
në rastin e fundit në lidhje me debatin për Skënderbeun ata
nuk mënuan të vringëllijnë gjuhët e tyre, jo në mbrojtje të
Skënderbeut si hero kombëtar i shqiptarëve, por në mbrojtje
të një fanatizmi katoliçist i ngjashëm me proceset
inkuizitore. 
	E meqë jemi në këtë hulli të inkuizicionit, për këtë
rradhë po mjaftohemi të botojmë një material që flet për
"iluminizmin" e kishës katolike në lidhje me kulturën. Ai
është tepër kuptimplotë për të rrëzuar propagandën dhe
retorikën bajate të kadareistëve që ngjajnë më fanatikë se
papa, në mbrojtje të tezave konvertuese në katoliçizëm
fanatik. Dhe mund të hamendësonim se si do të tërbohej
Kadareja dhe do të vërsulej kundër saj (pra Kishës
Katolike) nëse ajo do të përfillte e do të vlerësonte si të
denjë edhe letërsinë e tij që ta përfshinte në Treguesin e
librave të ndaluar. Padyshim si një shkrimtar i realizmit
socialist dhe si një heretik komunist që shpërfillte fenë,
edhe Kadareja duhej të përfshihej në atë Tregues. Na vjen
shumë keq që Kisha katolike nuk ka denjuar ta vlerësojë atë
duke e inkuadruar në listën e autorëve më me peshë. Edhe
pse në listën e zezë, dhe armik potencial i Kishës, përsëri
do të ishte një dëshmi se Kadareja e vlen atë çmimin Nobël
që edhe Zef Brozi mezi e pret në Amerikë. 

								GENT ULQINI
==============

Histori e shkurtër e listës së veprave të ndaluara


		Index librorum prohibitorum

	Përhapja e pakontrolluar e dijes është përjetuar, pothuaj
përherë dhe kudo, si një kërcënim për moralin dhe për
ruajtjen e rendit në fuqi. Kjo edhe kohëve të sotme kur në
shumë vende librat vazhdojnë të tërheqin mbi vehte dyshimin
e autoriteteve, si për përmbajtjen e tyre të mundshme
revolucionare ashtu dhe për mundësinë që informacione
delikate të rrezikojnë të bien ndër duar "të gabuara". Nga
pikëpamja e kundërt, librat shpesh janë perceptuar si një
pengesë për afirmimin dhe mbizotërimin e ideve të reja,
ekstreme dhe/apo shpërdoruese.
	Në historinë e njerëzimit religjionet shpesh kanë shfaqur
papajtueshmërinë e tyre për qarkullimin e pavarur të ideve
dhe të librave që i përmbajnë ato. Në veçanti Kisha
Katolike është dalluar ndër shekuj për një marrëdhënie të
dyfishtë dashuri-urrejtje në lidhje me librat. Në shekujt e
terrtë të Mesjetës, murgjit e abacive u kujdesën për
ruajtjen e mijëra vëllimeve dhe i riprodhonin ato, në një
epokë në të cilën shtypi nuk ekzistonte ende, duke i
rikopjuar me dorë. Për kundër, të mbyllur nëpër bibliotekat
e abacive, këta libra vështirësisht se mund të
shfletoheshin nga duar të tjera, përveç vetë murgjëve dhe
personave që gëzonin besimin e tyre.
	Relacioni dokumentar më i vjetër që i përket një
inisiative të përdhuntë ndaj librave, gjendet në Veprat e
Apostujve, në lidhje me veprimtarinë e Shën Palit gjatë
vizitës së tij në Efes: "Shumë prej atyre që kishin
përqafuar besimin, rrëfenin në publik praktikat e tyre të
magjisë dhe një numër i konsiderueshëm personash që kishin
ushtruar mjeshtritë magjike sillnin librat dhe i digjnin në
sy të gjithëve. Vlera e përllogaritur e librave të djegur
ishite pesëdhjetëmijë drahme argjendi" (19:19).
	Dokumenti i parë zyrtar në lidhje me qarkullimin e
librave, në historinë e Kishës, ishte dekreti i Papa
Xhelasit I (si vit 496), që përmbante një listë librash të
ndarë në libra të këshillueshëm dhe libra të ndaluar.
Megjithatë Treguesi i parë zyrtar, më tepër se njëmijë vjet
më vonë, lidhet me emrin e Aleksandër Farnezes, që u ngjit
në fronin papal me emrin e Papa Palit III (1534-1549), dhe
Inkuizicionin Roman. Ky i fundit ishte ngritur për të
luftuar protestanizmin dhe, në një periudhë kur Spanja
sundonte pothuaj tërësisht Italinë e Veriut, si kundërpeshë
e ashpërsisë së shfrenuar të Inkuzicionit Spanjoll, që mori
një famë të kobshme nga Tomazo de Torkuemada (1483).
Inkuzitori i parë i famshëm dhe at domenikan, njëlloj me
Xhordano Brunon (i cili e mbylli jetën e tij në turrën e
druve në vitin 1600, xhelat e jo viktimë e versionit roman
të të njëjtit mekanizëm represiv), de Torkuemada përdorte
gjerësisht konfiskimin e pasurive dhe torturën për të
terrorizuar viktimat e tij dhe thuhet se dërgoi në turrën e
druve jo më pak se dymijë persona.
	Gjatë papatit të Palit III, një prelat ambicioz me
origjinë toskane, Xhovani Dela Kaza (1503-1556), autor ndër
të tjera i Galateos (1553), u emërua ipeshkv i Beneventos
dhe iu ngarkua nunciatura papnore e Venecias. Për pesë
vjet, Dela Kaza, i cili synon të arrijë postin e
kardinalit, iu përkushtua veprimtarisë inkuizitore, në
kundërshti të plotë me autoritetin juridik venecian, me
prirje të dukshme për pavarësi. Në mënyrë të veçantë,
përdor çdo mjet për të futur në kurth ipeshkvin e
Kapodistras, Pjer Paolo Verxherio, të cilin e akuzon për
herezi dhe e mbërthen në një proces rraskapitës.
	Ndërkohë, Dela Kaza ndërmerr nisma të tjera, siç është
propozimi i parë për përpilimin e Index librorum
prohibitorum (Treguesi i librave të ndaluar). I publikuar
në vitin 1549, ky projekt përfshinte Mirësinë e Krishtit
dhe Alfabetin kristian të Huan de Valdezit. Treguesi,
megjithatë, i dha krah një kundërsulmi të ipeshkvit të
Kapodistras, i cili i kujtoi Dela Kazas se kishte bërë
pjesë, në lajthitjet rinore të Akademisë së Vinjajolëve, në
një grup letrar roman që praktikonte aluzione të fëlligta,
në të cilin bënte pjesë edhe Berni.
	Megjithatë, Dela Kaza ia doli më në fund ta mposhte
Verxherion dhe të bëntë që të dënohej, ky i shpëtoi
vendimit duke u strehuar në Zvicër. Veç kësaj, me vdekjen e
Palit III, Xhovani Dela Kaza humbi mbrojtjen e Farnezes,
dhe bashkë me të edhe nunciaturën e Venecias. Papa Juli III
(1550-1555), një i moderuar i stilit të Rilindjes, kufizoi
mëtej juridiksionin e gjyqit të Inkuzicionit vetëm për
çështjet që ndodhnin brenda kufijve të gadishullit.
	Kështu botimi i parë zyrtar i Index librorum prohibitorum
doli në dritë vetëm në vitin 1559 nga Kongregacioni i
Shenjtë i Inkuizicionit Roman, nën papatin e Gjon Pjetër
Karafës, ose Pali IV, një papë mizor dhe gjaksor të cilit i
kushtohet, mes tjerash, krijimi i getos hebraike të Romës.
Ishte në rend të parë Dekameroni i Xhovani Bokaçios, por
nuk mungonte as Rishtari i Masuçio Salernitanos. Përgjatë
katër shekujve të historisë së tij u pasurua me tituj edhe
njëzet herë të tjera për të penguar molepsjen e besimit dhe
zvetënimin e moralit nëpërmjet leximit të librave
teologjikisht të gabuar apo të pamoralshëm. Ai përmbante,
pra, listën e librave që konsideroheshin të rrezikshëm nga
autoriteti kishtar për besimin dhe moralin e katolikëve.
	Deri në vitin 1966, ligji kanonik ka parashkruar që të
kishte dy forma kontrolli mbi literaturën: çenzura
parandaluese mbi librat e shkruar nga katolikët me temën e
moralit dhe/ose të besimit, i mirënjohuri "imprimatur" ende
në fuqi edhe ditëve tona, dhe dënimi i librave të gjykuar
si fyes, kundër të cilëve kërkohej ndërhyrja e pushtetit
kishtar, Index-it, pikërisht, botimi i fundit i të cilit, i
njëzeti, u përpilua në vitin 1948. 
	Në këtë Tregues binin në sy autorë si Balzaku, Berkli,
Kartezi, D'Alemberti, Darvini, Defoja, Dideroi, Dyma (të
dy), Floberi, Hajne, Hobsi, Hygoi, Hjumi, Kanti, Lesingu,
Loku, Malenbransh, Stjuart Milli, Montenji, Monteskjeja,
Paskali, Prudoni, Rusoi, Zhorzh Sandi, Spinoza, Stendali,
Shterni, Volteri, Zolaja. Dhe mes italianëve, Aretino,
Bekaria, Bruno, Benedeto Kroçe, D'Anuncio, Fogacaro,
Foskoli, Xhentile, Xhanoni, Xhoberti, Guiçardini, Leopardi,
Marini, Mingeti, Monti, Ada Negri, Rosmini, Saketi, Sarpi,
Savonarola, Setembrini, Tomazeu, Pjetro Verri, e edhe
Teatri komik fiorentin; veç kësaj ishte në Tregues çfarëdo
vëllimi i paautorizuar që bënte fjalë për historinë e
masonerisë apo për Inkuzicionin dhe versionet jo katolike
të Testamentit të Ri. Në dhjetëvjetshin pasues iu shtuan,
mes tjerash, Simonë dë Bovuar, Gide, Sartri dhe Moravia.
	Në vitin 1908, Piu X përgjatë riorganizmit të kurisë, hoqi
një vijë mbi fjalën "inkuizicion" dhe nga ai moment
kongregacioni i ngarkuar të ruante pastërtinë e besimit
katolik u quajt "Zyra e Shenjtë". 
	Edhe kompetencat e kongregacionit për përpunimin dhe
rishikimin e librave të ndaluar i kaluan Zyrës së Shenjtë
në vitin 1917, të emërtuar rishtas në vitin 1965 nga papa
Pali VI "Kongregacioni për Doktrinën e Besimit", pikësynimi
parësor i të cilit është ti japë shtysë ortodoksisë
katolike dhe të mbrojë të drejtat e gjithë atyre të cilët
janë të akuzuar për mangësi në lidhje me të.
	Në vitin 1966 Index librorum prohibitorum më në fund u
shfuqizua përfundimisht.
	Dokumentet përkatës të proceseve të zhvilluara nga
Kongregacioni i Inkuzicionit dhe i Treguesit, të
përmbledhur tashmë në arkivin e Zyrës së Shenjtë Romane dhe
nën mbikqyrjen e Kongregacionit për Doktrinën e Besimit, u
përvodhën tërësisht në Paris nga ushtria napoleoniane
(1816-17), gjë që shkaktoi humbjen e pothuaj serive të
plota të proceseve. Tepritë që pasuan gjatë përvojës së
shkurtër të Republikës Romane (1849) shkaktuan humbje të
tjera. Megjithatë arkivi i kongregacionit për Treguesin
rezulton i paprekur, dhe që prej vitit 1998, është i
konsultueshëm për cilindo, të lauruar apo me një titull të
barazvlefshëm jo italian, që është në gjendje të provojë
përkatësinë në një istitucion akademik, pa dallim vendesh,
besimi fetar apo mendimi.

                 CILËSITË QË DUHET TË KETE DEPUTETI        
                   

Një deputet shqiptar për të qenë i suksesshëm në
profesionin e vet duhet të posedoje përveq tjerash disa
cilësi kryesore pa të cilat nuk mund të ketë sukses të
plotë dhe afatgjatë në karierën e tij politike.
   Cilësia e parë është me besue Zotin e madhëruar, por nuk
është e mjaftueshme vetëm me besue, por edhe me zbatue në
vepër urdhërat e Zotit.”O njerëz keni frikë Zotin dhe
repektojeni atë” është thënje profetike të cilës duhet
përmbajtur me plot respekt.Një deputet shqiptar që i beson
Zotit dhe e ka drojën e tij, ai kursesi në jetën e tij nuk
guxon të devijojë sepse gjithmon është në raport të
drejtpërdrejtë me Zotin. Ai çdoherë bënë vepra të mira dhe
është i dobishëm për shoqërin njerëzore në përgjithësi.”Aty
ku s’ka Zot, gjithçka është e lejuar” ka thënë shkrimtari i
shquar Dostojevski.
   Cilësia e dytë është me lexue, deputeti duhet të posedoj
një kapacitet të gjerë të diturisë, të lexojë sa më shumë
që është e mundur dhe të përcjellë shkrimet analitike,
politike të skenës politike shqiptare dhe botërore, të
cilat do t’i ndihmojnë më mirë të kuptojë rrjedhat aktuale
politike.Deputeti shqiptar duhet të posedojë një dije
universale me të cilen do të mundet me plot sukses t’i
përballojë sfidat jetësore me të cilat do të ballafaqohet
gjate karieres se vet politike.
   Cilësia e tretë është me mendue, deputeti para se të
veprojë duhet të mendojë mirë e mirë për çdo veprim që do
të ndërmerë, veprimet e tija nuk bënë të jenë ad hock, por
të ketë maturi dhe urtësi gjatë veprimit. Po ashtu duhet të
ketë respekt ndaj çdo mendimi tjetër i cili nuk përputhet
me mendimet e tia, duke pas në konsideratë gjithmon nenin
19 të Deklaratës së përgjithshme mbi të drejtat e njeriut i
cili thotë: “gjithkush ka të drejtën e lirisë së mendimit
dhe të shprehjes politike, kjo e drejtë përfshinë lirinë e
mendimit pa ndërhyrje, si dhe lirinë e kërkimit, njoftimit
të informatave me çfardo mjeti çoftë, pa marrë parasysh
kufijtë ndarës”.
    Cilësia e katërt është me u konsultue, para çdo veprimi
të cilën mendon ta ndërmerë me rëndësi primare është të
konsultohet me një rrjet të gjerë njerëzish të profileve të
ndryshme me ç’rast gabimet e veprimeve politike të jenë
minimale.Sa më shumë duhet të merr parasysh opinjonet e
tjerëve, pa të cilat siç ka thënë shkrimtari Sami bej
Frashëri 
“një popull që ska opinion publik nuk mund të numërohet për
komb”. Poashtu edhe kritikat prej njerëzve duhet mirëpritur
si është më së miri se do t’i ndihmojnë në parandalimin e
veprimeve të pamatura politike.”Ky komb nuk mësohet e nuk
kulturohet nëpërmjet lavdit, por nëpërmjet kritikës”, është
thënja e diplomatit Faik bej Konica të cilën duhet ta kete
në konsideratë në çdo kohë deputeti.
   Cilësia e pestë është me punue, për të arritur qëllimin
e tij politik deputeti duhet maksimalisht për të punuar pa
ndërprerë në realizimin e objektivave të parapara. Deputeti
duhet pasur vullnet për punë, e sidomos kjo duhet të
reflektohet në kontakt kontinual me elektoratin, sa më
shumë që është në lëvizje dhe i afërt me elektoratin,
gjasat janë shumë më të mëdha për të përfituar votën e tyre
dhe për të arritur qëllimin politik, zgjedhjen për deputet.
Por duke ndejtur vetëm në zyre, pa marrë parasysh çfardo
kualiteti profesional që e ka vështirë do të ketë të
realizojë qëllimet e tia politike.”Punë, punë natë e ditë
që të shofim pakëz dritë”janë fjalët e Naim bej Frashërit
të cilët deputeti duhet t’i ketë në konsideratë.
    Cilësia e gjashtë është dashuria ndaj atdheut, deputeti
duhet mbi të gjitha ta dojë atdheun, në rastin konkret
Shqiperine. Por kjo s’do të thotë vetem me deklarime dhe
fraza boshe, por me një përkushtim maksimal dhe me
pjesëmarje direkte në mbrojtjen e atdheut në rast sulmi nga
armiku i jashtëm. “Atdhedashuria është pjesë përbërse e
besimit” është thënje profetike, e cila duhet të jetë arsye
më tepër të cilën deputeti duhet ta ketë gjithëherë
parasysh. Për deputetin atdhedashuria dhe besimi duhet të
jetë interesi madhor para çdo interesi tjetër personal apo
material, para të cilit në asnjë moment nuk duhet
përkulur.”Atdhetar jam, por edhe fetar si duhet, atdhetari
përse turp të ketë tek thotë e dua me shpirt edhe fenë e
vet”, janë fjalët e Hafiz Ali Korçës për të cilat nuk ka
koment.
    Cilësia e shtatë është udhëheqja, mandatin e fituar nga
populli deputeti duhet në mënyrë sa më të përsosur të dijë
të udhëheqë çdo organ me të cilën ngarkohet. Por nuk vlen
vetëm udhëheqja e mirë, por është me rëndsi primare se kush
do ta udhëheq popullin e sidomos në çaste historike te
ballafaqimit te atdheut. Udhëheqja duhet të jetë në mënyrë
demokratike e assesi autokratike, duke marr parasysh votën
e fituar nga populli.Deputeti duhet të jetë në dijeni
gjithehere me nenin 21 të Deklaratës së përgjithshme mbi të
drejtat e njeriut i cili thotë:” gjithkush ka të drejtë të
merr pjesë në qeverisjen e vendit, drejtpërdrejtë ose me
anë të përfaqësuesve të zgjedhur lirisht. Vullneti i
popullit është bazë e pushtetit shoqëror, ky vullnet
shprehet me zgjedhje të lira periodike me votim të lirë dhe
të msheftë.” Deputeti duhet të sillet gjatë udhëheqjes në
mënyrë sa më humane dhe civilizuese ndaj shoqerise
njerezore në përgjithësi.
Duhet të jetë i drejtë ndaj vetes dhe ndaj të
tjerëve.Deputeti duhet të ketë parasysh edhe thënjen
profetike për rëndsinë e njeriut:”Njeriu është vepër
madhështore e Zotit dhe mjerë ai që e nënçmon nderin dhe
dinjitetin e njeriut-veprën e Zotit”.
   Cilësia e fundit është me luftue për drejtësinë e cila
është mbrojtëse më e mirë e paqes në botë. Deputeti para
vetit ka një përgjegjësi të madhe, i cili duhet të
artikulojë në Parlament interesat e popullit që e ka
zgjedhur. Pozita e deputetit sjell benificione të mira
materiale, por kur vjen puna duhet edhe me qëndrue gjatë
sjelljes së vendimeve historike për popullin dhe atdheun në
përgjithësi. Vetëm deputeti i cili ka besim të thellë nuk
do të lëkundet në asnjë çast para çdo sproveje me të cilin
do të ballafaqohet. Do të përmendi dy shembuj nga historia
e afërm e Kosovës kur shumica e deputetëve e tradhëtuan
interesin e popullit në Kuvendin e Prizrenit më 1945 si dhe
në Kuvendin e Prishtinës më 1989, dihet nën presionin
ushtarak të Serbisë, iu nënshtruan presionit dhe votuan për
kyçjen e Kosovës në sistemin politik dhe juridik te
Serbisë. Deputeti duhet të ketë parasysh dhe të nxjerrë
mësim nga këto dy çaste të hidhura të së kaluarës sonë të
afërm. Deputeti duhet të veprojë politikisht gjer në atë
masë kur e ka  të lirë hapsirën e veprimit politik, por kur
kjo hapsirë shpenzohet atëher kalon në mjete tjera me të
cilin arihet qëllimi politik. Si shembull konkret veprimi
të tillë të deputetit është deputeti shqiptar Hysni Shaqiri
nga Maqedonia.
 Në përfundim të këtij vështrimi do të citojë fjalët e urta
të mendimtarit Çadajev ” Gjë e mrekullueshme është dashuria
për atdheun, por ka edhe një gjë më të mrekullueshme
dashuria për të vërtetën. Dashuria për atdheun lind
heronjë, dashuria për të vërtetën lind burra meritor
mirëbërës të njerëzimit”.

      
   13.03.2005                                              
                                   Faik  MIFTARI

E   VERTETA   VONON   POR   NUK   HARRON , SHQIPTARE   TE 
NDERUAR .

Kur  Fatmir   Mediu   deklaronte    se  LZHKja   dhe 
Mbreti  Leka    jane   ne  sherbim  te  PSse   dhe  te 
Fatos  Nanos   menjehere  na  ra  mendja  tek    fillimet 
e  demokracise ,  tek  shtypi  I  atyre  diteve    dhe 
vendosa  te    shfletoj    gazetat    per  te  cilat   kam 
arkiva  te  shumta    dhe  te  mjaftueshme  per  fat  te 
mire . 
Duke  pare  se  aktiviteti  I  Leka  Zogut    ne  Europe 
ne  vitet  1989-1993   ishte   madheshtor  ne  mbeshtetje 
te  emigranteve  shqiptare  dhe  te  drejtes  kombetare 
shqiptare   per  bashkim   gjithmone  kam  menduar  se  ai 
eshte  me  te  vertete    njeriu    qe  I  duhet 
Shqiperise .
Shpifjet    lene  gjurmet  e  tyre  por  ato  nuk  jane 
jete  gjata    dhe  nuk   bejne  efekt  te  perjeteshem 
sepse  ato  lindin  si  shpifje  dhe  vdesin  si  te  tilla
. Fatmir  Mediu    dhe    ndonje  tjeter  qe  do  te 
mbetet  nen  ombrellen    e  Berishes   kane  hak  te 
flasin  sipas  qejfit  dhe  ti  bien  legenit    sipas 
avazit  te  ndyre  berishian   sepse  ky  avaz    dhe  ky 
Berishe  I  mban   me  buke    e  me  uje . 
Mediu  dhe   goje thartet    e  kampit  berishist    duhet 
ta  bluajne  mire  para  se  ta  nxjerrin   fjalen  nga 
goja  se  bien  preh  e  idiotesive  dhe  grykesive  te 
marra  per  karriere  dhe  pushtet . Ata   si  Mediu  duhet
 te  shohin  se  cfare  eshte  bere  me  pare  dhe  cfare 
behet  tani    kunder  shqiptarizmes  se  vertete , kundra 
atyre  qe  me  mish  dhe  shpirt   mbrojne  interesat 
kombetare  shqiptare   dhe  jane  ne  balle  te  luftes  
kunder  neo-komunizmit  ne  Shqiperi .
Po   I  kujtoj    Fatmir   Medive    te  Shqiperise   
artikullin  e  Zerit  Te  Popullit    te  dates    4  prill
  1991    me  titull : NGJAJNE   SI  DY  PIKA  UJI    te 
Spiro  Gjonit    qe  ne  te  vertete  mund  te  jete  Spiro
 Dede . Artikulli    thote  fjale  per  fjale  :  C, pozite
 e  mjere!  PD ja  dhe  RDja  flasin  me  gjuhen  e  Leka 
Zogut   per  manipulimin  e  zgjedhjeve  te  31  Marsit . 
Ato  sebashku   kompllotojne    per  te  sjelle    ne 
pushtet    ato  qe  shiten  Shqiperine . Leka  Zogu   I 
sherben   Berishes   neper    rruget  e Europes. Mbreti  I 
veteshpallur    eshte    nje  marionete  e  PD-se  dhe 
Berishes . Artikulli   vazhdon  por  ne  nuk  na  duhet  me
,  kemi  sa  e  sa  te  tjere  artikuj  qe  e  bejne  Leka 
Zogun   sherbetor  te  Berishes .  
Na   ....  trapin  o  Fatmir !  Ne   ju  a   kemi  thene 
sa  here  qe  mos  I  thuaj  budalla  kujt  se  te  kallzon
 vete   dhe  ti  je  nga  ata  qe  ben  BUUUUUU . Vazhdo 
prap   me  idiotesite  e  tua  se  je  ne  unison  te 
plote  me  Spiro  Deded    dhe  me  Mero  Bazet     qe 
ishin  pergatitur  qe  me  1988-1989   per  te  luftuar 
nacional –demokracine   shqiptare    dhe  per  te   shpifur
 ne  mynyrat  me  te  ulta .
Nqs   deshiron  edhe  me  une  do  te  jap  edhe  shembuj 
te  tjere  po  ishalla  te  bie  mendja  dhe  kthjellohesh 
se  une  e  di  shume  mire  se  ti  jo  vetem  qe  nuk  ke
  idene  per  politike    por   as  nuk  do  te  behesh 
ndonjehere  politikan . 

DYLEJMAN   MILA 


TURPI DHE SHERRI I NJË DEKLARATE AMERIKANE

Para disa ditësh u bë e njohur një deklaratë zyrtare e
Departamentit amerikan të Shtetit ku bëehj fjalë edhe për
korrupsionin në Shqipëri. Eshtë bërë gjë e rëndomtë që në
deklaratat e qeverive të vendve të tjera të lëshohen rrufe
kundër Shqipërisë për nivelin e lartë të korrupsionit,
kontrabandës e kriminalitetit në përgjithësi që po e
shqetësuakan shumë botën perëndimore. Jemi mësuar edhe me
alarmet  e shpeshta që japin vigjilentët në Perëndim edhe
me jehonat grindavece që krijojnë këto alarme  në Shqipëri,
ku  partiakët, qeveritarë dhe opozitarë, përlahen midis
tyre me interpretime që i bëjnë edhe më çoroditëse
deklaratat e të huajve. 
Por kësaj radhe u duk se sherri do të ishte shumë më i madh
dhe ky sherr do të merrte përmasa të veçanta gjatë gjithë
fushatës zgjedhore. Kësaj radhe në deklaratën e
Departamentit të Shtetit ishte përgojuar rëndë një
institucion i tillë i rëndësishëm shqiptar si Banka e
Shqipërisë se gjoja kjo u marrka edhe me pastrim parashë të
pista nëpërmjet administrimit të bonove të thesarit.
Ishte e pritëshme që opozita të kapej pas kësaj akuze për
të mallkuar e akuzuar me gjithë forcën e saj Qeverinë dhe
Bankën. U shfaqën në ekrane televizve e në faqe gazetash
ekspertë të financave e të politikës të PD-së me akuzat e
rastit. Veçanërisht të egër u treguan Jozefina Topalli dhe
shkrimtari Preç Zogaj. Gjatë e trajtoi në ekran në formë
leksioni këtë problem edhe kryespecialisti i PD-së dhe
sekretari i saj i përgjithëshëm  Ritvan Bode. Reagoi me
nervozizëm dhe me kundërshtim edhe Banka e Shqipërisë.
Këshilltari amerikan i Fondit Monetar Ndërkombëtar pranë
kësaj banke i quajti të papërgjegjëshme deklaratat nga
Departamenti i Shtetit për “pastrimin e parave” nga Banka.
Dhe ndërsa pritej që kova të reja me benzinë të derdheshin
mbi këtë zjarr që ndezi diplomacia amerikane në Shqipëri
dhe që flakët e tij ta skuqnin mirë qiellin e kacafytjeve
politike PD-PS në fillim të fushatës zgjedhore, ndodhi e
papritura e dytë amerikane për politikanët shqiptarë tashmë
të nxehur në maksimum për beteja. Ambasada amerikane lëshoi
 njoftimin se deklarata e Departamentit të Shtetit ishte
ndryshuar, akuza  për Baknën e Shqipërisë nuk figuronte më
në të dhe e keqja e pastrimit të parave mbetej  në
investime të ndryshme , sidomos në ndërtim. Artileria e
rëndë e përleshjeve propagandistike që kishte nxjerrë në
pozicione luftimi PD-ja mbeti pa u vënë mirë në punë. Kurse
zërat kundërshtues dhe justifikues të PS-së u kthyen në
ulërima gëzimi dhe britma hakmarrjeje kundër zelltarëve
akuzues në PD, sidmos kundër Jozefinës që u nxitua shumë me
komentet e saj para të gjithëve dhe u përpoq të ishte më
gjuhëhidhura.
Megjthatë sherri plasi dhe do të vazhdojë. A e dëshironte
apo jo Departamenti amerikan i Shtetit plasjen e këtij
sherri dhe degjenerimin e tij në një farsë turpi për gjthë
palët nuk kemi si ta dimë me siguri tani. Vetëm se mund të
themi që me shumë lehtësi Departamenti i Shtetit e lëshoi
mollën e sherrit edhe duke e bërë si pa të keq dhe pastaj
duke e tërhequr si shaka pa kripë atë deklaratën e tij.
Natyrisht është turp që Departamenti i Shtetit bie në
pozita të tilla qoftë nga pakujdesia, qoftë nga dëshira për
të parë se si përlahen shqiptarët me njëri tjetrin pa u
përjekur më parë të kuptojnë se si e kishte atë llaf të
rëndë për Shqipërinë ky Departament. 
Qendra e diplomacisë amerikane “u bë pakëz me turp” që
veproi kështu, por turpin më të madh përsëri e bënë
shqiptarët që nisën të sherrosen si kalamaj menjëherë. Nëse
ka qenë një eksperiment i planifikuar i Departamentit të
Shtetit për të parë sa shpejt pëllcasin, si gështenjat e
egra të pazgrapura në zjarr, kapsollët politikë në
Shqipëri, atëherë ky eksperiment e arriti plotësisht
qëllimin. Nëse deklarata amerikane ka qenë ndonjë gafë
burokratike, ose ndonjë trill i ndonjë lobi në Amerikë për
të pickuar shqiptarët, përsëri diplomacia amerikane ka
marrë një mesazh të mirë se në Shqipëri për hiç gjë forcat
politike zënë e kacafyten me pasion të madh nëse për këtë
ndërsehen nga jashtë, sidomos nga Amerika. Ndryshimi i
deklaratës (që në njëfarë mënyre është ngrënie e turpit me
bukë) dëshmon se Departamenti i Shtetit e di se kapsollat e
pisqollat në politikën shqiptare janë shumë defektoze sa që
fillojnë shkrepen për pak e për shumë. Kjo ndodhi duhet të
shërbejë që diplomacia amerikane të vëzhgojë më me kujdes
zhvillimet në Shqipëri.
E mira do të ishte që vetë politikanët shqiptarë të
nxirrnim mësimet e duhura nga kjo ndodhi, që gjërat t’i
vëhgojnë vetë me kujdes më parë, të krijojnë ide të qarta
se çfarë po ndodh dhe të mos e lënë veten të rrëmbehen ose
të shushaten nga çfardo deklarate që mund të bëhet jashtë
Shqipërisë për punët në Shqipëri. Po sikur Departamenti i
Shtetit me fodullëkun e të madhit të mos kishte begenisur
të ndreqte publikisht deklaratën e vet si do të kishte
vajtur sherri në Shqipëri?!    
Dhe mbi të gjitha nga kjo ndodhi duhet të përfitojë
opinioni publik shqiptar që, të vetëdijësohet se deklaratat
që lëshojnë të huajt për punët e Shqipërisë mund të jenë të
pavërteta, të kurdisura qëllimisht për keq, ose të lëshuara
me mospërfillje dhe politikanët shqiptarë nuk duhen gjykuar
nga zhurma që ata bëjnë duke u mbështetur në deklaratat e
të huajve. Pra shqiptarët duhet të zhvishen nga një huq i
keq për të mbivlerësuar atë që thonë të huajt, miq apo
armiq qofshin, për rrjedhat e punëve në Shqipëri.

27 mars 2005                                               
                Abdi  Baleta


SA LARG (OSE AFËR) ESHTE TIRANA NGA BISHKEKU?!

Në Kavajë fryu “erë Kirgizie”.

Thirrjet për kirgizim duket se po shtojnë një  kapitull të
ri  në folklorin politik krahasues të Shqipërisë. Eshtë
bërë proverbiale mania e Sali Berishës për të sajuar
krahasime dhe përqasje të dukurive politike dhe të figurave
politike në Shqipëri me ndodhitë politike e figurat
politike më të shëmtuara e më të diskredituara në vende të
tjera. Do të na duhej “të kthenim një gur mbrapsht” nëse
Sali Berisha nuk do të bënte paralelizëm midis gjendjes
politike në Shqipëri me zhvillimet më të fundit në
Kirgizinë e largët, nëse nuk do ta përqaste figurën e
pozitën e kryeministrit shqiptar Fatos Nano me atë të
presidentit të Kirgizisë që u detyrua nga revoltat e
dhunëshme popullore t’ia mbathte për në Kazakistan e mbase
do të përfundojë në Rusi, ku vetë Presidenti rus Putin e ka
quajtur të mirëpritur. 
Një vonesë e pazakontë disaditore e Sali Berishës për të
shpallur paralelizmin e proceseve politike dhe përqasjen e
pushtetarëve në këtë rast na u duk pak e habitshme. Por më 
26 mars 2005 edhe kjo enigmë u zgjidh: Saliu e kishte lënë,
si duket, ta bënte këtë krahasim të radhës në mitingun e
fanatikëve e mbështetësve të tij më të çmuar në Kavajë, ta
shijonte këtu më shumë erën kirgize që paska zënë të fryjë
edhe në Shqipëri dhe që për 3 muaj do të kthehet në uragan
kundër Fatos Nanojevit ( alias Fatos Mugabes, Fatos
Shervarnaxes, Fatos Janukoviçit, sipas fjalorit
enciklopedik berishian). Kështu u duk se po thoshte Sali
Berishovi në Kavajstan, ku u shfaq shumë euforik  dhe
folklorik për fatin e mirë të Shqipërisë që paralajmërohet
në ngjarjet e Kirgizisë. Edhe një herë Lindja do të na
dhënka shembullin, modelin e frymëzimin si të shkojmë drejt
Perëndimit. 
Nuk po u ecën fjala atyre që çirren se “për ne shqiptarët
dielli lind në perëndim”. Para disa dekadash këndohej nëpër
mbledhje solemne të miqësisë shqiptaro-kineze një këngë që
kishte dhe vargun “larg është Tirana nga Pekini” që pasohej
nga vargje të tjerë  për afërsinë që krijonin midis popujve
të dy vendeve, Shqipërisë e Kinës, idetë e rruga
revolucionare etj. etj. Këto ditë na kanë tërhequr
vëmendjen lajmet pikërisht nga një vend kufitar me Kinën, 
Kirgizia, njëra nga pesë ish-republikat sovjetike në Azinë
Qendrore që nuk kanë bërë ende shkundjen e fortë nga
shtresa e trashë e pluhurit të trashëgimisë së “epokës
sovjetike”, nuk kanë gjetur qetësinë e orientimin e duhur
për zhvillim demokratik dhe ngjajnë me një terren me
sizmicitet të lartë politik.

Mbërriti precedenti shqiptar në Kirgizi, apo vjen shembulli
kirgiz në Shqipëri?

 Vëzhguesit venë në dukje se vetëm tani po arrin në
ish-republikat sovjetike të Azisë Qendrore me populllsi të
gjërë e qytetërim islam ajo vala e ndryshimeve që ka
ndodhur në vendet ish-socialiste të Europës pas shembjes së
murit të Berlinit 15 vite më parë dhe në Ukrainë e Gjeorgji
vetëm tani së fundi.  Vendet e Azisë Qendrore duket se janë
shumë të vonuar në ndyshime në krahasim me vendet e Europës
Lindore e Shqipërinë që dolën nga sistemi socialist, por
nuk janë aspak të vonuara në krahasim me Ukrainën e
Gjeorgjinë, apo ish-republika të tjera sovjetike të
Kaukazit. 
Por Berisha dhe   disa të tjerë, sidomos shefi  i
Departamentit të marrëdhënieve publike në Partinë Lëvizja e
Legalitetit, Gjergj Thanasi, kanë shfaqur një prirje të
çuditëshme që zhvillimet politike në Shqipëri t’i
vështrojnë e t’i trajtojnë si imitim të ngjarjeve që po
ndodhin në Kirgizi?!
Kur po fliste në mitingun e Kavajës Berisha jo vetëm e 
quajti  të sigurtë disfatën e Fatos Nanos në zgjedhje, por
edhe paralajmëroi se Nano do të tentojë të ikë si
presidenti i Kirgizisë, veçse nuk do ta ketë as këtë fat. (
shih “Korrieri”  27 mars 2005). Çudi e madhe ! Pse Berisha
nuk i merr shembujt krahasues nga praktika politike
shqiptare, që është shumë e pasur me modele, por magjepset
pas rastit të Kirgizisë?! Berisha mund të thoshte  fare
mirë se Fatos Nano pas këtyre zgjedhjeve nuk do të
detyrohet të ikë nga vendi për pak kohë, sikurse iku Fatosi
në shtator të vitit 1998, apo siç iku Ahmet Zogu në
qershor-dhjetor të vitit 1924, por do të ikë si Fan Noli në
dhjetor të vitit 1924 për të mos e parë më postin
pushtetor.
Edhe më i pasionuar në folklorizëm politik për ta zgjidhur
lëmshin pushtetor në Shqipëri me “metodën kirgize” të
zgjidhjes së “nyjes gordiane” është treguar Partia Lëvizja
e Legalitetit, nëpërmjet deklaratave të shefit të
Departamentit për marrëdhëniet publike. Në organin e kësaj
partie, gazetën “Atdheu” më 20 mars 2005 është botuar një
intervistë e Gjergj Thanasit në të cilën thuhet me ca nota
racizmi që nënkuptojnë përçmim edhe për shqiptarët e
zgërlaqur : “Mongolët në Ulan Bator u ngritën dhe pushtuan
ndërtesat shtetërore, kur u manipuluan zgjedhjet. Kirgizët
me sy bajame nuk e duruan manipulimin e zgjedhjeve dhe duke
u vëllazëruar me repartet e rojeve të kufirit pushtuan
ndërtesat shtetërore në Xhalalabad. Besoj se shqiptarët në
mos në nivelin e ukrainasve tek niveli i mongolëve duhet të
jenë...”. Dy ose tri ditë më vonë kur ngjarjet në Kirgizi
kishin marrë përpjestime shumë më të gjëra dhe dhuna u
intensifikua Gjergj Thanasi u paraqit në valët zanore të TV
‘Teuta” me cilësinë e tij zyrtare partiake për të bërë të
njëjtën thirrje me tone më të forta e më solemne. Madje
shtoi edhe arsyetimin se  SHBA e përkrahën regjimin e
presidentit autokrat kirgiz të rrëzuar për aq kohë sa ai
regjim duhej për të luftuar bandat e keqbërësve në Kirgizi,
por SHBA nuk ngurojnë të ndihmojnë opozitën për rrëzimin e
këtij regjimi. Nënteksti i këtij arsyetimi është i qartë :
SHBA kanë përkrahur në vitin 1997 rebelimin në Shqipëri që
të rrënohej pushteti autoritar i Berishës, por tani mund të
përkrahin opozitën për një rrëzim të ri pushteti, si në
Kirgizi.
Në parantezë theksoj se shqiptarët në rrafshin e
ndryshimeve, me lëvizje paqësore apo të dhunshme janë më
përpara se ukrainasit e gjeorgjianët, sepse atë që u bë në
Tbilisi në vitin 2003 e në Kiev në vitin 2004 shqiptarët e
bënë në vitet 1991-92. Në fillim të vitit 1993 kam qenë në
Kiev, si kryetar i delegacionit parlamentar shqiptar në
Konferencën e vendeve të Detit të Zi dhe krijova
përshtypjen se Ukraina ishte ende në epokën sovjetike edhe
pas pavarësimit të saj. Jushenko bëri atë që në Shqipëri u
bë në vitin 1991, madje jo dhe aq thellë. Eshtë tjetër punë
se Perëndimi në vitin 1997 ndikoi në kthimin mbrapsht të
procesit të zhvillimeve demokratike në Shqipëri se kështu
donin Greqia, Serbia dhe Italia xhelozet dhe armiket e
përjetëshme të çdo përparimi të kombit shqiptar. 
Nga kampi i propagandës berishiane është reaguar me shumë
vonesë në krahasim me propagandën e legalisëtve dhe jo me
kaq vrull e “rrëmbim kirgiz” dhe jo kaq drejpërdrejt. Më 25
mars 2005 na ra në sy një shkrim i titulluar “Kirgistani
dhe zgjedhjet shqiptare”, shkruar nga Arben Çejku që e
njohim si të lidhur në vitet e mëparshme me politikën e
propagandën e PD-së. Në këtë shkrim është pasqyruar fryma
analistike që u vulos nga fjalimi i Berishës në mitingun e
Kavajës.

A po shket PLL në pozitën e aventurizmit e blofizmit
le(h)sist?

Por gjithsesi analogjinë më shqetësuese më parë së PD-ja
midis zhvillimeve në Shqipëri dhe atyre në Kirgizi kësaj
radhe opinionit publik shqiptar ia ka paraqitur Partia
Lëvizja e Legalitetit, e cila është shprehur për një
vendosmëri revolucionare të tipit kirgiz në zgjidhjen e
dilemave politike shqiptare. Kjo vendosmëri më shumë të
tremb për aventurizmin e saj se të gëzon për gatishmërinë
për të marrë mbi vete barrën e rëndë të përmbysjes që e
dëshirojnë edhe forca të tjera politike. 
PLL me deklaratën e botuar në organin e saj na kujton mjaft
blofizmin e Nikollë Lesit  në mitingun e mbajtur vitin e
kaluar në Shkodër në kuadër të lëvizjes “Nano, ik!”.
Atëherë Nikolla shtirej sikur po “i lutej” Sali Berishës
t’i ndizte Nikollës dritën e gjelbër që ky  të marshonte 
mbi Tiranë dhe të dëbonte Nanon nga Kryeministria, siç
kishin bërë demostruesit e Saakashvilit me Shevarnaxen në
Tbilisi. Nikolla atëherë hakërrohej se do ta bënte Shkodrën
e vitit 2004 si Vlorën e vitit 1997 për të rrëzuar
pushtetin në Tiranë. Dhe bash në kohën kur Nikolla lëshonte
ultimatume si Komitetet e Jugut në vitin 1997 Sali Berisha
ia ndërroi drejtimin e objektivin lëvizjes “Nano, ik!”, nga
turfullimet le(h)siste në marshime nënëtereziste. Shëmbulli
gjeorgjian nuk hyri në punë.
Tani është një funksionar i Partisë Lëvizja e Legalitetit
që po kërkon ta ndryshojë pushtetin në Shqipëri jo me
metodën gjeorgjiane , por me metodën kirgize, që e ka më të
gjërë diapazonin e veprimeve, duke përfshirë edhe 
përdorimin e dhunës. Funksionari i PLL-së nuk ka si të
kërkojë leje nga Berisha, ndonëse atë post që ka tani në
PLL më parë e ka pasur në shtatmadhorinë partiake të PD-së
nën komandën e Berishës. 
Tani leja e angazhimi kërkohen nga LZHK, pra i kërkohet në
radhë të parë Mbretit Leka I. Kështu na del se meqenëse
Berisha nuk bëri dot gjeorgjianizimin e Shqipërisë në
shkurt-prill 2004, duhet që Leka I të bëjë kirgizimin e
Shqipërisë në verën e vitit 2005. Por a e kanë harruar
drejtuesit dhe funksionarët e PLL-së përvojën e tyre të
hidhur të qershor-korrikut në vitin 1997? Ata ende tani 
ankohen se ua manipuluan rezultatet e referendumit për
monarkinë. Një manipulim i tillë për ta duhet të jetë
gjithmonë më i rëndë se një manipulim zgjedhjesh
parlamentare ku ata nuk janë humbësit kryesorë. 
Në vitin 1997 i pamë mbështetësit e monarkisë, në radhë të
parë legalistët, që të shprehnin zemërimin e tyre duke bërë
miting në sheshin “Skënderbej”, pastaj duke marshuar nëpër
bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, duke lëshuar dhe të shtëna
armësh në ajër, derisa u përballën me breshëritë e
mitrolozëve  para zyrave të KQZ dhe u detyruan të
shtriheshin mbi bar duke lënë dhe viktima. Çfarë garancishë
kanë legalistët se nuk u ndodh sërish kështu? Pse e ndjekan
veten më të fortë tani se atëherë kur thonin se 60% e
shqiptarëve kishte dhënë votën për monarkinë gjatë
referendumit? Një forcë politike që ka përvoja të tilla
duhet t’i peshojë shumë deklaratat që kërkojnë përsëritje
në Tiranë të skenave të Bishkekut në Kirgizi. Qoftë PLL,
qoftë drejtuesi i LZHK duhet ta kenë parasysh se përsëritja
e një gabimi të çon në gabim më të madh, aventurizëm më të
madh dhe blofizëm më të shëmtuar.

Transplatimi i modelit të Bishkekut në Tiranë do të
dëmtonte Kosovën

Nuk kemi aspak ndërmend të themi se PLL, apo cilado forcë
opozitare, nuk ka të drejtë t’ua marrë socialistëve
pushtetin po me ato mënyra e mjete që e morën ata vetë
herën e fundit. I qëndrojmë mendimit se pas rebelimit të
armatosur të vitit 1997 në Jug të Shqipërisë për të sjellë
në pushtet socialistët të gjitha mënyrat e marrjes së
pushtetit në Shqipëri janë demokratike, sepse Europa e SHBA
kështu kanë vendosur të jetë qysh kur miratuan mënyrën e
ndërrimit të pushtetit në Shqipëri në vitin 1997. Puna
është se a e kanë vendosmërinë, organizimin dhe forcën e
duhur ata që predikojnë përsëritjen e këtij eksperimenti
për të marrë pushtetin! Nëse janë të bindur drejtuesit e
PLL dhe të LZHK se kanë vendosmërinë, forcën dhe
organizimin e duhur atëherë nuk na mbetet veçse t’u urojmë
mbarësi në rrugën e tyre. Nëse bëhen vetëm blofe, atëherë
nuk duhet të shkojnë më larg në këtë aventurizëm, sepse
pastaj marrin shumë përgjegjësi, sidomos kur dihet se viti
2005 është quajtur viti vendimtar për zgjidhjen e çështjes
së Kosovës.
Tashmë të gjithë e dinë se sa herë që priten zhvillime me
rëndësi në Kosovë armiqtë e Kosovës e të shqiptarëve
tentojnë  të acarojnë politikën në Shqipëri, të krijojnë
situata të ndera, rrëmuja e përleshje. Kështu ndodhi në
korrik të vitit 1990 e në fillim të vitit 1991 me vërshimet
e shqiptarëve në ambasada dhe me  ekzodet masive. Edhe ata
që e mohonin dikur tani shkruajnë nëpër gazeta se në këto
zhvillime dramatike për Shqipërinë ka qenë në radhë të parë
dora e agjenturës serbe. Kështu ndodhi në kohën e rebelimit
të armatosur në vitin 1997 në Jug të Shqipërisë kur Serbia
përgatiste genocidin masiv dhe spastrimin etnik në Kosovë 
në vitet 1998-99. Kështu ndodhi edhe në shtator të vitit
1998 me dhunën në Tiranë pas vrasjes së Azem Hajdarit. Edhe
në vitin 2004 kur në Beograd bëhej luftë e madhe për
pushtet në Tiranë pati “marshime nën parrullën “Nano, ik”
dhe thirrjet le(h)siste për një 1997 të re. Të gjitha këto
hallka në një zinxhir ngjarjesh të dhunëshnme gjatë
zhvillimeve politike në Shqipëri, duhet të bëjnë cilindo
politikan e forcë politike ta mendojë më mirë kur kërkon të
imitojë një skenar ngjarjesh të dhunëshme në një vend
tjetër, sidomos në vende si Kirgizia që kanë shumë
ndryshime me Shqipërisë. Eshtë koha të mendohet më shumë si
të shmangen në Shqipëri ngjarje që u shërbejnë armiqëve të
pavarësisë së Kosovës, pa sakrifikuar tërësisht interesat e
luftës për demokraci në Shqipëri. Në këtë vështrim më mirë
është që politika shqiptare të mos hedhë vështrimin drejt
Bishkekut për të bërë ose shmangur ndryshimin në Shqipëri. 

Krahasimet nuk duhet të jenë shabllone dhe arbitrare

Krahasimet midis zhvillimeve në Kirgizi dhe zhvillimeve në
Shqipëri kanë një përmasë të veçantë, sepse ngjarjet e
dhunshme të ngjashme me ato që pamë në kryeqytetin Bishkek
dhe qytete të tjera kirgize në Shqipëri kanë ndodhur të
paktën pesë herë, në vitin 1991 në prag dhe pas zgjedhjeve
të para pluraliste të marsit 1991, që i fitoi ish-pushteti
komunist, por që nuk u mbajt dot në këmbë; në vitin 1996
pas zgjedhjeve që i manipuloi pushteti demokratik dhe i
bojkotoi e nuk i njohu opozita socialiste; në gjysmën e
parë të vitit 1997 kur Shqipëria e përjetoi në shkallë
shumë më të gjërë e më të thellë dhe me intensitet shumë më
të madh e më rrënues atë tronditje që pati Kirgizia tani;
në shtator të vitit 1998 kur pushteti i restauruar me dhunë
i socialistëve u shemb, por opozita demokratike u tregua e
pazonja ta merrte. Madje një zhvillim që mund të çonte në
ngajrje si të Bishkekut u vërejt edhe në pranverën e vitit
2004 nën emrin  e lëvizjes “Nano, ik!”. 
Duhen kujtuar e renditur këto ndodhira, sepse përsëri jemi
para situatash kur nuk shmangen dot paralelizmat me
zhivillimet në Kirgizi, siç nuk janë shmangur dot
paralelizmat me zhvillimet në Gjeorgji në fund të vitit
2003 e fillim të vitit 2004 dhe me zhvillimet në Ukrainë 
në vitin 2004. Duhet të krijohet përfytyrim i qartë nëse
janë shqiptarët që duhet të marrin shembull e të përpiqen
të imitojnë gjeorgjianët, ukrainasit edhe tani kirgizët,
apo janë shqiptarët që kanë përshkuar një rrugë në të cilën
shumë më vonë se ata kanë hyrë gjeorgjianët, ukrainasit,
kirgizët dhe do të hyjnë edhe vende të tjera që kanë qenë
nën regjime socialiste. Duhet krijuar qartësi rreth
çështjes se cilin model të vendeve të tjera ka kuptim të
marrin e të imitojnë shqiptarët për të zgjidhur problemet e
ngatërruara të krijuara pas ngecjes së zhvillimeve
demokratike dhe të kthimit mbrapa gjatë restaurimit me
dhunë të pushtetit revanshist socialist . Është kthyer
Shqipëria në fazën ku kishin mbetur deri në vitet 2003-2005
Gjeorgjia, Ukraina, Klirgizia dhe ish-republika të tjera
sovjetike, apo Shqipëria ka një proces specifik dhe duhet
të gjejë rrugë të tjera, jo të rinisë nga e para sikurse
propagandon Sali Berisha?! 
Vihet re mirë se ka diçka të përbashkët në themel të
proceseve që kanë çuar në “revolucionin e butë” për
përmbysjen e Milosheviçit në Serbi, në “revolucionin e
luleve” për përmbysjen e Shevarnaxes në Gjeorgji, në
“revolucionin portokalli” për përmbysjen e trashëgimisë së
pushtetit të Kuçmasë në Ukrainë dhe tani për përmbysjen e
presidentit të Kirgizisë. Ky “revolucion” nuk është
pagëzuar me ndonjë emër të veçantë. Ka disa shenja
domethënëse që të bëjnë të mendosh se këto i ka përgatitur
e nxitur i njëjti mekanizëm që planifikon e vepron në
shkallë globale ndërkombëtare. Madje ka arsye të mendohet
se përvoja e parë është fituar gjatë “revolucionit të
kallashit” në Shqipëri në vitin 1997. Prandaj më e
logjikëshme është që rasti i Shqipërisë të perceptohet si
hallka e parë e këtij zinxhiri dhe jo të përfytyrohet si
një hallkë e fundit që mund të ngjitet pas hallkës kirgize,
( nëse ndërkohë nuk ndodh shembje pushteti në ndonjë vend
tjetër të Azisë Qendrore).  
Zhvillimet në Kirgizi nuk kanë asgjë të veçantë. Janë bërë
sipas një skenari e rgjisure të njohur, madje shumë
skematike. 
Në Kirgizi opozita organizoi demonstrata kundër manipulimit
të zgjedhjeve. Kështu është bërë në Shqipëri në vitin 1991,
1996, 1997, 1998, 2000, 2004. Kështu është bërë në Serbi në
vitin 1996, 2002. Kështu u veprua në Gjeorgji në vitin 2003
dhe në Ukrainë në vitin 2004. Në vitin 2005 i erdhi radha
Kirgizisë. Demonstratat kirgize nga qytetet e jugut  ku
nisën për pak ditë mbërritën si cunam politik në
kryeqytetin Bishkek në veri, si në Shqipëri në vitin 1997.
Atje përleshjet u bënë dhe me armë, pati të vdekur e të
plagosur. Në Shqipëri u bë luftë e vërtetë në shkallë shumë
të gjërë, pati  mijëra të vrarë. Kirgizët nuk imituan dot,
ose patën zgjuarsinë të mos imitonin as Komitet rebele të
Jugut, as “protestuesit e armatosur”, as bandat e
armatosura të Shqipërisë së vitit 1997. Presidenti i
Kirgizisë, të cilin Sali Berisha tani përpiqet ta tallë,
nuk bëri gafa si Saliu në vitin 1997. Kur e pa se nuk ishte
i zoti ta mposhtëte me forcë rebelimin nuk e zvarrisi aq
shumë dorëzimin. Nga ana tjetër edhe Saliu më 9 mars 1997
pranoi të njëjtën zgjidhje të imponuar si presidenti i
tanishëm i Kirgizisë. Ja pra, sa shumë prova dalin se
skenaristët e regjizorët e ndryshimeve që po ndodhin qysh
nga vitit 1997 janë të njëjtë si në Shqipëri, Serbi,
Gjeorgji, Ukrainë, Kirgizi etj.   Demonstruesit kirgizë
fillimisht paqësorë më në fund hynë nëpër ndërtesat e
pushtetit, në  presidencë, vunë zjarrin shkatërruan
dokumente. Pastaj nëpër rrugët e Bishkekut plasi rrëmuja, u
sulmuan, u thyen dhe u vodhën dyqanet dhe ndodhën plot
rrugaçëri që ndodhin në rastet kur vendi mbetet pa pushtet.
Sipas lajmeve policia e ushtria u treguan “ të
përmbajtura”, me një fjalë nuk ua kishte qejfi të
ndërhynin. Këto kanë ndodhur disa herë më parë në Shqipëri.
Pamë deri skena identike me  rastin e Vlorës në vitin 1997
kur policët e mbledhur grumbull si delet në mriz që fusin
kokat në prapanicat e njëra-tjetrës, mbuloheshin me
mburojat e tyre transparente  për t’u mbrojtur nga gurët që
lëshonte kundër tyre turma e egërsuar. 
Dukej se edhe në Kirgizi po shembej ekuivalenti i pushtetit
të Berishës si në Shqipërinë e vitit 1997. Nuk i takon
Berishës të tallej me presidentin kirgiz. Çdo shqiptar kur
sheh skena të tilla që i kujtojnë Vlorën e vitit 1997 e
krijon menjëherë bindjen se ai pushtetar që pret ta
shpëtojë ajo polici që mbrohet në atë mënyrë e ka davanë të
humbur. Në ato çaste Tirana e Bishkeku dukeshin shumë afër,
dukej sikur një shesh i Vlorës ishte trasportuar në Azinë e
Mesme pas 8 vitesh. Kurse në vitin 2004 kur Sali Berisha
dhe gjenerali i tij i dhunës, Nikollë Lesi, deshën të bënin
një Bishkek në Tiranë, sipas shembullit të Tbilisit, Nano e
Toska u përgjigjën me radhë të dendura policore dhe
gatishmëri e demonstrim të tepruar për dhunë ( kështu është
shprehur edhe aleati i Nanos, Neritan Ceka). 
Por nuk ishte paralizimi i policisë në Vlorë në vitin 1997
e Bishkeku në vitin 2005 që krijon ngjashmëria e vetme e
jashtëme midis Bishkekut  të marsit të vitit 2005 dhe
Vlorës e Tiranës së marsit të vitit 1997. Edhe në Bishkek
kërkohej rrëzimi i presidentit të vendit nga pushteti siç
kërkohej në Shqipëri në mars të vitit 1997. Si për dreq
edhe në Kirgizi udhëheqësi i opozitës që nxiste e
organizonte këto lëvizje ishte në burg, doli nga burgu dhe
praktikisht mori drejtimin e vendit. Pak a shumë ndodhi si
me Fatos Nanon në vitin 1997. Edhe në Kirgizi për
legalizimin e këtij pushteti do të bëhen zgjedhje, kësaj
radhe “të drejta”, pas 3 muajsh, siç ndodhi në Shqipëri ku
3 muaj pas rrëzimit me forcë të Berishës nga pushteti, më 9
mars 1997, u kurdis farsa zgjedhore e 29 qershorit 1997.
Gati përkojnë edhe datat e zgjedhjeve farsë, 29 qershor në
Shqipëri, 26 qershor në Kirgizi. Një ndryshim i vogël në
pozitat respektive të presidentëve të Shqipërisë e të
Kirgizisë nuk e ndryshon thelbin e analogjisë : Berisha në
Shqipëri pas marrëveshjes së 9 marsit nuk e bëri atë që i
ishte rekomanduar nga jashtë e nga brenda Shqipërisë të
braktiste vendin dhe qëndroi, megjithëse u sulmua
presidenca me 13 mars 1997. Por e dha fjalën ”e burrit” se
po të humbiste PD-ja zgjedhjet e 29 qershorit ( që dihej
fare mirë se i kishte të humbura) do të ikte nga posti
presidencial. Kurse presidenti i Kirgizisë iku nga vendi,
imitoi lëvizjen e  kryeministrit shqiptar Fatos Nano para
demonstratave dhe djegies së Kryeministrisë më 14 shtator
1998, duke theksuar se nuk e lëshon postin. Nano u rikthye
në post dhe pas disa ditësh dha dorëheqjen për t’u rikthyer
sërish në të njëjtin post me ndihmën e rivalit Berisha në
vitin 2002,. Nuk dimë si do të venë punët e presidentit të
rrëzuar të Kirgizisë që thotë se nuk ka dhënë dorëheqje dhe
do të kthehet në post. Por dimë se midis zhvillimeve në
Shqipëri në vitet 1997-98 dhe atyre në Kirgizi në vitin
2005 dalin shumë  ngjashmëri. Veçse modeli është krijuar në
Shqipëri më parë. 
Tirana e Bishkeku janë shumë larg dhe duken mjaft afër,
madje edhe më afër duan t’i sjelli forcat politike,
politikanët dhe analistët që zhvillimet në Kirgizi i marrin
si modelin më të afërt në kohë e më të përshtatshëm në
natyrë për të bërë “rotacionin e pushtetit” në Shqipëri në
rast se ky rotacion nuk bëhet  ditën e votimeve që ende nuk
është caktuar përfundimisht nga presidenti Moisiu.  
Në “shpërthimet kirgize” të funksionarit të PLL, në
“folklorizmat politike kirgize” të Berishës në Kavajë, në
shkrimin e gazetës “Panorama” të datës 25 mars 2005
“Kirgizstani dhe zgjedhjet shqiptare” është shtjelluar e
përçuar qartë “mesazhi kirgiz” i opozitës shqiptare që
shumica e tanishme qeverisëse t’i vejë gishtin kokës e të
mos  i çojë zhvillimet shqiptare në  përsëritje të skenarit
kirgiz, ukrainas apo gjeorgjian. Një shtrim i tillë i
problemit nuk është aspak punë politikanësh të rrëmbyer nga
folkorizmi politik, ose punë e një analisti që i shkrepet
të bëjë pak spekulime për sensacion. Ka një sfond politik
më serioz të ngritur edhe mbi  kombinacione ndërkombëtare
specifike për zonën e Ballkanit dhe për Shqipërinë në
veçanti. Besnik Mustafaj një berishian i thekur  e tjerr
hollë dhe e mpleks ngatërrueshëm propagandën e tij se
“Ndërkombëtarët janë të shqetësuar për zgjedhjet”. Ka një
të vërtetë këtu. Ndërkombëtarët përsërisin një refren të
mërzitshëm se shqiptarët duhet të bëjnë zgjedhje të drejta
e të pakontestuara, se nga kjo varet integrimi i tyre në
NATO, BE e të tjera. Por ku janë zhvilluar ndojëherë
zgjedhje të tilla në botë?! Ndërkombëtarët asnjëherë nuk
tregojnë se kujt ia drejtojnë qortimet dhe çfarë do të
thotë zgjedhje të drejta. Ne e dimë se zgjedhje të drejta
për europianët e amerikanët janë vetëm ato kur arrihen
planifikimet e tyre për fituesit e humbësit. Përderisa
ndërkombëtarët kanë këtë lloj shqetësimi nuk e vlen që
shqiptarët të merakosen shumë për punën e zgjedhjeve. Më
shumë shqiptarët duhet të merakosen të kuptojnë se cilët
janë ata ndërkombëtare që duan t’i fusin përsëri shqiptarët
në eksperimente dhune, duhet të hapin sytë të dallojnë se
mos disa ndërkombëtarë që duan djegien e Shqipërisë në çdo
pesë vjet spekulojnë me formulën “ zgjedhjet nuk ishin të
drejta” për të nxitur shqiptarët të rrënojnë edhe një herë
vendin si më parë, duke marrë “shembullin e Bishkekut”. 
Të mos harrojmë se për muaj të tërë vitin që shkoi
propaganda e opozitës u përpoqë të vërtetonte se Shqipëria
ngjante politikisht me Gjeorgjinë si dy pika uji. Lindi
lëvizja “Nano, ik”. U bënë tentativat për të çarë “me lule”
kordonet e policisë pranë dyerve të Kryeministrisë e të
Parlamentit, u caktua data kur Nano do të binte nga
pushteti siç ra monumenti i Enverit nga piedestali. Por
radhët e policisë u bënë aq të ngjeshura për të mbrojtur
pushtetin. Në pranverën e vitit 2004 Berisha mori nga
“miqtë e Shqipërsië” në botë mesazhe të mos shkonte përtej
“demonstratave nënëtereziste”, të mos kalonte atë cakun që
ia kishin ndaluar edhe në shtator të vitit 1998 kur
praktikisht në Tiranë ishte realizuar ajo që bëhet tani në
Bishkek të Kirgizisë. Lëvizja “Nano, ik” e mblodhi bishtin,
braktisi rrugët e sheshet  për t’u mbyllur në sallën e
parlamentit siç u justifikua Bamir Topi”. Socialistët
parrullës “Nano, ik” iu përgjigjën duke zhgarravitur mbi të
 “Nano, OK” (“Nano je në rregull). Pastaj ndodhi
“revolucioni portokalli” në Ukrainë, në fund të vitit 2004,
po ndodh “revolucioni i Bishkekut” që përsëri po ngjallen
dëshira për ndodhi të tilla në Shqipëri. Nëse është fjala
për të përshkuar edhe një herë këtë rrugë shqiptarët më
mirë të mos shkojnë fare në zgjedhje. Le të mbeten
karrieristët për pushtet me kontigjente të pakta fanatikësh
të tyre që të kënaqen me kacafytjet që nuk i shërbejnë
Shqipërisë.
Tirana duhet të mbetet sa më larg nga Bishkeku.
.
27 mars 2005                                               
     Abdi Baleta




		
__________________________________ 
Do you Yahoo!? 
Yahoo! Small Business - Try our new resources site!
http://smallbusiness.yahoo.com/resources/ 


------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Give the gift of life to a sick child. 
Support St. Jude Children's Research Hospital's 'Thanks & Giving.'
http://us.click.yahoo.com/lGEjbB/6WnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/
 

RIMEKEMBJA 29/ 03/ 2005 [ ii ]

PËRSËRI PASHKO I PD-së APO PD-ja E PASHKOS?

 LAMTUMIRË PD!. LAVDI HISTORISË TENDE!

Qysh nga mitingu  që organizoi PD-ja në sheshin
“Skënderbej” më 20 mars 2005, ku për herë të parë pas
“prishjes së madhe” me mocionistët në vitit 1992 pranë
Berishës u shfaqën “vëllai i tij siamez” politik i
shkëputur me operacion të dhimbshëm,  Gramoz Pashko, në
shtyp, sidomos në atë që i shërben krahut pëdëist të
politikës shqiptare nuk kanë rreshtur zhurmat për ta
paraqitur këtë si ngjarje të ditës, të javës, të muajit e
mbase edhe të vitit. Në disa gazeta u botua dhe një
fotografi e bërë me shumë kujdes e profesionalizëm për të
paraqitur Berishën e Pashkon në krahët e njëri tjetrit si
çifti më i lumtur politik në Shqipëri, për të dëshmuar se
nga ky çast PD-ja nuk është më parti vetëm e Berishës, por
e Berishës dhe e Pashkos sëbashku. Fotografia dha mesazhin
se PD-ja tashmë është bërë parti me bashkëkryetarë,
dykrenore. Entuziastëve kjo do t’u duket si një shëmbëllim
partiak në PD i  dy kokavet të shqiponjës në flamur. Por më
shumë ajo fotografi e shëmbëllen PD-në me letrën e bixhozit
me dy kokat që japin të njëjtën figurë edhe kur  i përmbys,
ashtu siç janë parë Berisha e Pashko edhe në  ditët e
themelimit të PD-së, para se rivaliteti pë kryesimin e
partisë t’i kthente në koka të veçuara të letrës së grisur
të bixhozit të karrierizmit politik.
Gjyqtarët që kanë zgjidhur martesa për shkak të tradhtisë
bashkëshortore, ku bashkëshortët shajnë e fyejnë njëri
tjetrin deri për gjëra intime e dinë sa e shëmtuar dhe e
pështirë është kur i sheh ata bashkëshortë  të përkëdhelen
përsëri pasi ia kanë falur njëri tjetrit dhe kanë rilidhur
martesën midis tyre. Ky më duket krahasimi më i
përshtatshëm kur sheh atë fotografinë për “pajtimin e madh”
në publik të Berishës e Pashkos, kur dëgjon shpjegimet e
njërit e të tjetrit për atë pajtim. “E bëmë për hir të
fëmijëve”- është një justifikim klasik i bashkëshortëve të
ndarë për tradhëti. “U nxituam”-thonë disa të tjerë. “Na
futën në sherr thashethemet e të tjerëve, se nuk kishte
qenë e vërtetë tradhtia”- psherëtijnë disa të ripajtuar. E
kështu me radhë. 
Kur do të mbrosh një krim apo të gëlltisësh një turp mund
të gjesh vetë sa të duash justifikime të pështira dhe të
sigurosh avokat që nuk e ka për gjë të përrallisë gjepura
për t’i paraqitur mëkatet si mirësi, që të lavdërojë për
ato gjëra që meritojnë vetëm përbuzje. Këtë po e vemë re
edhe në rastin e pajtimit të madh e të kurorëzimit të ri të
çiftit politik Berisha –Pashko (pëdëistë e  padistë). 
Berisha e Pashko po sajojnë justifikime nga më qesharaket
që të bindin njerëzit se ata kanë bërë atë që duhej, se ajo
që kanë bërë ata nuk qenka as turp, as marre, as mohim i
moralit në politikë, por mençuri politike, elegancë
politike, liberalizëm e shpirtmadhësi politike, mrekulli
politike. 
Në një intervsitë në “Top Channel” Mimoza Picari ia drejtoi
Berishës atë pyetjen që bëjnë të gjithë : cili ndryshoi
Berisha apo Pashko? Cila palë ka gëlltitur më shumë nga
mëkati i saj, e lëpirë më shumë pështymat e të vjellat  e
saj, PD-ja apo PAD-i? As Berisha , as Pashko nuk kanë
ndryshuar në thelb e në themel  mendësitë dhe sjelljet e
tyre politike. Berisha sipas huqit të tij që kur nuk ia
mban të japë përgjigje për pyetjet që i bëhen filloi t’i
fliste rromapërtoma Mimozës për ndryshimet që iu dashkan
Shqipërisë, jo për qëndrimin për të cilin pyetej. Deri tani
Berisha nuk ka qenë i zoti të gjejë ndonjë argument më të
fortë se argumenti qesharak se Pashko e shokët e tij janë
“themelues të PD-së” dhe kjo e përligjka rikthimin e tyre
në PD e daljen në krye të politikës së PD-së edhe 13 vite
pasi ata janë përjashtuar dhe jo larguar nga PD-ja. 
Për disa avokatë të çuditshëm të rikthimit të padistëve në
PD si Henri Çili e disa “liberalë të rinj” që janë
aktivizuar në gazeta dhe ekrane televizive (NTV) për të
bërë apologjinë e kësaj ngjarje dhe panagjerikën e
mocionistëve po shënoj se Imami, Pashko, Zogaj, Peshkëpia,
Demeti, e ndonjë tjetër nuk janë larguar vullnetarisht nga
PD-ja, por janë përjashtuar prej saj. I ka përjashtuar një
Konferencë e jashtëzakonëshme partiake  në shtator të vitit
1992 që u mbajt në sallën e TOB, pasi më parë ishte bërë
një debat i ashpër në një mbledhje të Këshillit Kombëtar
dhe Grupit të deputetëve të PD-së në sallën e Muzeut
historik, kur Arben Imami paraqiti një “mocion” për
revizionimin e qëndrimeve politike që po mbante PD-ja e
ardhur në pushtet. Pikërisht në këtë mbledhje të Këshillit
Kombëtar e të deputetëve të PD-së për ata që do të
përjashtoheshin u përdor për herë të parë edhe emri
“mocionistët” që i ka shoqërur për 13 vjet me radhë në
propagandë. Për avokatë si Çili, Kajsiu apo të tjerë që
mund të dalin  nga radhët e ithtarëve të Imamit, Pashkos,
Zogajt shënoj se në Konferencën e jashtëzakonëshme të PD-së
mbrojtja që bëri Pashko  për vijën , rolin e pretendimet
karrieriste të  mocionistëve është hedhur poshtë njëzëri.
Fjala e Pashkos është fishkëllyer pa pushin në shenjë
mosmiratimi. Mocionistët në të dy rastet kanë pasur
mbështetjen e fuqishme të Azem Hajdarit dhe njëfarë
mbështetje të heshtur, por dinake të Berishës e të Meksit.
Në Konferencë është përjashtuar edhe Azem Hajdari, por në
rastin e tij Berisha ndërhyri më energjikisht. Nxiti Tritan
Shehun që të propozonte një pushim të punimeve dhe kur
rifilloi seanca u ngrit Çim Allai nga Elbasani të
propozonte një votim të ri, votim që nuk u mor vesh si u
bë, sepse në sallë kishin hyrë tifozë zhurmues dhe Berisha
“me tahmina” shpalli se me sa dukej shumica ishte që
vendimi për rastin e Azemit të ndryshohej. 
Avokatët e mocionistëve të rikthyer në “pëdëistë të vonuar”
duhet të dinë se grupi parlamentar i PD-së kishte miratuar
një rezolutë të tij që e përjashtonte Pashkon nga ky grup
para se të përjashtoheshin mocionistët nga partia. Gazeta
“ZP” atëherë i bëri një mbrojtje shumë energjike Pashkos.
Kam qenë ndër autorët e projektit të kësaj rezolute dhe di
mirë përse është bërë, siç di mirë përplasjet që kemi pasur
vazhdimisht me ekstravagancat politike të Pashkos për ta
bërë çorap politikën e demokracinë në Shqipëri. 
Sali Berisha ka mbajtur vazhdimisht qëndrime të dyzuara
ndaj këtyre zhvillimeve të atëherëshme në PD. Sikurse ka
mbajtur dhe në shumë raste të tjera. Berishës nga një anë i
pëlqente që ekstravagancat politike të Pashkos të
goditeshin, sepse forconte pozitat në krye të partisë, nga
ana tjetër mendërisht e shpirtërisht ishte me Pashkon dhe
përpiqej ta mbante. Ne që i dimë punët nga fillimi dhe kemi
qenë pjesëmarrës, madje protagonistë në luftën politike për
të shpëtuar PD-në nga mocionistët Pashko, Imami, Zogaj e të
tjerë dhe nga Ceka para tyre, nuk habitemi aspak që Berisha
tani bëhet një letër e vetme bixhozi politik me Pashkon
(për saktësi duhet thënë se Ceka më parë ka dhënë
dorëheqjen dhe është larguar nga PD-ja me betimin publik se
nuk do të merrej më as me politikë, por i shijoi politika
kur u bashkua me mocionistët). Nuk habitem që pas Pashkos e
mocionistëve tek Berisha rikthehet Genc Ruli, për të cilin
në Konferencën e jashtëzakonshme i jam drejtuar Berishës e
sallës me fjalët, kot qëndron Genci me PD, sepse edhe ai me
mocionistët është. Por Genci priti vitin 1997, kur PD-ja
pësoi goditjen  e madhe, që t’ia mbathte nga PD-ja, bashkë
me grupin që u përpunua nga një ambasadë e huaj në Tiranë
që Berisha të mbetej tërësisht i izoluar dhe në rrugë
partiake pasi ishte vulosur fati i tij si president që do
të rrëzohej. 
Prej kohësh në kritikat tona për Berishën kemi theksuar se
ai vazhdonte ta mbante PD-në të gozhduar në programin
politik majtist ku kishte pasur ndikim të madh Gramoz
Pashko, sidomos për problemet ekonomike. Tani drejtësinë e
kësaj kritike që i kemi bërë Berishës e ka konfirmuar vetë
Saliu duke mbrojtur me pasion e kokëfortësi ligjin 7501,
ligjin më anakronik e shkatërrimtar që është miratuar
ndonjëherë në Shqipëri. Këtë e konfirmon Pashko kur në
intervistën e tij në “Panorama” të datës 27 mars 2005
thekson : “U riktheva në PD sepse u bë katarsis” dhe
“Bindjet e mia unë i kam të mishëruara në atë program që
edhe sot e kësaj dite përbën shtyllën kurrizore të PD-së”.
Ja përse Pashko me shokët e tij moicionistë, krahu e
grupimi më majtist dhe më grekoservil në PD-në e fillimit,
jo vetëm e sheh të lehtë të rikthehet në PD, por  e gjen
PD-në e  Berishës shumë të gatëshme për t’i quajtur ata
edhe figura udhëheqëse ndonëse nuk janë ripranuar në parti,
sipas rregullave që duhen zbatuar. 
Pashko e ka të drejtën të mburret se ai nuk po kthehet si
plangprishës pendestar, sikurse duhej të ishte në të
vërtetë kthimi i tij, por i duruari i fituari pasi: ”Partia
Demokratike ka zhvilluar një proces të tërë evolucioni në
këto vite të të qenit në opozitë”. Eshtë një avaz më vete
të merresh me temën “ Cili është evolucioni i PD-së”. Këtu
vetëm po përmend se në PD ka pasur vazhdimisht eovolucion
të rrëmujshëm , më saktë oshilacione në vend të
evolucionit, pasojat e rënda të të cilave i kanë pësuar
njerëzit më të mirë, më idealistë që u lidhën me PD-në dhe
nga i cili kanë përfituar shumë horrat, dallkaukët që iu
ngjitën PD-së qysh në krijimin e saj dhe më pas, në kohën
kur PD-ja hapi dyert sipas parrullës “nuk ka të vonuar në
demokraci”, si dhe gjatë fushatave të tjera të hapjes nga
të cilat kanë përfituar elementët më ngatërrestarë të
partive të majta , sidomos nga PSD-ja për të gjetur strehim
të ri të rehatshëm politik.
Në PD nuk është bërë asnjë katarsis, sepse Berisha nuk
merret fare me gjëra të tilla. Ajo që Pashko do ta cilësojë
“katarsis në PD” për të përligjur rikthimin e tij nuk është
gjë tjetër veçse një lakuriqosje e personalitetit politik
të Sali Berishës që flak vellot e grisura me të cilat
mbulonte mëkatet e tij për të lehtësuar pakëz frymëmarrjen
politike. Pashko e të tjerë janë sulur drejt PD-së sepse
shohin manekinin politik të Berishës të lakuriqosur, jo se
kanë dalluar katarsis në shpirtin politik të Berishës. Ata
tani shohin se Berisha ka dalë në skenën politike po aq
lakuriq, madje dhe më keq, se mocionistët në vitin 1992
përsa i përket  zbatimit të një fryme e programi politik
majtist në PD dhe të një grekoservilizmi të paparë.
Pashko  rikthehet sepse ai dhe Berisha kanë nevojë për një
ortakëri politike të mocionistëve të vitit 1992 me
“katarsistë” të vitit 2005 që të plotësojnë ambiciet e tyre
politike. Berisha, Pashko e kolegët tyre që po grumbullohen
sërish mund të quhen thjesht post-demokratë, pasi kanë
përshkuar një proces si ata që hyjnë në kategorinë e
post-modernistëve, të post-marksistëve. Një ish-marksist,
Stjuart Sim, në librin e tij “Bota fondamentaliste, epokë e
re e errët e dogmës” (Australi, Britani e Madhe 2004) ka
theksuar : “... post-marksist do të thotë se mua më ka 
mbetur një respekt, madje dhe një nostalgji për
botëkuptimin marksist ndërsa kam arritur të njoh dhe të
flak tutje karakterin e tij autoritar e totalitar, sikurse
ai është shprehur gjatë shekullit XX” (fq.16). Berisha tani
do të japë përshtypjen se i ka mbetur respekt për atë që ka
bërë PD-ja në fillimet e saj dhe se ka hequr dorë nga
autoritarizmi në politikë dhe nga totalitarizmi në parti.
Avokatët e pashkëzimit të PD-së në emisionin e NTV  e
theksuan fort këtë synim të Berishës që i pranon
kundërshtarët e tij më të egër për shumë vite si shenjë se
është zbutur, është bërë liberal. 
Edhe Pashko me shokë që janë mburrur e vetëquajtur pa
pushim “liberalë” këtë “ndryshim” të Saliut duan ta kthejnë
në triumf të tyre politik. Po çfarë liberali mund të jetë
Preç Zogaj që ka shpallur se procesi i hapjes ë PD-së
përfundoi, kur deri tani vetëm 4-5 të përjashtuar ose
renegatë janë kthyer dhe ende nuk janë faktikisht në PD 
themelues si Meksi, Selami, Çika, Reso, Pollo, Shehi,
Shehu, Uka, ish-drejtues si Ceka e të tjerë?! Liberali
Zogaj tani që me të u bashkuan dhe dy tre miq do ta mbyllë
derën për të tjerët. Në fakt hapja e PD-së që vazhdon prej
shumë vitesh ka dështuar. Ka shumë pak të ardhur e të
rikthyer në 5 vite qysh kur Berisha nisi “fillimin e ri”. 
Avokatët “liberalë” që dolën në TV të bënin të  moralshme
“martesën” e çiftit të shkurorëzuar për tradhti Berisha
–Pashko tentuan ta paraqisnin (ndoshta nga që aq dinë)
hapjen ePD-së si një veprim të kohëve të fundit. Eshtë
krejt ndryshe. Pashko dhe të rikthyerit e kanë ditur qysh
në vitin 2000 se Berisha kishte bërë “katarsisin”( pra
ishte zhveshur lakuriq për t’i joshur ata). Kjo u pa qartë
menjëherë pas humbjes së PD-së në zgjedhjet lokale të 1
tetorit 2000. Gazeta “KJ” e Nikollë Lesit lëshoi e para
direktivën se PD-ja duhej të ndërtonte një strategji të re.
Një javë pas kësaj Mero Baze shpalli në formë sugjerimi
personal strategjinë e re të Berishë për të ndërtuar
“frontin e gjërë politik nga Preç Zogaj deri tek Abdi
Baleta”. Këtë manovër pas dy ditësh e demaskuam. Tani
analistët kanë të dhëna të bollshme të kuptojnë përse kaq
pak  elementë të njohur të politikës kanë kaluar në këtë
front të PD-së dhe cilët janë ata. 
Analistët nuk duhet ta lënë jashtë vëmendjes përse Gramoz
Pashko dhe Genc Ruli u vonuan kaq shumë, 5 vjet, gati tre
vjet pas Imamit e Zogajt në taborrin berishian. Në
intervistën e datës 27 mars Pashko është ankuar me një
pezmatim të sinqertë : “Unë kam nisur karrierën time
politike me PD-në dhe largimi prej PD-së më ka lënë
praktikisht në periferi të politikës aktive”. Përse ankohet
kështu? Gramoz Pashko,Neritan Ceka, Arben Imami, Ritvan
Peshkëpia, Spartak Ngjela, Perikli Teta, Blendi Fevziu,
Gjergj Zefi e të tjerë që mburreshin se ishin ajka
intelektuale e PD-së dhe politikës shqiptare krijuan
Partinë Aleanca Demokratike, patën simpatinë e të majëts
socialiste e social-demokrate, mbështetje ndërkombëtare, u
përfshinë deri në qeverisjen socialiste pas vitit 1997.
Përse Pashko e paska parë veten në periferi të politikës?
Pse ai dashka të jetë vetëm në epiqendër të politikës,
vetëm në pushtet, gjë për të cilën krijoi me
bashkëpunëtorët e tij edhe ngatërresat në PD kur atij në
vitin 1992 nuk iu dha posti i kryeministrit, Arben Imamit
nuk iu dha posti i kryetarit të parlamentit, Preç Zogajt
nuk iu dha më posti i ministrit të kulturës si në qeverinë
e stabilitetit?. Perikli Teta u zëvendësua nga Safet
Zhulali në postin e ministrit të mbrojtjes e kështu me
radhë. 
Për të hyrë në epiqendër të politikës padistët e
mocionistët kaluan në ortakëri me të majtën, morën poste
ministrore ose zëvëndësministri si Imami, Zogaj, Ceka,
Teta, Demeti etj. Pashko u bë këshilltar kryeministror në
tri qeveri socialiste të kryesuara nga Nano, Majko e Meta.
Kurse tani qaravitet se nuk paska qenë në pushtet, por
vetëm këshilltar që edhe ia dëgjonin, edhe nuk ia dëgjonin
llafin dhe qenka marrë vetëm me punë akademike. Pra, Pashko
do pushtet të fortë patjetër, prandaj kthehet në politikën
qendrore, jo periferike. Ja pse është kthyer Pashko në PD
dhe jo për hir të “katarsisit” të kësaj partie, pra të
lakuriqosjes së Berishës nga morali politik. Edhe Ruli
ndjek gjurmët e Pashkos. Edhe ai nuk është plotësisht i
kënaqur me ato përfitimet që ka nxjerrë nga partia që bëri
me Pollon e Dashamir Shehin, nga “Klub 2002” që bëri me
Godon, as nga Instituti studimor që dikush e krijoi enkas
për të , siç janë krijuar dhe për të tjerë që dikush i mban
rezervë në luftrat për pushtet në Shqipëri.
Eshtë e tepruar dhe e neveritëshme që Pashko krejt
papritmas të lëshojë lëvdata të mëdha për Berishën :
“...PD-ja e drejtuar nga Dr. Berisha është jo vetëm duke
bërë një anatomi të saktë të të metave të qeverisjes, por
është e angazhuar në drejtimin e një fushate të re për të
kapërcyer sklerozën që ka kapur për fyti qeverisjen aktuale
të vendit”. E paimagjinueshme deri më 27 mars 2005 që edhe
Pashko të flasë për Berishën me atë pasion të pakontrolluar
dhe me ato mendësi tuafe sa disa zonja që dalin pa pushim
në emisionet e disa TV kur bëhen biseda me teleshikuesit. E
çfarë ka bërë Berisha që Pashkon e paska bindur se po i bën
anatominë qeverisjes së keqe të PD-së? Asnjë analizë
serioze deri tani. Kohët e fundit ka marrë mbi vete një
përgjegjësi për piramidat që nuk vlen më për tjetër gjë
veçse për të fajësuar PD-në dhe për të bindur njerëzit se
PD-ja e Berisha janë të paaftë të qeverisin. Berisha ka
riafirmuar ato qëndrime të PD-së që janë më shkatërrimtarët
për Shqipërinë si “Ligji për tokën” që e kanë pasur shumë
për zemër edhe Pashko, Imami, Ceka, Rexhep Uka etj. 
Berisha ka fajësuar pushtetin e tij e shtetin shqiptar që
në vitin 1994 u arrestuan agjentët grekë që përgatisnin
kryengritjen e armatosur që shpërtheu në vitin 1997. Kjo e
gëzon Pashkon, njërin nga më aktivët në politikën
grekoservile të PD-së në vitet 1991-92. Berisha u pajtua më
parë se me Pashkon me armikun më të tërbuar të shqiptarëve
Nikolas Geixhin, duke u justifikuar se meqenëse kishte hyrë
në kontakte me Milosheviçin “për të mirën e shqiptarëve”
nuk kishte përse të mos takohej me Geixhin. Me një kriter
të tillë Berisha e liberalët mund të justifikojnë çdo
qëndrim e veprim. Avokati liberal-mocionist i Berishës,
Henri Çili, në emisionin e NTV kur shkëmbeu polemikë me
gazetarin Mentor Nazarko këtë mënyrë veprimi të Berishës e
quajti gati gjeniale . 
Për Henri Çilin mund të jetë kështu, sepse ai paska dhe një
teori shumë të çuditshme sipas së cilës nuk prish punë se
me cilin takohet, bisedon e bën ujdira një politikan
shqiptar , mjafton që ai i huaji të mos jetë dënuar nga
ndonjë gjykatë. Këta janë “liberalët” me të cilët Berisha e
Pashko kanë për ta ndritur tani politikën pas 13 vite
inatesh. Nazarko foli saktë në emisionin televiziv kur
theksoi se një nga arsyet që Berisha pranon Pashkon është
se Gramozi ka shumë biznes me lobin grek në Amerikë dhe
nëpërmjet Pashkos e shokëve të tij të rikthyer Berisha
synon të zbusë një acarim të hershëm ndaj tij në disa
mjedise perëndimore. Edhe Pashko i di këto, por nuk i ka
mbetur rrugë tjetër për të rihyrë në qendër të politikës së
pushtetit. PS dhe e majta ia mbyllën derën, pasi i
shfrytëzuan në maksimum mocionistët sidomos Imamin, Zogajn,
Pashkon. Nëse Pashko beson se “qeverisjen aktuale e ka
kapur për fyti skleroza”, atëherë ai me këtë vulos
dështimin e tij si politikan dhe si specialist, sepse ka
qenë këshilltar i gjithë kryeministrave socialistë.
Intervistuesja Eva Gjura ia ka kujtuar Pashkos se rikthimi
i tij nuk pritet mirë nga baza e PD-së. Gramozi edhe një
herë ka përçmuar qëndrimin e bazës së PD-së me fjalët
:’’Unë mendoj se  edhe baza e PD-së duhet të shkundet nga
ekstremet, intoleranca dhe ngurtësia”. Pra, Gramozi po
kërkon jo vetëm të zërë vendin e partnerit të barabartë të
Berishës në krye të PD-së si dikur, domethënë të ketë
menjëherë pozitën e një bashkëkryetari, por kërkon edhe një
tjetërsim të mëtejshëm të bazës së PD-, kërkon
“pashkëzimin” e  anëtarësisë në PD.
Berisha duket është lodhur tej mase nga ajo politikë që ka
bërë deri tani me shpenzim të madh e të kotë energjishë të
tij e burimesh të demokracisë dhe të të djathës shqiptare
për të çuar ujë në mullirin e së majtës. Berisha ndoshta 
në mënyrë të pavetëdishme po bëhet gati që drejtimin e
PD-së t’ia kalojë në fund Pashkos, ta dëmshpërblejë
politikisht atë për disfatën që pësoi më 13 shkurt 1991 kur
u bë beteja intrigante për kreun e PD-së që arrti ta
shtinte në dorë Berisha. Ka të ngjarë që ata që ndihmuan
Berishën të kapte kreun e PD-së dhe të shtetit shqiptar dhe
të dominonte  në njërin krah të politikës shqiptare për 15
vite me radhë tani po i thonë  se ka ardhur koha që në PD,
të marrë fund “era Berisha” dhe të fillojë ”era Pashko”.
Prandaj Pashko nuk duron dot më të qëndrojë në periferi të
politikës. Rikthimi i Pashkos në PD vërteton se ato
mekanizmat misterioze jashtë Shqipërisë që bëjnë politikën
e kuadrit të lartë për Shqipërinë nuk dalin nga rregulli që
i pëlqen Greqisë që kryeministër të jetë një person nga
zonat që grekët i quajnë Vorio Epiri i ngushtë dhe i
besimit ortodoks. Ky rregull është shkelur fare pak vetën
në komponentin fetar në qeveritë që janë ndërruar në
Shqipëri pas përmbysjes së diktaturës komuniste.
Veçanërisht vigjilencë e madhe tregohet për rastin kur PD
pretendon fort për pushtet. Në vitin 1992 ishin përgatitur
dy kandidatë, Aleksandër Meksi dhe Gramoz Pashko. Kur PD
kaloi në opozitë u përgatit Genc Pollo. Kur ky u dogj para
kohe për shkak të një skeme të nxituar duhej dikush tjetër.
Rikthimi i Pashkos në PD duket se kështu motivohet në sytë
e planet e mekanizmave misteriozë që na imponojnë
pushtetarët e lartë. Kur Berisha bërtet “unë do të jem
kryeministër” duket se më shumë bën një ankim të fshehtë
nga frika se po ndjen pas kurrizi hijen rivale dhe frymën
karrieriste të  Pashkos së rikthyer. Hë për hë këto duken
si falle, por edhe fallet politike dalin.
PD-ja që kemi njohur deri tani ka marrë fund. Mitingu i 20
marsit 2005 ishte funerali i kësaj partie. Në vend të saj
tani është një aleancë krerësh mocionistë-padistë dhe
“katarsistë”-berishistë. Nuk ka më krerë pëdëistë.
LAMTUMIRË PARTIA DEMOKRARTIKE!. LAVDI HISTORISË TËNDE TË
DERITANISHME! 

27 mars 2005                                               
  Abdi Baleta 
        

QEMAL VELIJA

"MODERACIONI" AGRESIV SERB - RREZIK PËR SHQIPTARËT 
	
	Megjithë euforinë që i karakterizon shqiptarët këtyre
kohëve (me të drejtë) për hapat e bërë në drejtim të
zgjidhjes së pjesshme të çështjes nacionale (mbas
zhvillimeve të papërfunduara në Kosovë dhe Shqipëri
Lindore), -re të errëta rrezikuese për triumfin në këto
procese kanë filluar të rëndojnë qiellin festiv. Viti
vendimtar për caktimin e statusit të Kosovës, i deklaruar
që në fillimet e 2004-ës, ka vënë në lëvizje forcat dhe
qarqet kundërshtuese të pavarësimit të saj. Retorikat e
"integrimit europian", "standarteve", "bashkëpunimit
rajonal", etj., aq të dendura dhe mbytëse të gjykimit të
shëndoshë të opinionit publik, duket se fshehin të tjera
skema, të tjera interesa, të tjera përllogaritje. Tregues
domethënës për këtë prapaskenë është tendenca djallëzore
për të njësuar palët ndërluftuese të vitit 1999, pra
agresorët dhe kriminelët serbë e romë, me çlirimtarët dhe
viktimat civile shqiptare. Rezoluta dykuptimore me numrin
1244, përgjatë këtij pesëvjeçari, herë bëhej se harrohej e
herë përmendej kalimthi, ndërkohë që në të sanksionohet
realisht zinxhiri që mban peng zgjidhjen përfundimtare të
çështjes së Kosovës. Dhe zgjidhja përfundimtare padyshim
është pavarësimi i plotë i saj nga Serbia apo
fantazma-Jugosllavi e mbetur si skelet frikëndjellës.
Ndërsa çdo zgjidhje e ndërmjetme e statusit këtë vit, vetëm
se do të linte pezull edhe njëherë, ashtu si tash e njëqint
vjet, çështjen shqiptare, si një detonator që do të
shkëndijonte në kohë të mëvonshme përsëri rajonin.
	Zvarritja e procesit të pavarësimit deri më tash duket se
ka shërbyer për të lëvizur kartat e pazarllëqeve dhe
hartuar projekte jo të hijshme në kurriz të shqiptarëve.
Dhe natyrisht, nëse do të lëvizej në drejtim të statusit
menjëherë mbas konfliktit, imazhi i krimeve, i spastrimit
etnik, i terrorit shtetëror serb, nuk do të linte shteg
tjetër përveç pavarësimit të Kosovës. Ndërsa tashmë, kur
janë fashitur disi ato imazhe dhe propaganda masive shpesh
është fokusuar mbi "gabimet" dhe "papjekurinë" e
shqiptarëve në Kosovë, madje duke manipuluar edhe mbi një
ngjarje mjaft të qartë si ajo e marsit 2004, janë krijuar
hapësirat edhe për opsione të tjera të statusit të Kosovës.
Duket paradoksale, por mosmarrëveshjet dhe karshillëku
europiano-amerikan ndjehet edhe në këtë proces. Mjafton të
kujtojmë mekanizmin perfid të aktpadisë ndaj Komandantit
Haradinaj pikërisht në prag të çeljes së bisedimeve për
statusin, dhe reagimin e qarqeve politike amerikane ndaj
këtij akti dhe pohimin e statusit të Kosovës drejt
pavarësisë (do të veçoja këtu ish-sek. e mbrojtjes Frenk
Karluçi, apo prononcimet e Helcingerit, Engëllit, Huperit).



	Tirana thikashpinase
	
	Ndërkohë qëndrimi i shtetit politik shqiptar më së shumti
ka lëvizur në kursin e "ekuilibrit" duke u paraqitur pa
shtyllë kurrizore dhe krejt i rezervuar si të bëhej fjalë
për Tanzaninë e jo për një çështje me interes kombëtar të
drejtpërdrejtë. Dhe ky kurs "ekulibrant" në dukje, në të
vërtetë ka shërbyer për krijimin e hapësirave të
pashqetësuara për qarqet dhe politikat antishqiptare. Nën
parullat e "faktorit stabilizues të rajonit",
"bashkëpunuesit të zellshëm ballkanik", etj., në të
vërtetë, është luajtur keqas në favor të politikave serbe
(apo më tej ruse e franceze) për dëmtimin e aspiratës dhe
interesave të shqiptarëve. Njohja e Federatës
serbo-malazeze me juridiksion mbi Kosovën, si në rastin e
fundmë dhe flagrant të ministrit Islami (por edhe më herët
në takimin me Svilanoviçin, kur qeveritarët e lartë
shqiptarë e njohën Serbinë si shtet fqinj dhe u fol për
korridorin Durrës-Nish, duke shpërfillur faktorin ndërmjet
Prishtinën), realisht lë të mendosh se politika e Tiranës
(bashkë me ndonjë segment në vetë mjedisin e Kosovës, që
mund ta gjesh të reklamuar tepër në mediat e Tiranës) ka
lëvizur në prapaskenë në favor të skemave serbe mbi
Kosovën. 
	Në fakt, qëndrimet arrogante të Drashkoviçit (aq të
preferuar nga një segment i opozitës së sotme shqiptare)
apo të Tadiçit (të përshëndetur nxehtësisht nga një segment
tjetër i "opozitës" rozë shqiptare), ashtu si më parë ato
të Sheshelit dhe të partisë së tij radikale, i kanë zënë
ngushtë ithtarët e politikave të "fqinjësisë së mirë dhe
bashkëpunimit serbo-shqiptar", si në Tiranë ashtu edhe në
Prishtinë. Ata nuk iu kanë lënë shteg këtyre shqiptarëve të
"moderuar" të lëvizin dhe të manipulojnë lirisht mbi
opinionin publik shqiptar për nevojën e politikave të
vëllazërimit serbo-shqiptar dhe anashkalimin e problemeve
dhe çështjeve kryeneçe të kufijve dhe juridiksioneve.
Ndërsa nuk mund të bëhet fjalë për ndonjë organizëm
kombëtar që të hartojë strategji dhe politika që ti prijnë
pavarësimit të Kosovës si zgjidhje më minimale e këtij
procesi, apo "larg qoftë" ndonjë lloj strategjie tjetër që
çon drejt njësimit të të gjitha pjesëve kombëtare të
mbetura në hall të zotit... 
	Ka një dallim të madh mes politikës së Beogradit dhe asaj
të Tiranës (e në njëfarë mënyre edhe Prishtinës).
Politikbërësit, intelektualët, ushtarakët, gjithë
strukturat e shoqërisë dhe opinioni publik serb nuk
rezervohet (dhe as bëhet merak se ç'do thonë
ndërkombëtarët) të artikulojë dhe të lëvizë në drejtim të
aneksimit përsëri të Kosovës. Ata nuk druhen të shprehin
aspiratën e tyre ekspansive në të gjitha mënyrat, dhe
strategjitë politike të tyre rrahin vetëm në këtë hulli.
Ndërsa në krahun tjetër, shqiptarët nuk guxojnë të
artikulojnë as nën zë, të drejtën legjitime të shqiptarëve
për bashkim apo pavarësim (madje as në kuadër të së drejtës
së vetvendosjes të sanksionuar në kartat ndërkombëtare që
prej Konferencës së Paqes 1919). Për tu shënuar është
reagimi i Tiranës zyrtare para pak vitesh, kur një grup
deputetësh të parlamentit europian paraqitën një rezolutë
për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Kryeministri i
atëhershëm Ilir Meta, nën impresionin e direktivave që kish
dhënë ministri i jashtëm rus Ivanov gjatë inkursionit nëpër
Ballkan me ftesën eskluzive të Paskal Milos, pikërisht si
kundërshti të jehonës së asaj rezolute, deklamon për
"mosndryshimin e kufijve në rajon". Dhe ky mosndryshim mund
të përkthehet edhe si zbatim i rezolutës 1244 që e
inkuadron juridikisht Kosovën nën Serbi, ashtu edhe si një
refuzim i asaj rezolute të 21 deputetëve europarlamentarë
(që çuditërisht përkon pikë për pikë me aspiratën dhe të
drejtën e shqiptarëve për tu bashkuar në një shtet të
vetëm). 
	Argumentimi i paskrupullt i politikës së Tiranës me gjoja
njëzëshmërinë me "faktorin ndërkombëtar" nuk është tjetër
veçse një justifikim banal i mbrapshtisë me të cilën lëviz
ajo në drejtim të interesave dhe aspiratës kombëtare
shqiptare. Dhe është e ligjshme të mendojmë se milionat e
dollarëve që u deklaruan në parlamentin serb dhe që ishin
shpenzuar për "njerëzit e Serbisë" në Shqipëri, kanë
vlejtur më së miri për të asfiksuar dhe tjetërsuar
politikën e Tiranës duke e kthyer në instrument mercenar në
dobi të politikave serbe.


	Aktivizimi i politikave "moderatore" në Serbi

	Thamë se qëndrimet arrogante dhe agresive të eksponentëve
të politikës serbe, kanë shërbyer si pengesë e përdhuntë
për paraqitjen e Serbisë tashmë si një entitet demokratik i
gatshëm për bashkëpunim dhe mirëkuptim (për fat të mirë të
shqiptarëve deri më tash). Por kjo siç duket ka shqetësuar
edhe vetë miqtë europianë, a më tej, të Serbisë që nuk mund
të suportojnë dhe justifikojnë këtë qëndrim "dallkauk"
serb, prandaj kanë filluar të lëvizin disa mekanizma
"moderatorë" që në retorikë dhe veshjen e problemit lëvizin
në përshtatje me formulat dhe opsionet integruese
europiane. Ndonëse në thelb paraqesin të njëjtën strategji
ekspansive serbe, madje më të rrezikshme edhe se tanket e
Milosheviçit e kallashët e Koshtunicës.
	Si parapregatitje ndaj bisedimeve të pritshme për statusin
e Kosovës, në Serbi është krijuar "Partnerstvo za Kosmet",
një organizëm mbipartiak që ofron zgjidhjet "ala
europiançe" për Kosovën, me termin e eurorajonit. Duke iu
referuar intervistës të Dushan Janjiçit, që po e botojmë
përbri, mund të mësojmë se në çfarë binarësh po lëviz
politika e sotme serbe në funksion të strategjisë
ekspansive të përhershme. Dhe meqënëse ajo përkon me
fjalorin e bërë bajat tashmë mbi integrimet dhe
bashkëpunimet rajonale në kuadër të tyre, domethënë nuk
vret veshin e "faktorit ndërkombëtar", është shumë më e
rrezikshme sesa vetë spastrimi etnik i vitit 1999.
	Në parantezë duhet kujtuar se, ndërsa Kosova de facto
është një entitet i shkëputur nga Serbia, atje luhet
politikë njëlloj sikur ajo të vazhdonte të ishte krahina
autonome e dikurshme. Ndërsa në shtetin politik shqiptar,
Republikën e Shqipërisë, asnjë nismë apo program aktiv
politik në vigjilje të këtyre bisedimeve për Kosovën, edhe
pse në kushtet e sotme, një politikë aktive në drejtim të
Kosovës do të ishte më legjitime nga Shqipëria sesa nga
Serbia.	
	Se në ç'parametra po luhet kjo lloj politike serbe
"eurorajonalizimi" për Kosovën, e tregon qartë intervista
në fjalë, por ne do donim të ndalnim në disa momente
deduktive që rrjedhin prej saj.
	-Së pari, theksohet se ky partneriat është aktivizuar nga
"grupe që gjejnë mirëkuptim mbi perspektivën europiane të
Kosovës". Gjë që hedh dyshim se cila është kjo perspektivë
europiane, kur më tej bëhet fjalë për një eurorajon kosovar
me qendër në Beograd. Pra, diçka më tepër se autonomi
lokale dhe ndoshta edhe një republikë e tretë nën
Jugosllavi. Por kjo do të thotë se e gjithë sakrifica e
vitit 1999 dhe e gjithë përpjekja shqiptare për tu
paraqitur para faktorit ndërkombëtar si një "dele e urtë
dhe e dëgjueshme", "një viktimë që pret mëshirën dhe
vullnetin e mirë të më të fortëve-arbitër", ka shkuar dëm,
dhe se faktori ndërkombëtar më parë i vë veshin "ulërimës
së përgjaktë të bishës" sesa "blegërimës së pafajshme të
deles". Loja serbe me termat "europianë" është në këtë rast
mjaft e rrezikshme, pasi i jep argument qarqeve
politikbërëse ndërkombëtare të përligjin një inkuadrim të
ri "demokratik" të Kosovës në Federatën Serbi-Mal i Zi.
Beogradi që luaka tashmë me karta "të moderuara" në prag të
bisedimeve për statusin, duket se ka marrë ndonjë sinjal
tepër inkurajues nga partnerët apo tutorët e mëdhenj të
tij, sepse përndryshe ai do të vringëllonte dhëmbët e
kërciste armët si përherë.
	-Së dyti, ky forum mbipartiak gjen mbështetjen pikërisht
në ato forca që shfaqen dhe na janë servirur deri më tash
si "demokratike", deri edhe tek partia e Drashkoviçit, dhe
që janë përshëndetur edhe nga politika zyrtare shqiptare
(pozitë-opozitë). Ndërkohë, për arsye imazhi, partia e
Sheshelit që nuk pranon kompromise por i drejtohet forcës,
është mënjanuar disi. Opsioni i ndarjes së Kosovës, nga ky
forum (burrash të mençur fatkeqësisht), është kundërshtuar,
pasi kur ekziston mundësia e gllabërimit të plotë të
Kosovës edhe njëherë me forma "të moderuara", pse duhet
prerë përfundimisht mundësia ekspansive? Po ashtu,
kundërshtohet prej tyre edhe rikthimi i forcave serbe në
Kosovë, pasi një rikthim eventual do të krijonte një
reaksion të tillë që nuk do të llogariteshin më pasojat,
dhe Serbia do ta "qante" përfundimisht synimin e saj mbi
ato territore. Një rikthim i forcave ushtarake serbe do të
detyronte faktorin shqiptar ti kundërpërgjigjej me forcë
dhe të përligjte më në fund aspiratën e vet kombëtare. Për
më tepër nuk mund të parashikoheshin në këtë rast edhe
lëvizjet mbështetëse në shtetin politik, në Maqedoninë
shqiptare apo më tej. Një politikë "aktive" në përshtatje
me retorikën dhe teknikat e mbështetësve europianë, do të
ishte më efikase se një politikë "reaktive" që s'dihej se
ku do ta çonte Serbinë apo gjithë rajonin më tej.
	-Së treti, pranohet një monitorim dhe dorëzani e Kosovës
nga bashkësia europiane brenda kuadrit federativ të tre
republikave, por gjithsesi varësimi nga Beogradi do të
ishte i padiskutueshëm. Kjo kuptohet, duke pritur kohën e
favorshme për spostimin e ndërkombëtarëve nga Kosova dhe
vënien e saj përsëri nën tutelën serbe të mirëfilltë.
Natyrisht në varësi edhe të koniukturave që mund të
krijoheshin më pas. E rëndësishme është që të fitohet kohë,
dhe Kosova juridikisht të jetë një entitet brenda dhe nën
kontrollin shtetëror serb. Modalitetet janë vetëm lustra që
fsheh realitetin. Tash për tash pranohet që shqiptarëve në
Kosovë tu jepen të drejtat që kishin në kuadër të federatës
në kohën e Titos. Ky Forum nuk merr përsipër të sqarojë as
përciptaz se me cilën të drejtë harton strategji dhe jep
zgjidhje për një Kosovë shqiptare, por e merr si të
mirëqënë të drejtën serbe për të bërë një politikë aktive
në drejtim të Kosovës. E gjithë retorika "demokratike,
integruese, eurorajonalizuese" zhvlerësohet në këtë pikë,
tek e drejta e dikujt për të marrë përsipër diçka që nuk i
takon. Flamurin, pashaportat dhe gjithçka tjetër
identifikuese, shqiptarët nuk kanë pse ta marrin dhuratë
nga Janjiçi, nga Partneriati apo edhe nga kushdo tjetër.
Ata tashmë i kanë de facto, duhet ti fitojnë edhe de jure,
qoftë edhe me një sakrificë të dytë.
	-Së katërti, që ndoshta do të ishte edhe më kryesorja.
Strategjia serbe e eurorajonalizimit nuk ka të bëjë vetëm
me Kosovën, por ajo përfshin edhe territore të tjera
shqiptare, çuditërisht vetëm shqiptare. Pra, serbët "e
moderuar" janë më ekspansivë edhe se vetë Milosheviçi, apo
më të rrezikshëm edhe se vetë Drashkoviçi. Politikat e tyre
"europianizuese" shpalosin me forma të tjera pikërisht
Naçertanjen e Garashaninit. Pra strategji agresive 150
vjeçare me formulime politike dhe demagogjike të shekullit
të ri. Janjiçi flet për projektet e mikro-rajoneve. Ato
përfshijnë trekëndëshe rajonale që gjenden tashmë në
juridiksionin e tre entiteteve shtetërorë të ndryshëm. Pra,
në njëfarë forme ekspansioni "eurorajonal" shkel të drejtat
dhe cënon në mënyrë flagrante integritetin e shteteve të
tjerë. Duke e marrë si të mirëqënë rianeksimin e Kosovës,
tashmë bëhet fjalë për shtrirjen, me anë të këtyre
mekanizmave "mikrorajonalë", të Serbisë në hartat e
dikurshme të fillimshekullit XX. Tre krahinat mbi Drin,
Malësi e Madhe, Tropojë, Kukës, janë të përfshira në
projektet e Partneriatit në fjalë. Është e vërtetë se
mikrorajonet realisht janë me përbërje dhe përkatësi
shqiptare dhe kanë mundësi natyrore bashkëpunimi dhe
ndërveprimi. Por këtu bëhet fjalë për mikrorajone që do ta
kishin qendrën në Beograd, pavarësisht modeleve integruese
europiane që paraqiten si fasadë. Më alarmantja është se
Janjiçi, në euforinë e vet, dëshmon se organizata
joqeveritare italiane tashmë kanë filluar nga puna për
zbatimin e kësaj strategjie të mikrorajoneve. Ndërkohë që
ai vetë sheh si partnerë strategjikë pikërisht Italinë dhe
Greqinë për këto mikrorajone në bazë të programit europian
"Lider n.1". (A thua është rastësi që edhe forcat italiane
mbas vitit 1999 zunë vend pikërisht në këto territore që do
të përfshihen në mikrorajonet e Janjiçit). Nëse do të
realizohej skema monstruoze serbe për ripërfshirjen e
Kosovës nën suazën serbe, atëhere duhej dhënë alarmi për
rrezikun që i paraqitet shtetit politik shqiptar nga
diversioni që paska filluar prej kohësh. Ndërkohë që për
këto plane serbe (apo më tej edhe europiane) askush në
politikën dhe mediat shqiptare nuk ndihet, a thua se kanë
rënë dakort dhe janë palë bashkëpunuese në krim. Nuk e di
se sa kanë lidhje me këtë plan serb: -tentativat e grupeve
të ndryshme për ta paraqitur zonën veriore katolike si
"minoritet" dhe për të futur përçarjen fetare atje;
-traktet që janë hedhur në Shkodër dhe Kosovë për luftë
fetare dhe spastrim të muslimanëve nga katolikët; -thirrjet
për krijimin e Ushtrisë Çlirimtare të Tropojës dhe zërat
për shkëputjen e saj nga shteti shqiptar për tu bashkuar me
Kosovën; -lënia pasdore e zhvillimit ekonomiko-social të
zonës mbi Drin; -shpërngulja masive në kuadrin e lëvizjes
së lirë demografike e popullsisë që përbënte rezistencën
natyrore ndaj serbëve; -e më në fund, tentativa e
përgjakshme e vitit 1997 për të krijuar një mundësi
separatiste "veri-jug", ndoshta në koordinim të planeve më
të gjera tashmë serbo-greke. Me të vërtetë, Sanxhaku me
Kelmendin dhe zonat ndërmjet, trekëndëshi
Deçan-Rozhajë-Tropojë, trekëndëshi Prizren-Kukës-Tetovë,
apo edhe Gjilan-Kumanovë-Vranjë-Preshevë, përbëjnë njësi
natyrore që mund të koordinojnë ekonominë dhe jetën mes
tyre, por në kuadër të shtetit shqiptar (pasi të gjitha
janë njësi historike dhe faktike etnikisht shqiptare), dhe
jo të atij serb. Dalldia e Janjiçit (po duam ta quajmë
dalldi e jo një shpalosje publike e ndonjë veprimtarie
konkrete që pret vetëm të marrë vulën ndërkombëtare) shkon
deri atje sa modelin e organizimit të këtyre mikrorajoneve
shqiptare ta gjejë në përtëritjen e zadrugave serbe si
njësi bazë ekonomike.               	     	-Së pesti,
projekti i Janjiçit për qytetet shqiptare shkon në vazhdën
e teorive të "multietnicitetit", me të cilat është luajtur
mjaft në të gjitha territoret shqiptare si këtej edhe andej
kufirit. Ai arrin deri dhe ti krahasojë me Belfastin apo
Nikozinë. Ai ka një kurajo dhe siguri të tillë në planet e
veta sa nuk llogarit asnjë faktor tjetër të qënësishëm
shtetëror, por flet njëlloj si të ishte këshilltar i Stefan
Dushanit që po organizonte administrimin e mbretërisë
25-vjeçare të shekullit 14-të. Nga vjen kjo siguri e "të
moderuarit" serb? Koha do ta tregojë, por do të ishte mirë
që të flisnin diçka më tepër edhe politika dhe faktorët
influentë shqiptarë, të cilët padyshim dijnë dhe fshehin
diçka tepër monstruoze në kurriz të shqiptarëve. 
	-Së fundmi, përsëri duke folur për sigurinë dhe kurajon e
Janjiçit (pa mësuar tash për tash se kush është pas tij nga
qarqet europiane), duhet të vërejmë shpërfilljen që i bën
ai faktorëve të tjerë. Ai merakun më të madh e ka të
"shtrojë" faktorin politik serb, që duke qënë fort i trashë
dhe njeh gjuhën e forcës më parë se të arsyes dhe
dhelpërisë, mund të kundërshtojë këtë projekt
"eurorajonalizimi". Ndërsa për faktorin shqiptar ai nuk ka
ndonjë shqetësim. Siç duket do të mjaftojnë edhe disa
milionë të tjerë për të "shtruar" kokat e pabindura të
Tiranës apo të Prishtinës, e më tej të Shkupit. Pengesa për
këto politika "moderatore", sipas Janjiçit, qenkan pushteti
i ndërkombëtarëve në Kosovë, pra UNMIK-u, por edhe izolimi
mendor i politikanëve të Beogradit që nuk janë aspak
fleksibël. Ndërsa bashkëbiseduesi eventual më i afërt dhe
më mirëkuptues në Kosovë është ORA (domethënë Veton
Surroi). A ka të bëjë, mbas gjithë këtyre kalkulimeve,
largimi për në Hagë i Ramush Haradinajt për ti hapur
eventualisht rrugën Veton Surroit apo Baton Haxhiut, të
parapëlqyerve të politikës mercenare të Tiranës e
veçanërisht klanit frankofil? Po ashtu Janjiçi flet me
simpati dhe për ekspertët dhe protagonistët e organizmave
të të drejtave të njeriut (edhe në Kosovë ashtu si në
Shqipëri, partnerë të mundshëm ojq-istët!, që financohen
bollshëm nga qarqet diku në Europë, e që bëjnë politikë
prapaskenash më tepër sesa merren me objektin që
deklarojnë) që mund të jenë partnerët e ardhshëm. Shkaku i
vetëm, sipas Janjiçit, pse nuk është arritur deri më tash
të bisedohet me shqiptarët partnerë, është frika e
shqiptarëve dhe bashkësia ndërkombëtare. Pra, asnjë rrezik
për projektet e tij prej së drejtës dhe aspiratës kombëtare
të shqiptarëve, e as prej pyetjes se çfarë statusi ka
organizmi i tij për të vepruar në territore jashtë
juridiksionit të shtetit serb. 
	Nga e gjithë panorama që shtjellon në intervistën e tij
Dushan Janjiçi mund të nxirret si përfundim se shqiptarët
janë ende larg prej realizimit të aspiratës së tyre
kombëtare, madje rrezikojnë të humbin edhe atë ç'ka kanë
pasur deri më tash. Mungesa e strategjive kombëtare e
shtetërore, indiferenca ndaj planeve të rrezikshme të
fqinjëve, ekstaza delirante mbas politikave integruese e
europianizuese, dhe më kryesorja rendja mbas politikanëve
mercenarë që prej 15 vjetësh shesin e konvertojnë interesat
shqiptare -mund të na nxjerrë një ditë të bukur përballë
dilemës "jemi, a s'jemi?". Qoftë Zoti me ne, deri atë ditë
kur të jemi me vehten...  

							QEMAL VELIJA

===================================================

 
			Kosova - Eurorajon 

	-intervistë me Dushan Janjiçin, marrë në Beograd nga
Danijela Nenadije-

	Viti 2005 do të jetë viti vendimtar për Kosovën, viti në
të cilin janë parashikuar bisedime mbi përcaktimin e
statusit të krahinës. Deri më tash ka qënë e vështirë të
gjendet një mirëkuptim mes interesave të ndryshme në lojë.
Megjithatë, grupe të pavarura janë duke shtruar zgjidhje të
reja, një prej këtyre është Kosova si Eurorajon.
	Kontributi më i vonë për përcaktimin e Kosovës është
paraqitur në publik pak kohë më parë nga grupi i emërtuar
"Partnertsvo za Kosmet", për themelimin e të cilit ka
baskëpunuar kryetari i Lëvizjes serbe për rezistencë (SPOT)
Momçillo Trajkoviç. Ky model, i realizuar mbi shembullin e
Bavarisë, për Kosovën parasheh një pavarësi më të lartë dhe
e kupton këtë rajon si një "eurorajon" brenda Serbisë.
Partenariati do duhet të rigrupojë përfaqësuesit e
qeverisë, të opozitës, ekspertëve, sipërmarrësve dhe
përfaqësuesit e organizatave joqeveritare, dhe Dushan
Janjiçi, kordinatori i Forumit për marrëdhëniet etnike, i
cili ka aderuar në Partneriat menjëherë pas themelimit të
tij, na shpjegon linjat e këtij veprimi politik dhe hapave
që do të kryhen për të realizuar idenë e një Kosove si
eurorajon.
 
Janjiç - Partneriati ka lindur nga domosdoshmëria për të
përshpejtuar proceset në Serbi dhe për të gjetur një
mirëkuptim për problemin e Kosovës. Në këtë vit do të
marrin udhë bisedimet mbi statusin përfundimtar të
krahinës, por Beogradi zyrtar nuk ka një strategji për këto
bisedime. Partneriati ka marrë shtysë nga grupe që gjejnë
mirëkuptim mbi perspektivën europiane të Kosovës dhe
vlerësojnë se është e nevojshme të shfrytëzohet përvoja
ekzistuese europiane. Pikësynimi është që të hapet në
publik një debat demokratik mbi të gjitha opsionet e
statusit të ardhshëm të Kosovës. Tash për tash, në kuadër
të Partneriatit ekzistojnë dy propozime, një i grupit
indipendent të drejtuar nga Trajkoviçi që e kupton Kosovën
si eurorajon, tjetri është i ngjashëm me të dhe është
parashtruar nga Forumi për marrëdhënie etnike. Ideja jonë
është se, me ndihmën  këtyre dy projekteve ekzistuese,
arrihet në një zgjidhje të përbashkët që do të pranohej nga
pjesa më e madhe e elitës së politikës serbe.

-Deri më tash kush i është bashkuar Partneriatit dhe çfarë
ndihme mund të prisni?

Janjiç - Deri më tash propozimi jonë është mbështetur nga
Lëvizja Forca Serbia (PSS), Serbia e Re (NS) dhe nga
Lëvizja Serbe për Rezistencë (SPOT), por kemi marrë njoftim
se do të mbështetet edhe nga Lëvizja Serbe për Ripërtëritje
(SPO). Ideja do tu paraqitet, para së gjithash, partive të
ashtuquajtura bllok demokratik - Partia Demokratike (DS)
dhe Partia Demokratike e Serbisë (DSS), dhe më pas
organizatave jo qeveritare, ndërsa partitë e tjera, mbi të
gjitha Partia Radikale (DSS), mund të hyjë në të në nivel
ekspertësh. Qëllimi ynë është të krijohet një bashkësi e
gjerë forcash që, nëpërmjet bisedimeve mbi strategjinë, të
përcaktojnë, më racionalisht sesa deri më tash, hapat drejt
zgjidhjes përfundimtare të statusit të Kosovës. Nuk mund ti
lejojmë më vehtes të flasim vetëm për opsione të ndarjes së
Kosovës dhe të rikthimit të forcave serbe në krahinë, Më
tepër është e nevojshme ti jepet shtysë një politike aktive
në vend të asaj reaktive, një filozofie të zhvillimit
europian dhe të zgjidhjes së konflikteve. Padyshim nuk
presim mbështetjen e të gjitha partive, por shpresojmë që
Partneriati të bëhet një nsimë e rëndësishme brenda
Serbisë.

-Çfarë koncepti eurorajonal mund të jetë i përshtatshëm për
Kosovën?

Janjiç - Eurorajoni, si model që tashmë është zbatuar në
Europë, në Kosovë do të ishte pikërisht një republikë e
tretë nën monitorimin europian. Strategjia e inkuadrimit
për administrimin e Kosovës, e cila është realizuar nga
Forumi, parasheh që statusi përfundimtar të konceptohet në
optikën e perspektivës europiane të Kosovës dhe të Serbisë,
ndërsa procesi i stabilizimit dhe asocimit me bashkimin
Europian duhet të drejtohet mbi këta binarë - në veçanti
për Serbinë, Malin e Zi dhe Kosovën, kjo do të thoshte
gjithsesi zhvillimin e planeve të veprimit për këto tre
entitete, me marrjen përsipër të të njëjtave standarte.
Kontrolli i formulimit dhe pranimit të planeve të veprimit
do të ndiqej nga Serbia dhe Mali i Zi, dhe në rastin e
Kosovës nga misioni i bashkësisë ndërkombëtare. Megjithatë,
nëse do duhej të flitej sidoqoftë për krijimin e një
eurorajoni modern në Kosovë, do të ishte e nevojshme që
edhe bashkësia ndërkombëtare ti jepte shtysë një kthese në
politikë, dhe që me ndërtimin e institucioneve të kalonte
në mirëpritjen e standarteve kyçe, si zhvillimi i
shoqërisë, ekonomia, infrastruktura, çështja e sigurisë,
kthimet, dhe lufta kundër krimit të organizuar dhe
terrorizmit. Dorëzanës i këtij procesi duhet të ishte BE.
Eurorajoni-Kosovë do të thotë që Kosova të ketë
përfaqësuesit në Beograd, por edhe një nivel të lartë
autonomie. Qytetarët e Kosovës do të kishin pashaportat e
tyre, flamurin e tyre, ngulimet rajonale, dhe kjo do ti
jepte zgjidhje shumë problemeve. Padyshim, nëse një
zgjidhje e tillë nuk do të pranohej nga pala shqiptare dhe
serbe, nuk mbetet që Beogradi dhe Prishtina të dialogojnë
mbi ecurinë e mëtejshme, por atëhere duhet të bëhej në
përqasje me parimet e Helsinkit, që nënkuptojnë pra
zgjidhjen paqësore të çështjes së kufijve. 

-Propozimi juaj parasheh krijimin e një eurorajoni të vetëm
apo do të ishte i zbatueshëm edhe jashtë Kosovës?

Janjiç -Koncepti ynë nuk i referohet vetëm Kosovës, pasi
procesi nuk mund të marrë udhë vetëm në Beograd dhe
Prishtinë, por paralelisht në të gjithë rajonin, gjë që do
të thotë se në bisedime duhet të bënin pjesë edhe Serbia,
Mali i Zi, Kosova, Shqipëria dhe Maqedonia. Në fillim bëhet
fjalë për bisedime mes përfaqësuesve përkatës, dhe më vonë
do duhej të merrnin pjesë në të edhe NATO dhe ti jepej një
shtysë çështjeve përkatëse ndaj sigurisë.

-A keni edhe ndonjë plan për rajonet në territore të
shteteve që keni përmendur?

Janjiç - Flasim për mikro-rajone europiane, për të cilat
është me rëndësi themelore ndihma e BE dhe e investimeve
nëpërmjet projekteve. I pari prej këtyre mikro-rajoneve
mund të zbatohej në veri të Kosovës, duke përfshirë edhe
shpatin e Sanxhakut dhe të Kelmendit, që gjendet në
Shqipërinë veriore. Ky mikrorajon multietnik do të
zhvillohej sipas programit europian "Lider N.1", duke
investuar në agroturizëm dhe në prodhimin lokal, ndërsa
partnerët strategjikë do të ishin, para së gjithash, Italia
dhe Greqia. Mikrorajoni i dytë do të përfshinte Deçanin,
Rozhajën dhe Tropojën, me pikësynimin që ti kthehej
turizmit dhe mbarështrimit (të blegtorisë), dhe ekzistojnë
atje tashmë inisiativa të organizatave të ndryshme jo
qeveritare italiane. Mikrorajoni i tretë do ti përkiste
Prizrenit, Kukësit dhe Tetovës, në të cilat tashmë është
zhvilluar tregëtia, por mund të realizohej një agrobiznes.
Mikrorajoni i katërt do të përfshinte Gjilanin, Kumanovën,
Vranjën dhe Preshevën dhe do të mbështetej mbi zhvillimin e
industrisë së duhanit. Të gjitha mikrorajonet bazohen mbi
një ide korporative, si të thuash mbi ripërtëritjen e
zadrugave si bazë e njësive ekonomike. Qëllimi i një
organizimi të tillë është ndihma ndaj stabilizimit të
bazave sociale të shoqërisë dhe stimulimi i ndërmarrjeve të
vogla e të mesme, me të cilat do të krijoheshin kushtet për
një zhvillim të shpejtë ekonomik. Mikrorajonet stabilizojnë
shoqërinë, përforcojnë ekonominë lokale dhe zvogëlojnë
rëndësinë e kufijve, dhe thelbi i mikrorajoneve të
propozuara është ai që të bllokojnë rrugën trafiqeve
ilegale.

-A mund të shtohen në këtë projekt edhe qytete të ndryshme
të Kosovës dhe enklavat?

Janjiç- Besoj se për zgjidhjen e problemeve të Kosovës janë
themelore projektet e përhapjes dhe ruajtjes së besimit.
Një prej gjërave kryesore është sigurisht hapja e
Prishtinës për të gjithë qytetarët e Kosovës, por edhe
pakësimi i ekstremizmit në bashkësitë shqiptare. OSBE duhet
të vazhdojë të punojë për demokratizimin e shoqërisë
kosovare, por është më e rëndësishme të përfshihen serbët
në jetën politike të Kosovës dhe kjo në një mënyrë krejt të
ndryshme në krahasim me atë që është zbatuar nga UNMIK,
prej të cilit serbëve iu jepen kushte dhe kufizime
përcaktuese. Besoj se jo të gjitha komunat e Kosovës mund
të kenë të njëjtën strukturë dhe të njëjtin status. Është
iluzore, për shembull, që Prishtina, e cila ka një numër të
lartë banorësh të jetë një komunë unike, ndërsa është e
nevojshme të vendoset një dallim midis komunave monoetnike
dhe atyre multietnike. Për këtë lloj plani është e
domosdoshme koha, por edhe krijimi i një koalicioni mes
partive shqiptare dhe atyre serbe, pasi pa këtë nuk mund të
kuptohen ndryshimet pozitive atje. Një prej zgjidhjeve për
ndarjen e qyteteve është modeli që është përshtatur në
Belfast apo në Nikozi dhe nënkupton përfshirjen e
organizatave të sektorit civil që do të kontribuojnë në
zgjidhjen e çështjeve që i përkasin sigurisë dhe zhvillimit
ekonomik, me shoqërinë e organizuar në të dyja pjesët e
qytetit. Kur është fjala për Mitrovicën, atje është
organizuar vetëm pjesa jugore, ajo shqiptare, ndërsa pjesa
veriore tashmë duhet të organizojë komunat dhe, pas kësaj,
të fillojë dialogun me pjesën jugore mbi riintegrimin. Këtu
mund të përshtatej modeli i bisedimeve të Gjenevës mbi
Jeruzalemin, padyshim nën patronazhin e BE.

-E gjitha kjo do të jetë e pranueshme edhe për qeverinë
serbe dhe udhëheqësit e serbëve të Kosovës?

Janjiç - Problemi me udhëheqësit serbë në Kosovë është se
me ta është vepruar në mënyrë më tepër dështake dhe për
këtë shkak nuk janë të gatshëm të jenë partnerë.
Udhëheqësit serbë jetojnë në izolim dhe për këtë është e
domosdoshme të inkurajohen në dialogun me shqiptarët. Kur
bëhet fjalë për qeverinë serbe, mund të flasim për dy
periudha. E para, nis nga parashtrimi i premierit
Koshtunica, i cili ka nxitur një nisëm për një politikë
aktive kundrejt Kosovës, por që nga vjeshta e shkuar është
kaluar në një politikë specifike të thjeshtëzimit që
bazohet mbi zgjidhjen e problemeve të veçanta, siç është
tashmë AIA, dhe zgjidhja e problemeve të Kosovës është
shpërfillur. Tashmë, qeveria politizon çdo çështje,
përfshirë pra çështjen e elektricitetit për serbët, dhe me
këtë e vendos vehten në një pozicion të shahmatit. Në këtë
moment, si qeveria serbe, si Soren Jesen Peterseni,
drejtojnë një politikë të gabuar, një politikë të
përjashtimit që na çon në një pikë të vdekur. Për më tepër,
problemi më i rëndë është se qeveria e Beogradit nuk vepron
aktivisht, dhe serbët e Kosovës, të frikësuar prej një
rishfaqjeje të mundshme të 17 marsit, kanë humbur besimin
në institucionet ndërkombëtare dhe janë kthyer drejt
Beogradit zyrtar, që në mënyrë të vazhdueshme i përjashton
nga bisedimet. Nuk pres që qeveria të ketë qëllim të
mbështesë këtë plan, pasi ky nuk është plani i parë për
zgjidhjen e problemeve të Kosovës, dhe qeveria nuk ka
sqaruar pozicionin e saj as mbi ndonjë prej planeve të
mëparshme.

-A ka reagime nga ana e bashkësisë ndërkombëtare ndaj
inisiativës suaj?

Janjiç - Këto reagime i presim brenda javëve të ardhshme,
por, nga përvoja e tanishme, besoj se UNMIK mbështet idenë
e rajonalizimit si modeli më i mirë për zgjidhjen e krizës.
UNMIK me thënë të vërtetën nuk respekton kartën europiane
mbi autonominë lokale dhe mbi rajonalizimin, dhe nuk ka
bërë asgjë për të integruar serbët. Një pengesë objektive
është sigurisht fakti se institucionet ndërkombëtare nuk
kanë arritur të krijojnë një konsensus brenda shumicës
shqiptare në lidhje me modelin e rirorganizimit të
autonomisë lokale, dhe nëse nuk është bërë deri më tash,
janë pak mundësi që kësaj ti gjendet rrugëzgjidhje.

-Gjatë përpunimit të planit a jeni konsultuar me
përfaqësuesit e bashkësive shqiptare dhe çfarë mund të
pritet prej tyre?

Janjiç - Ekspertët shqiptarë kanë bërë shumë projekte në
lidhje me decentralizimin, të cilat kanë pika të
përbashkëta me këtë plan. Disa janë bërë nga kolegët e
KIPRED dhe të Komitetit për të drejtat e njeriut në Kosovë,
dhe janë mbajtur edhe tavolina të rrumbullakëta ku është
trajtuar pikërisht kjo çështje. Të gjithë aktorët janë
dakort mbi faktin se decentralizimi është i nevojshëm, dhe
objektivisht janë partnerë me të cilët është e mundshme të
krijohet një bashkëpunim. Kur flasim për partitë politike
të shqiptarëve kosovarë, bëhet fjalë mbi të gjitha për ORA,
që edhe nga programi i saj bashkëpërkon me këtë ide, por
edhe DPK e Rexhepit. Megjithatë, pengesa më e madhe për
bisedime të frytshme është frika e shqiptarëve për një
kthim të mundshëm të Shtetit serb në Kosovë. Kur kjo frikë
do të largohet, do të bëhet e mundshme të dialogohet mbi të
gjitha temat. Megjithatë, ne në këtë moment jemi të
orientuar drejt krijimit të një partnershipi brenda
Serbisë, dhe kur do t'ia arrijmë kësaj do të fillojmë të
dallojmë partnerët e mundshëm në Kosovë. Besojmë se
ekzistojnë potencialitete për bashkëpunim dhe dialogu, por
tash për tash ende nuk kemi, apo sëpaku jo në masën e
nevojshme, mbi të gjitha për shkak të frikës, por edhe për
shkak të bashkësisë ndërkombëtare, e cila nuk arrin
pikërisht të gjejë një strategji të përshtatshme dhe
funksionale për Kosovën.  

								Përktheu: Q. VELIJA




		
__________________________________ 
Do you Yahoo!? 
Yahoo! Small Business - Try our new resources site!
http://smallbusiness.yahoo.com/resources/ 


------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Take a look at donorschoose.org, an excellent charitable web site for
anyone who cares about public education!
http://us.click.yahoo.com/O.5XsA/8WnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/
 

Shpetim Gashi <shpetimg <at> yahoo.co.uk>

Re: Debat amerikan per armet e Krasniqit

Po ky zoti Krasniqi edhe mund ti kete mbledhur 30
milion dollare nga bashkatdhetaret, por ama a jane
perdorur keto para per te financuar luften ne Kosove
apo per te zgjeruar biznesin e tij ne nuk e dijme.
Vetem zoti Krasniqi e di kete. Po ashtu nuk e kuptoj
pse behet kaq shume zhurme per 100 snajper kur dihet
se shumica derrmuese e armeve jane bartur me krah nga
Shqiperia ne Kosove nga fshataret dhe banoret e
Kosoves pa ndonje interes ne anen financiare te
luftes. Flroin Krasniqi thjesht eshte keqperdorur nga
televizioni amerikan si instrument i pershtatshem per
ta kthyer ne debat faktin se ne Amerike armet shiten
pa ndonje kontroll te duhur. 

--- BeqirS <at> aol.com wrote:

>  
>  
> Debat amerikan per armet e Krasniqit 
> 
> 
> nga -BEQIR SINA - Nju Jork
>  
>  
> 26 Mars:  Reagimi qeverise: Gjithçka eshte bere
> siapas ligjit 
>  
> BENSONHURST - BROOKLYN(NY) : Megjithese çeshtja i
> perket administrates 
> Klinton, ajo eshte hapur, dhe eshte "mbyllyr"?! nga
> administrata aktuale Bush. Shkas 
> eshte bere korrespondenti investigativ Ed Bradley, i
> kanalit televiziv 
> amerikan CBS-Njuz, ne emisionin e tij te njohur ne
> 60 Minuta. Emisioni i rradhes 
> titullohej "Buying Big Guns? No Big Deal " qe do te
> thote ne shqip "Te blesh arme 
> te renda? Nuk eshte pune e madhe". Ne kete emision
> korrespondenti investigiv 
> Ed Bradley, duke ju referuar me pare nje kanali
> televiziv gjerman, i cili ka 
> realizuar nje dokumentar me titull :"Mafia shqiptare
> e Bruklinit", me "aktorin" 
> kryesor po nga Burklini - Nju Jork, Florian
> Krasniqi, emgirante shqiptare nga 
> Kosova, i ka kushtuar serish vemendjen e vet dhe ka
> vendosur ne plane te pare 
> nje trafikant armesh nga Amerika, i cili ka
> furnizuar ish-UÇK-ne me armet qe 
> blinte lirisht ne dyqanet amerikane. 
>  
> UÇK dhe Krasniqi 
>  
> Lidhur me kete çeshtje, tashme te hapur me tregetine
> e armeve te ketilla ne 
> SHBA, ka dashur t'i pergjigjet ne nje konference
> shtypi zedhenesi i kesaj 
> Qeverie, Adam Erli. Ne interesimin e gazetareve
> amerikane Erli, pyetjes se: A e ka 
> aropvuar Qeveria Amerikane çfardolloje transferimi
> armesh nga Shtetet e 
> Bashkuara te Amerikes per Ushtrine çlirimtare te
> Kosoves, me1999? dhe se çfare 
> veprimi keni marre ju per te ndaluar te
> ashtuquajturen shitje armesh te paligjeshme 
> te kalibrit te rende, nga ky grup? 
> 
> 
>  
> Ai i eshte pergjigjur se " Sipas ligjit te quajtur
> "Arms Export Control Act" 
> artikulli: "Mbrojtje dhe Sherbim nga Lista e
> Municionit Amerikan ne", "U.S. 
> Munitions List" , perfshire dhe 
>  
> ne rastin per snajper te kalibrit 50'', cituar ne
> emisionin e CBS-s "60 
> Minute", ato mund te eksportohen nga Shtetet e
> Bashkuara te Amerikes dhe jashte saj 
> me ane te nje dokumenti te leshuar me shkrim nga
> zyra e Qeverise-"Zyr per 
> Alkolin Duhanin dhe Arme e Zjarrit" Department of
> States' Directorate of Defense 
> Trade Controls (DDTC) . Pra sipas tij, nuk kekohet
> autorizim kur aprovohet ky 
> eksport ndaj armembajtesit(tregetarit) ose çdo
> njerit nga ish-Ushtria 
> Çirimtare e Kosoves. 
>  
> Reagimi 
>  
> Reagimi amerikan: "Gjithçka ka qene e ligjshme".
> Zedhensi i kesaj Qeverie, 
> Adam Erli, thote, se per kete ne i referohemi
> gjithmone zyrave te Qeverise 
> si:"Departmentit te Siguris se Brendeshme, Zyrs se
> Emigracionit, Byros se Thesarit 
> dhe Zyres per Alkolin Duhanin dhe Armet e Zjarrit "
> per çdo sugjerim rreth 
> ligjit qe ndalon shitjen dhe eksportin e armeve te
> rende nga persona qe 
> tregetojne armet. Nderkaq, korrespondenti investigiv
> Ed Bradley, i kanalit televiziv 
> amerikan CBS-Nees, ne emisionin e tij te njohur çdo
> 60 Minuta ka ngritur 
> shqetesimin e medias amerikane dhe eksperteve
> amerikane lidhur me rrezikun qe 
> perbejnee arme te tilla, si pushket speciale me
> kaliber 50mm. Keto arme jane blere 
> dhe ngarkuar ne aeroportin Xhon Kenedi ne SHBA, fale
> ligjeve liberale per 
> armembajtjen qe ka Amerika. Problemi, sipas medias
> behet kritik, kur mendohet se 
> arme te tilla kur bien ne duar te organizatave
> terroriste, si eshte Al-Kaeda e 
> Osama bin Laden, theksoj emisioni "Te blesh arme te
> renda? Nuk eshte pune e 
> madhe". 
>  
> Çfare armesh blihen lirisht ne SHBA ?
>  
> Çdo 60 minuta pyeti ekspertin Joe Vince, nje
> ish-zyrtar i larte ne Zyren per 
> Alkolin Duhanin dhe Armet e zjarrit, nese ndokush,
> madje edhe terrorist, do te 
> mund te blinte lehtesisht pushke te kalibrit 50 mm.
> Ne jemi dyqani armesh si 
> cdo dyqan armesh ne bote. Dhe eshte e lehte per
> njerezit te marrin ato ketu 
> tek ne, thote Vince, i cili shton se Amerika eshte
> absolutisht vendi me i mire 
> per nje terrorist pr te pajisur veten me te tilla
> arme. Shprehet shume 
> shqetesim nee lidhje me terroristet, qe sjellin arme
> te shkaterrimit ne mase ne SHBA, 
> thote Bradley. Perse duhet te behemi merak per armet
> e vogla, siç eshte rasti 
> i pushkeve kaliber 50 mm, qe dalin nga territori i
> SHBA-ve? Çfare armet e 
> vogla jane armet numer nje per terroristet thote
> Vince. Ne rreshtat e gazetave, ne 
> lajmet mbi Irakun e Afganistanin, gjithmone mund te
> shihen guerrilasit, duke 
> ndenjur me raketahedhesit e tyre ne supe. A mos
> perdoren keto arme te kalibrit 
> te vogel me shpesh per te vrare njerez, sesa armet e
> medha? Absolutisht na 
> thote Vince 
>  
> Florian Krasniqi pronari Triangle General ne
> Brooklyn 
>  
> Ai e ka jeten gati si nje film. Al Paçino, me ne rol
> te tille fitoi çmimin 
> Oskar, kur tregoi jeten e nje kubanezi te ardhur ne
> Amerike. Florin Krasniqi, 
> tani eshte nje milioner qe jeton ne Brooklyn. Ka
> ikur nga Kosova ne kohen e 
> Krishtlindjes te vitit 1988, dhe ka perdorur nje
> mnyre spektakolare per te hyre ne 
> SHBA. Gazetat amerikane e tregojne si pronarin e
> agjencise Triangle General 
> Contractorstion ne Brooklyn. Sipas tyre, Florini ka
> hyre ne menyre ilegale ne 
> SHBA, ne bagazhin e nje Kadillaku. Ai ka kaluar
> neprmjet kufirit meksikan dhe 
> brenda 17 vitesh eshte bere nje nder milioner ne
> SHBA-se. Sipas gazetes, ai ka 
> grumbulluar rreth 30 milione dollare ndihma per
> luften e Kosoves dhe eshte 
> nder njerezit qe ka kaluar me dhjetera snaipera
> kontrabande ne ndihme te 
> luftetareve te UÇK-se. Kjo eshte me pak fjale
> historia milionerit Florin Krasniqi i 
> cili tani eshte "objekt" e nje diskutimi televizive
> dhe i qeverise amerikane 
> lidhur me tregetine e armeve ne vitin 1999. 
> 

__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around 
http://mail.yahoo.com 

------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Take a look at donorschoose.org, an excellent charitable web site for
anyone who cares about public education!
http://us.click.yahoo.com/O.5XsA/8WnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/

QËNDRESA E LUMËS KUNDËR PUSHTUESVE SERB NË NËNT?ßiso-8859-1?Q?OR 1912

--"Prish shpi e ndreq kolibe."