MARSHI STUDENTOR BËN THIRJE PUBLIKE PËR BLLOKIM TË AUTOSTRADËS

Nga përmbledhja " The sounds of waterfalls"

RIMEKEMBJA 28/ 12/ 2004 ( i )

“TEMA” E BAZEBERISHIZMIT  I SHËRBEU DRASHKOVIÇIT 

Kemi trajtuar në disa shkrime të mëparshme problemin se si
gazeta “TemA” e bazeberishzmit është vënë në shërbim të
propagandimit të tezave serbe në Shqipëri. Vizita që bëri
në Shqipëri para pak ditësh ministri i jashtëm serb hedh
edhe një herë dritë mbi qëllimet që ka pasur gazeta “TemA”
kur filloi të përsërisë marrëzitë e palolibrit të Kastriot
Myftarajt “Nacional-islamizmi shqitar. Baleta &  Feraj” për
projektet që u bëkan në Shqipëri për krijimin një harku
islamik Shqipëri-Kosovë-Bosnje. 
Vuk Drashkoviç është i njohur jo vetëm si politikan
serbomadh, por dhe si shkrimtar me prirje të theksuara
antiislamike (në romanin “THIKA”). Tani del plotësisht e
qartë se  shkrimet e gazetës “TemA” kundër rrezikut të
“boshtit islamik Shqipëri-Kosovë –Bosnje” kanë qenë
porositur në kuadër të punës propagandistike për të
përgatitur terren sa më të përshtashëm për Drashkoviçin,
kur të bënte vizitën sfiduese në Tiranë. E vlen që për
lexuesit e “Rimëkëmbjes” të rikujtojmë pjesë nga analizat e
mëparshme rreth kësaj çështjeje kur kemi hedhur poshtë
trillimet provokurese të Kastriot m.... Në prag të vizitës
së Drashkoviçit këto trillime janë përsëritur po në emër të
këtij Kastrioti edhe në gazetën “TemA” të bazeberishzmit.
Kjo përsëritje e bën edhe më të qartë se kush kanë qenë më
të interesuarit për botimin e palolibrit 
“Nacional-islamizmin shqiptar....” para 3 vitesh.
Mjafton t’i hedhësh një sy librit “Islamisme et Etats Unis,
une alliance contre l’Europe”. (Islamizmi dhe SHBA, një
aleancë kundër Europës) shkruar nga Aleksandër del Vale,
botuar e ribotuar në Francë në vitet 1997 dhe 2001, për të
kuptuar se çfarë përfaqëson në mendimin politik e politikat
në Perëndim, antiislamizmi.
Në parathënien e ribotimit të fundit të këtij libri prej
350 faqesh që titullohet “Islamikja pas Manhatenit”
(ngjarjet e 11 shtatorit) shprehet hidhërim e qortim që
“Strategët cinikë dhe amerikanët e papërgjegjshëm ishin
gati të bënin aleancë me djallin gjakatar islamo-terrorist
vetëm që të rrethohej blloku ruso-ortodoks.... siç e pamë
gjatë luftës në Kosovë, një tjetër luftë e vërtetë e
Krimesë dhe pikë kulmore e strategjisë amerikane të “brezit
të gjelbër” kundër botës sllavo-ortodokse.” 
Në të njëjtën kohë me ribotimin e librit të Aleksandër del
Vale çështja shtrohej në këtë mënyrë dhe nga shpifografi im
Kastriot m....., i cili në faqen 69 të palolibrit të tij
“Nacional-islamizmi shqiptar Baleta & Feraj” (dhjetor 2001)
ku shkruhej: “Teza e boshtit ballkanik islamik”, ndryshe
nga teza e harkshigjetës së gjelbërt” apo “harkshigjetës
islame” që bashkon trevat myslimane të Ballkanit: Bosnjen,
Sanxhakun, Kosovën, Shqipnin Lindore dhe Shqipnin
londineze, ka qarkullu shumë jo vetëm nga propaganda
serbo-greke, por për fat të keq edhe nga disa qarqe
integraliste islame në hapësirën shqiptare në të dyja anët
e kufirit. Baleta tuj ba me dinakni prej diplomati pyetjen:
“A mund t’ishte fjala për ringjalljen e boshtit
Romë-Berlin-Tokio?”, kërkon të thotë se nuk ka me ndodh
kurrgja e veçantë nëse ky bosht ndërtohet”.
Shpifografi nuk ka dhënë referencën se nga cili shkrim i
imi e kishte a marrë atë që pretendonte (trillonte) se
ishin mendime të miat. Këtë e bënte qëllimisht që të
pengonte lexuesin të dallonte trillimin spekulues. Në
pjesën e cituar më sipër nga shpifografi im i bëhej shërbim
propagandës serbe e greke duke shpallur se akuzat që ajo
bën kundër shqiptarëve nuk qënkan pa bazë, sepse me të
vërtetë paska shqiptarë që duan të bëjnë një “brez të
gjelbër” islamik në Ballkan.
Madje në paragrafin vijues, po në faqen 69 të palolibrit të
tij Kastriot m..... fillon e jep edhe hollësira jo vetëm
për projektin, por edhe për veprimet konkrete të Abdi
Baletës për krijimin e “brezit të gjelbërt” islamik që do
të rrethojë Serbinë në Ballkan. Ja si ka shkruar
shpifografi im: “Nji propozim për ndërtimin e nji boshti të
tillë Baleta do t’ja bënte Berishës gjatë kohës që do të
ishin së bashku në tubimin e Organizatës së Konferencës
Islamike, sikurse do ta tregoj më poshtë por Berisha nuk e
pranoi.
Ky ishte një projekt iranian për vendet myslimane të
Ballkanit. Tuj u ba mbështetësi i tij, Baleta, e vu vedin
në anën e ithtarëve të këtij boshti, i cili asht “leva e
Arkimedit” me të cilën do të flaket tej projekti për
shtetin e bashkum shqiptar”.
Para dy vitesh kam theksuar se shpifografi im “kopilin” që
ka synuar të më lerë në derë mua ia ka lëshuar në prehër
Sali Berishës. Ky në dashtë ta mbajë e ta adoptojë këtë
“kopil” të Kastriot m..... në dashtë le t’i thotë Mujë
Buçpapës t’i lejë vendit Kastriot m...... Por para meje dhe
lexuesve Berisha nuk mund të lahet nga përgjegjësia pa bërë
një sqarim publik sepse del që Kastriot m..... paska tek
Berisha një privilegj aq të madh sa mund të shpifë çfarë të
dojë edhe për të. Tani në fund të vitit 2004 këtë sqarim në
fakte ka bërë në mënyrë të tërthortë gazeta “TemA” duke
zbuluar se berishizmi është në një mendje me Kastriotin dhe
i gatshëm t’i japë argumente propagandës serbe. 
Kushdo e kupton që biseda të atilla që trillonte Kastrioti
unë nuk kisha përse t’i bëja me Berishën në vitin 1992. Por
edhe sikur t’i bëja përsëri në atë kohë unë nuk mund të
quhesha përkrahësi i ndonjë projekti iranian për Ballkanin.
Përkundrazi po t’ia kisha thënë Berishës atë propozim që më
atribuon Kastriot m..... unë mbetem të quhem përkrahësi i
një projekti amerikan. Në librin e Aleksandër del Vale SHBA
mallkohen që kanë bërë aleancë me vendet islamike për të
mbyllur në “kordon të gjelbërt islamik” botën
sllavo-ortodokse”.
Aleksandër del Vales në vitin 2001 theksonte: “Nuk do të
arrijmë ta themi asnjëherë sa duhet se “lufta në Kosovë”
ishte në të njëjtën kohë një luftë kundër Serbisë,
ledh-mbrojtës historikisht i Europës përballë rrezikut
turko-islamist dhe kundër Rusisë për ta penguar të kishte
dalje dhe aleatë në Mesdhe dhe për ta ndarë nga Europa
Perëndimore, siç ngul këmbë pala perëndimore”.
Këtë logjikë të mbrapshtë për shqiptarët ndjek nga fillimi
në mbarim edhe palo-libri i Kastriot m.... Bie në sy që
shpifografi im përdor termin “perëndimorizëm” në një kuptim
e kontekst shumë të mjegulluar, sepse do të përfshijë këtu
jo thjesht atë që ne e quajmë Perëndim, por të gjithë
Europën. A. del Vale, pas ngjarjeve të 11 shtatorit
ulërinte se: “tri pjesët përbërëse të qytetërimit
europerëndimor: bota sllavo-ortodokse, Perëndimi europian
dhe Amerika… nuk kanë rrugë tjetër veçse të pranojnë
propozimin, e bërë nga Putini kur erdhi në pushtet për t’i
bërë ballë “fashizmit islamik”, një murtajë e vërtetë e
gjelbërt e shekullit XXI” sipas vetë fjalëve të
ish-agjentit të KGB të ricikluar në liberal-nacionalizmin
ortodoks pro-perëndimor”. Në fund të vitit 2004 edhe gazeta
“TemA” në fakt këtë vijë sjelljeje ndjek përderisa në prag
të vizitave të ministrave të jashtëm rusë e serb, Llavrov e
Drashkoviç, boton shkrime për të lëshuar alarmin se
shqiptarët dashkan të rrethojnë boten sllavo-ortodokse me
bosht islamik në Ballkan.
Të gjitha arsyetimet që paraqiste shpifografi im në kohën
kur janë shkruar këto radhë ngjajnë si dy pika uji më
arsyetimet e ish agjentit të KGB-së të konvertuar në
nacionalist liberal-properëndimor. Qëndrimi i “Temës” së
bazeberishizmit tani është zbatim në terernin shqiptar i
asaj strategjie serbe-ruse. E kemi plotësisht të përligjur
të shtrojmë pyetjen: a mund të ndodhin krejt rastësisht
ngjashmëri të tilla? Na duket e pamundur. Atëhere ka shumë
vend të besojmë se ka mekanizma shumë të fuqishme të
specializuara për të paraqitur në të njëjtën kohë ose në
kohë të ndryshme të njëjtat pikëpamje, vlerësime e
provokime si në parathënien e një libri që botohej në
Francë (libri i del Vales) mbi rrezikun e aleancës
amerikano-islamike kundër Europës) dhe në një palolibër që
botohej në Tiranë (palo-libri i Kastriot m..... mbi
nacional-islamizmin shqiptar...) dhe të botimet e një
gazete “TemA”.
Del Vale shkruante në vitin 2001: “Mjerisht pra ne kemi
paraprirë “sindromin e Kosovës” njoftuam hapjen e kutisë së
Pandorës të sesesionizmit (shkëputjes) islamik dhe të
nacionalizmit shqiptar në Ballkan...etj.”. Argumenti
kryesor i Drashkoviçi, shefit të diplomacisë serbe është se
po të njihet pavarësia e Kosovës do të ndodhin tragjedira
të mëdha në Ballkan. Këtë “argument” pa kurrfarë vlere
Drashkoviçi e ka thënë në çdo rast kur i është dhënë
mundnësia t’u drejtohet shqiptarëve. Këtë “argument” e
përsëriti dhe në emisionin që i organizoi Blendi Fevziu në
TV “Klan”. Me siguri me këtë argument ka tentuar të
tromaksë edhe bashkëbiseduesit zyrtarë shqiptarë. Dhe për
ta bërë më tronditës këtë “argument” të Drashkoviçit u
mobilizua gazeta “TemA” me shkruesit e saj disa javë rresht
para ardhjes së ministrit serb në Tiranë. “TemA” përpiqet
të çorientojë shqiptarët me trillimet se ka në Shqipëri
“fundamentalistë islamikë” që duan të hapin kutinë e
Pandorës në Ballkan, siç paralajmërojnë serbët.
Shpifografi im i ka dhënë “argument” del Vales dhe
Drashkoviçit me shpifjen se nga Baleta iu bë propozim
kryetarit të shtetit shqiptar qysh në vitin 1992 që të
kryhej rrethimi i gjelbërt islamik i Serbisë e Rusisë në
Ballkan, kurse tani pas dëbimit të Serbisë nga Kosova,
Baleta e Feraj duan ta bëjnë dhe më të egër nacionalizmin
shqiptar, duke e shndërruar në nacional – islamizëm.
Shpifografi im kur propozonte Skënder Shkupi federatë apo
konfederatë shqiptaro-malazeze-maqedonase (me prespektivë
për pranimin edhe të Serbisë) nuk merakosej fare se kjo
bëhej për të minuar aspiratën e përpjekjet për shtet të
bashkuar kombëtar të shqiptarëve. Nga ana tjetër shpifte
poshtërsisht se janë Abdi Baleta dhe nacional-islamikët
shqiptarë që paskan për synim ta minojnë krijimin e këtij
shteti duke krijuar një “brez të gjelbërt islam” nga Bosnja
në Kosovë, Shqipërinë londineze e Shqipërinë Lindore. Kurse
në fund të vitit 2004 në “TemA” hidhen teza që vet idenë e
bashkimit të shqiptarëve në një shtet e barazojnë me
“krijim brezi islamik” kundër Serbisë. 
Shpifografin tim e tmerron ideja e bashkimit kombëtar të
shqiptarëve sepse kjo është dështim i ëndrrës së tij që
Shqipërinë deri në Shkumbin ta shohë të aneksuar nga
Greqia, kurse gegët myslimanë t’i shohë të konvertuar në
katolicizëm. Prandaj  nëpërmjet disa shkrimeve në gazetën
“TemA”, pikërisht në prag të vizitë së Drashkoviçit, është
përpjekur të sajojë paralelizma marroqë mdis marrëdhënieve
greko-shqiptare dhe marrëdhënieve ruso-ukrainase. Në fakt
këto ëndrra ai nuk i sheh vetë, por ia fusin në mendje të
tjerët, po ata që nxisin botimin e librave si ai i del
Vales në Francë.
Del Vale e thotë me shumë kompetencë e mburrje “U deshën
atentatet e tmerrshme në Qendrën Botërore të Tregtisë, në
Pentagon e Pitsburg, ku ishte vënë në shënjestër një
central bërthamor, për ta marrë vesh se Vladimir Putini më
në fund kishte të drejtë kur propozoi një aleancë
ndërperëndimore (interoccidental) kundër terrorizmit
islamik....”. Edhe shpifografi im çdo shpifje, trillim,
provokim dhe absurditet që ka shkruar në palolibrin e tij e
ka justifikuar në emër të “perëndimorizmit”. Edhe “TemA” e
bazeberishizmit luftën kundër “boshtit islamik
Shqipëri-Kosovë-Bosnje”e ka shpallur për të njëjtin qëllim,
që ka përcaktuar del Vale. 
Në shenjë hakmarrjeje që libri i tij nuk u vlerësua për
katër vite me radhë Aleksandër del Vale klith: “Përpara
gjykatores së Historisë dënimi i politikës së jashtme
amerikane, e cila është në pjesën më të madhe përgjegjëse
për fanatizmin neo-islamik dhe anti-perëndimor të botës
myslimane veçanërisht qysh nga lufta për të ardhur keq e
Gjirit, do të jetë me gjasë pa apelim....Tani kemi provën
se të njëjtët islamistë mosmirënjohës ndaj ish-mbrojtësve
të tyre perëndimorë i shpallën luftë tërësisë së botës jo
myslimane: Kinës, Indisë, Perëndimit, Serbisë, Rusisë
etj.”.
Të njëjtën frymë e mendësi për bllok judaik-kristian, ku të
bashkohen ortodoksia sllavo-greke, krishterimi perëndimor,
sionizmi kundër botës myslimane përhapën në Shqipëri me
palo-librin “Nacional-islamizmi shqiptar”. Të njëjtën gjë
ka marrë përsipër ta bëjë në vitin 2004 “TemA” e
bazeberishizmit.
Kjo është një provë tjetër se ky palolibër nuk ishte punë e
Kastriot m.... . Edhe ato që bën “TemA” tani për të
mbështetur propagandën serbe në Shqipëri nuk janë vetëm
mistrecllëqe e teka të Mereo Bazes. A del Vale e qortonte
rëndë zonjën Medlin Ollbrajt se kishte përdorur alegorinë
për “Munihun e ri” për të nxitur masat që u morën kundër
serbëve sepse sipas Del Vales “serbët janë ledh mbrojtës
shekullor i Europës kundër Luftëtarëve të Allahut, serbët
nuk janë as nazistë, as stalinistë dhe asnjëherë nuk kanë
pranuar asnjërën nga këto totalitarizma.... . Bashkë me
rusët e me çifutët janë ata (serbët) që kanë paguar një nga
haraçet më të rënda njerëzore përball Ëaffen SS gjermane,
boshnjako-myslimanëve ose shqiptarëve pronazistë”. 
Në studion “Opinion” të TV “Klan” pamë e dëgjuam Vuk
Drashkoviçin t’i bënte leksion Blendi Fevziut të shushatur
dhe, nëpërmjet tij, gjithë teleshikuesve, që kanë ndjekur
emisionin, se në Europë mbahen mend vetëm 3 genocide:
genocidi që paskan bërë turqit mbi armenët në vitin 1915,
genocidi që kanë bërë nazistët mbi çifutët dhe genocidi që
paskan bërë kroatët mbi serbët gjatë LDB. Sipas
Drashkoviçit masakrat që kanë bërë serbët mbi shqiptarët,
kroatët e boshnjakët nuk paskan qenë genocid. Drashkoviçi
nuk e fut as masakrën e Srebrenicës në kategorinë e
genocideve, sipas klasifikimit të tij. 
Por më e çuditëshmja është se Drashkoviçit TV “Klan” i dha
mundësinë t’u prralliste shqiptarëve se në Kosovë kanë
ndodhur vetëm krime siç ndodhin kudo, por nuk paska pasur
geniciod serb mbi shqiptarët. Drashkoviçi ishte tejet cinik
kur po i shjegonte Fevziut të shushatur (ndoshta nga
admirimi për Drashkoviçin) se edhe spastrimi etnik  që u bë
në Kosovë në vitin 1999 nuk ishte ndonjë gjë për t’u
ankuar, sepse njerëzit u kthyen, vetëm ata që vdesin nuk
kthehen. Fevziu sigurisht nga admirimi nuk mund të gjente
guxim të pyeste Vukun (Ujkun) nëse ishte ende i pangopur me
gjak shqiptari, nuk mund t’i kujtonte se janë ende mijëra
kufoma të grabitura të shqiptarëve të vrarë në Kosovë që
Serbia i mban peng për të manovruar me to diplomacia e
Drashkoviçit. 
Shpifografi im Kastriot m... dhe Mero Baze kanë vepruar
plotësisht në përputhje me  gjykimet e mbrapshta të A. del
Vale dhe spekulimet e Drashkoviçit kur kanë tentuar të
paraqesin serbët si viktima të rrethimit islamik shqiptar,
si të rrezikuar nga talebanizmi e binladenizmi shqiptar.
Baze e Myftaraj janë tani zëdhënësit faktikë të tezave të
Predrag Simiçit që shpall si të keqen e madhe historike të
Ballkanit myslimanizmin e shqiptarëve, si fatkeqësinë e
madhe të shqiptarëve mosndarjen me kufi shtetëror të
toskëve e të gegëve dhe si rrezik të kohës për shqiptarët e
kërcënim për Perëndimin “nacional-islamizmin shqiptar”.
Dikush i bashkërendon punët që në të njëjtën kohë të dalin
shkrime të tilla identike në synime, në frymë, madje në
formulime në Francë me nënshkrimin e Aleksandër del Vale,
në Tiranë me nënshkrimin e Kastriot Myftarajt në gazetën
“TemA” të bazeberishizmit. Nuk është e rastit që në Tiranë
Vuk Drshkoviçi e ka gati studion televizive dhe gazetarin
Blendi Fevziu për t’i dhënë mundësi për propagandë
serbomadhe, sepse TV “Klan” është ngritur nga një oficer i
shërbimeve sekrete franceze dhe tani është bërë ekrani më
reklamaxhi për Sali Berishën, i cili u mburret shqiptarëve
se do të vijë sërish në pushtet pas garancive që ka marrë
në Francë. 
Për Aleksandër del Vale Amerika deri më 11 shtator 2001
ishte bashkëfajtore me Islamin kundër Perëndimit. Është një
absurditet që s’ka përse të vërtetohet. Po aq të marrë sa
del Vale janë treguar edhe Kastriot m......, Skënder Shkupi
apo të tjerë si ata që çirren e ngjirren se në Shqipëri
paska një “nacional-islamizëm shqiptar të përfaqësuar nga
Abdi Baleta e Hysamedin Feraj, që po i prish punët e kombit
shqiptar bash në kohën kur ai do të integrohet në
Perëndim”.
Ka edhe Shqipëria Aleksandër del Valet e saj që janë
properëndimorë në atë masë e në atë frymë sa janë
properëndimorë shovinistët rusë, serbë, grekë.
Nacionalistët shqiptarë duhet të hidhërohen e jo të gëzohen
kur vënë re se politikanët, propagandistët, studjuesit që
qëndrojnë prapa pikëpamjeve si ato që shpreh Aleksandër Del
Vale ndjejnë kënaqësi për arsyetimet e politikës amerikane
pas ngjarjeve të 11 shtatorit 2001.
Sa më shumë të theksohen këto orientime dhe sa më shumë të
përparojë procesi që kërkojnë rusët, serbët, grekët,
sionistët aq më të rënda do të jenë kushtet për realizimin
e aspiratave të shqiptarëve. Përrallat e bukura për
integrim europian e “perëndimorizëm”, sidomos kur i
rrëfejnë sharlatanë si shpifografi im në gazetën “TemA” të
bazeberishizmit nuk duhet të dëgjohen deri në gjumëvënie.
Antiislamizmi i sforcuar dhe i imponuar vetëm dëme do t’u
sjellë shqiptarëve. Serbia ka nxjerrë e do të nxjerrë
përfitim nga alarmet e rreme për fondamentalizëm islamik,
për binladenizëm e talebanizëm në Shqipëri. Berisha, Baze
dhe ata që lejojnë të përhapen në “TemA” teza të tilla
propagandistike bëjnë punën e Serbisë, i shërbejnë
politikës së Koshtunicës dhe diplomacisë së Drashkoviçit.

27 dhjetor 2004                                            
             Abdi Baleta


MINISTËR MEMUSHI, ORE PROFESOR!
NE, VEÇ HISTORISË, KEMI DHE FOLKLOR.
TA BËSH HISTORINË BASH SIÇ E DO GREKU!
LUAJ, ORE VENDIT! Ç’TË THOTË TEPELEKU?
THON’ TË PARËT TANË: GREKU S’BËHET MIK!
ZOTI, FALË I QOFSHIM, E KA BËRË TË LIG!


Në gazetën “Shekulli” të datës 17 dhjetor 2004 (f.9) ishte
botuar një lajm “interesant”: “Ministri Memushi deklaroi
dje se është ngritur komisioni i ekspertëve për ndryshimin
e teksteve të historisë”. Për më tepër,  po  kjo gazetë e
datës së sipërpërmendur njoftonte si më poshtë:
“Lajmin e bëri të ditur vetë kreu i Arsimit, Luan Memushi,
pas një konference për gjuhën shqipe që u zhvillua dje në
Tiranë. Por jo vetëm ai. E pyetur nga “Shekulli”,
drejtoresha e Institutit të Historisë, Ana Lalaj, ka pohuar
gjithashtu ngritjen e komisionit: “Jam ftuar zyrtarisht nga
Ministria e Arsimit dhe kam pranuar të marr pjesë në të.
Rreth dy javë e gjysmë më parë”.
Por çudia më e madhe vijon më poshtë në “Shekulli” për
historinë e këtij komisioni famëkeq:
“Ngritja e një komisioni të tillë është firmosur nga të dy
shtetet që në vitin 1998, në protokollin “Mbi bashkëpunimin
kulturor midis qeverisë së Republikës së Shqipërisë dhe
qeverisë së Republikës së Greqisë”.
Një e dhënë tjetër befasuese zbulohet po në  këtë lajm të
gazetës “Shekulli”: “Komisioni i përbashkët i ekspertëve
është vetëm njëra anë e tij. Zbulimi i një fakti të tillë
shkaktoi diskutime në media, sepse historianët nuk e dinin
fare që ky protokoll ekzistonte që prej gjashtë vjetësh.
Ekzistenca e tij u publikua për herë të parë nga “Shekulli”
më 30 tetor 2004, pas dyshimeve që lindën nga një deklaratë
e nxehtë e ministres greke të Arsimit, Marjeta Janaku. Më
27 tetor 2004 ajo deklaroi se në tekstet shqiptare
gjendeshin fakte që helmonin marrëdhëniet mes dy shteteve
dhe idera për Shqipërinë e Madhe”.
Gazeta “Shekulli” duhet falënderuar për botimin e këtij
protokolli misterioz, të cilin qeveria shqiptare e ka
mbajtur të fshehtë deri tani.
Të bën përshtypje fakti që protokolli i lartpërmendur bëhet
publik për herë të parë pas gjashtë vjetësh! Si shpjegohet
një gjë e tillë? Pse ky protokoll qenka mbajtur i fshehur
deri tani dhe pikërisht tani u kërkoka zbatimi i tij në
praktikë?
Më  shumë  lexuesin  e  befason  fakti  që  Prof. AnaLalaj,
drejtoreshë e Institutit të Historisë, qenka ftuar nga
Ministria e Arsimit për të marrë pjesë në komisionin në
fjalë dhe ajo paska pranuar! Zonja Lalaj madje deklaron:
“Unë e pranova ftesën. Por para se ta bëja këtë, pyeta nëse
bashkë me ekspertët grekë ne do të shqyrtonim vetëm tekstet
shkollore shqiptare, apo edhe ato  të vendit fqinj. M’u tha
se ky shqyrtim do t’u bëhej teksteve të të dy vendeve. Nëse
ministria do të më kishte thënë se një gjë e tillë do të
bëhej vetëm me librat tanë, unë nuk do të kisha pranuar”
(po aty).
Por zonja Lalaj është historiane. Dhe historia shkruhet mbi
bazën e të vërtetave, mbi bazën e fakteve, të dokumenteve
arkivore, të studimeve shkencore. Historia nuk mund të
shkruhet, duke pasur në themel dëshirat e njërit apo
tjetrit individ, sado i madh apo i shquar qoftë ai! Në
qoftë se një ministreje shoviniste greke, siç qenka Marieta
Janaku, iu tekëka të na “pushtojë” edhe historinë e vendit
tonë dhe ta ndryshojë atë në përputhje me strategjinë e
shovinizmit grekomadh, ashtu siç është vepruar edhe me
ekonominë tonë, të shndërruar në një shtojcë të metropolit
grek, zonja Lalaj, para së gjithash, si historiane dhe,
mandej, si drejtoreshë e Institutit të Historisë, duhet t’u
bjerë kambanave të alarmit dhe të ngrejë fuqishëm zërin e
saj të protestës kundër nënshkrimit të protokollit të
lartpërmendur, i cili përbën një tjetër faqe turpi në
historinë e marrëdhënieve greko-shqiptare. Ajo duhet të
stigmatizojë nënshkruesin e atij protokolli nga ana e palës
shqiptare dhe vetë qeverinë shqiptare, e cila, në vazhdën e
traditave të shtetit të diktaturës komuniste, ka heshtur
dhe ka vazhduar ta mbajë të fshehur deri tani përmbajtjen e
atij protokolli. Aq më tepër që qeveria shqiptare, me
nënshkrimin e protokollit në fjalë, pa u konsultuar
paraprakisht me historianët, autorët e vërtetë të historisë
që shkruhet duke u mbështetur tërësisht mbi studime
shkencore, ka kryer një tjetër akt të turpshëm në dëm të
interesave tona kombëtare, ka mohuar të vërtetat historike,
tepër tragjike këto, të marrëdhënieve greko-shqiptare.
Prof.Fatmira Rama, në gazetën “Shekulli” të po asaj date,
shprehet: “Me sa di unë dhe me sa kam parë me sytë e mi,
tekstet shqiptare të historisë janë nga më të ekuilibruarit
në literaturën shkollore të Ballkanit, përfshirë këtu edhe
atë të Greqisë”.  Me këtë qëndrim, që na bëhet i njohur
nëpërmjet faqeve të gazetës “Shekulli”, Prof.Ana Lalaj
bëhet pjesë e politikës mercenare që ndjek qeveria
shqiptare në ndërtimim e marrëdhënieve shqiptaro-greke, të
zhveshura tërësisht nga çdolloj dinjiteti kombëtar.
Prof.Lalaj  ku e bazon gatishmërinë e saj për të marrë
pjesë në komisionin fantazmë për rishikimin e teksteve të
historisë të shkollave tona, gatishmëri kjo që bie era
militantizëm partiak, ndërkohë që Prof.Rama deklaron se
tekstet në fjalë s’kanë nevojë për rishikim? Zonjës
drejtoreshë të Institutit të Historisë nuk i bëkan fare
përshtypje deklaratat e disa autoriteteve shkencore të
historisë sonë, të cilët shprehen si më poshtë:
Prof.Gazmend Shpuza: “Nëse në të kaluarën historia mes
Shqipërisë dhe Greqisë nuk ka qenë edhe aq miqësore, kjo
nuk do të thotë se ajo duhet ndryshuar. Historia është një
shkencë dhe e tillë duhet trajtuar”. Prof.Myzafer Korkuti:
“Unë nuk i njoh tekstet shkollore të Greqisë, por di që në
këtë shtet botohen herë pas here studime krejtësisht
ekstremiste. Njëri prej këtyre librave, i titulluar
“Epirus”, u botua në vitin 2000 dhe aty hidheshin ide të
pafalshme, si ajo e Greqisë, që shtrihej deri në lumin
Shkumbin në Shqipëri”. Prof.Fatmira Rama: “Një student i
im, që tani mëson në këtë shtet (në Greqi – E.Y.), më
tregonte një ditë se në tekstet e historisë studiuesit
grekë vazhdojnë të përfshijnë brenda kufirit të Greqisë
shumë vise që janë zyrtarisht në Shqipëri”.   (Prof.Ramës
po i bëj të ditur edhe unë diçka tjetër, edhe më të
poshtër, edhe më shoviniste, që u futet në gjak fëmijëve të
vegjël grekë që në moshën e kopshtit: një miku im që banon
familjarisht në Greqi më tregonte në verën e këtij viti
këtu, në Tiranë: edukatoret greke  pyesin vogëlushët grekë:
“Fëmijë! Kush janë armiqtë e Greqisë?” Dhe fëmijët duhet të
përgjigjen në kor: “Turqit!”).   Prof.Pëllumb Xhuvi: “Duke
qenë edhe vetë bashkautor në disa tekste historie, mund të
them me gojën plot se ato janë mbështetur në arritjet më të
mira të shkencës historike, në radhë të parë jo shqiptare,
përkundrazi, në arritjet më të mira të shkencës
ndërkombëtare, përfshirë atë greke. Do të kisha shumë
rezerva përsa u përket teksteve të palës greke, posaçërisht
atyre të historisë, për të cilat kam dijeni”. Drejtoreshës
Lalaj s’i bëka përshtypje, gjithashtu, as deklarata e
drejtorit të Institutit të Gjuhësisë dhe të Letërsisë, e
historiani të letërsisë, Prof.Jorgo Bulo, i cili thotë:
“Unë nuk jam për ndryshime të historisë, të diktuara nga
konjukturat politike. Nëse për disa periudha kohe të
caktuara historia e marrëdhënieve mes Shqipërisë dhe
Greqisë nuk ka qenë shumë e mirë, kjo s’do të thotë gjë. E
vërteta e historisë duhet të respektohet, edhe sikur ajo të
jetë e hidhur” (po aty).
Bukur fort! Atëherë si qenka e mundur që Prof.Ana Lalaj të
mos qenka në dijeni të përmbajtjes së teksteve të historisë
që botohen në Greqi në ditët tona, në të cilët u shpaloska
lakuriq shovinizmi grekomadh në qëndrimin ndaj tërësisë
territoriale të Republikës së Shqipërisë dhe pranoka të
marrë pjesë në komisionin për rishikimin e teksteve tona
shkollore të historisë, kur në to, sipas Prof.Fatmira Rama
dhe Prof.Pëllumb Xhuvi, nuk ka se çfarë të ndryshosh apo të
korrigjosh? Grekët po! Ata kanë se çfarë të ndryshojnë dhe
të korrigjojnë në tekstet e tyre shkollore të historisë dhe
në krejt historinë e tyre të marrëdhënieve greko-shqiptare,
të përshkuar fund e krye nga fryma e shovinizmit grekomadh
në qëndrimin ndaj kombit shqiptar.
Ministri Memushi, si pa gjë të keqe, deklaron se paska
ngritur komisionin e ekspertëve shqiptarë, që, bashkë më
ata grekë, do të na shqyrtokan historinë e shkruar në
tekstet shkollore që ka të bëjë me marrëdhëniet mes Greqisë
dhe Shqipërisë! Profesor Memushi vërtet është pedagog i
shkencave të natyrës, por ai, si çdo intelektual shqiptar,
aq më tepër me titull të lartë shkencor, nuk mund të
qëndrojë larg problemeve të historisë, sidomos kur është
fjala për historinë e marrëdhënieve greko-shqiptare! Besoj
se Profesor Memushi e ka lexuar veprën në dy vëllime të
Prof.dr.Beqir Metës, të titulluara përkatësisht: “Tensioni
greko-shqiptar. 1939-1949” (Tiranë 2002, 638 faqe) dhe
“Shqipëria dhe Greqia. 1949-1990. Paqja e vështirë” (Tiranë
2004, 398 faqe). Në qoftë se nuk e ka lexuar, i rekomandoj
ta lexojë se është një studim shumë serioz,  me vlera të
larta shkencore, prej të cilit  do të marrë një informacion
mjaft të bollshëm për të vërtetat tragjike të marrëdhënieve
greko-shqiptare, të nxjerra nga arkiva shqiptare, greke,
italiane, angleze dhe amerikane.
Tekstet shkollore të historisë “së vogël” hartohen mbi
bazën e të vërtetave  të dokumentuara që të ofron historia
“e madhe”, të cilat prehen nëpër arkiva të ndryshme dhe
shërbejnë si objekt për studime shkencore. Ashtu si
historia “e madhe”, që është dhe duhet të jetë veç fakt, e
vërtetë, dokument origjinal, edhe historia “e vogël”, në
tekstet shkollore të historisë, s’mund të jetë ndryshe,
s’mund t’iu përcillet nxënësve ndryshe, përveçse në
përputhje të plotë me argumentet dhe faktet e gjalla, të
nxjerra nga studimet shkencore. Të vërtetat tragjike të
marrëdhënieve greko-shqiptare në tekstet shkollore të
historisë sonë në një hark kohor prej gjashtëdhjetë vjetësh
(1939-1990) mund të hartohen vetëm mbi bazën e studimeve
shkencore që ka bërë Prof.dr.Beqir Meta. “Të vërtetat” e
tjera jashtë këtyre studimeve shkencore janë mercenarizëm,
tradhti kombëtare dhe servilizëm i kulluar!
Ministri Memushi kërkon të zbatojë një marrëveshje, të
nënshkruar para gjashtë vjetësh mes qeverisë greke dhe një
qeverie të mëparshme shqiptare, kur ai nuk ka qenë ministër
i arsimit. Por ai, për hir të mbrojtjes së të vërtetës,
mund të mos e zbatojë atë marrëveshje dhe, në rast se
kryeministri Nano fillon e i bën presion, fare mirë mund të
japë dorëheqjen nga posti i ministrit të arsimit, duke
fituar kësisoj respektin e mbarë shqiptarëve të ndershëm,
të cilët e njohin fare mirë natyrën e marrëdhënieve
greko-shqiptare. Ndryshe ai do të bëhet palë në braktisjen
e interesave kombëtare dhe në mohimin e të vërtetave
historike në marrëdhëniet greko-shqiptare.
Profesorët që janë shprehur sa më sipër, pra,  kundër
pjesëmarrjes në komisionin e përfolur, kanë mbrojtur, para
së gjithash, interesat kombëtare të vendit tonë, ashtu edhe
autoritetin e vet shkencor. Vlen të përmendet këtu
deklarata e Prof.Beqir Metës po në gazetën “Shekulli” të
datës 23 dhjetor 2004 (f.3), i cili thotë: “Ngritja e këtij
komisioni është diçka absurde, sepse ai nuk mund të
shqyrtojë tekste të hartuara në bazë të punimeve shkencore.
Kurse për anëtarët e tij unë them se thjesht fakti që ata
kanë pranuar të marrin pjesë në të, është i dënueshëm”. 			
		
Nuk e di se sa të vetëdijshëm janë anëtarët e komisionit sa
të shpifur aq edhe absurd, si Arben Puto, Ana Lalaj, Shaban
Sinani, Valentina Duka dhe Fatmiroshe Xhemali, me kryetar
Neritan Cekën, të cilët, duke i hyrë punës për rishikimin e
teksteve shkollore të historisë sonë, në përputhje me
urdhrat e Athinës, kthehen në shegert të politikës
tradhtare të Partisë Socialiste dhe në shkencëtarë
mercenarë. Fakti që disa kolegë të tyre, historianë me
dinjitet shkencor, nuk kanë pranuar të merren me një punë
të tillë të turpshme, duhet ta vërë në mendime jo vetëm
ministrin Memushi, por edhe drejtoreshën e Institutit të
Historisë, profesoren Lalaj. Kjo për arsye se para ca
kohësh grekët, pasi “morën paraprakisht me qira” disa
“demografë” shqiptarë, tinazi financuan për “ndryshimin” e
tablosë demografike në Shqipëri, “demografë” këta, të
cilët, me zbulimin e “madh” që bënë, deklaruan se
minoritetet, demek, na përbëkan 11% të popullsisë në vendin
tonë. Sot grekët kërkojnë të na ndryshojnë historinë e
marrëdhënieve greko-shqiptare me dorën e historianëve tanë.
Orekset greke vijnë duke u shtuar. Kush na siguron se
nesër-pasnesër, qeveria jonë antikombëtare, nën diktatin e
Athinës, nuk do të nënshkruaka një tjetër marrëveshje të
fshehtë me qeverinë greke për gjeografinë fizike të 
Shqipërisë, ku të thuhet se lumenjtë tanë derdhen jo në
Detin Adriatik, siç është e vërteta, por në Detin Egje, se
kështu ia dashka qejfi Greqisë?!
Tryeza e punës e Prof.Neritan Cekës, si autor tekstesh, ka
kohë që ka zënë “një gisht” pluhur. Ai ka xixë vetëm
tryezën e politikës, në të cilën është stërvitur
mjeshtërisht në përsosjen e bindjes politike ndaj Partisë
Socialiste. Me detyrën e kryetarit të këtij komisioni
antikombëtar që po merr përsipër, Prof.Ceka kërkon t’i
ngrejë më lart aksionet e tij në shërbim të Partisë
Socialiste, e cila, për arsye të servilizmit të vet politik
në shërbim të shovinizmit grekomadh për kolonizimin e
Shqipërisë, shumë shegertë të saj të zellshëm i ka dërguar
me shërbim të gjatë nëpër partitë e tjera vogëloshe.
Po ministrin Memushi vallë nuk e shqetësoka fakti që
historia e marrëdhënieve greko-shqiptare është e përshkruar
bukur mirë, ashtu siç është në të vërtetë, edhe në
krijimtarinë e mrekullueshme gojore të popullit tonë, në
folklor? Andej nga ana e Labërisë na qenka hapur një fjalë,
e cila paska arritur taze deri në kryeqytet: nja katër të
moshuar labë, xha Selua, xha Çelua, xha Velua dhe xha
Delua, miq me njëri-tjetrin që nga koha e Zogut, njëri nga
Salaria, tjetri nga Dhëmblani, i treti nga Rexhini dhe i
katërti nga Nivica e Kurveleshit, që të katër në moshë
tetëdhjetë e përpjetë, me të dëgjuar në televizion lajmin
për ngritjen e atij komisionit të famshëm nga ana e
ministrit Memushi për ndryshimin e teksteve shkollore të
historisë sonë sipas midesë greke, qenë lidhur me
shoku-shokun me telefonat e lëvizshëm të nipërve, paskan
zbritur në Tepelenë rrët e fët dhe qenkan ulur në një
kafene aty pranë lulishtes në qendër të qytetit, ku ngrihen
bustet e heronjve të popullit Abaz Shehu, Mustafa Matohiti
dhe Asim Zeneli. Të ftohtët qe tërhequr paksa dhe një vesë
e hollë shiu e kishte zbutur vendin gjithandej. - Na gjeti
dhe ne si puna e Tafilit, - tha xha Delua nga Nivica. -
Pse, - ia priti xha Selua nga Salaria. - E pse, a lumëmadh,
e paske harruar atë këngën e vjetër që gjyshërit tanë e
këndonin kur molloisnin për Tafil Buzin?  Pasi kanë
rrëkëllyer nga një dopjo raki secili, xha Delua ia paska
marrë asaj këngës për Tafilin: Ra një shi e zbuti dhenë, /
Ra Tafili Tepelenë, / Dërgon për Çelo Mehmenë, / Të më
lirojë dervenë, / Se do shkoj të djeg Morenë. Pasi u
ngrohën ca, ia paskan marrë një tjetër kënge të vjetër
labe, për krimet greke në Shqipërine Jugut në vitin 1914:
Fushat me lule, malet me borë, / Qaj, moj Shqipëri, ulër,
moj e gjorë! / Gratë e Kurveleshit shkojnë për në Vlorë, /
i përzuri greku me foshnja në dorë, / Dyqind e ca burra u
ther në Hormovë!
Tani, për të mbështetur djalin e tyre ministër, profesor
nga Labëria, për nismën që kish marrë për ndryshimin e
historisë në librat e shkollave, vendosën që dhe ata të mos
mbeteshin prapa: të krijonin edhe ata një komision për
ndryshimin e përmbajtjes së këngëve folklorike me
përmbajtje antigreke dhe të kërkonin të vinin në dijeni
edhe Institutin e Kulturës Popullore në Tiranë. Meqenëse
atje nuk njihnin njeri, në fillim vendosën që të shkonin
t’i kërkonin një takim djalit të anës së tyre, profesor
Memushit në Ministrinë e Arsimit. Por mendjen ua prishi xha
Velua nga Dhëmblani. – E kini kot, - u tha. – Në Tiranë
s’bën të shkojmë. Djali ynë, Luani, nuk pret njeri për të
kuvenduar me të goja-gojës. Një nipi im në Tiranë, djalë me
një barrë mend, më ka thënë se Luan djali nuk pret njeri në
zyrë. Ai, - më tha, - nuk pret as njerëz me gramë të lartë!
Tani molloiseni vetë. Po është e kot ta hamë atë rrugë deri
në Tiranë. S’ka kohë ai të presë njerëz të rrogozit, si
puna jonë. Kështu që t’i japim karar kësaj pune. T’i themi
një nipit tim këtu në Tepelenë të na shkruajë një kartë dhe
t’ia nisim ministër Luanit me postë.
Ashtu u bë. Nipi i xha Velos ua shkroi letrën për
ministrin, me propozimin për krijimin e komisionit për
rishikimin e këngëve folklorike dhe për ndryshimin e tyre
sipas midesë greke. Si fillim, fjalët e asaj këngës për
krimet e andartëve grekë në Shqipërinë e Jugut në vitin
1914, ata i ndryshuan si më poshtë:
Zogjtë hokatarë këndojnë lis më lis, / Gratë e Kurveleshit
– foshnjat mbi kurriz, / Po zbresin në fusha, të zëna nga
dora, / Na kanë ardhur grekët “me lule, kurora”. / Grekët –
“miqtë” tanë, “qesh” plak e i ri, / Se tani do kemi bashkë
një histori! / Me Ana Lalajn ministër Memushi / Popullit të
gjorë mendjen top ia “mbushi”: / “Me grekët ne jemi “miq”,
dhe “miq” për kokë, / Prandaj, o milet, bëje mendjen okë! /
Të “paçim” sa malet ty, o moj Greqi, / Që na “do” aq shumë,
si prushin në gji, / Na hedh e na “pret”, na “mban” në
pëqi! / Or Nano, Memushi! Gëzohi tani! / Që na bëtë vërtet
një vend koloni!
Si ua këndoi edhe një herë tekstin e ndryshuar të këngës ai
nipi i xha Velos, u kënaqën shumë dhe e quajtën të mbirë
atë punën e komisionit që vendosën të krijojnë. Aq më tepër
kur morën vesh se Luan djali paska thënë në gazetë: “Sipas
frymës së organizmave ndërkombëtare synohet që një Evropë e
bashkuar të ketë mundësisht një histori të përbashkët”.
Pra, Evropa, më në fund, paska vendosur të bëhet një
perandori serioze, me një histori të unifikuar! Dhe
eksperimentin e unifikimit të historisë së vet Evropa
rreshkane nuk mund të mos e fillonte, si gjithmonë, nga
Shqipëria!
Domosdo, sa herë i teket Evropës të bëjë prova nëpër
laboratorët e politikës së saj, Shqipërinë e ka gjithmonë
gati, si një “përcelë eksperimentale”. Pikërisht në
Shqipëri ajo ka bërë eksperimente se si mund të copëtohen
trojet e një vendi, se si populli i tij mund të hallakatet
nëpër pesë shtete, se si mund të izolohet një popull nga
bota, se si mund të vëzhgohet se sa i durueshëm është një
popull, se si mund të studiohen nga afër shfaqjet e
instinktit të mbijetesës së një populli, se si mund ta bësh
sylesh një popull duke ia shitur neodiktaturën për
demokraci, se si krimet e politikës dhe vjedhja e votës së
një populli mund të shiten për “hapa përpara në zhvillimin
e “demokracisë”, megjithëse ka patur edhe disa të meta”, se
si mund të reagojë një popull kur Evropa përkrah gjithmonë
neodiktaturën komuniste, siç është sidozot kjo që
përfaqësohet sot nga e majta shqiptare në pushtet.
Po si shpjegohet fakti që Evropa nuk e niska rishikimin e
historisë nga historia e marrëdhënieve polako-gjermane apo
polako-ruse, të cilat në shekuj asnjëherë nuk kanë qenë
sheqer e mjaltë? Se Polonia  është vend me zot dhe e di
vetë se si e shkruan historinë e saj. Kurse Shqipëria është
një vend pa zot, që nuk i ka mbetur më “as erz, as nder”,
se klasa e saj politike sillet si një femër e përdalë, të
cilën Evropa e shfrytëzon si t’i dojë qejfi!
Eshref Ymeri


VËSHTRIM POLITOLOGJIK MBI “TRIUMFIN E LEGALITETIT”
(Kumtesë e mbajtur nga Abdi Baleta në seminarin e
organizuar në Tiranë nga Partia Lëvizja e Legalitetit më 24
dhjetor 2004 me rastin e 80-vjetorit të “Triumfit të
Legalitetit”)

Falenderoj Partinë “Lëvizja e Legalitetit”’ për ftesën që
më dërgoi për të marrë pjesë dhe për të mbajtur një kumtesë
në këtë tubim politik e akademik që e nderojnë me praninë e
tyre Naltmadhnia Leka I dhe Princi Leka. 
Duke i përshëndetur të gjithë pjesëmarrësit në këtë tubim
dua t’i siguroj se këtë ftesë e kam pranuar me gëzim e
dëshirë për dy arsye kryesore: E para për të shprehur
nderimin tim, sikurse secili nga të pranishmit këtu, ndaj
një ngjarje të veçantë që ka zënë vend në historinë moderne
të Shqipërisë me emrin shumë domethënës “Triumfi i
Legalitetit” më 24 dhjetor të vitit 1924, si dhe ndaj
kujtimit e veprës madhore të prijësit të këtij Triumfi, pra
kryetriumfatorit, politikanit djaloshar Ahmet Zogu, Mbretit
të ardhëshëm dhe burrë-shtetit më të shquar të shqiptarëve.
E dyta për të shprehur disa pikëpamje për zhvillimet e
sotme politike në Shqipëri që prej shumë vitesh i kemi
përpunuar e mbrojtur në kuadër të rrymës së mendimit e të
organizimit politik që njihet me emrin “Rimëkëmbja
Kombëtare”.
Ngjarjet më të mëdha në historinë e kombeve e të shteteve
mbeten përjetësisht në kujtesën kombëtare dhe bëhen
vazhdimisht objekt studimi, reflektimi në epokat e
mëvonshme. Këto ngjarje mund të shndërrohen në tabu e të
hyjnë në mitologjinë kombëtare, siç ndodh me historinë e
bëmat e kohës së Skënderbeut, mund të mbeten për shumë kohë
arë, livadh apo fushë beteje e historiografisë, siç ngjet
me zhvillimet historike pas luftrave skënderbegiane, por
mund të mbeten njëkohësisht objekt pune i  historiografisë,
politologjisë, madje dhe politikës e propagandës së
përditëshme, si zhvillimet që kanë shoqëruar hapat për
ngritjen e konsdolidimin e shtetit shqiptar që nga viti
1912. 
Veprimtaria e Ahmet Zogut është ende një objekt studimi për
gjitha disipilinat dhe fushë beteje e luftës së përditëshme
politike e propagandistike. Është shkruar shumë deri tani
por ende jo sa duhet e si duhet. Më shumë dhe me
përgjegjësi e seriozitet më të madh kanë shkruar të huajt
se shqiptarët. Në botimet shqiptare krahas librave me
vlerësime admiruese si ai i Kristo Dakos, i Terenc Toçit ka
pasur dhe shkrime të vlefshme ku nuk mungojnë mospajtime
apo kritika, dobiprurëse si kujtimet e Sejfi Vllamasit, të
Eqerem  bej Vlorës.Të huajt si Suajr, Bershtejn, Grant kanë
bërë punë të madhe për të ndriçuar jo vetëm lexuesit në
vendet e tyre, por edhe vetë shqiptarët. Mund të mendohej
se pas librit të plotë të Suajrit “Ngritja e një mbretërie”
lexuesve në gjuhën angleze nuk u duhej më libër tjetër. Por
 nuk ka menduar kështu Bernd J. Fisher që në vitin 1984 që
ka botuar në SHBA studimin e  plotë “Mbreti Zog dhe
përpjekjet për stabilitet në Shqipëri”, apo  Xheison Toms
që në vitin 2003 ka botuar në Angli një studim gjithashtu
të plotë “Mbreti Zog që u bë vetë monark i Shqipërisë”. 
Në Francë Zhozefinë Dëdet botoi në vitin 1997 librin
“Geraldina mbretëresha e shqiptarëve” që është një vepër që
na e bën të njohur Mbretin nëpërmjet rrëfimeve të
Mbretëreshës, njeriut që askush më mirë se ajo nuk mund
t’ua shpjegonte shqiptarëve atë që duhej të dinin. “Mbreti
Zog” është një tjetër libër i botuar vitet e fundit në
Francë dhe ka për autor Patris Najbor. Më defiçitarë janë
ende studiuesit shqiptarë. Shqiptarët mbeten ende nën
ndikimin e asaj literature propagandistike shpërfytyruese
të realitetit që është prodhuar pa ndërprerje nga të gjithë
kundërshtarët e veprimtarisë së Zogut..    
Solemniteti përkujtimor i këtij tubimi na imponon më shumë
një vështrim politologjik sesa një analizë të mirëfilltë
politike të kuptimit dhe të rëndësisë që ka për të sotmen
trashëgimia politike e Triumfit të Legalitetit në vitin
1924. Veçse është e pamundur të flitet për këtë ndodhi të
para 80 viteve pa menduar për ngjarjet e zhvillimet e
ditës, sepse e shkuara dhe e sotmja nuk formojnë thjesht
një kurbë historike me ngjitjet e zbritjet e saj, por
formojnë sot dy vija paralele për ata që duan të ushtrohen
në gjimnastikën politike dhe në zanatin e politologjisë,
pra  të studimit të veprimit politik.
Për ta bërë më të besueshëm këtë mendim po i referohem një
libri shumë interesant me titull ”Vlerësimi psikologjik i
udhëheqësve politikë” shkruar nga një grup studiuesish
amerikanë, botuar në SHBA në vitin 2003, ku flitet për
hendekun midis bashkësive akademike e politike si për vijën
ndarëse midis dijes dhe veprimit. Dija organizohet sipas
vijash teorike të përgjithëshme. Ata që bëjnë politikën
kanë nevojë për faktorë të veçantë që të t‘i ndihmojnë në
marrjen e vendimeve (fq. 400). Synimi i studimit është si
të ngushtohet sa më shumë ky hendek. Kuptohet sa më shumë
të ngushtohet hendeku aq më mirë është për politikën. Nëse
politologjia e politika bashkohen në persona konkretë është
edhe më mirë, por në praktikë kjo nuk është e lehtë. Në
këtë tubim ne që marrim fjalën jemi në anën e
historiografisë e të politologjisë. Organizuesit besoj se
janë më shumë në anën e politikës. Por shkrihemi në një
mjedis që synon të përmbushë misionin e nderimit të së
shkuarës dhe të bëjë diçka me dobi për të tashmen e të
ardhmen.
Referati që mbajti zotëri Bajram Xhafa për “Kushtet
historike të Triumfit të Legalitetit” më çliron mua dhe
referuesit e tjerë nga një barrë e rëndë dhe me përgjegjësi
profesionale dhe njëkohëisht e lehtëson shumë punën e
dëgjuesit për të vendosun në sfodin e kontekstin e duhur e
të qartë historik të shtjellimeve në këndvështrim
politologjik. Megjithatë nuk i shpëtoj dot nevojës e
tundimit për të kërkuar ndihmën e historisë edhe në
trajtimin politologjik, sepse për të gjetur rrënjët e
“Triumfit të Legalitetit” duhet gërmuar thellë në tabanin
historik kombëtar, në traditat kombëtare shqiptare, në
frymën kombëtare. Pa këto nuk do të dilte as triumfator si
Ahmet Zogu, nuk do të kishte “Triumf të Legalitetit”. Pa
frymë e përvojë politike të Rilindjes Kombëtare nuk do të
kishte as Shpallje të Pavarsisë Shqiptare më 1912, as shtet
të cunguar shqiptar më 1913, as një rregjistrim të ri të
këtij shteti në regjistrin e gjendjes civile ndërkombëtare
në vitet 1918-1920 dhe as histori të ndërtimit të shtetit
shqiptar pas Kongresit të Lushnjës të vitit 1920.
“Triumfi i Legalitetit” duhet parë si një nga ngjarjet më
madhore të  përpjekjeve të para për vënien e themeleve të
shtetit shqiptar. Termat “Triumfi i Legalitetit” janë
vërtetë shumë të goditura për të pasqyruar edhe karakterin
e ndodhisë dhe për ta përligjur atë. Por nuk  e japin tërë
brendinë e ngjarjes së madhe. Në dhjetor të vitit 1924 nuk
ishte fjala vetëm për një vënie në vend të një të drejte të
shkelur, pra për një hakmarrje të përligjur të ligjshmërisë
mbi paligjshmërinë. Ishte fjala për një veprim politik që
duhej bërë për të  shpëtuar vendin nga rrëmuja dhe rreziqet
që sillte ajo. Pra “Triumfi i Legalitetit” duhet parë si
veprimi që garantoi një të ardhme për shtetin shqiptar. Nuk
ishte fjala për një “restaurim burbon”.
Ishte si të themi “një e keqe e domosdoshme”, por
shpëtimtare që i hapi rrugën të mirës. Ishte një veprim
politik radikal, por shumë i drejtë dhe i  ligjshëm që u
imponua nga një veprim politik po aq radikal, por i
padrejtë dhe i paligjshëm.Askush nuk ka arsye të pranueshme
të ngrihet kundër “Triumfit të Legalitetit” në emër të
ndonjë parimi që nuk duhet të jetë i vlefshëm për të
gjithë. Ata që qëndrojnë vetëm në pozitat se pushteti duhet
të burojë nga populli, i cili duhet të shprehet nëpërmjet
votës së lirë nuk mund të qortojnë “Triumfin e Legalitetit”
pa qortuar më parë “Revolucionin e qershorit”. Po ashtu ata
që ndjekin parimin se pushteti buron nga gryka e pushkës
nuk kanë të drejtë të qaraviten për “Triumfin e
Legalitetit” kur kanë bekuar “Revolucionin e qershorit”.
Ndërsa në debatin se cili nga të dy rastet e marrjes së
pushtetit sipas parimit “pushteti buron nga gryka e
pushkës” kriter gjykimi duhet të jetë se cila ngjarje ishte
në përputhje me logjikën e gjërave, në të mirën e shtetit
shqiptar, si dhe rrjedhojat historike që kanë prodhuar të
dyja ngjarjet. 
Shpëtimi e konsolidimi i shtetit të cunguar shqiptar doli
si shqetësimi kryesor në Kongresin e Lushnjes në janar të 
vitit 1920. Pikërisht në këtë Kongres u dallua dhe ai që do
të realizonte veprën madhore të “Triumfit të Legalitetit”
në vitin 1924, që shënon njëkohësisht edhe kohën kur u
mbushën dhe dolën mbi tokë themelet e dukshëm e të
qëndrueshëm të shtetit shqiptar që deri në atë kohë kishin
mbetur si varr i hapur. Për të karakterizuar atë periudhë
të ndërlikuar e të rrezikshme katërvjeçare për ndërtimin e
shtetit të parë shqiptar që i parapriu Triumfit të
Legalitetit më mirë t’ua lëmë fjalën atyre që kanë qenë
dëshmitarë dhe protagonistë ngjarjesh . Nga gazeta
antizogiste më e tërbuar dhe më serbofile aktualisht,
“Tema” e bazeberishizmit, në datën 18 dhjetor 2004 kemi
mësuar vlerësimin shumë kuptimplotë të Terenc Toçit : “
Kombi shqiptar, i dalë nga pavarësia me një etje të
shfrenuar për liri, megjithëse krejt të shpjegueshme, ra në
gabimet e paevitueshme të popujve të rinj politikisht dhe u
hodh në krahët e parlamentarizmit dhe të një kritike
gazetareske të pakufi dhe të një tribunizmi të turpshëm”. 
Në këndvshtrimin historik këto fjalë janë shpjeguese të
faktit pse u bë i pashmangshëm një “Triumf i Legalitetit “
në vitin 1924, ndonëse ishte i padëshirueshëm për
rrtethanat në të cilat ndodhej Shqipëria. Nga këndvështrimi
politologjik këto fjalë janë thirrje për të kuptuar
gjendjen e sotme në Shqipëri. Pas daljes nga diktatura
komuniste si skllavi që lirohet nga zinxhirët e rëndë,
shqiptarët për fat të keq u zhytën në një vorbull ujrash të
turbullta si ai që përshkruan Toçi për vitet  që i
paraprinë “Triumfit të Legalitetit”. Por, le të dëgjojmë
dhe një tjetër dëshmitar të kohës dhe vëzhgues shumë të
hollë të ngjarjeve, Eqerem bej Vlorën, i cili në librin
“Kujtime”, vëllimi II, ka shkruar për figurën e veprën e
Ahmet Zogut jo nga pozitat e pasuesit fanatik, por të
kritikut të ashpër dashamir. Ai thekson se pas “Triumfit të
Legalitetit” : ”Asambleja Legjislative e vazhdoi punë dhe
brenda dy javësh mundi të hartojë një Kushtetutë, e cila
duke shprehur parimet republikane dhe liberale, bënte
njkëkohësisht të pamundur rikthimin e shthurësisë
masono-demokratike” (fq,249).
“Triumfi i Legalitetit” nuk duhet të jetë pra thesar
politik  vetëm i monarkistëve, por edhe i shqiptarëve me
ndjenja republikane. Madje shqiptarët me ndjenja
republikane, të paktën në këtë aspekt, duhet ta nderojnë e
përkujtojnë ngjarjen e “Triumfit të Legalitetit” edhe më
shumë se monarkistët, që ditë të shenjtë kanë 1 shtatorin e
vitit 1928. “Triumfi i Legalitetit”,  për herë të parë çoi
në eksperimentimin e formës së regjimit republikan, me
kushtetutë republikane, në Shqipëri, që edhe pse u braktis
për një formë më të mirë nuk doli e dështuar. Por për shkak
të armiqësive politike partiake më vonë shqiptarët
republikanë e kanë konsideruar dhe e konsiderojnë ngjarjen
e “Triumfit të Legalitetit” si anën e kundërt të medaljes
politike që ata kanë dashur e duan të mbajnë varur në qafë.
Edhe fakti që një jubile i 80 vjetorit të “Triumfit të
Legalitetit” përkujtohet më shumë si pasuri e një kampi
politik sesa një trashëgimi e përbashkët politiko-historike
e gjithë shtetarizmit shqiptar është dëshmi se ende nuk
është kuptuar dhe nuk është çmuar si duhet domethënia
historike dhe rëndësia e tanishme e “Triumfit të
Legalitetit”, por është futur edhe kjo ngjarje në kallëpet
e kundërshtive e kundërvënieve “fitimtar- i mundur” në dy
ndeshjet e mëdha të vitit 1924 dhe të vijimësisë së tyre
politike dhe ideologjike deri sot. 
Normale do të ishte që sot ne të mos ishim të ftuar vetëm
në një përkujtimore të një partie që mban emrin e “Lëvizja
e Legalitetit”, por në një ceremoni shtetërore. Secili e ka
të qartë përse nuk ndodh kështu në kohën e pushtetit
neo-socialist që në këtë pikë më shumë se në çdo drejtim
vazhdon traditën e atij pushteti socialist enverist. Por
nuk bën të harrojmë se edhe në kohën kur Shqipëria kishte
një pushtet të emërtuar demokratik në vitet 1992-97
“Triumfi i Legalitetit” nuk është vlerësuar më ndryshe se
tani. Madje për fat të keq në vitin 1994 ka ndodhur ajo që
nuk duhej të ndodhte. Është kremtuar në rrugë shtetërore me
bujë më të madhe e në mënyrë më sfiduese se në kohën e
Enverit, 70-vjetori i “Revolucionit demokratik të
qershorit”. Presidenti i atëhershëm, Berisha dhe drejtuesit
e PD-së bënë cerenmonira e mbajtën fjalime aq patetike për
revolucionin nolian të qershorit sikur të kishte ndodhur që
ky revolucion dhe jo “Triumfi i Legalitetit” të ishin lënë
në harresë ose denigruar gjatë gjysëm shekulli regjimi
komunist. 
Këto festime i vunë përfundimisht vulën një fermani politik
se rivaliteti partiak për pushtet në Shqipërinë
paskomuniste zhvillohej kryesisht nën hijen e nolizmit,
shkaktarit dhe antipodit të “Triumfit të Legalitetit” në
vitin 1924 e deri sot. Kështu, edhe në spektrin e gjërë
partiak që u krijua pas vendosjes së pluralizmit politik në
Shqipëri mbizotërues mbeti nolizmi, ajo rrymë mendimi e
veprimi politik që çoi në përplasjet e vitit 1924 dhe vlera
e praktike e “Triumfit të Legalitetit” u reduktua më shumë
në lejimin dhe shprehjen e nostalgjive për atë ngjarje. Në
njëfarë mase për shkak të konjukturave që u krijuan në
ballafaqimet për pushtetmarrje për pushtetlënie edhe
nostalgjitë për “Triumfin e Legalitetit” u zbehën dhe
rrodhën në një vijë uji për vaditjen e arës politike të
nolizmit në Shqipëri. Prandaj çdo përkujtim për “Triumfin e
Legalitetit” nuk  mund të dalë jashtë lojës me dritë hijet
që është bërë e bëhet me ngjarjet e vitit 1924 për qëllime
politike të sotme në Shqipëri. 
Ballafaqimi midis trashëgimisë politike të “Revolucionit të
qershorit” dhe “Triumfit të Legalitetit” nuk e ka humbur
dinamikën e vet acaruese as në vitin 2004, madje pëplasjet
janë me të dy krahët e politikës që pretendojnë për
hegjemoni në politikën shqiptare, me  të majtën që përpiqet
te jetë edhe pakëz e djathtë dhe pseudo të djathtë që quhet
“kampi i PD-së” dhe që mundohet të fshehë majtizmin e saj .
Më mirë se në çdo rast tjetër këtë dinamikë të karikuar
rishtas me shumë inat pas krijimit të Lëvizjes për Zhvillim
Kombëtar e pamë të shpalosur në gazetën berishiane “Tema”
në dhjetë shkrime me radhë me titullin provokues “Leka
Zogu, karikatura e Simeonit II : forca e tretë si kolonë
pestë” dhe me një përmbajtje që përveç perversitetit
politik që përhapet nëpërmjet vrasësish me pagesë në
publicistikë nuk ofron asgjë për qytetarin shqiptar.
Ky provokim i kryer në emër të “mbrojtjes të të djathës” në
Shqipëri nga një “kolonë e pestë” zogiste ka vlerë vetëm
për të ilustruar idenë që përplasja e trashëgimisë së
“Triumfit të Legalitetit” me nolizmin është e ashpër. Është
hera e tretë që në historinë e botimeve shqiptare për 
luftë kundër rolit dhe veprimtarisë së Ahmet Zogu vihen në
qarkullim botime kaq banale e të pështira. Unë të parën
quaj atë broshurën që botoi Koço Tasi në Athinë në mesin e
viteve 1930 që u bë njëfarë katalogu, apo doracaku  i
shpifjeve, fyerjeve kundër Ahmet Zogut midis emigrantëve
para LDB dhe i propagandës komuniste pas saj. Të dytën do
të quaj shkrimin “Lugati i Legalitetit” të Prof. Dr. Kris
Maloki, botuar në mërgim në vitet 1950 dhe ribotuar në
revistën e intelektualëve katolikë “Feniks” në Shkodër nr.
5-6 në vitin 1998. Përshtypja ime është se ky lloj botimi
ka synuar të ripërtërijë atë mllef që ka ekzistuar kundër
“Triumfit të Legalitetit” për shkak se krahas Nolit në
vitin 1924 ka vepruar edhe Luigj Gurakuqi. Ndërsa sulmi i
tretë që është bërë në “Tema” në shtator-tetor 2004 është
një amalgam  i dy lloj sulmeve të mëparshme, por gjithnjë
në linjën Noli-Gurakuqi, Tasi-Maloki, duke shtuar këtu edhe
një shpërthim zemërimi për motive meskine hakmarrjeje
politike dhe provokimi politik në frymë komuniste dhe
neokomuniste që gatuhet në shtabet propagandistike
berishiane.
Ende nuk më takon mua të merrem gjërësisht me këtë kombinim
sulmesh, sidomos me poshtërsinë e bërë në gazetën “Tema”,
ndonëse kam qenë i detyruar të shkruaj diçka për të mos ia
dhënë askujt kënaqësinë e heshtjes për “Intrigat e pigmejve
të irrituar,  nga disniveli i madh i staturës që i dallonte
nga Kryeministri i ri (Ahmet Zogu) futën mosmarrëveshjet
deri në mesin e kabinetit” (siç ka shkruar Terenc Toçi).
Pigmejtë e sotëm politikë e propagandistikë, qofshin dhe me
tituj shkencorë e në poste të larta partiake, që në faqet e
“Temës” kanë lëshuar helmin e tyre kundër rolit tim të
paqenë në Lëvizjen për Zhvillim Kombëtar, janë shumë më
mjeranë se pigmejtë për të cilët fliste Terenc Toçi, jo
vetëm për shkak të staturës së tyre politike para
nismëtarit të LZHK, por dhe për faktin se mania e tyre për
të provokuar gjithandej grindje në politikën shqiptare i ka
bërë tashmë qesharakë. 
Për të qenë sa më i qartë në këtë pikë kam bërë një
polemikë dashamirëse edhe  me kryeredaktorin e “Bota Sot”,
Skënder Buçpapa, që ka trajtuar çështjen se “Zogizmi nuk
është antiberishizëm”. Duke qenë i një mendjeje me të në
këtë pikë kam parashtruar arsyet e mia pse mendoj se
“Berishizmi është antizogizëm”. Këtë vlerësim e mbështes në
radhë të parë në  sulmet që Berisha bëri në vitin 1991
kundër Naltmadhnisë Leka I duke e cilësuar si diktatorin që
do të vendoste Milosheviçi në Shqipëri, në qëndrimin e
pafalshëm të Berishës në vitin 1993 ku trashëgimtari i
Fronit shkeli për herë të parë në atdhe, në thirrjen e
Berishës drejtuar Kongresit të PLL-së në vitin 1996 që të
braktiste trashëgiminë zogiste, të cilën e gjykonte me
frymë të theksuar noliste. “Tema” së fundi na ka konfirmuar
se berishzimi mbetet në këto pozita për fat të keq, prandaj
kremtimi madhështor e glorifikues i “Revolucionuit të
qershorit” në vitin 1994 nuk ka qenë lajthitje, por
politikë e llogaritur, ndërsa disa kthesa të pjesëshme në
drejtim të vlerësimit të zogizmit kanë qenë taktizime. Ka
edhe tani “intriga pigmejsh” kundër figurës e veprës së
Ahmet Zogut dhe të trashëgimtarit të tij nga ata që
zogizmin duan ta kthejnë vetëm në rezervë politike në
luftën brenda rrymës politike të nolizmit që është
degëzuar. 
 Në Shqipëri ka 14 vjet që vazhdon një gjendje si ajo që
përshkruan Toçi për katër vitet 1920-24. Gjatë këtyre 14
vjetëve, sidomos pas vitit 1997, në Shqipëri kemi edhe atë
gjendje që E.bej Vlora e cilëson “shthurësi
masono-demokratike”. A nuk është bërë Shqipëria parcelë për
eksperimente ndërkombëtare të “shoqërisë së hapur” që ka
çuar në një pseudoshtet të dyerve të shqyera? Me këtë rast
dua të bashkohem me të gjitha paralajmërimet që ka lëshuar
me shumë shqetësim Naltmadhnia Leka I se jemi në prag të
humbjes së plotë të fizionomisë së shtetit sovran shqiptar.
Në disa drejtime jemi edhe më keq se në periudhën e
“shthurësisë masono-demokratike” që i paraprinte “Triumfit
të Legalitetit”. Këto shqetësime në vijën e politologjisë e
të mendimit politik janë sigurisht të pamjaftueshme deri në
çastin kur ato nuk do të konkretizohen me veprim të
fuqishëm politik. Kjo do të thotë se vlerat historike të
“Triumfit të Legalitetit” marrin më shumë kuptim e rëndësi
tani.        
Në kushtet e “shthurësisë masono-demokratike” të viteve
1920-24 u kristalizuan dhe vepruan dy prirje kryesore të
mendimit e veprimit politik : një prirje me veshje sociale
teatrale e karakterizuar më shumë nga aventurizmi politik,
përgjegjësia e ulët kombëtare, ekzibicionizmi
intelektualist, amatorizmi administrativ, perëndimorizmi
bosh dhe një prirje etatiste e karakterizuar nga dëshirat
për të bërë realpolitikë, për të vënë pushtetin në shërbim
të shtetit, shtetin në shërbim të nevojave kombëtare jo të
eksperimenteve sociale, për të vendosur disiplinë në vend
të shthurjes etj. Këto dy prirje u përfshinë në lojën e
ndërlikuar  për disa vite me radhe derisa më në fund sollën
zhvillimet dramatike të vitit 1924, suksesin e përkohëshëm
të atij që është quajtur ”revolucion demokratik”,
“kryengritje”, apo “grusht shteti” në qershor të vitit 1924
dhe “Triumfin e Legalitetit”  më 24 dhjetor të atij viti.
Dallimet e të dyja prirjeve janë dukur qartë në gjithçka,
sidomos në programet e tyre dhe në mënyrën si vepruan për
të ndërtuar shtetin e drejtuar shoqërinë shqiptare.
Programi megalloman, aspak realist, i mbushur me parrulla,
me dykuptimësi, me shumë rreziqe politike, ekonomike e
shoqërore i “Revolucionit të qershorit” është kritikuar
rëndë nga vetë hartuesit e tij, duke përfshirë udhëheqësin
Fan Nolin, si dhe nga admiruesit e zellshëm të fanolizmit 
më vonë në politikën e historiografinë enveriste. Enverizmi
e ka akuzuar Nolin më shumë për pavendosmëri revolucionare
në përmbushjen e programit, duke harruar se ai program
ishte jashtë realitetit shqiptar e mundësive të Shqipërisë,
prandaj ishte i destinuar të dështonte, sikurse dështoi
edhe programi i komunizmit pavarësisht se kishte në shërbim
diktaturën më të egër të proletariatit. 
Kurse me programin e  “Triumfit të Legalitetit” ndodhi
ndryshe, sepse ishte siç e ka  karakterizuar Eqerem bej
Vlora “ Një program i bukur, i thjeshtë, madje i
pakritikueshëm mund të pohoj, dy pikat kryesore të të cilit
mund të përmblidheshin me pak fjalë : organizimi i aparatit
shtetëror dhe zgjidhja e problemeve ekonomike të vendit”
(fq 246).
Pikërisht për një program të tillë të thjeshtë si ai i
“Triumfit të Legalitetit” ka  nevojë më shumë se kurrë
Shqipëria në përvjetorin e 80-të të këtij Triumfi.
Programet politike që i janë paraqitur deri tani Shqipërisë
në këto 14 vite të “shthurësisë masono-demokratike” janë
një shartim jo frytdhënës i programeve të nolizmit e të
enverizmit me kalema kapitalizmi që zënë pak. Këto programe
u shërbejnë më shumë interesave të një shtrese që aspiron
të bëhet borgjezi kompradore dhe jo borgjezi kombëtare. Në
disa drejtime, veçanërisht për pronësinë mbi tokën,
programet e  deritanishme që nuk ndryshojnë shumë, edhe pse
paraqiten nga parti të ndryshme, janë një shpërfytyrim i
programeve noliste e enveriste. Ndërsa pas “Triumfit të
Legalitetit” u arrit shumë shpejt të bëhej edhe Kushtetuta
republikane  edhe Satuti themeltar i Mbretërisë pas vitit
1991, kur Shqipëria hyri në fazën e “shthurëisë
masono-demokratike” të pluralizmit politik paskomunist, u
përdhos procesi i bërjes së një kushtetute të re për vite
me radhë. Fillimisht u rrëzua me referendum popullor
projekti berishian në vitin 1994 për shkak të
paligjshmërive që u bënë. Pastaj dështoi në fakt dhe
projekti greko-socialist në vitin 1998 sepse referendumi
nuk i plotësoi parametrat dhe Kushtetuta e sotme është
shpallur si e miratuar vetëm se u bë marifeti që e nxorri
pjesëmarrjen në referendum  50,7% të votuesve të
regjistruar.  
Shqipërisë më shumë se çdo gjë tjetër i duhet sot një
pushtet që të organizojë aparatin shtetëror. Le të mbajnë
sa të duan leksione ambasadorët e huaj dhe përfaqësuesit e
mekanizmave teknokratike europiane këtu në Tiranë se
“korrupsioni  luftohet me zgjedhje të lira”. Korrupsioni
mund të luftohet vetëm me një aparat shtetëror të
pakorruptuar, efikas, të thjeshtuar, të përbërë nga
idealistë, jo nga teknokratë e meritokratë dallkaukë,
qelepirxhinj, sahanlëpirës të forcave të huaja që
kolonizojnë Shqipërinë, që recitojnë papagallçe parrulla
për integrime europiane e euroatlantike, për globalizëm,
ekonomi tregu, për të drejta njeriu që nuk i respekton
askush. Për të arritur këtu duhet në radhë të parë një
qeveri e fortë, e përkushtuar. Duhet përzgjedhje e njerëzve
që do të qeverisin dhe rregulla të forta që kush keqpërdor
pushtetin nuk del i larë me një dorëheqje. Nga përvoja e
pushtetit zogist pas “Triumfit të Legalitetit” mund të
nxirren mësime të vlefshme edhe tani, ndonëse kushtet janë
shumë të ndryshme. 
 Mund të bëhen zgjedhje që të quhen të lira, ndonëse askush
nuk është në gjendje të na tregojë se si qenkan këto
zgjedhje. Por “zgjedhjet e lira” mund t’u shërbejnë edhe të
korruptuarve  e korrupsionit, siç kanë shërbyer edhe për
vendosje diktaturash si ajo e Hitlerit. Para se të
shpresojmë se zgjedhjet e lira mund të na krijojnë kushte
për luftë kundër korrupsionit duhet të shohim mirë se cilët
janë ata që kanë etje të madhe për të dalë fitimtarë në
zgjedhje dhe për të marrë pushtetin.    
Edhe në librin e fundit që është botuar në Angli në vitin
2003 për Ahmet Zogun ka një kapitull të titulluar “Triumfi
i Legalitetit”. Sa ndryshim ka ky titull nga titulli që ka
përdorur  historioazhgrrafi shqiptar greqishtfolës Paskal
Milo për të njëjtat ngjarje “Jugosllavia-mamia e
kundërrevolucionit zogist” në një libër të tij të botuar në
vitin 1992, jo më në kohën e Enverit! (“Shqipëria dhe
Jugosllavia.1918-1927). Po citoj vetëm një fjali nga më të
rëndomtat në spekulimet e Paskalit : “Rreth tij (Zogut) u
grumbulluan ( në Beograd) të gjithë elementët antikombëtarë
që kishin emigruar në Jugosllavi”. Merret me mend sa vlerë
mund të kenë “histori të tilla” që i shkruan njeriu që mori
pjesë në “revolucionin e vonuar demokratik”( pra në
edicionin e dytë të revolucionit të qershorit) si përkthyes
i bandave andarte greke që morën pjesë në rebelimin e
armatosur në Shqipërinë e jugut në vitin1997. Për këtë
shërbim përkthyesi i andartëve u bë edhe ministër i jashtëm
i Shqipërisë për katër vite.
Kurse studiuesi anglez Xheison Toms që sigurisht nuk është
zogist dhe as mund të merret si vlerësues i pandikuar nga
njëfarë antizogizmi shqiptar e britanik në punimin e tij
pikërisht në kapitullin “Triumfi i Legalitetit” (fq. 71)
thekson se përkrahësit e Nolit nuk po e merrnin vesh mirë
nëse ai ishte një përçues i komunizmit, apo një imitues i
marshimit të Musolinit mbi Romë. Për Paskal Milon ky duhet
quajtur atdhetarizëm shqiptar. Studiuesi britanik e ka
parasysh pozitën e vështirë në të cilën ndodhej Zogu gjatë
emigrimit në Beograd dhe e vë në dukje se ndërsa ai mbante
kontakte atje sekretari i tij, Jak Koçi, vepronmte në emër
të tij në Romë. Por historiografia shqiptare deri tani nuk
ka dashur, as ka qenë e zonja, të analizojë me vërtetësi
këkë kompleks ngjarjesh. Nga këndvështrimi politologjik
duhet të themi se nuk ka fatkeqësi më të madhe se kur
politikanët shqiptarë vihen në atë pozitë që u vu Zogu në
vitin 1924, kur u detyrua të shkonte në Jugosllavi për të
nisur prej andej “Triumfin e Legalitetit”. Ngjarjet e
mëvonshme kanë dëshmuar se ky “Triumf” u realizua pa
lëshime të asaj natyre që do ta bënin të mallkuar. Por
sidoqoftë shqiptarëve u mbetet të nxjerrin mësimin e madh
se në grindjet e tyre politike kurrë nuk duhet të krijojnë
situata kur rivali vihet në pozita të tilla. Po a do ta
mësojnë ndonjëherë si duhet këtë politkanët e skenës sonë
politike?!
Xheison Toms kur analizon “Triumfin e Legalitetit” thekson
: “Zogu ishte i rreptë , por jo hakmarrës, ai i falte
njerëzit të cilëve nuk ua kishte më frikën. Por në fillim
të vitit 1925 synimi i tij ishte që ende të shtinte
frikë”.(fq. 75). Pra, e tërheq lexuesin në vlerësimin
psikologjik të liderit, çka sipas librit amerikan që
përmenda është fushë e veçantë studimi në ndihmë të
politologjisë tani. Vlerësimin psikologjik të Ahmet Zogut e
kanë bërë dhe vëzhgues të afërt të politikës së tij. Edhe
pse e quan diktaturë sundimin e Zogut Eqerem  bej Vlora e
quan atë “të vetmin njeri që mund të merrte në dorë fatet e
vendit në kalimin nga Shqipëria turkomane drejt Shqipërisë
moderne (fq 251) dhe  thotë se :” ky njeri ishte i paisur
me arsye të shëndoshë dhe me ndjenjën e masës, ndaj edhe
përpiqej që vullnetin e tij personal t’ua përshtaste
kërkesave dhe ligjeve të vendit e të shtetit” (fq. 241). 



		
__________________________________ 
Do you Yahoo!? 
Dress up your holiday email, Hollywood style. Learn more. 
http://celebrity.mail.yahoo.com


------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Make a clean sweep of pop-up ads. Yahoo! Companion Toolbar.
Now with Pop-Up Blocker. Get it for free!
http://us.click.yahoo.com/L5YrjA/eSIIAA/yQLSAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/
 

RIMEKEMBJA 28/ 12/ 2004 ( ii )

Një udhëheqës i tillë politik do të bënte dhe tani atë për
të cilën ka nevojë Shqipëria. Por... udhëheqësit që kanë
dalë në krye të Shqipërisë kur vendi kaloi nga diktatura
komuniste (u çlirua nga vargonjtë dhe hyri në “shthurësinë
masono-demokratike”) nuk patën cilësira të tilla. Qysh nga
fillimi i jetës shtetërore  të Shqipërisë kanë drejtuar
disa udhëheqës. Nëse marrim si pikë referimi formulën e
Xheison Toms se “Zogu ishte i rreptë por jo hakmarrës”
atëherë tek Fan Noli vetë ky raport ishte i përmbysur,
sepse në politikë dhe më vonë  në letërsi u tregua
hakmarrës, por jo i rreptë në kuptimin e shtetarit që ka
përgjegjësi. 
Pas Zogut Shqipërinë e sundoi për dekada Enver Hoxha që u
tregua skajshmërisht i rreptë dhe skajshmërisht hakmarrës.
Ramiz Alia ishte i pazoti të krijonte raport të ri midis
përbërësve të kësaj formule dhe mbeti në dilemën e
vazhdimit të rreptësisë e të hakmarrjes dhe të heqjes dorë
prej tyre, deri në çastet kur ngjarjet i dolën krejt jashtë
kontrollit. Berisha gjatë viteve të sundimit ka qenë rob i
xhelozisë dhe hakmarrjes, por nuk ka qenë i aftë të tregojë
rreptësinë e pushtetarit. Më hapur kjo u duk kur iu shemb
para syve shteti e pushteti në vitin 1997 me një revolucion
 të dytë të qershorit. Shqipëria e pagoi shumë shtrenjt
këtë sjellje të Berishës që për paradoks më shumë binte erë
fanolizëm. Fatos Nano nuk i ngjan Zogut as në rreptësinë
prej pushtetari me ndjenjë të lartë përgjegjësie, as në
hakmarrjen vetëm në dobi të shtetit. Nano më shumë 
englediset se qeveris. 
Rebelimi i vitit 1997 kishte shumë nga tiparet e rebelimit
të vitit 1924. Edhe një herë në Shqipëri pushteti u ndërrua
me dhunë, pra vazhdon të zbatohet formula “pushteti buron
nga gryka e pushkës”. Dëmet ishin shumë më të mëdha.
Pasojat nuk zgjatën vetëm 6 muaj, por po zgjasin edhe 8
vite. “Triumf të Legalitetit” nuk pati dhe është zor të
ketë, madje ndoshta e padëshirueshme të ketë në formën
klasike. Të mundurit gjatë rebelimit të vitit 1997 e kishin
të drejtën për “Triumf të Legalitetit”, madje patën një
shans jo të vogël në shtator të vitit 1998. Por nuk kishin
qartësinë dhe as forcën e vullnetin e duhur, as organizimin
e duhur. Shkurt, mungonte një prijës si Ahmet Zogu. Edhe
konjuktura ndërkombëtare nuk i favorizonte. 
Tani për çudi për zgjidhje si ajo e 1997 flasin më shumë
ata që bënë trazirat e atëhershme. “Socialistët integrimsa”
po përdorin parullën se pushtetarët nuk largohen nga
pushteti i korruptuar me vullnet dhe me zgjedhje të lira.
Por këtë e thonë ata që nuk kanë asnjë  motiv të vlefshëm
moral e politik për të folur kështu. Nga ana tjetër në
krahun politik që në vitin 1997 legjitimohej për të ndjekur
rrugën e “Triumfit të Legalitetit” kanë shkuar të japin
mend e të marrin flamurin si udhëheqës disa nga ata që 
bënë rebelimin e vitit 1997. Është njësoj sikur eksponentë
të tillë kryesorë të “Revolucionit të qershorit”  të vitit
1924 si Luigj Gurakuqi apo Riza Cerova pak ditë pas
revolucionit të kalonin në anën tjetër e të pretendonin se
bashkë me Zogun do të luftonin për “Triumfin e
Legalitetit”.
Faktorët ndërkombëtarë që sot mund të jenë të gatshëm të
nxisin e të mbështesin imitime të këqija të “Triumfit të
Legalitetit” janë armiqtë më të rrezikshëm të Shqipërisë.
Pra, kur flasim për paralelizmat midis situatave kur
“Triumfoi Legaliteti” në të mirë të Shqipërisë dhe
situatave të sotme që kërkojnë të zbatohen disa nga mësimet
që vijnë nga “Triumfi i Legalitetit” nuk mund të biem në
gabimin që të urojmë përsëritje mekanike, imitime të
verbëra. 
Nuk do të jetë punë e lehtë, as rrugë e shkurtër që mësimet
pozitive nga “Triumfi i Legalitetit” të krijojnë faktorin e
domosdoshëm  për të ndryshuar rrënjësisht gjendjen në
Shqipëri. Iluzionet  paguhen me diziluzione. “Triumfin e
Legalitteuit” e përgatiti dhe e arriti me sukses
realpolitika e Ahmet Zogut, që ishte gjithmonë e vendosur e
llogaritur por larg  aventurizmave politike. Një politikë e
tillë duhet kultivuar dhe shtrirë masivisht në Shqipëri që
të rriten shpresat se ligjshmëria e pushtetit do të bëhet
realitet dhe thelbi i pushtetit do të jetë shtetarizmi
modern. 


24 dhjetor 2004                                            
       Abdi Baleta




GREKËRI NË LIBRIN “HISTORIA E SHQIPËRISË” TË Z. FAVEIRIALIT

(vijon nga numri i kaluar)

E gjithë lufta e grekëve kundër shqiptarëve, që në këtë
vepër është mijëvjeçare, nuk mbështetet në ballafaqime,
qoftë në beteja, qëoftë në pleqërime përfaqësish, në
marrëdhënie të ndryshme etj., por se në pabesinë, në
dredhinë, në mashtrimin dhe në shfrytëzimin e trimërisë,
burrërisë, aftësisë dhe punës së shqiptarëve. Pikërisht,
për këto arsye, autori i “Historisë së Shqipërisë” thotë në
një faqe të librit të tij: “Kryengritja e Aliut i shërbeu
kryengritjes së grekëve dhe se grekët volën frutet e një
lufte ku vetëm shqiptarët e ishujve dhe vllehët e Pindit
derdhën gjakun. Sa iu përket grekëve, u denua t’u krijohej
një shtet për të cilin  nuk shohim as edhe një grek të
vetëm të ketë derdhur gjakun për të.” (fq 407)
Në veprën “Historia e Shqipërisë” të Faveirialit dëshmohen
qysh në lashtësi cilësi të vyeshme të stërgjyshërve të
shqiptarëve, që përfshinin troje amtare sa trefishi i
trojeve greke. Historiani, duke i ballafaquar këto cilësi
midis dy popujve thekson: “Aso kohe Zoti kishte nxjerrë
grekët, popull nga më barbarët dhe më mizorët, pasi ata
ishin më të varfërit dhe më lakmitarët për pasuritë.” (fq.
43) Më tej ai shënon: “Për shkak të vandalizmit të tyre, të
greko-bizantinëve, u shkatërruan monumentet, pothuaj në të
gjithë Gadishullin e Ilirisë.”
Ashtu si Falmerajeri më 1860, ashtu edhe Faveiriali pophon
se politika greke ka synuar gjithnjë të thyejë kulturat
fqinje, të përvetësojë ç’të mundet prej tyre, duke i vënë
emrin grek veprës së huaj dhe të kthente në bizantinizëm
çdo gjë ilire që kishte mbetur nga Roma e lashtë (fq. 35).
Kështu vepruan ata me Lekën e Madh dhe Skënderbeun. Leka i
Madh ka qenë maqedonas, fis shumë i afërt me ilirët, i cili
pas pushtimit të Greqisë krijoi perandorinë e famshme në
Lindje dhe përhapi kulturën e grekëve atje. Historianët
grekë e mohojnë këtë të vërtetë dhe Lekën e bien vetëm
helen. Po kështu kanë vepruar edhe me heroin tonë kombëtar,
Skënderbeun, të cilin për shkak të mbiemrit na e nxjerrin
grek të kulluar. Grekët nuk kanë heronj kombëtar në
luftërat kundër pushtuesve turq të përmasave të Gjergj
Kastriotit. Grekëria çfarë nuk bën, ka përvetësuar me
mashtrime figurat tona.
Autori i “Historisë së shqiptarëve”, Faveiriali, pasqyron
të vërteta të hidhura të ngjarjeve histroike mijëvjeçare
midis grekëve dhe shqiptarëve, në të cilat shpalosen krejt
qartë mashtrimi, hipokrizia, dredhia e pabesia dhe urrejtja
e politikës shtetërore greke ndaj shqiptarëve dhe kur është
e mundur, shkatërrimi i kombit shqiptar. Në veçanti, në
këto ngjarje e rrjedha historike gati vend parësor zë kisha
greke e Kostantinopojës dhe e bijëzave të saj në Greqi.
Gjatë 15 shekujve, nënvizon autori, kisha greke përdori çdo
mjet e mënyrë për t’i shkombëtarizuar shqiptarët, për t’ua
zhdukur besimin katolik e mysliman, ç’kishëroi gjuhën
shqipe dhe e shpalli të paqenë popullin shqiptar. Kur
shqiptarët përballonin turqit me të famshmin Skënderbe,
Jorgos Sfrantes shkruante se shqiptarët janë populli më i
kotë në botë dhe mbi këtë bazë Pukevili i përcakton ata
popull pa vetëdije dhe ndërgjegje. Faveiriali rrëzon me të
dhëna historike e dëshmi të provuara këto trillime dhe i
quan shqiptarët njerëz të mirë.
Ndërkaq, në libër nënvizohet se perandorët bizantinë, gjatë
një mijë vjetëve bënë çfarë kishin në dorë për të copëtuar
e përçarë popullin shqiptar, përdorën çdo mjet e mënyrë që
shqiptarët të mos organizoheshin si etni e territor më vete
dhe kësisoj u shkaktuan dëme shumë të mëdha atyre,
pavarëishst që nuk mundën t’i zhdukin nga faqja e dheut
ata. Ndërkohë që po këta perandorë, i mirëpritën fiset
barbare sllave në shekujt V-VII dhe i ndihmuan ata duke u
dhënë besimin ortodoks, organizimin shtetëror politik,
shkrimin e pjesës të kulturës së vet. Edhe kur sllavët
bullgarë e serbë u bënë shtete të forta me bekimin e papëve
të Romës e të Patriarkanës së Kostantinopojës, dhe kur e
vunë në pyetje qenien e vetë Perandorisë, ata sulmonin e
shkretonin trevat shqiptare. Në këtë mënyrë, shqiptarët
vitet 850 e deri në vitet 1350, duhej të përballonin jo
vetëm sulmet e pushtimit e shtetit bizantin por edhe të
bullgarëve e serbëve. Në këto kushte tejet të rënda,
shqiptarët mundën të mbijetojnë dhe autori sjell fakte e të
dhëna të shumta mbi krijimin e funksionimin e principatave
shqiptare në shekujt XII-XV dhe në veçanti analizon kohën e
Skënderbeut, për të cilin gjykon me realizëm.
Faveiriali, si historian i paanshëm, sjell në veprën e vet
një dokument origjinal të kohës së Lidhjes Shqiptare të
Prizrenit, botuar në gazetën La Turquie, 1888, të Parisit
nga e cila po nënvizojmë disa pjesë, sidomos atë për kishën
greke: “Të ruhemi që të mos biem përsëri në kurthin e
grekëve, mbi të gjitha të klerit grek, pasi ai është në
radhë të parë armiku ynë kryesor. Të këqija më të mëdha
vijnë nga ... strofulla satanike që quhet patriarkati grek
i Kostantinopojës.” Më pas në dokument jepet një pasqyrë
mbi shfrytëzimin e tmerrshëm që u bëhej shqiptarëve nga
shteti e kisha greke: “3000 mësues grekë në Shqipëri e
Maqedoni, me 100 napolona në vit, 3000 nxënës studjojnë në
Athinë për të përhapur helenizmin në Shqipëri e Maqedoni;
2300 prindër të nxënësve që studjojnë në Greqi vizitojnë
Athinën vit për vit dhe shpenzojnë secili 100 napolona,
përfitimet e tjera vijnë nga Sqhipëria (për Greqinë)
100.000 milion franga, përfitime prej gjakut të
shqiptarëve. Në kohë të luftës, miliona e miliona lira janë
dërguar në ndihmë të Greqisë, pa përfshirë mijëra e mijëra
ushtarë që shkuan të vriten për grekët, në Greqi edhe
Krishti përdoret si vrasës.” (fq. 531)
Libri “Historia e Shqipërisë” i Faveirialit ka vlera të
shumëanshme si për kohën kur u shkrua ashtu edhe për ditët
e sotme. Në të jepet një informacion i gjerë mbi fiset
ilire, kulturën e tyre, qytetet, figurat, luftërat dhe
marrëdhëniet me popujt fqinjë. Po kështu, shpaloset koha e
mesjetës dhe ajo më e reja, e viteve 1700-1878. Ndërkohë,
autori cmon edhe vlerat e kulturës kombëtare shqiptare. Në
mënyrë të bindshme, në të përshkruhen edhe marrëdhëniet e
shqipatërve me popujt fqinjë: grekë, serbë, malazezë,
bullgarë e italian. Qëndresa shqiptare ndaj pushtuesve
turq, zë një pjesë të mirë të librit. Duke qenë i paanshëm,
Faveiriali, nuk mund të mos theksonte edhe dobësi të jetës
politike e shoqërore të shqiptarëve, të cilët vinin më
shumë nga pushtuesit, fqinjët dhe Europa, sidomos nga
Italia.
Për shqiptarët që e duan këtë vend, ky libër ka vlera të
rralla sepse na nxit të mos harrojmë veten dhe kulturën
tonë, na i vë në dukje më mirë dukuritë e sotme, në
marrëdhëniet me fqinjët, të cilat kanë vijimësi
mijëvjeçare. Grekëria ose bizantinizmi, si koncepte kanë
një kuptim edhe historik edhe politik. Ato kanë qenë e janë
në themel të gruopeve politike të caktuara greke, të kishës
ortodokse greke, që ashtu si në kohën e Lidhjes Shqiptare
të Prizrenit e më pas punojnë për të ringjallur kohën e
vdekur të Perandorisë Bizantine sidomos në drejtim të
Shqipërisë e të Maqedonisë. Romakët kishin këtë fjalë të
urtë, si bazë në lidhje me grekët: “Graeca fides, nula
fides” dhe shqiptarët: “Mos i zërë besë atij se është
grek.” (fq. 529)
Redaktori Qemal Velia ka kryer jë punë të kënaqshme në
shpjegimin e toponimeve të figurave historike, ngjarjeve
historike dhe të dhënave të tjera që pasqyrohen pjesërisht
ose fare pak në libër.

5.11.2004	Hil Kamani


Zonja Europë, kujdes me Shqipërinë!
Ndigjoni me kujdes
Mbretëreshën e Anglisë dhe ish Presidentin Bill Klinton.

Po e them që në fillim të këtij shkrimi se kur flas për
Shqipërinë kam parasysh edhe Kosovën dhe trojet Shqiptare
në Maqedoni edhe Çamëri.
Tashmë vetë historianët e disa vendeve na kanë thënë qartë
se populli shqiptar që dy mijë vjet më parë e deri në
historinë e ditëve të sotme Europën e ka shpëtuar 3 herë.
Në fillim, në kohën kur po sulmohej Perandoria e Çezarit
historia shkruan qartë se shqiptarët e Ilirisë, të cilët i
thërriti për ndihmë Çezari, ish perandori më me famë i
Perandorisë Romake, shpëtuan Europën Perëndimore siç quhet
sot.
Për herë të dytë e dini mirë se shqiptarët të udhëhequr nga
Gjergj Kastriot Skënderbeu kryetari i Shqipërisë në luftën
kundër Perandorisë Osmane ndaloi Perandorinë Osmane që të
mos vazhdonte më luftën me trojet e Europës. Kjo tashmë nuk
mohohet as nga një historian që merr të shkruajë për
Shqipërinë flas për historiannët e Europës.
Ishte lufta heroike e popullit shqiptar deri në vitin 1912
kur ne fituam Pavarësinë në luftën kundër Perandorisë
Osmane. Ju zotërinj europianë e dini mirë këtë se
perandoria osmane pasi fitoi Shqipëria në luftën
qindravjeçare deri në nëntor të vitit 1912 kundër pushtimit
turk. Perandoria Osmane që i kishte shtirë tmerrin Europës
mori fund, nuk u ngjall më. E dimë mirë se pas luftës Ruso
Turke, Perandoria Osmane pësoi goditjen e parë. Por mos
harroni luftën qindravjeçare të popullit shqiptar kundër
asaj Perandorie deri sa fituam pavarësinë ne shqiptarët.
Por mos harroni se për herë të treta përsëri ne shqiptarët
e shpëtuam Europën nga sundimi komunist. Besoj se ju vjen
turp të mohoni se kur Enver Hoxha, udhëheqësi i  popullit
shqiptar në vitet 1960 e më pas e shkëputi Shqipërinë nga
Traktati i Varshavës dhe pikërisht pas kësaj shkëputjeje
forcat nëndetëse ushtarake ruse u larguan me urdhër të
Enver Hoxhës nga Pashalimani. Ky ishte shpëtimi i tretë që
shqiptarët i bën Europës. Këto janë fakte kokëfortë që nuk
i mohoni dot. Por si ia ka shpërblyer Europa këtë luftë
gjigande për afro dy mijë vjet të shqipëtarëve? Sot Europa
lulëzon e krenohet për zhvillimin e saj. Mirë bëni, ne na
bëhet qejfi që kjo Europë që ne shqiptarët e kemi shpëtuar
tre herë gjatë më shumë se dy mijë vjetë po lulëzon e po
forcohet dita ditës kështu le të vazhdojë në këto shekuj.
Jo më kot një historian i shquar i Europës duke e ditur
historinë mirë ka thënë “Në qoftëse nuk shkruhet mirë
historia e shqiptarëve nuk do të dihet historia e botës.”
Ky është mendimi i këtij historiani të shquar. Por unë e
lidh këtë mendim me kohën kur Çezari i Romës filloi luftën
kundër Perandorisë Ilire dhe në atë kohë mbretëresha e
shquar e Ilirisë, Teuta e këshilloi Çezarin: “Mos i bjer
Perandorisë Ilire se po u shkatërrua Perandoria Ilire
Europa nuk do të ketë kurrë qetësi”. Por Çezari e filloi
krimin e vet, i ra Perandorisë Ilire, por siç thashë më
lart, kur Çezarin e sulmuan, kërkoi ndihmë pikërisht  tek
shqiptarët e Ilirisë dhe historia thotë të vërtetën që
shqipëtarët e Ilirisë e kanë shpëtuar, atë që sot është
Europa  Perëndimore.
Nuk po flas për shkrimet e historianit shqiptar, Çekrezi, i
cili i paraqet pa kufinj shtetet Europiane të disa shekujve
më parë, që sot janë të fuqishëm, si popuj shumë të egër,
shumë barbarë, pa kulturë, shumë larg kulturës dhe
zhvillimit të Perandorisë Ilire. Këtë temë po e lë me kaq
sepse do më fusnit në radhën e dallimeve raciale. Le të
flasin historianët tuaj për këtë çështje, zotërinj të
Europës së sotme. Por me sa shikoj nëpër filma shumë mirë e
paraqesin popullin e vet qindra vjet më parë në luftrat për
liri, si anglezët, gjermanët, francezët, skocezët me ato
veshje me rrobe të shqyera dhe me ato fytyra të parruara
sikur po zbresin nga shpellat. Këtë po e bëni ju vetë,
regjizorët  europianë. Nuk po flas më për këtë. Kujtoni tre
mbretërit më kriminalë të botës: Ivani i Tmerrshëm, Mbreti
i Judës dhe Mbreti i Skocisë. Mirë që kemi bërë këtë
sakrificë mijëravjeçare për Europën, po ju Zotërinj
politikanë që drejtoni politikën e sotme të Europës si ja
keni shpërblyer shqiptarëve këtë nder që ju kemi bërë ne?
Kryetrimi i Shqipërisë, Skënderbeu erdhi deri në Napoli kur
e kërkuat dhe ju çliroi. Por pas vdekjes së Skënderbeut ku
ishin banditët e Europës së asaj kohe? Pse e latë
Shqipërinë? Kujt ia latë Shqipërinë? 
Por le ta lëm këtë periudhë pas legjendarit tonë të madh
shqiptar, Skënderbeut sepse Çezari i Romës pasi shkatërroi
Perandorinë Ilire shkatërroi dhe perandorinë e vetë dhe
shtetet Europiane ishin të gjithë të leosur, por pas kësaj
periudhe kur Shqiptarët e Ilirisë ju shpëtuan ju zonja e
nderuar Europë, filluat të merrni veten.
Por si ja shpërblyhet Shqipërisë? Si ja shpërblyhet
popullit shqiptar, që sakrifikoi veten për Europën? Mos u
përgjigjni ju, po ua them unë, një qytetar shqiptar. Ju
zonja Europë ia shpërblyhet me fëlliqësinë më të madhe, me
poshtërsinë e ndyrsinë më të madhe dhe e vulosët
poshtërsinë e fëlliqësinë tuaj, në konferencën e poshtër të
Londrës në vitin makabër për shqiptarët, që është viti
1913. Aty kancelarët e diplomacisë së ndyrë të Europës
firmosën vendimin e tërbuar antishqiptar, ata kancelarë
Europianë të asaj kohe me duar të përgjakura vendosën që të
ngulet gijotina mbi trupin e Shqipërisë, aty u vendos që të
shqyhet trupi i Shipërisë, aty kriminelët që morën pjesë në
konferencën e poshtër të Londrës vendosën ta coptojnë
Shqipërinë dhe t’i shpërndajnë trojet shqiptare vampirëve,e
gjarpërinjve të Ballkanit ,që edhe sot nuk po ngopen me
gjakun e shqiptarëve që i fali konferenca e poshtër e
Londrës e vitit 1913 dhe ia dha vampirëve e gjarpërinjëve
serbë, malezezë, maqedonas, grekë. Pse kështu Europë? Pse e
bëtë këtë poshtërsi karshi Shqipërisë? Ky ishte shpërblimi
që i dhatë shqiptarëve, që deri më 1913 dy herë ju kishin
shpëtuar?
Shyqyr që më atë konferencë foli për shqiptarët përfaqsuesi
i Austrisë, Italisë dhe ia dimë për nder përfaqësuesit të
Anglisë në atë mbledhje, Eduar Grei, i cili nuk ishte i
kënaqur me këtë vendim dhe e ka lënë fare qartë mendimin e
tij që pas mbledhjes: "Historia do të na ndëshkojë dhe nuk
do të na e fali këtë padrejtësi që po u bëjnë shqiptareve".
Prandaj Zonja Europë e falenderojmë me gjithë shpirt
Mbretëreshën e sotme të Anglisë, e cila ju ka porositur
qartë: "Atë padrejtësi që i kemi bërë Shqipërisë Europa
duhet ta ndreqi sot". Prandaj zotërinj drejtues të
politikës Europiane, Këshilli Europës, Bashkimi Europian,
Romano Prodi e Havjer Solana dhe pasardhësit e tyre
zbatojeni mirë këtë porosi shumë të drejtë e shumë të qartë
të mbretëreshës së Anglisë. Mos harroni Zotërinj të Europës
fjalën e ish presidentit, Bill Klinton që tha kohët e
fundit kur erdhi për vizitë në Kosovë. Ai tha qartë “Kur
studiova historinë e Shqipërisë mora vendimin që trupat
amerikane t’i bashkohen forcave të NATO-s për të përzënë
serbët nga Kosova.” Zonja Europë, mos harroni këto fjalë të
ish presidentit Bill Klinton. Po e them këtë se ne
intelektualët, dhe jemi me mijëra, bashkë me të gjithë
popullin shqiptar po ju ndjekim me shumë kujdes se çfarë po
bëni me Kosovën, me shqiptarët në Maqedoni, me Çamërinë. Po
e stërholloni shumë problemin e pavarësisë së Kosovës, po
përdorni disa shprehje monotone: “Të bëjë mirë reformat,e
tërci e vërci ...”. Por mos harroni për asnjë moment se
përfaqësuesit e huaj që sot drejtojnë Kosovën, as nuk janë
të aftë as nuk do të jënë të aftë sa vetë udhëheqësit
kosovarë të drejtojnë Kosovën. Mos e harroni për asnjë
moment fjalën e udhëheqësit të shquar kosovar, Ibrahim
Rugova dhe të disa politikanëve të drejtë në Europë se
shpallja e pavarësisë së Kosovës është faktori kryesor i
stabilitetit në Ballkan, madje dhe në Europë. Zonja Europë,
binduni se udhëheqësit kosovarë dinë të drejtojnë më mirë
Kosovën se përfaqësuesit që ju dërgoni aty nga vende të
ndryshme të Europës. NATO është e domosdoshme të jetë
prezente sa të krijohet e të marrë forcën ushtria vetëm me
qytetarë të Kosovës. Ne më mirë se disa shtete të Europës
nuk deshën të përzënë Sllobodanin, kriminelin e poshtër
serb nga Kosova. Ne dimë mirë dhe po e ndjekim me lotë ndër
sy se si po hapen dhe ka akoma varre masive me shqiptarë në
tokat serbe. Jemi popull me shumë kulturë dhe trimërinë e
tregojmë shumë mirë kur duhet, por nuk kemi qënë dhe nuk do
të jemi kurrë kriminelë si ish Krajlat e vjetër të serbëve,
si ish kriminelët anti-shqiptarë maqedonas, nuk jemi si
kriminelët grekë, që therën edhe burra edhe gra dhe barqe
grash shqiptare e fëmijë shqiptarë të Çamërisë, nuk jemi si
krimineli i poshtër Sllobodan Millosheviçi. Nuk i harrojmë
këto jo, por po tregojmë përsëri kulturën tonë dhe po ju
themi: Hajde Zonja Europë, zgjidhe shpejt problemin e
shqiptarëve. Unë nuk po lëshoj mllefin tim sot karshi
Konferencës së poshtër të Londrës se i kemi lexuar e
dëgjuar me pushkët tona, me fjalët tona sa poshtërsi ka
bërë Konferenca e Londrës e vitit 1913. Unë këtu po ju
kujtoj vetëm pak vargje të poetit të shquar shqiptar,
Gjergj Fishta, i cili pasi dëgjoi kobin e tmerrshëm
antishqiptar, pasi dëgjoi vendimin e poshtër antishqipatr
të kësaj konference na ka lënë qindra e mijëra vargje
urrejtje për këtë konferencë të poshtër të Londrës, por unë
po ju shkruaj vetëm pak nga këto vargje.

Hej Europë, hej Kurva e motit 
Si i re hasha besës zotit ?
Kështu qenke shenja e qytetnisë.
Me i marrë tokat e Shqipnisë
E me ja dhënë këlyshëve të Rusisë ?!

Pra Gjergj Fishta dhe të gjithë atdhetarët shqiptarë ju
akuzojnë zonja Europë se nuk njifni as Zotin. Ju pret në
besë shqipëtarët, që ju kanë mbrojtur historikisht, por siç
ju thotë Gjergj Fishta ju pret edhe Zotin në besë. Prandaj
po e mbyll këtë artikull përsëri me fjalët që kam vënë në
titullin e këtij shkrimi: Zonja Europë, kujdes me
Shqipërinë! Ndigjoni me kujdes Mbretëreshën e Anglisë dhe
ish  Presidentin Bill Klinton.
Lexoni historianët tuaj seriozë të Europës se çfarë kanë
shkruar për historinë e lavdishme mijëravjeçare të
Shqipërisë e shqiptarëve. Ata historianët tuaj na kanë
ngjitur shumë lartë. Ne kemi qenë dhe jemi popull me
kulturë, mësojeni mirë këtë. Disa shtete të Europës janë
munduar të na përçajnë dhe ne kemi mbetur komb vital e me
kulturë megjithëse na kanë luftuar e pushtuar sepse jemi
vend i bukur dhe i pasur dhe akoma sot na luftoni, na
perçani sepse e keni halë në sy bukurinë, pasurinë dhe
madhështinë e Shqipërisë e të popullit liridashës shqiptar.

                                                           
                                               
                                                           
                                                  Me
respekt
                                                           
                                        Avokat  Bexhet
Agolli
             




PSE JE KAQ ANTIISLAMIST KASTRIOT MYFTARAJ?!

(vijon nga numri i kaluar)

është e drejtë thënia e Baletës se “... Simbolet kombëtare
që të përfaqësojnë e të theksojnë sa më qartë e sa më fort
shkëputjen nga Serbia irrendentizmin shqiptar ...”.
Urrejtja ndaj irredentizmit është tepër e theksuar sidomos
në spektrin e së majtës shqipatre e të së djathtës
majtiste, që është e njësuar me të majtën. Këtu në këtë
frazë nuk kemi asnjë të dhënë se Baleta kërkon të shpallë
“Kosovën Serbi”!
në histori nuk nxënë vend fjalët “në rast se” ose “mundet”.
Ato janë fjalë hipotetike të pabazuara në dokumente të
mirëfillta historike sepse rrjedha e ngjarjeve shkon
gjithmonë kundër andjeve tona e dëshirave tona. Ka fakte e
dokumente autentike, atëhere mund të shpallësh diçka të
vlefshme e jo në tym pa dokumente, pa referime mbështetëse
të mendimeve tuaja, Myftaraj. Nëse do t’i referohesh
Barletit ose Frëngut dhe atyre mijërave jetëshkruesve të
jetës e të veprës së Skënderbeut do të gjesh analogji të
njëjta me fakte të pavërtetuara nga dokumentacioni
historik, por shkrime të kopjuara nga njëri-tjetri duke
përsëritur të njëjtat ngjarje të parathëna nga Marin
Barleti apo Dh. Frëngu apo ndokush tjetër, që ia fusin korr
e mos lidh, duke e bërë të pavërtetën të vërtetë, duke
futur personazhe irreale aspak historike apo ngjarje e
beteja të vogla, duke i stërzmadhuar sikur qimja të bëhet
tra. Të pavërtetat duhen zhdukur nga qarkullimi sepse nuk i
shërbejnë historisë dokumentare. Ju Myftaraj si një
shembëllim i tyre i mirë do të ishte të lexoje punimin e z.
Kristo Frashëri për “Himarën” botuar këto ditë në gazetën
“Korrieri”. Aty do të gjesh diçka me vlerë ku ke mundësi të
mësosh se si bëhet përzgjedhja e dokumenteve historike në
zgjidhjen e ndonjë problemi historik duke shënuar edhe
referencat mbështetëse të studimit në fjalë. Ju myftaraj
shpreheni se: “... Sikur të akuzohet Skënderbeu për
bashkëpunim me serbët sepse strehoi Brankoviçin në Krujë...
ka një kriter realpolitik dhe ky është kush siguron
përfitim nga ky bashkëpunim ...” (Myftaraj). Nuk e di nëse
Skënderbeu ka strehuar të birin e Brankoviçit në Krujë.
Edhe nëse e ka bërë sipas jush e paska bërë për çështje
përfitimi?! Me sa kuptoj kjo thënie është e juaja apo e
ndokujt tjetër. Por se çfarë ka përfituar Skënderbeu nga ky
bashkëpunim, çështja qëndron këtu: A luftoi Skënderbeu në
Kosovë? Nëse ju e pohoni një gjë të tillë ku mbështeteni;
çfarë të dhënash apo dokumente posedoni ju për këtë të
dhënë?! Apo ia futni korr e mos e lidh duke dhënë mendime
të pabaza. Nëse Baleta ka thënë se: “Skënderbeu nuk kishte
asnjë lidhje me Kosovën”, diku është mbështetur për këtë
fakt historik. E thëna e z. Baleta qëndron. Për të
kundërtën e kësaj thënieje ju nuk keni asnjë informacion
për të pranuar tezën tënde. Nuk e di nëse i lexoni artikujt
e “Rimëkëmbjes” ç’ka duket i lexoni së prapthi edhe atë që
është thënë drejt e shtrembëroni sipas qejfit tuaj: Baleta
kërkon që .... të legjitimohet copëtimi territorial
nacional shqiptar në vitin 1913 si i bërë në pajtim me
kufijtë historikë brenda shqiptar ...”. Këto janë fjalët e
z. Baleta apo tuajat të trilluara sipas dëshirës suaj?  Hej
sherro bela, si mund t’i thuash burrit të botës se kërkon
ndarjen e Kosovës apo copëtimin territorial sepse pohohet
se Skënderbeu nuk kishte lidhje me Kosovën e asaj kohe
qoftë në aspektin politik e ekonomik pasi ishin njësi të
shkapërdara?! Skënderbeu nuk zhvilloi asnjë aktivitet
luftarak në këtë krahinë. Atëhere si mund të akuzosh
Baletën se kërkon shkëputjen e Kosovës nga Shqipëria? Është
i vetmi personalitet që mbron me forcën më të madhe
çështjen kombëtare; krijimin e një shteti etnik
gjithëpërfshirës shqiptar. Nuk e di se në cilin shkrim apo
libër të Baletës është pohuar një gjë e tillë: shkëputja e
Kosovës nga Shqipëria Londineze?! Ju i interpretoni frazat
sipas andjes suaj në dobi të tezave tuaja jo ndershmërisht.
Këtë e shprehni me këtë fjali: “... Duke kundërshtuar
vendosjen e shtatores së Skënderbeut me tezën “gjethe fiku”
sikur kërkon që në Kosovë të vihen monumente të atyre që
kanë luftuar për shkëputjen nga Serbia ...”. Ky është një
pohim tepër banal nga ana e K. Myftaraj. Këtu shprehet
qartë urrejtja klasore ndaj nacionalistëve të vërtetë.
Ishin pikërisht këta luftëtarë nacionalistë, patriotë të
flaktë që i vunë gjoksin luftës për çlirim kombëtar. Ishin
bashkëkohësit e Hasan Prishtinës. Kjo ishte kërkesa e
Baletës e letërshkruesit nga Kosova. Një thënie tjetër e
Myftarajt të habit me gjykimin e tij alla majtist: “...
Kosova e shkëputur nga pjesa tjetër e Shqipërisë ka rënë në
duar të Serbisë ...”, çudi. Kosova nuk është çliruar nga
robëria shekyullore, nga turqi apo serbët. Ajo ende sot
pret pavarësinë e saj. Një thënie tjetër ogurzezë e
Myftarajt: “...Kosova e vetme e rrethuar nga vende
armiqësore nuk mund të mbijetojë ...”. Se mos na pyeti kush
ne shqiptarëve në vitin 1913? O i lumi ti! Po ishin fuqitë
europiane more që na bënë këtë gjëmë! Ato donin të ngrinin
klyshtë e Rusisë duke e shkëputur këtë trevë nga trungu
amë. Pikërisht frika e kësaj gjëme u ndodhi shqipatrëve.
Burri i madh i Kosovës, Hasan Prishtina, kërkoi autonomi si
fillesë të krijimit të shtetit shqiptar brenda katër
vilajeteve të banuara nga shqiptarët etnikë. E ju e xeni me
të mdahe se ishin autonomistë. Shpallja e pavarësisë ishte
një fitore e madhe e shqipatrëve, por njëkohësisht edhe një
dhembje e madhe për humbjen e gjysmës së territorit
shqiptar. Gjatë pushtimit turk tokat shqiptare ishin
kompakte. Ishin luftërat e shovinistëve
greko-sllavo-bullgarë që sollën gjëmën tonë. Lakmija ndaj
tokave shqiptare kishte filluar me kohë dhe erdhi me “një
pushtim të butë, të heshtur të tokave shqiptare si rezultat
i dyndjeve masive të popujve sllavë drejt jugut, duke i
populluar me kolonë serbë e duke i bërë fakt të kryer
pushtimin e tokave shqiptare, kur këto dolën shtete të
pavarura. Ju shpreheni gabim kur thoni se: “...Kosova e
rrethuar nga vendet armiqësore...” (Myftaraj) Po shqiptarët
e Kosovës një armik kishin e ai ishte sllavi, ç’ka duket ti
fut edhe shtetin amë si shtet armik?! Është e natyrshme kur
je i pushtuar, kur ende sot vazhdon të jesh i pushtuar e
nuk ke si të zhvillohesh nën një terror të vazhdueshëm.
Sikur të kishim vepruar ashtu siç po veprohet sot me
administrim ndërkombëtar, Kosova do të kishte qenë me kohë
pjesë e pashkëputur e Shqipërisë; po ashtu Maqedonia
Perëndimore, Çamëria, shqiptarët e Malit të Zi.
Ju shpreheni se: “... Shqipëria është një vend i dobët i
pazhvilluar i prirur të bjerë nën dominimin grek sikurse ka
ndodhur aktualisht...”. po më vjen mirë që e paske kuptuar
se Shqipëria është bërë pre e dominimit grek, por ama ky
dominim është rezultat i keqqeverisjes të të dy poleve
politike si nga të majtët ashtu edhe të djathtët. Janë vetë
pushtetarët që po ua dhurojnë pasuritë kombëtare më të
rëndësishme ekonomike, shtetit grek. Janë pikërisht këta që
ndjekin një politikë servile qoftë me grekët qoftë me
serbët. Z. Baleta këtë dukuri e ka luftuar me forcë në
shtypin e tij. Zëri i tij i fuqishëm në mbrojtje të të
drejtave të shqipatrëve është i pandalshëm.
Ju tjerrni e tjerrni fjali e mendime të paqarta, të
pambështetura në fakte se Kosova hynte në përbërjen e
principatës së Kastriotëve apo të dukagjinasve. E përsëris
faktet tregojnë të kundërtën e andjeve tuaja. Është e
natyrshme që Skënderbeu të jetë simbol i qëndresës së madhe
popullore kundër osmanëve e për këtë të gjithë shqiptarët
përkulen ndaj tij me nderim të madh e natyrisht edhe
shqiptarët e Kosovës. E theksoj se ishte e parakohshme
vendosja e shtatores së Skënderbeut. Së pari ju takon
heronjve të asaj treve shqiptare që sakrifikuan gjënë më të
shtrenjtë, jetën e tyre, duke e arritur atë fitore të
sotme, ende gjysmake me shpresën e krijimit të një shteti
të ri shqiptar kosovar e me shpresë për një ribashkim të
shpejtë e të plotë të tokave etnike shqiptare.
Këndvështrimi i dytë është fetar. Ky këndvështrim qëndron
se Skënderbeu quhet si përfaqësues i krishterimit dhe se
Papa i Romës e quajti Kalorësi i Krishtit. Propozimin për
vendosjen e shtatores së Skënderbeut e bëri Partia
Demokristiane e Kosovës. E parë në prizmin politik kjo
kërkesë nuk ka asnjë gjë të keqe. Kërkesa është brenda
kërkesave ligjore e nuk mund t’a mohojë kush. Para se të
fillojmë të shfaqim mendimet e shprehura në shtyp gjatë
ditëve të tranzicionit këtu në Shqipëri, ndoshta edhe në
Kosovë, është fillesa e një dukurie që bie në sy menjëherë
ajo e denigrimit të vlerave më të çmuara të Islamit në
Shqipëri. Një dukuri që më ka bërë përshtypje, botimi në
shtyp i disa shkrimeve rreth figurës së Heroit tonë
Kombëtar, Skënderbeut. Gjithësecili autor jepte mendimet e
veta rreth kësaj figure madhore aq enigmatike. Në shtypine 
përditshëm sidomos nga “Shqipëria Etnike” filloi një
fushatë tejet denigruese për elementin religjoz musliman
shqiptar dhe figurave të njohura Naimit, Oso Kukës etj.,
etj., të futjes së thumbave të hidhura nëpër rreshta, të
mbivlerëismit të epokës së Skënderbeut, të rolit të tij në
thyerjen e hordhive turke, jo si mbrotjës i atdheut por si
kalorës i Krishtit, të mbiçmimit të kësaj figure madhore në
mbrojtje të krishterimit. Kulmi arriti në botimin e
dhjetëra artikujve nga Dr. Aurel Plasari mbi bëmat si
kalorës i krishterimitqë gjithë veprimatrinë e tij e kishte
të lidhur me krishterimin e se mbi atdheun ishte feja.
Madje është propozuar të bëhet beatifikimi i tij si figurë
shenjtore e krishterë, që në Krujën plotësisht muslimane të
ndërtohej një kapele e krishterë ku të priteshin dhe të
përcilleshin miqtë e shumtë të Shqipërisë nën hymnin e
muzikës kishtare e ceremonive fetare. Puna arriti aty sa të
fyheshin ndjenjat kombëtare të myslimanëve shqiptarë nga
gazetarë të tipit Piro Misha e me përhapjen e fletushkave
antimyslimane në Shqipëri e Kosovë, ku bëhej haptazi
thirrje për një konvertim të plotë të myslimanëve në të
krishterë; etiketimin e tyre me fjalën përbuzëze “turq”; se
nuk kanë vend këtu se janë pjesë e pjellës së haremeve
turke e se Shqipëria për të hyrë në Europë duhet patjetër
të tjetërsohej nga religjoni islam në religjonin e
krishterë. Kësaj furi iu gjegj edhe shkrimtari i mirënjohur
Ismail Kadare, gazetarët Misha e Balliu duke krijuar një
lloj trysnie çoroditëse ndaj elementit religjioz islam
shqiptar të krijimit të një klimetepër përbuzëze ndaj
donatorëve të vendeve të lindjes që kishin ardhur këtu për
të ndihmuar në rimëkëmbjen e fesë islame e kjo në njëfarë
mënyre u përkrah edhe nga vetë institucionet shtetërore, të
cilat filluan survejimin e tyre si element terroristë duke
i dëbuar nga vendi ynë, duke krijuar një psikozë përbuzëse
ndaj tyre. Ndërsa një reklamim i bujshëm iu bë misionarëve
të krishterë duke bërë dallime të theksuara mes donatorëve
të vendeve të Lindjes dhe të Perëndimit. Këto të fundit
shiheshin me më përparësi me pritje tepër miqësore. Jo
vetëm kaq. Filloi një fushatë rehabilitimi të elementit që
kishte punuar në dëm të çështjes kombëtare qoftë laikë
qoftë fetarë e si figurë qendrore dilte figura e Heroit
Kombëtar Skënderbeut si një kalorës i Krishtit, duke ia
theksuar e mëshuar më tepër anën fetare të Heroit në luftën
ndaj të pafeve turq (muslimanëve shqiptarë) sepse vetëm ato
që kishin emrin arbëreshë (të krishterë) ishin patriotë të
ndershëm e duke qesëndisur siç e thashë më sipër figurat
intelektuale muslimane. Fillo përçimi i fjalës shqipe
“kombëtare” si fjalë turkedhe zëvendësimi i saj me fjalën
“nacion”. Me ç’u kuptua që të gjithë këta artikuj kishin
gati gati të njëjtën ide, të njëjtën renditje problematike,
kishin një program të mirëoganizuar, që i detyroi
publicistët myslimanë të përballeshin me to. Pikërisht në
atë kohë u bë edhe kërkesa për vendosjen e shtatores së
Skënderbeut në Prishtinë. Atëhere doli vetiu dhe reagimi i
publicistit, z. Baleta, si dhe e letërshkruesit nga Kosova,
i cili ishte indinuar jo pse vendosej shtatorja e
Skënderbeut, por ajo po vendosej si shtatorja e një të
krishteri, të një kalorësi të Kryqit kundër Islamit. Shtypi
e kishte kthyer kokëposhtë Skënderbeun jo si hero kombëtar
me atributet e nderimet që të jep populli shqiptar pa
dallim feje e si atdhetar, por se busti do t’u thoshte
kosovarëve: “… Kthehuni në gjirin tonë në gjirin e të
parëve tuaj të krishterë …”. E për ta vërtetuar këtë të
vërtetë që nuk ka koment, është thënia e Myftarajt qartazi,
atë thirrje për konvertim, që misionarët e krishterë e
kishin përdorur në pamfletet e tyre. Tani kjo thirrje
shfaqet haptazi në shkrimin me titull: “Islamofobia dhe
fundamentalizmi në Shqipëri”. Ndër të tjera citon: “…Në
këto rrethana e vetmja alternativë për të zhdukur rrezikun
ekzistencial në të cilin gjenden shqiptarët myslimanë në të
dy anët e kufirit është që shqiptarët myslimanë të bëhen
pjesë e perëndimit së pari kulturalisht, duke ndryshuar
identitetin e tyre religjioz dhe duke u rikthyer në fenë e
të parëve, krishterimin perëndimor, që sot për shumë arsye
duhet të jetë protestantizmi i riteve që më së shumti
praktikohen në SHBA, që është aleati i madh i shqiptarëve…”
(Kastriot Myftaraj, “TemA”, dt. 5-6 dhjetor 2004).
Të gjitha këto shkrime nuk i drejtohen publicistit A.
Baleta, por mbarë kombit shqiptar dhe myslimanëve në të
gjitha trojet shqiptare. Kjo nuk do koment. Megjithëkëtë
kosovarët e kaluan në heshtje këtë sfidë me një tolerancë
për t’u marrë shembull për shumë popuj që elementi
provokativ deshën t’ua bënin. E vendos në piedestal heroin
tonë kombëtar, Skënderbeun, duke vënë në plan të dytë
figurat më madhore të popullit tonë Hasan Prishtinën, Adem
Jasharin, udhëheqësit kryesorë të Lidhjes së Prizrenit. Në
këtë dekor futet edhe Kastriot Myftaraj duke i shërbyer më
së miri kësaj histerie antiislame me artikuj të tillë
denigrues. Reagova ndaj jush e ndaj disa tezave
antikombëtare të shprehura nga ju, të mos sqarimit të
thënieve përmes dokumentave historike, të atyre fjalëve që
të bëjnë mendjen lëmsh e li ku brenda ka vetëm kashtë që
sjell vetëm çoroditje e zemërim sepse mundohesh përmes
lojes së fjalëve të jesh i bindshëm para lexuesit, i cili
në të vërtetë nuk të kupton, me ato thurje intriguese të
fjalive të lëshuara kuturu. Mesa kuptohet mundohesh të
njollosësh figurat e shquara nacionaliste të mirënjohura të
fundshekullit 19 e 20 përmes thënieve të pavërteta e të
padokumentuara gjëkundi. Mundohesh t’i dëmtosh e t’i
kanalizosh në atë hullinë e andjeve të tua qoftë edhe të
“sektit misterioz” ku ti je anëtar i devotshëm në
deformimin e të dhënave. Mundohesh të fusësh farën e
përçarjes fetare, të mohimit të ideve nacionaliste, të
nënçmimit të figurave historike. Nuk u besova syve kur
dallova fraza e ide të njëjta e përgjasime të habitshme në
mënyrën e të shkruarit. Të njëjtat fraza e fjali, gati i
njëjti stil shprehës, i njëjti zhargon në thurjen e fjalisë
me atë të disa gazetarëve e publicistëve të njohur
antiislam. Deformimi është një e keqe e madhe, por
provokimi është diçka që nuk kapërdihet kollaj e aq më pak
nga lexuesit intelektualë muslimanë, pse jo edhe të
krishterë të ndershëm. Fletorja “TemA” si dhe punonjësit e
saj e kryeredaktori duhegt të jenë të vëmendshëm ndaj një
dukurie të tillë përçarëse nëse nuk dëshriojnë të bëhen
bashkëpunëtorë të përçarjes fetare në mabrë arealin
shqiptar. Liria e fjalës ka një kufi e nuk duhet
shpërdoruar. Plaga që maiset e maiset shpërthen qelb dhe
pasojat e kësaj të keqeje vështirë se shërohen. Fajtorin e
kemi midis nesh.


Shkodër, 10.12.2004					Nuh Topçia





U MBYLL EDHE NJË VIT DËSHTIMI DHE TRISHTIMI


Është e kotë të përpiqesh të bëhesh optimist me zor kur
zhvillimet në jetën politike dhe shoqërore, në përballimin
e halleve shtetërore dhe kombëtare shqiptare janë të
mbingarkuara me dështime që ngjallin trishtime.
Si të mos ndjeshë trishtim kur imazhet e veprimtarive
politike të fundvitit 2004, si nga fusha e politikës së
brendshme ashtu dhe nga fusha e politikës së jashtëme të
shtetit shqiptar, janë tejet dëshpëruese e poshtëruese. 
Si imazh trishtues i fundvitit do të na mbetet një sallë e
parlamentit ku shaheshin rrugaçërisht deputetët gjatë
debateve për buxhetin, ku dështonin partitë në punën për të
miratuar një hartë zgjedhore, ku politikanët akuzonin njëri
tjetrin se nuk donin zgjedhje të lira. 
Nuk mund të shlyhen nga kujtesa pamjet e skenave të
neveritëshme kur në sallën e parlamentit u përlanë me llafe
ish-presidenti dhe kryetari i tanishëm i PD-së, Sali
Berisha me ministrin socialist Anastas Angjeli, si të ishin
xhambazë kuajsh në një panair matrapazësh. Nuk e kuptuam se
çfarë deshi të thoshte Berisha kur kujtonte “pushkën e
fytyrës së zezë të Angjelit”, as cili ishte kuptimi i asaj
të sharës dialektore që përdori Angjeli ndaj Berishës:
“skupidh”. 
Nuk do të shlyhen nga kujtesa as skenat e shkëmbimit të
batutave të shpëlara midis Sali Berishës e Fatos Nanos, kur
kot së koti e pësoi dhe fituesja e festivalit të kaluar
europian të këngës, Ruslana nga Ukraina, e cila u përgojua
sepse politikanët sharamanë të Shqipërisë janë në krizë për
të gjetur elemente krahasimi. 
Sikur të mos mjaftonin  ironitë zevzeke të Berishës e të
Nanos në këtë lojë “batutash” tentoi të bëhej ortak dhe
Bamir Topi i PD-së që “talli” Nanon se e dashka integrimin
europian me pamjen e Ruslanës (domethënë me modelin e
Ukrahinës). Si duket Bamirit integrimi europian i pëlqen
vetem me pamjen e Doris Pakut, kur vishet me streçe dhe të
Oriana Falaçit, kur turfullon kundër myslimanizmit!
Do të na mbetet në kujtesë pamja e kryebashkiakut gjatosh
të Tiranës, që gjatë ceremonisë së përurimit të një çadre
të stërmadhe të re për cirkun e kalamajve të kryeqytetit i
nisi i pari numrat zbavitës për të pranishmit me fjalët
tallëse se cirku në fakt është transferuar në sallën e
parlamentit. Kështu flet pushtetari lokal për legjislativin
qendror! Zhgënjim e trishtim njëherësh për degradimin e
prestigjit të pushtetit! 
Do të na mbeten në kujtesë ato pamjet kur një president,
Moisiu dhe një ish-president, Meidani shkuan të lezetonin
pak një ceremoni për fëmijët pa përkrahje, por këtyre
reklamave u ka dalë lezeti me kohë. Moisiu mblodhi disa
fëmijë t’i përkëdhelte edhe në pallatin e tij presidencial.
E ruajti të paktën një traditë që ka nisur qysh nga
vendosja e pushtetit të Enverit, shumë dekada më parë.
Mirëpo edhe kësaj sikur i ka ikur lezeti që kishte në
fillimin e pushtetit enverist.
E reja në prag të krishtlindjeve të vitit 2004 dhe në
vigjilje të vitit të ri 2005, pra të vitit zgjedhor që po
vjen, ishte ajo ceremonia gëzimdhënëse që e organizoi 
kryeministri Nano, jo më për fëmijë të vegjël pa
mbështetje, siç bënë Moisiu e Meidani, por për “ fëmijë të
rritur”, pensionistë që kanë të drejtën të votojnë. Nuk do
të na largohen nga kujtesa pamjet e atyre “skenave
luftarake” kur të moshuarit lanin shpejt e shpejt hesapet
me tryezat e mbushura me barishte, salçiçe e kuleçë që
kishte shtruar Nano për ta, që të festonin si asnjëherë
tjetër dhe pastaj të jepnin deklarata para kamerave e
mikrofonëve të kanaleve televizie për kujdesin atëror që po
tregonte sivjet “babai i qeverisjes socialiste, Nano” për
gjyshërit që kanë qeverisur e punuar për të mirën e
pushtetit socialist të vjetër e të ri. 
Gjithë pensionistët me vendim të qeverisë së Nanos
përfituan nga një gjysëm gjeli deti shpërblim dhe një
premtim se kjo praktikë do të vzhdojë dhe vitet e ardhshme,
kuptohet në rast se Fatosi mbetet në pushtet, se po erdhi
Berisha do të ketë “rritje rrogash”, por jo gjysma gjeli
deti për pensionistët.
Këtë fundviti Berisha nuk kishte fonde për të bërë dhurata
për kalamajt si Moisiu e për pensionistët si Nano. Kuptohet
PD është në opozitë dhe fondet që siguron andej këndej i
duhen për fushatën zgjedhore që po vjen. Por ama as ai nuk
mund të linte popullin pa një bekim politik në prag të
Krishtlindjeve e pa një premtin demagogjik për vitin e ri.
Berisha të vetët i gëzoi me “llogje Kavaje”. Shkoi e bëri
një miting të madh me kavajsit. Bërtiti edhe një herë me sa
fuqi ka kundër diktaturës komuniste që është rrëzuar para
13 vitesh dhe bëri dhuratën më të madhe të fundvitit duke
shpallur nga Kavaja  fillimin e “Ditëve të shpresës”. 
Këto “Ditët e shpresës” aguan në Kavajë e në Shkodër gati
15 vite më parë, kur nisi lëvizja për të shembur diktaturën
komuniste. Pas atyre “Diëtve të shpresës”  mbërritën shpejt
“ditët e pushtetit të Berishës”, që u shemb po shpejt duke
vrarë ato ditë shprese. Tani përsëri parulla është “të
nisim ditët e shpresës”, se kështu e thotë dhe fjala
filozofike: “shpresa vdes e fundit”. 
Kanë ndjerë gëzim apo trishtim kavajsit kur dëgjonin
britmat e Saliut për “Ditët e shpresës” do ta shohim kur të
vinë votimet. Po të mos harrojmë se ndërkohë  shqiptarëve
Berisha u premton edhe edhe një “derrkuc politik” për vitin
e ri “Nano në pension”. Në fillim të vitit 2004 kishte
parrullën “Nano, ik” dhe premtimin le(h)sist “Nanon nuk e
gjen shtatori në kryeministri”. Nanon në atë karrige e
gjeti dhe viti i ri. Tani premtimi është më modest, por nuk
e dimë a është më realist “Nano, në pension”. 
Kujdesi që filloi të tregonte papritmas Nano për
pensionistët mund të merret si njëfarë pranimi prej tij se
po përgatitet të dalë në pension. Shembulli i Nastazes në
Rumani ndoshta i ka kujtuar se është mirë ta marrë parasysh
edhe mundësinë e pensionimit politik. Por nuk ka ende
garanci se Nano nuk do ta bëjë gabimin në llogari që bëri
Berisha, kur homologu i tij bullgar u largua pa zhurmë nga
posti para disa vitesh dhe Berisha refuzoi të merrte si
duhej mesazhin që përbënte kjo ngjarje edhe për Shqipërinë.
Por as nuk është e sigurt se Nano do të vihet në një dilemë
të tillë, sepse ka ende pozita të forta.
Zhgënjim e trishtim ndjen njeriu kur viti zgjedhor po
fillon me sherr zgjedhor. Është trishtim që edhe ditën e
Krishtlindjeve më 25 dhjetor në gazetat shqiptare të lexosh
tituj “Paralajmërimi i OSBE-së: po s’u arrit reforma, po u
cënua vota, ka trazira”. Me të tilla fjalë gazeta
berishiane “55” u ka përcjellë shqiptarëve kërcënime të
vjetëruara si urim politik për ditën Krishtlindjeve. Kjo
gazetë e do ende politikën shqiptare të mbërthyer në
kornizën e “amanetit të ish-ambasadorit Liponen”, kur la
postin e përfaqësuesit të OSBE-së në Shqipëri. Kurse një
tjetër gazetë berishiane “TemA” urimet për vitin e ri
zëvendëson me propagandë të verdhë sipas modelit ukrahinas.
Propagandë ndjellakeqe në prag festash. Dështim i
politikës. Trishtim për qytetarët.
Po kaq dëshpëruese janë edhe deklaratat e ambasadorëve të
huaj, që dalin vend e pa vend para kamerave televizive dhe
paralajmërojnë “ose zgjedhje të lira, ose trazira”. Por nuk
dimë ende se çfarë janë të gatshëm të quajnë ata zgjedhje
të lira. Ata sikur duan të na bindin se diku ka plane që në
Shqipëri të ketë vërtetë trazira vitin që vjen. “Nuk ka
bisedime me BE-në pa zgjedhje të lira,” na çojnë pa pushim
habere teknokratët e Brukselit. Duket sikur të gjithë janë
mobilizuar që në Shqipëri vërtetë të mos ketë zgjedhje të
lira, sepse nuk ka dëshirë në Europë që Shqipërisë t’i
jepet dora për të shkuar drejt Europës.
Sikur të kishin pak mend në vendin ku duhet t’i kenë
pushtetarët e politikanët tanë duhej ta kishin kuptuar këtë
lojë. Sikur të kishin pak vullnet të mirë për të mos u bërë
pjesë e kësaj loje do ta kishin rregulluar shumë lehtë atë
punën e mbajtjes së zgjedhjeve të lira për të mos lënë
pretekste që të spekulojnë të huajt, për të mos e shtruar
në Shqipërinë e vitit 2005 dilemën gjeorgjiane të fillimit
të vitit 2004 “Shevarnaxe apo Skakashvili?”, apo dilemën
ukrahinase “Jushenko apo Janukoviçi?”. Mirëpo politikanëve
shqiptarë u ka pëlqyer më shumë të shohin veten në rolin e
këtyre personazheve të rrëmujave politike në Gjeorgji dhe
Ukrahinë se të luajnë rolin që u takon 14 vjet pas fillimit
të “ditëve të shpresës”, kur u rrëzua diktatura komuniste.
Në kohën kur Gjeorgjia apo Ukrahina  po bëjnë përpjekje të
dhimbshme për të nisur atë proces që në Shqipëri u bë në
fillim të viteve 1990 politikanët e Shqipërisë turren drejt
pikës së fillimit. Është dështim që sjell dëshpërim në
politikën shqiptare.
Dhe si për t’i bërë edhe më të dhimbshme këto skena
dështimi e zhgënjnimi, për t’i dhënë ngjyrime të theksuara
trishtimit, diplomacia shqiptare e mbyll vitin e saj në
politikën e jashtme me pranimin e një ofensive diplomatike
sllave, ruso-serbe në kryeqytetin shqiptar. Pse duhej vallë
që viti diplomatik për shqiptarët të mbyllej me hijen e
rëndë të ministrit të jashtëm rus Llavrov dhe të ministrit
të jashtën serb, Vuk Drashkoviç në Tiranë? Të paktën
qeveritarët tanë të na kishin lënë t’i festonim
Krishtlindjet e festat e fundit të vitit pa dyshimet e
dilemat se çfarë deshën këta të dy në Tiranë në fund të
vitit.
Ta mbyllësh vitin diplomatik me pamjet fodulle të Vuk
Drashkoviçit kur bënte në ekranin e TV “Klan” propagandë
cinike shovinsite serbomadhe para një gazetari shqiptar
gati të hipnotizuar prej tij, Blendi Fevziut, është një
shenjë ndjellakeqe, është një episod trishtues në prag të
festave të fundivitit. Ministri i jashtëm Kastriot Islami
nuk duhej t’u bënte shqiptarëve kësi dhurate diplomatike
për vitin e ri 2005 se mjaft ishin ato dhuratata trishtuese
që bënë Nano, Berisha, Meta, Rama e partitë e tyre. Islami
më mirë të kishte sqaruar shqiptarët se si është puna e
asaj marrëveshjes së vitit 1998 për ta shkruar historinë e
Shqipërisë si duan grekët, të cilën ministri i (ç)arsimit,
Luan Memushi, paska vendosur që ta zbatojë sepse si duket
është e vetmja mënyrë që të mbajë postin që ka pas
dështimeve të shumta dhe kritikave të panumërta që i janë
bërë. 

27 dhjetor 2004                                            
         Abdi Baleta



Berishizmi eshte baraz neokomunizem. Duke shfletuar neper
libra per historite boterore mbi kombet dhe njerezimin, te
terheq vemendjen qe; Qysh ne fillim pronaret erinje
kerkonin te mbronin pronen e tyre te bere me aq mund e me
djers nga grabitesit 
Atehere lindi domosdoshmeria e ruajtes se prones. Kush
ishte ky ruajtes? Shteti, te cilet pronaret e ruajten kete
institucion si gjene me te shtrejte te kombit te tyre. Jeta
vazhdoi, u 
krijuan grupe te ndryshme ne konflikt me njera tjetren te
cilat u quajten parti,por kur vinte puna per interesa te
medha kombetare, ato beheshin nje. Ndersa ketu shteti eshte
uzurpuar nga jo shqipetaret dhe ndodh krejte e kunderta me
cka thame me lart.
A edi valle berishizmi se ne perfundimet eluftrave te medha
shtetet pjesemarse kane firmosur traktatet ne interes te
tyre? A edi valle berishizmi qe trojet ETNIKE Shqipetare
jane vene ne ankand dhe shqipetaret sjane pyetur fare? Po
berishizmi sa ka ndikuar per mbrojtjen e tyre? Berishizmi
eshte fund e krye Bizantin dhe sllavizem.Z. Bucpapa kerkon
te sjelle frymen e bizantinizmit ne Shqiperi, ne vend qe te
bashkohet me nacionalizmin Shqipetare e ta shporre kete
fryme te keqe shekullore.Lufta dyte Boterore dalloje dhe
ndarjen e sistemeve e cila ndikoje dhe ne Shqiperi. Lufta e
dyte Boterore egjeti Shqiperine pothjuaj pa shtet, kjo
ndikoje ne krijimin edy klasave kryesore ne politiken
shqipetare te cilat do te quhen qe te dyja
kolaboracionaliste, njera ne mbeshtetje te perendimit dhe
tjetra ne mbeshtetje te lindjes. Po cila valle nga keto dy
klasa ishin ne interes te kombit Shqipetare? Ne ditet e
sotme gjykimi eshte shume i thjeshte. Klasa politike qe
mbeshteti lindjen u quajte komunizem, ndersa klasa tjeter u
quajte tradhetare qe mbeshteten perendimin me
emertimin[Kolaboracionaliste]  harruan se edhe vete ishin 
emertuar te tille. Komunistet erdhen si clirimtare te
vendit, por nuk ishte ashtu, ato, dikush me dashje, dikush
pa dashje erdhen si pushtues, sepse perfaqesonin sllavizmin
Rus d m th B.S. Tani te gjith ata ish komunista ekane me se
te kjarte se cfare demi te pa riparueshem i sollen
Shqiperise. Mos rimekembien e Shqiperise dhe korrupsionin e
qeverive me te dopta qe ka pare historia e Shqiperise nder
shekuj. Shqiperia dhe shqipetaret, qyteterimi dhe kultura e
tyre ka qene perendimore dhe prandaj ajo klasa tjeter qe u
quajte tradhetare mbeshteti qyteterimin Gjerman dhe
kulturen e saje.
Berishizmi, as qe behet fjale te krahasohet me Zogizmin e
jo me me nacionalizmin Shqipetare. Me mbetet ti them Z.
Bucpapa qe vetem nacionalizmi i cdo kombi te vet shpeton
popullin evet, pervec nacionalshovinizmave si “
sllavogreqia”

Frederik Ruco 12. 12, 2004




		
__________________________________ 
Do you Yahoo!? 
The all-new My Yahoo! - What will yours do?
http://my.yahoo.com 


------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Make a clean sweep of pop-up ads. Yahoo! Companion Toolbar.
Now with Pop-Up Blocker. Get it for free!
http://us.click.yahoo.com/L5YrjA/eSIIAA/yQLSAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/
 

Gëzuar

Do you Yahoo!?
The all-new My Yahoo!

I'm interested in you! Drop me a line!

...View sexy pics and profiles; Join sexy live chat; Find your
perfect date; JOIN FOR FREE...

http://www.fitclub.visit.ws
http://here.ws/fitclub/

------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
Make a clean sweep of pop-up ads. Yahoo! Companion Toolbar.
Now with Pop-Up Blocker. Get it for free!
http://us.click.yahoo.com/L5YrjA/eSIIAA/yQLSAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/

Nje shqiptar ne Amerike 104 vjecar duket si ri

Ne Cikago u shfaqe me sukses te plote komedia "Llotaria Amerikane"

Nje shqiptar ne Sudei zgjidhet drejtor i Tetarit Gottsunda ne Uppsala

Re: