Arben Nelku | 16 Oct 16:43 2004
Picon

Western Oil Cartel Nuked in Taba Hilton

Western Oil Cartel Nuked in Taba Hilton
For years Taba has been used by western intelligence agencies as the 'New Beirut', a convenient and apparently neutral venue where terrorists employed by the Mossad and CIA could plan covert ops against the oil-rich nations of the Middle East. But these agencies went a giant step too far when they invited Yukos executives down from Moscow, in a bid to add Russia to their hit list
 
Copyright Joe Vialls, 13 October 2004
 
 
We gratefully accept credit cards here:
Anyone who has ever studied the Alfred P. Murrah building in Oklahoma, will notice very obvious similarities with the Taba Hilton Hotel in Egypt. A hypersonic blast wave has neatly removed the entire face of the building, and four days later on 11 October 2004 the ABC reported, "Israeli and Egyptian rescue workers ended their mission at the Taba Hilton bombing after they failed to recover the bodies." Only critical nuclear weapons can generate the massive temperatures and pressures needed to instantly transform 16 missing humans into invisible heat and light.
 
This shot provides stark evidence of the size of the Taba crater. Note the
lower legs of the rescue workers standing on the crater rim at top-right.
            With oil prices currently bouncing around above an unprecedented US$50.00 per barrel, it is becoming increasingly obvious to most Americans that the illegal invasion of Iraq is primarily to blame for this disaster. Contemptuously brushing aside blatant disinformation including 'Peak Oil' and 'China's suddenly increased petroleum needs', many are now peering behind the veil and realizing that none of these new factors existed before Wall Street ordered the wanton sacrifice of U.S. troops, during and after the catastrophic invasion of Iraq.
            If  the people of Iraq had been left alone to go about their own sovereign business unhindered by war criminals from the Western Hemisphere, two millions barrels of Iraqi oil would still be flowing every day, and global oil prices would today be hovering around US$24.00 to US$26.00 per barrel. But with the Iraq oil distribution pipeline grid now in flaming ruins, the rest of the oil producing world is being asked to take up the slack to provide for America's ever-increasing oil gluttony, and to cover up Wall Street's obvious negligence and guilt.
            Technically speaking the rest of the world could take up the slack if everyone including Russia and Iran pulled together, thereby pumping enough oil to enable the Zionist Cabal in New York to refuel its flagging American imperial war machine, in order to then attack Iran and possibly Russia as well. Now ask yourself, if you were an Iranian or a Russian, would you rush to increase your oil pumping rates to maximum in order to assist the 'New World Order' drive Abrams tanks across your own sovereign borders, in order to abuse and murder your own unarmed wives and children? Oh, you would not do so? Good! Welcome back to the real world
Vitore Stefa-Leka | 17 Oct 20:09 2004
Picon

Korçarët e Bukureshtit: Thanas Kristo Rrëmbeci

 

Korçarët e Bukureshtit: Thanas Kristo Rëmbeci

 

Shqiptar i kulluar dhe patriot i dëshmuar

 

            rXha Nasi na flet për vizitën e Alfred Mojsiut në Bukuresht, për prejardhjen e Nikolla Jorgës, të parët e të cilit vijnë nga malet e Shqipërisë, për respektin e Emineskut ndaj gjuhës shqipe, për korrespondencën me Zija Shkodrën, për shqiptarët e mbetur në front, si dhe për Afrim Zhitinë dhe Fahri Fazliun, dëshmorët e Kosovës me të cilët mbante korrespondencë, ata që para se ta dhurojnë gjakun e shenjtë në themelet e lirisë, vinin nga Prishtina në Bukuresht, dhe prej këtu, shkonin në Konstancë. Është njëri nga bijtë e rilindasve tanë. Edhepse i lindur njëmijë km. larg Shqipërisë , e tja e tij për ta njohur gjeografinë e atdheut, historinë, gjuhën, traditat dhe kulturën shqiptare, është e jashtëzakonishme. Nuk e njeh gënjeshtrën, s’ e duron padrejtësinë, e urren hipokrizinë. Me një fjalë, është shqiptar i kulluar dhe patriot i dëshmuar. E impresionojnë arbëreshët e Italisë, bota katolike shqiptare, atdhetarizmi i shqiptarëve të Amerikës, mençuria e Fishtës  që e qortonte Europën, për coptimin e truallit shqiptar. Ëndërron për pavarësinë e Kosovës dhe Bashkimin e Madh Kombëtar, ide të cilën rumunët e kanë konkretizuar, qysh në dhjetor të vitit 1918. Garancë për këtë, sipas tij, janë komuniteti ndërkombëtar, Amerika dhe NATO, aleatë të mirëfilltë të shqiptarëve, ata që ia futën Milosheviqit, të dy këmbët në një këpucë.

 

 

 

(Shkruan: Baki Ymeri, Bukuresht)

 

 

Një familje shqiptare me tradita të lashta të atdhedashurisë

 

Thanas Kristo Rëmbeci është i biri i Dhimitër Kristeskut, ky i fundit, tregtar dhe patriot i Rilindjes. Edhepse merrej me tregti, Dhimitri shkruante vjersha, botonte artikuj, bashkëpunonte me Shqipërinë e Re, dhe me rilindasit tanë. I ishte njëri nga rilindasit e fundit të Bukureshtit. Thanasi u lind në Bukuresht, para 83 vitesh (22 tetor 1922). E përjeton pleqërinë e bardhë, sëbashku me Dhorkën e tij, në një lagjë periferike bukureshtare, me dashurinë ndaj atdheut në zemër. E flet shqipen, ngase u lind në një familje me tradita të larta të atdhedashurisë. Në gjirin e tij familjar, vjente shpesh edhe bilbili i Drenovës: Asdreni. Xha Nasi e ka kultivuar shqiptarizmin në të gjitha pikëshikimet. E ka ndihmuar Arkivin Shtetëror të Tiranës me vlera kombëtare, e ka afirmuar Shqipërinë, edhe në Amerikë. U shkollua, deri në shkallën më të lartë, në nga Bukuresht dhe Vjenë. Përveç shqipes e rumanishtes, e flet me modesti, italishten, frëngjishten dhe gjermanishten. Është inzhenier dhe ekonomist i pensionuar, ish-funksionar i institucioneve të larta të kontrollit bankar dhe finansiar në Rumani. Jeton në afërsi të Bëneasës, atje ku delnin shqiptarët në piknik, në kohën kur Bukureshti konsiderohej si kryeqendra e Shqipërisë së mërguar.

            Propozimi për ndriçimin e figurës tij, vjen nga ana e një korçari: Eno Koço, Artist i Merituar. Modestia e tij është e jashtëzakonshme. Respekti i tij ndaj shqiptarëve dhe Shqipërisë, është një respekt i shenjtë. Ndoqi shembujt e shenjtë, rilindasve tanë. Për mos mbetur kthetrat e asimi limit, shkon Tiranë, dhe martohet me një korçare. Kështu pat vepruar, edhe i ati i tij, edhe xhaxhallarët. Jetuan Rumani, dhe u martuan me shqiptare. Modestia e zonjës tij, është poashtu e jashtëzakonshme. Dhorka Dish nica Kristesku, e lindur gjirin e një familjeje patriote, është mjeke përnga profesioni. Përmallimi i saj ndaj Korçës dhe Tiranës, është i hatashëm. Merre me mend, edhe pleqërinë e tyre respektuar, përmes ndihmës bujare dr. Stefan Pingulit, shkonin ta shohin Shqipërinë. Rrinin atje nga një muaj, dhe ktheheshin përlindur Bukuresht.

 

Mik i ngushtë i një varg personalitetesh shqiptare

 

Familja Kristesku është e njohur përnga traditat e kultivimit atdhedashurisë. E respektojnë kombin dhe fenë e parëve tanë. Jetojnë me kujtime paharruara për prindërit, e përkujtojnë farefisin, komunitetin, Shqipërinë dhe Amerikën. E përkujtojnë Amerikën me  korçarët e pasur atjeshëm. Na flasin me admirim për atdhedashurinë e tyre, për kontributin e tyre pashoqPAN> janë duke dhënë ndaj vendlindjes, ndaj shqiptarëve dhe Shqipërisë. I ati i tij, meriton nderohet me një monografi veçantë, me kapituj për jetën dhe veprën e tij patriotike, tregtare dhe letrare. Ishte mik i ngushtë me një varg personalitetesh shquara shqiptare. njërin nga librat e tij, Netë shqipëtare, i shtypur ateljenë e shtypshkronjës Albania Konstancës, “kushtuar Nënës, për brengat dhe mallin e mërgimit”, Mitrush Kuteli shënon: “Zotit Dhimitri Kristesku, me gjithë simpathinë” (1940). Pokështu vepron edhe Asdreni, kohën e tij: “Atdhetarit vyer dheAN> mikut tem vjetër, z. Dhimitri Kristo Rëmbeci, kusht miqësije dhe dashuruje nga ana e autorit (1932). Një përkushtim ngjashëm, ia jep edhe Nonda Bulka, dyzet vjet vonë: “Atdhetarit veteranPAN> Dhimitër Kristesku, i dhuroj këtë vepër modeste, shenjë mirënjohjeje, për mikpritjen, dashurinë dhe ngrohtësinë ka treguar ndaj meje, me gjithë familjen e tij (Bukuresht, 31 maj 1972). Respektin ka ndaj kësaj figure admiruar shqiptarizimit veri Danubit, e përkujton edhe Ismet Dërmaku,  përmes një përkushtimi: “Patriotit dëshmuar e tradicional shqiptar, nderuarit Thanas Kristesku, shenjë miqësie e sinqeriteti (2001).

Admirimi i tij ndaj Gjergj Fishtës, është i hatashëm. E impresionon patriotizmi i arbëreshëve të Italisë, vepra e De Radës dhe guximi i Fishtës, që e qorton Europën, për coptimin e truallit shqiptar: “Po a ky a sheji i gjytetnis/  Me da tokën e Shqypnis?”. Për korigjimin e gabimeve të saj, komuniteti ndërkombëtar e ka për borxh të japë kontribut për krijimin e kushteve për një Shqipëri demokratike, për një Kosovë të pavarur, dhe pse jo, për Bashkimin e Madh Kombëtar, të popullit shqiptar, ide të cilën rumunët a kanë konkretizuar qysh në dhjetor, të vitit 1918. Garancë për këtë janë Europa Perëndimore, Amerika dhe NATO, aleatë të mirëfilltë të shqiptarëve, ata që ia futën Milosheviqit, të dy këmbët në një këpucë. Sa herë që e vizitojmë, na e mbush çantën me libra, dokumente e fotografi, të gjitha të ndërlidhura me komunitetitn e këtushëm shqiptar. Është i vetëdijshëm se ato duhet të qarkullojnë. Çdo fjalë që flet, çdo propozim që jep, çdo vlerë arkivore që fal, këtë e bën me përgjegjsi patriotike, pikëspari duke patur parasysh faktin, se dikush duhet t’i afirmojë ato. Vlerat e komunitetit të këtushëm shqiptar, janë të shumta, interesante dhe impresionuese. Po kështu pat vepruar, edhe me veprat e Asdrenit, botim i parë, me dedikimet e autorit. Ia pat dhënë një piktori shqiptar, vetëm e vetëm pse ia përkujtoi babanë, xha Dhimitrin e ndjerë, atdhetarin e Bukureshtit, e pat strehuar shtëpinë e tij, edhe Riza Cerovën..

 

Varri i stërgjyshit tij gjendet manastirin shqiptar Shën Naumit

 

Ka studjuar në Vjenë për ekonominë e tregut, flet për paranë që e vërtit botën. Sipas tij, “gjithmonë fiton ai që e ka cilësinë. Paraja është Zoti i dheut. Kjo botë është e dominuar nga gënjeshtrat dhe hipkorizia”. Na flet për Pandele Evangjelin që e bëri Zogu kryeministër, për përfaqsuesin e parë të Shqipërisë në Rumani, Nik Pemën, për priftërinjtë shqiptarë të Bukureshtit, At Stelianin, Çallamanin dhe Piru Buqiun. Shkruan epigrame dhe komenton librat e lexuar. E lexon Karol Vojtylën në gjuhën shqipe, në shqipërim të Mazllum Sanesë. I admiron studimet e Engjëll Sedajt, Dom Lush Gjergjit, Gjergj Gashit, Don Gaspër Gjinit. E impresionon monografia Papa  Shqiptar Klementi XI – Albani dhe propozon përkthimin e tij në gjuhën rumune, edhepse, për momentin, në shenjë të shenjtërimit të Saj, prioritet për afirmimin e shqiptarizmit në veri të Danubit, ka Nënë Tereza. Shpreh keqardhje për ata miq të rrejshëm të  Shqipërisë, që shkojnë e ngucen te prejardhja e Kolë Bojaxhiut. Kur vjen fjala për Kosovën, me një atdhetari të mirëfilltë, xha Nasi shpreh keqardhje për ata që nuk dinin ta krahasojnë fatin e Kosovës me atë të Besarabisë, e para viktimë e terrorizmit serb, ndërsa e dyta viktimë e imperializmit sovjetik.

Posedon një bagazh të gjerë njohurishë, të përfituara nga përvoja jetsore, dhe fjalorët enciklopedikë. Nuk është teolog, por i njeh fetë. E impresionon përmendja e Ilirikut në Bibël, rrugëtimet e Shën Palit nëpër Iliri, letrat e tij. Edhepse ka lindur ortodoks, e preferon  Papën, Vatikanin, perëndimin dhe botën katolike. Sipas tij, “kjo është e vetmja rrugë, për shpëtimin e shqiptarizmit nga varfëria dhe fanatizmi”. Xha Nasi dhe zonja Dhorka, i besojnë fuqimisht Zotit. Është Zoti, Ai që ua ka dhënë mençurinë, për të lexuar edhe në pleqëri të thellë. Lexojnë porsi hebrenjtë, çdo vlerë kombëtare që ua fisnikëron shpirtin, ua lartëson ndërgjegjen dhe zgjeron njohuritë. E entuziasmon Lidhja e Antonio Belluscit, Illyria e Ekrem Bardhës, Zëri i Blerim Shalës, Fakti i Emin Azemit. Varri i stërgjyshit të tij (Papa Robe), gjendet në oborrin e manastirit Shqiptar të Shën Naumit, në Ohër. Shtypi Shqiptar i Bukureshtit, shoqëritë e këtushme shqiptare, protestuan me të madhe, për lajthitjet e Zogut, që ia dhuroi këtë manastir, Jugosllavisë cariste, më 1925.

 

Shqiptari që digjet nga malli për ta parë Shqipërinë

 

Në moshën 22 vjeçare, në kohën e Luftës së dytë botërore (24 Gusht 1944), qe bombarduar edhe shtëpia e tij, në rrugën Berzei. Katër vjet më vonë, babait të tij komunistët ia nacionalizuan pasurinë e fituar me djersë, qilarët me verë. E shqetson fakti pse u degsisën vlerat dokumentare. Ku është arkivi i Kolonisë shqiptare të Rumanisë?- pyet dhe përgjigjet: Gabimin trashanik e ka bërë Nik Pema, që ia dorëzoi Konzullatës së Italisë në Bukuresht. I vjen keq për faktin që komuniteti i këtushëm shqiptar, ende nuk ka dalë nga anonimiteti. Shqiptarët e këtushëm duhet të bashkohen, jo përmes prizmës politike, por përmes atdhedashurisë, ndaj Shqipërisë, dhe ndaj Rumanisë. Na flet për profesionin prej shefit të kontabiliteit që ka patur, për atë të inspektorit të kreditit në sektorin e projektimeve dhe hulumtimeve, 35 vjet me rradhë, deri sa u pensionua.  E ka njohur Dhimitër Polenën, dhe na e përkujton faktin, se të parët e tij vijnë, që nga koha e Skënderbeut. Na përmend emra si Ksanthipi, Papa Robe, Jovani, Pandi, Olimpia, Dhimitri, Iloja, Afërdita, Aleksandra, Katerina, Gabriela, Vangjeli, Leni Shuka, e tjerë. E përkujton me një pietet të rrallë mamanë, Aleksandrën, që i ofronte mikpritje Asdrenit, duke e gostitur me petë korçare. Aleksandra u lind në Bukuresht, në gjirin e një familjeje të pasur, të tregtarëve shqiptarë. Jetoi 90 vjet, pa u ndarë kurrë nga gjuha shqipe dhe shpirti shqiptar.

Na flet për vëllazërimin e dikurshëm, përmes përzjerjes së gjaqeve, të Pandi Kristeskut dhe Muhedin Huseinit, i pari korçar ndërsa i dyti kërçovar nga Drëgëshani. Sipas tij shqiptarët nuk duhet të lejojnë t’i përçajë dikush në baza fetare. Na flet poashtu, për prejardhjen e Nikolla Jorgës, të parët e të cilit vijnë nga malet e Shqipërisë, për respektin e Emineskut ndaj gjuhës shqipe, për korrespondencën me Zija Shkodrën, për shqiptarët e mbetur në front, duke luftuar për Rumaninë, si dhe për Afrim Zhitinë dhe Fahri Fazliun, dëshmorët e Kosovës me të cilët kanë mbajtur korrespondencë, ata që para se ta dhurojnë gjakun e shenjtë në themelet e lirisë, vinin nga Pris htina në Bukuresht, dhe prej këtu, shkonin në Konstancë. Sa herë vjen fjala për ta, i kaplojnë  emocionet, dhe u mbushen sytë me lot. 

Derisa ishte i ri, Thanas Kristo Rëmbeci frekuentonte ballot  shqiptare të Bukureshtit, duke shkëlqyer në to si valltari më i mirë, sëbashku me Rina Danilin, Taqi Polenën, Teodor Papapavlin, Athanas Papapanon. Në fotografitë që na prezenton, dallohen zonjat Anastasia Gjergji, Leni Shuka, Lule Selimi, Kostaq Shandro, Zhan Pateli, pothuajse të gjithë, bijë dhe bija rilindasish. Na flet për recitalet, dramën, këngët dhe  vallet shqipe, për sallën Prietenia, e mbushur plot shqiptarë. Rrëfen për tenorin e shquar rumun me prejardhje shqiptare, Mihailesku Toskani, njëri nga themeluesit e Operës Rumune, si dhe për të bijën e t ij, Smaranda Toskani, që u shpërngul në New York. Nuk e din në jeton, por e din se ka përvojë të gjatë artistike, dhe po qe se jeton, duhet të bëjë diç, për t’ia pregaditur babait një monografi. Kur qe themeluar Opera Rumune, Mihailesku Toskani gjendej në Jash, ku mbante një koncert. Njëra nga romancat e tij, e njohur në përmasa kombëtare, quhej Smaranda, romancë e ndaluar në kohën e Çausheskut, ngase i referohej Zotit. Para se të shkojë në Amerikë, Smaranda Toskani ishte kryetare e formacionit Cantabile, që jepte koncerte, anembanë Rumanisë. Pse mos të shkruajnë shqiptarët një monografi për këtë njeri! - thot xha Nasi dhe shton: Ata që ia duan të mirën Shqipërisë, duhet ta bëjnë këtë punë, ngase me shuarjen e Smarandës, shuhet një fragment artistik, i trungut shqiptar në Rumani.

 

E afirmoi Shqipërinë deri në Amerikë

 

Paralelisht me ripërforcimin e lidhjeve diplomatike rumuno-shqiptare, Thanas Kristo Rëmbeci, korçar përnga babai dhe voskopojar përnga mamaja, inkuadrohet intenzivisht përmes ambasadës shqiptare, duke dhënë kontribute vullnetare për ta bërë të njohur Shqipërinë në Rumani. Në këtë drejtim, ai fiton edhe Çmimin e dytë në kuadrin e një konkursi. Etja e tij për ta njohur gjeografinë e atdheut, historinë, ekonominë, gjuhën, traditat dhe kulturën shqiptare, ishte jashtëzakonisht e madhe. Pjesmarrja e tij në trupat teatrore, nëpër klube, ballo  e dasma shqiptare, ishte poashtu e jashtëzakonshme. i drejtë. E këtillë ishte e ëma e tij e ndjerë, shqiptarja që e gostiste A sdrenin me lakror, zonja Aleksandra (1901-1992), e bija e Dionisit dhe Erasmi Nikollë Heqimit. Një patriote e këtillë është edhe bashkëshortja e tij. Sa herë që vinin shqiptarë nga Shqipëria, për t’u mjekuar në spitalet e Bukureshtit, zonja Dhorka ishte e vetmja që u rrinte pranë. Shkonte në spital për t’i vizituar e ndihmuar. Rrinte me ta, i inkurajonte dhe s’i harron kurrë.

Nga veprimtaria konkrete, për afirmimin e kulturës shqiptare në këtë vend, para 20 vitesh, Thanas Kristo Rëmbeci ka përkthyer dhe prezentuar në valët e radio Bukureshtit, vargjet e Naim Frashërit, Fan Nolit, Migjenit, Asdrenit, Fatmir Gjata etj. Ato janë transmetuar  me rastin e Ditës së Flamurit (1981 dhe 1982), dhe atë, në kuadrin e emisionit “Din lirica albaneza”. Në fillim të viteve ‘90-të, përmes intervenimeve të tij, revista amerikane National Geographik, e prezenton Shqipërinë, me vlerat më të bukura natyrore, historike dhe kult urore që ka. Tani shpreh dëshirë për prezentime të reja, për t’ia bërë të njohur Rumanisë, vlerat e larta të shqiptarizmit, sidomos ato të ritit katolik, për afirmimin e të cilave është në gjendje të ofrojë edhe kontribute materiale. Ai respekton me rigorozitet, parimet e shenjta të Biblës, përmes të cilavet duhen përmbushur obligimet ndaj prindërve, familjes dhe farefisit, ndaj atdheut dhe të varfërve.



VitoreStefaLeka

Nuovo Yahoo! Messenger E' molto più divertente: Audibles, Avatar, Webcam, Giochi, Rubrica… Scaricalo ora!

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
BeqirS | 18 Oct 01:25 2004
Picon

Mbas 16 fitoresh radhe Muriqi me 2 tetor ne Nju Jork ka "pranuar" humbjen e dyte

Danny Santiago me 2 tetore pas 16 fitoreve radhe e ka befasuar Elvir Muriqin  në rundin e katërtë

 

Nga BEQIR SINA ( Nju Jork - SHBA)  

 

 

Madison Square Garden New York :  Elviri ishte i mire gjate tere kohes por kjo nuk i ndihmoje nga nokdauni qe pesoje, theksonte nje koment pas metçit per kete ndeshje boksi. Kjo humbje nuk do te thote zhgenjim per adhuruesit e Elvirit, sepse Elviri do te di ti vazhdoje fitoret e te boksoj si 16 here rradhe. Ai do te korre suksese me te medha ne te ardhmen e afert. Nje jave para meçit me sygjerim te trajnerit te tij, Elvirit iu desh qe te pushoje 2 dite, per shkak te stervitjeve teper intensive qe beri ai per muaj te tere.

 

 

       --- Nata me e ngjeshur me duele qe befasuan boten e boksit u konsideruar mbremja e 2 tetorit 2004 ne te vetmin pallate sporti ne Nju Jork, dhe nje nder me te madhate ne bote, Madison Square Garden. Felix Trinidad stopoj Ricardo Mayorga per peshen gjysemtelehte NABC (middleweight). Dhe pa u shuar mire shija e "hidhur" qe la metçi Trinidad-Mayorga, Okalasi Danny Santiago i thurur"The Bronx Bomber", arrine fitoren e dyte, radhas duke hedhur me knockout boksierin shqiptaro - amerikane, Elvir "Kosova Kid" Muriqi.

 

 

 

    ---- Santiago "The Bronx Bomber", cili po festonte 31 vjetorin e lindjes, i veshur me uniformen ushtarake( sherben ne ushtrine amerikane) ka 24 fitore e 2 humbje (24-2), u be kampioni i botes per peshen (world light-heavyweight champions) duke realizuar enderren e tij dhe duke i rrembyer ate "dhuneshem"  boksierit tone Elvir "Kosova Kid" Muriqi . Boksieri i Floridas Okalasi, Danny Santiago, "The Bronx Bomber", ne Madison Square Garden, ndoqi rrugen e fitoreve te boksierve nga Florida , si te Glenn Johnson dhe Antonio Tarver, te cilet me pare e kane fituar te njejtin titull ne moshen 30 vjeçare.

 

 

    --- Santiago, mbremjen e 2 tetorit ne ringun e fameshem boteror me shume ka deshperuar trainerin e Elvir "Kosova Kid" Muriqi , ish trainein e Majk Tajsonit, Teddy Atlas, thane kometet e boksit nga Amerika, duke i "zvenitur" paksa planet e tija me bokserin e talentuar dhe deri tani pothuajse te pamposhtur, Elvir Muriqin, 25 vjeçare, me koificentin 29-2 me 17 KOs, dhe 16 here radhe pa u mundur. Santiago - i quajturi "The Bronx Bomber" - i cili banon ne qytetin Ocala - Florida, ishte si nje "mysafire" naten e 2 tetorit ne Nju Jork ndaj Muriqit - "The Kosovo Kid" - nga Peja e Kosoves, banore i New York-ut. Me kete fitore Santiago, kaloi ne vendin No. 79, ndersa Muriqi ne vendin No. 80 midis boksierve me te mire te botes, duke perfshire te gjitha kategorite e boksit.



Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
BeqirS | 19 Oct 16:19 2004
Picon

25 vjet burg per vrasesin e shqiptarit ne Arizona

Gjykata e Larte e Arizones denoi vraresin e nje shqiptari nga Kosova, me 25 vjet burg
 
Nga BEQIR SINA ( Nju Jork - SHBA)
 
Glendale -Phoenix AR : Raporti javor i gjykates se Larte ne Arziona, thote se vraresi i shqiptarit te Kosoves, nje vit me pare ne Phoenix(Arizona), nga gjykata e Maricopa County Superior Court, u shpall fajtor nen akuzen per vrasje te shkalles se pare. Ai ka vrare nendorin e kaluar emigratin shqiptare Avni Dobratiq - punonjes picerie ne perendim te kryeqytetit te Arizones - Phoenix.
 
      ----- Te ejten(14 tetor 2004) gjyqi suprem i Arizones, duke j'a shqiptuar denimin pasi e gjeti fajtor vraresin 18 vjeçare, i quajtur Lamark Antwon Richardson, e denoje ate me 25 vjet burg, per vrasjen e kryer me 2 nendor 2003. Vrasje e cila i mori jeten e shqiptarit nga Kosova, Avni Dobratiqit, 33 vjeçare. Lamark Antwon Richardson, gjithashtu gjendet fajtor per armembajtje paleje, dhe kercenim me arme te nje gruaje, kater dite perpara se te vriste picashperndarsin shqiptare. Keshtu, sipas vendimit te gjykates se larte se Arizones, denimi me 25 vjet heqje lirie per Richardson, ka ne permbledhje dy denime : me 21 vjet burg per vrasjen e Avni Dobratiqit, dhe me 4 vjet armembajteje paleje, kercenimin - per vrajse, te nje gruaje.
 
 
Në ambjetet e brendeshme të një burgu të sigurisë së lartë në Arizona - burg kriminal
 
          ----- Sipas vendimit per t'a denuar Richardsonin me 25 vjet burg , gjykata , ka shfrytezuar provat e hetimeve zhvilluar me pare, te cilat faktojne se dorazi i vrasajes se Dobratiqit, ka lidhje edhe me dy vjedhje me arme te tjera, po ne kete qytet . Viktima, e pare, ka qene siç u citua me larte, nje grua e re, po e te njejtes piceri Domino's, dhe e dyta tentimi per vjedhje te nje burri, me 30 tetor ne rrugen 6600 - West Camelback Road. Megjithate, Lamark Antwon Richardson, ka te drejt apeli dhe do te ri-gjykohet nga gjykata Judge Karen O'Connor's me 17 nendor . Gjykata e O'Connorit, me pase u tha se i bashkon te dy gjykimet dhe denimet e marra per te kaluar te denuarin ne egzekutimin e vendimit me burg, ne vujatjen e denimit.
 
Merita Dobratiqi, e veja e Avniut ne kohen qe gjykohej vrasesi u largua nga salla e gjyqit.....
 
    ---- Raporti theksonte se Policia, e qytetit Phoenix(Fenikis), e ka arrestuar kater dite pas vrasjes ( - 6 nentor 2003) Lamark Antwan Richardson, si te pandehur te shkalles se pare, per vrasje. Arrestimi i Lamark Antwan Richardson, u krye afer shtepise se tij ne adresen 6500 - West Montebello Avenue, ne Glendale, mbasi autoritetet kishin marre me pare informacionin se ku ndodhej i perfshiri ne vrasjen e Dobritiqit. I vrari sie u mesua me vone pas indetifikimit ishte Avni Dobratiqi, nje djale 33 vjeçare, emigrant nga Kosova, i vrare ne zonen e nje kompleksi apartamenetsh, ne perendim te qytetit. I riu me ngjyre, u arrestua se dorazi e kish vrare emigratin shqiptare te Kosoves, Avni Dobratiqi, 33 vjeçare, punonjes shperndarespicash, i punesuar per picerine Domino's per t'i vjedhur parat e grumbulluara gjate punes.
 
 
Ngjarja:
 
 
---- Hetuesit besojne se ngjarja ndodhi, kur Dobratiqi, e kuptoj rrezikun dhe provoj te largohej me shpejtesi, por, u ndoq nga pase nga Richardson, i cili duke e goditur me arme zjarri, e vrau ate ne kompleksin e apartameneteve, pikerishte, ne rrugen 51st Avenue dhe Thomas Road.Merita Dobratiqi. E veja e Avniut, e cila, pasi mori telefonaten e fundit disa çaste para vdekjes se burrit, u gjend menjeher ne vendngjarje. Ajo tha ate dite ne vendngjarje se " kurr nuk do t'a falte krimin, ketij krimineli qe me mori jeten e burrit, te cilin, nuk e vinte me kerkend ne kete jete". Merita, pas vrasjes u morr me procesin qe te dergonte kufomen, per ne Kosove. Gjithashtu, shume afer me pase i jane gjendur asaj dhe familjes ne kete dhimbje te madhe, shume emigrante te tjer shqiptare, me banim ne Phoenix(Feniks).
Pamje fronatle nga nje burg i sigurise se larte ne shtetin e Arizonas
 
 
Pamje fronatle nga një burg i sigurisë së lartë në shtetin e Arizonas
 
 
 
Policia pas ngjarjes:
 
 
 
 ---- "Ky krim ka tronditur thelle qytetaret, e Phoenix(Feniksit) ka thene policia pas ngjarjes vitin e kaluar. Dobratiqi, tha polcia erdhi ne kete qytet, per nje jete me te mire, por vrasja tragjike ja nderpreu endrren, tha njeri prej autoriteteve policore ne kete qytet, pikerishte sergjenti i policise se Phoenix(Feniksit) Sgt. Randy Force.


Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
Gon tironsi | 19 Oct 19:23 2004
Picon

Anita Bitri

 

Dear Friends.

Anita Bitri, her mom and doughter passed away this morning.

My thoughts and prayers go to Anita's Family

 

Carbon Monoxide Being Blamed For Three Deaths On Staten Island

olsi.rm | 19 Oct 23:06 2004
Picon

Nane Tereza Holiday


Nane Tereza Holiday 

Sot ne Shqiperi, ne nder te shu'urimit nga Papa vjet, te punetores se 
Vatikanit te ashtequajtur Nene Tereza, ka qene feste publike. Populli 
jone i vuajtur, gezonte per shu'urimin e Nanes Tereze, e cila me ne 
fund e bani atdheun tone te famshem. Lum si ne shqiptaret qe kemi nje 
nane  tereze. Po te kishim edhe ne, disa qindra shenjtore siç ka 
Italia, rrezik krejt viti do te shpallej feste publike nga vllah-
presidenti yne i madh, Al-Fred Moisiu.

Urime festen 

------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> 
$9.95 domain names from Yahoo!. Register anything.
http://us.click.yahoo.com/J8kdrA/y20IAA/yQLSAA/KDuplB/TM
--------------------------------------------------------------------~-> 

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e
atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari
nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te
gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/

Olsi | 19 Oct 23:07 2004
Picon

RIMEKEMBJA 12/ 10/ 2004 [ i ]

 

RR JËT DHE DJEPIN TERRORIZMI I KA NË POPUJT E BESIMIT KRISTIAN

 

E pranuam me keqardhje shfaqjen e krishterimit.

 

Njerezit duhet të kenë qënë të kënaqur kur i faleshin Jupiterit dhe gjithë perëndive galante, të cilët

nuk ishin aspak xhelozë për kundërshtarët e tyre,

të cilët sa herë që u afrohej ndonjë perëndi tjetër

ngushtoheshin pak për t’i bërë vend edhe asaj,

ndërsa kjo perëndija jonë!!!!!

 

Klemanso

 

Mafia lindi në Itali, por ajo sot si një e keqe shumë e rrezikshme, burim kriminalitetit dhe i terrorizmit zotëron të gjitha shtetet e botës, qeveritë, parlamentet, rrjetet e spiunazhit, të kontrabandës, të trafiqeve të ndryshme dhe në bashkëpunim me 300, familjet megabankiere me në krye hebreo-çifutët Rothshildët, Rokfererët, Xh. Soros etj., bëjnë ligjin kudo në botë, të cilët organizojnë, financojnë dhe drejtojnë shpërthimin e luftrave , revolucioneve, grushtet e shteteve, vrasjet e kundërshtarëve në politikë, në shërbim të partive të ndryshme politike ultra komunisto-nazifashiste. Pra janë motorri – truri dhe dora e zezë e terrorizmave kudo në b otë.

Cilido që i ka studjuar me vemendje dy librat dokumentarë “Komploti botëror” dhe “Sekreti i pushtimit të botës”, i pari i shkruar nga analisti bullgaro-amerikan Nikola Nilolov dhe i dyti nga të “urtët” e Sionit hebraiko çifutë do të përjetojë tërë jetën tronditje rrënqethëse.

Në ato libra duket qartë kundrejt mijëra fakteve se ç’rrezik i tmerrshëm po i kanoset njerëzimit. Jam befasuar e tronditur tej çdo mase kur mësova se edhe SHBA-ja qenka mbytur në borxhe mbi tre triliard dollarë në megabankat çifute. Pra kuptohet qartë që të gjitha shtetet e botës gjenden me litar në fyt të karfosura nga këto– shushunja megabanka.

Edhe bota arabe të gjithë të keqen këtu e ka, tek lakmia e tërbuar e shushunjave bankiere, për arin e zi – naftën, te makutëria e tërbuar izraelito – çifute dhe manjatët europiano-perëndimorë.

Kush, cilët terroristë e helmuan gjeniun e shekullit XVIII-të perandorin Napoleon Buonaparti, njeriu që hapi epokë të re zhvillimi të shoqërisë njerëzore, ai që me grushtin e hekurt i tha qartë e prerë ariut rus, harroje ëndrrën e çmendur për të pushtuar tërë botën. Dhe ky perandor – gjeni, si pas shumë dokumenteve autentike të kohëve të fundit si: deklarimi i vëllait të tij Zhozef Buonaparti, që u vetprezantua përpara arbëreshëve në Napoli të Italisë, duke u thënë: “Edhe unë origjinën e kam nga arbëreshët në Itali!”. Po kështu deklarojnë dy historianët me peshë albanologë Adol Peresi dhe Albert D’Angely. Pra është me prejardhje – origjinë e gjak iliropellazge, si duket fantazmat e Aleksandrit të Madh, Piros së Madh, Belizarit, Skëndërbeut dhe të Napoleon Buonap artit i tremb dhe i tmerron eurondërkombëtarët që shohin ëndrra me sy hapur për gjoja Shqipëri të Madhe, prandaj dhe e mbajnë të ndarë e të coptuar në pjesë-pjesë të gjorën Shqipëri.

Kjo andrallë – ëndërr s’i ndahet Europës plakë. Kush, cilët qenë ata terroristë që grabitën dhe vranë ish-kryeministrin italian Aldo Moron. Qenë brigadat e kuqe terroriste-komunisto-nazifashiste italiane. Cilët dhe nga qenë ata terroristë që vranë ish-presidentin amerikan Xhon Kenedi dhe u bë sikur u zbulua e u dënuan ca individë ordinerë, por organizatorët e vërtetë u ruajtën dhe nuk u zbuluan.

Pra kështu varrosen dhe ngelen në errësirë të gjitha vrasjet politike nga duart e zeza mafioze si ato të heroit të demokracisë në Shqipëri Azem Hajdarit, Fehmi Aganit dhe të Ahmet Krasniqit etj.

Po gjithë ajo alibi dhe tepër e ndyrë “çështja Levinski – Klinton!” duke e kurdisur dhe e paguar rëndë vajzën çifute Monika Levinski, ish-praktikante në Shtëpinë e Bardhë në SHBA, e cila doli e bërtiti para gjithë botës se gjoja kishte kryer marrëdhënie seksuale me presidentin Bill Klinton!!!…sa për dy vjet rrjesht gati e paralizuan nga detyra. Si duket sionistët izraelitë donin ta detyronin të përzinte palestinezët.Një veprim të tillë skandaloz tronditi çdo njeri të ndershëm e serioz që i mban sytë, veshët, shpresat dhe shpirtin te tempulli i demokracisë në botë SHBA-ja.

Të gjithë na befasoi më tepër fakti se ç’qe gjithë ajo zhurmë marramendëse, ajo odise hetimesh e gjyqesh ndaj figurës së ndritur së Bill Klintonit, që për mendimin tim dhe të shumë shqiptarëve të tjerë të vërtetë atdhetarë, ish-presidenti Klinton nuk qëndron më poshtë se ish-presidentët e tjerë të ndritur amerikanë si Xh. Ëashington, Xheferson, Ëillson, Ruzvelt etj. Ai skenar aq i poshtër, sado i thurrur mjaft hollë nga mjeshtra profesionistë mafiozë e bankierë çifutë, megjithatë kuptohej lehtë që ishte një intrigë e dinakërisë greke me piksynime hakmarrëse, për faktin se edhe femrat lavire – rrugaçe, nuk kanë bërë vaki ndonjëherë në botë që të dalin në Pazar e të bërtasin e të vetdemaskohen, duke montuar edhe video-kaseta filmike e duke paditur partnerin intim!!!!

Pra dukej açik, atë poshtërsi mafioze e prodhuan dhe gatuan tri duar gjaksore:  Mafia terroriste komuniste botërore, megabankierët hebrej dhe në përgjithësi lobet tepër të fuqishëm, çifutët greko-sllave në SHBA si dhe miqtë dhe aleatët tradicionalë historike të ujqërve sllave dhe nepekës- dhelprës dinake Greqisë, si dhe disa miq dhe aleatë të tyre “eurosocialiste”.

Dhe gjithë ajo maskaradë e ndyrë ishte sikundërpeshë hakmarrëse ndaj intervenimit ushtarak të NATO-s, kundër genocidit komunisto-nazifashist të Milloshvampirovicit sërb dhe bandës së tij, që ka lënë nga pas me në krye Karaxhiçër, Mlladiçër, Koshtunicër, Drashkovicër, Çoviqër, Sheshelë dhe plot gjarpërrinjoviçër të tjerë.

Edhe sulmin e egër terrorist më 11 shtator 2001, në Ëashington e Pentagon e kanë gatuar e organizuar këto tri duar të zeza, gjakatare për faktin se ajo hakmarrje u krye fill sapo iu prenë kthetrat e gjakosura ujkut-gjarpërit serb (latinisht serpents=gjarpër). Kjo u duk ashiqare gjatë ndërhyrjes së NATO-s në Serbi, sesi e kundërshtuan, bile edhe u orvatën ta sabotonin miqtë dhe aleatët historikë të serbëve, sidomos Rusia, Franca, Italia e në mënyrë të veçantë Greqia, të cilët në kor të përbashkët lëshuan ulërima ujqërish, sidomos komunistët italianë të kallëpit Kosuta, Bertinoti, Umberto Bosi, etj edhe ata gjoja centristë si L.Dini, P.Fasino, ata të partisë “pema e ullirit” me në krye R.Prodin (ky erdhi disa herë dhe i hodhi benzinë zjarrit këtu në Shqipëri në vitin e zi 1997, duke u takuar he rë hapur e herë inkonjito- fshehtazi, duke i inkurajuar komitetet terroriste të rebelimit greko-labokomuniste).Pra në atë terror hakmarrës kontribuan intensivisht të gjithë komunistët europianë me emër të ri “eurosocializëm”.

Përse po “lodhet kaq shumë” kjo gjykatë për të gjetur fakte?! A mos vallë ishte vetëm koka e ndezur e Millosheviçit (me të cilin ka mbi 4 vjet gjykata e Hagës që po bën gallatë komedie) që në kasapanën e genocidit serb u vranë e u zhdukën në Bosnje Hercegovinë dhe në Kosovë rreth 600 mijë njerëz dhe u dogjën e u rrafshuan fshatra e qytete të tëra? Megjithëkëtë, gjykata e Hagës është venë në dilemë, në sekëlldi. Pse?

Socialkomunistët grekë shpërthyen në demonstrata e protesta të fuqishme antiamerikane dhe pro e në ndihmë të aparteidit të komunisto-nazifashist serbë. Po kështu me bekimin e kryeqendrës-patriarkanës së Stambollit, patriarkana e Moskës e Serbisë dhe ajo e Greqisë vanë dhe e bekuan kasapin fashist S.Millosheviçin, i dhanë ndihma të mëdha në dollarë gjarpërit serb, për të çfarosur popullin shqiptar të Kosovës. Kryepeshkopi grek Hristodulos, ai serb P.Artemie, ai rus Aleksu II-të u bënin thirrje popujve të tyre “të bënin të gjitha përpjekjet e sakrifica për të ndihmuar vëllezërit serbë!!”.

Po në SHBA a ka terroristë? Dhe a janë përdorur kundër të tjerëve grupe terroiste si Osama Binlandeni etj?. Ata terroristë që e shuan gjithë familjen Kenedi, ata që para 5-6 vjetë vranë mizorisht në Oklahama mbi 170 njerëz të pafajshëm, a mos vallë edhe ata terroristë kanë qenë islamikë nga Iraku, Pakistani, Afganistani, Irani etj? Terrori dhe terroristët gjithmonë janë kërkuar tek ajo e nemur era kendellese e naftës. Kjo e mallkuar naftë, e gjirit Persik nuk po i lë të flenë të qetë as ujqërit rusë, bishat izraelite dhe as manjatët megabankierë dhe trustet e monopolit kapitalist. Po terrorin skëterrë me trenat në Spanjë, mos vallë edhe a të e kanë bërë terroristë islamikë?

Kush i ka krijuar dhe i mban të ndezura tri vatrat e zjarrit-tri mina me sahat shpërthyese, siç janë: Palestina, Gjiri Persik, Kosova dhe në tërësi kombi shqiptar i copëtaur e ndarë në pesë shtete?! Dhe euromodernët me mendësi e veprime të vjetra mesjetare, por edhe diplomacia ndërkombëtare bëjnë lojëra fjalësh dhe pelivanllëqe, gjoja sikur po lodhen e djersiten “për të gjetur ndonjë zgjidhje” se nuk i lejokërka rezoluta 1244 e Këshillit të Sigurimit, se nuk mund të lejojnë ndryshim kufijve, se çështja e Kosovës do të zgjidhet në kuadrin e integrimit europian “Ballkani pa mure e kufij” dhe plot dokrra e pallavra të tjera bajate. Shtrojmë pyetjet: Nga ç’perëndi galante na qënka dërguar kjo rezolutë 1244 që nuk u ndryshuaka dot?! Megji thse Shqipëria s’kërkon ndryshim kufijsh në Ballkan të vitit 1879, apo kufijt e botës, por kërkon korrigjimin e një padrejtësie shumë të madhe që i bëri Europa që në vitin 1879, dhe sidomos në vitet 1913-1915. po ato ndryshime të kufijve në ish republikat e BS, ato të ish Jugosllavisë, bashkimi i Gjermanisë, ndarja Çeki, Sllovaki etj, pse u lejuan këto “ndryshim kufijsh?”  fjalë im zot fjalë!

Eh, o zot të qofshim falë, ç’po përjetojmë kohë kaq të vështira, jo në ballafaqime me luftë burrash ballë për ballë si dikur por me një luftë të ndyrë burracake të nëndheshme, të errët e tepër djallëzore dhelprash, vampirësh, peshkaqënësh etj. Eh o zot sikur t’i ngjallje e t’i ngrije nga varri Eskilin, Shekspirin, Rusoin dhe Volterin etj dhe ti shkruan për brezat e ardhshme këto drama e tragjedira kombëtare sikur të ngjalleshin edhe komediani me famë Molieri, fabulisti i papërsëritshëm Lafonteni dhe t;i shkruani këto ngjarje e ndodhi reale, të vërteta dhe jo të gjizuara nga fantazia e shkrimtarit.

 

Ferid Veizaj

 

 

GOGOOOO…MEKSI QENKA BIR MAJORI DHE VENIZELISTI GREK!

 

KË DO TË PADISIN TANI LEKA DHE DHURATA PËR TË XHVATUR DISA MILIONË NËPËRMJET (ZH)DREJTËSISË GOGO-KONDI, BABAIN E VJEHRRIN E VDEKUR GAVRIL, BOTUESIN E "55" FAHRI, APO RRËFYESIN 90-VJEÇAR NEXHMI? 

 

SI PO MERR SHTAT E FIZIONOMI LIBRI IM I RI "PËRBALLJA IME ME BIRIN E MAJORIT GREK"

 

Më 5 Shtator 2004 në gazetën e Fahri Balliut "55" është botuar shkrimi "Regjimi ku rëfehej edhe vet prifti" në të cilin bëhet një tentativë e dëshpëruar dhe e dështuar për të pastruar biografinë familjare e politike të Aleksandër Meksit nëpërmjet një "sqarimi" për lidhjet e babait të tij me Greqinë.

 

Meksët të mos akuzohen pa prova, por as të mos mbrohen me hamendësime

 

Po të mos largohemi dhe aq shumë nga shkrimi i gazetës "55". Autori vazhdon: "Po ta dinte Sigurimi i Shtetit, m'u drejtua Nexhmedin Ballka mua, se Gavril Meksi do ishte agjent i Greqisë, a mund ta linte të jepte mësim në një shkollë të mesme? Atëherë kur dhe marrëdhëniet me Greqinë ishin mjaft të acaruara dhe këta lloj agjentësh kërkoheshin për t'u peshkuar në çdo kohë. Prandaj sigurimi i shtetit dinte çdo gjë e më saktë kur i interesonte i kapte këta agjentë, qoftë dhe për diçka të vogël. E përmenda këtë shembull thjesht për të qenë më të kujdesshëm në vlerësimin, sidomos pa patur prova të dokumentuara e burime të sakta sepse këto nuk bëjnë gjë tjetër veçse përçajnë familjen e njerëzit, domethënë tërë elementin shqiptar edhe kur është i shëndoshë".

Edhe një herë bukur, shumë bukur për besë!. Mbrojtje të hatashme i ka bërë autori dhe gazeta "55" edhe Aleksandër Meksit edhe babait të tij Gavrilit! Dhe me çfarë rasti e sebepi, në një takim me një 90-vjeçar, ashtu si rastësisht, spontanisht në një ceremoni përkujtimore ku emocionet të pengojnë. Por duhej pa tjetër që dikush të jepte interpretime të forta se Gavril Meksi nuk duhet të ketë qenë agjent grek, përderisa Sigurimi i Shtetit e linte të jepte mësim në një shkollë të mesme në Tiranë. Ky ka qenë qëllimi kryesor i tërë rrëfimit. Nuk mund ta pranojmë si përfundim aksiomatik se meqenëse e lanë të jepte historinë në gjimnazin "Qemal Stafa", Gabriel Meksi nuk ka qenë agjent grek, sikurse nuk mund të pranojmë si aksiomë se politikanë, pushtetarë të lartë, partiakë e njerëz të tjerë në Shqipëri nuk janë agjentë grekë meqenëse janë lejuar të kenë këto poste e këto punëra.

Por, jemi në një mendje me zotëri Ballkën, se pa prova askush nuk duhet akuzuar. Dyshimet mund të lindin edhe pa i pasur provat, sepse është dyshimi që të shtyn të kërkosh provat. Ne pikërisht këtyre normave u jemi përmbajtur para se të njiheshim me rrëfimet e Gavrilit nëpërmjet rrëfimeve të Ballkës, në gazetën "55". Për Gavril Meksin nuk kemi thënë se ishte agjent i shërbimit sekret grek as kur ishte i biri kryeministër, as kur nuk ishte më. Në bazë të provave të pakundërshtueshme dhe të pakundërshtuara nga i biri kemi thënë që Gavrili ka qenë oficer grek, siç e vërteton edhe një herë Ballka me rrëfimet e vet Gabrielit.

 

Tradita e mosdhënies shpjegim nuk i liron Meksët nga detyrimi për shpjegim

 

Nga dëshmia e Ballkës mësojmë se për kohën e qëndrimit në Greqi, Gavrili paska qenë i përfolur shumë dekada më parë, përderisa Gavrili në fund të rrëfimit të tij ka theksuar "Të tjerat janë vetëm sajesa e fantazira të cilave nuk denjoj t'u jap shpjegime". Mirëpo ja që edhe pas shumë dekadash të tjerët, pasardhësit, miqtë, shokët janë të detyruar të japin shpjegime, sepse gjërat kanë mbetur të paqarta dhe dyshimet edhe pse mund të jenë të pabazuara dhe gjatë veprimtarive politike bëhen referenca që janë të pakëndëshme.

Kështu mund t'i ndodhë dhe birit apo nipit të Gabrielit nëse në vend të sqarimeve të duhura bëjnë makinacione politiko-gjyqsore për të fshehur të vërtetat, për t'u mbyllur gojën atyre që kërkojnë të vërtetën për rolin e Meksëve sepse e lidhin këtë me interesat madhore të Shqipërisë. Mund të ndodhë që pas shumë vitesh, kur edhe Aleksandri të mos jetë më në jetë si i ati sot të detyrohen të tjerë të japin ndonjë shpjegim për punët e tij në politikë. Është një shembull konkret se si lufta për të vërtetën për çështje me rëndësi kombëtare nuk përfundon lehtë. Prandaj ata që i kërkojnë Meksit të sqarojë shumë gjëra që kanë të bëjnë me veprimtaritë politike të Meksëve e të tij personalisht nuk po i bëjnë asnjë të keqe, vetëm i japin shkas të flasë e të lërë sa më pak mistere meksiane mbrapa.Prandaj edhe Aleksandri gabo n rëndë kur mëkatet e tij personale gjatë kohës që është marrë me politikë, sidomos gjatë 5 viteve që ka qenë kryeministër i Shqipërisë ( 1992-97) kërkon t'i kapërcejë "pa denjuar të japë shpjegime" si llafe të kota, ose me një "rrëfim" fare të vockël e të pafajshëm : "Disa gjëra duhej t'i kisha bërë më mirë" ( intervistë në "Koha Jonë" më 25 Shtator 2004). Mirëpo Meksi nuk saktëson, as rendit se cilat gjëra duhej t'i kishte bërë më mirë. Madje ai e kundërshton veten sepse shprehet se politika shqiptare në kohën që ishte ai kryeministër është bërë në mënyrën më të mirë dhe problemet janë zgjidhur në mënyrën më të mirë të mundëshme.

Meksi jo vetëm ka bërë gjëra keq, por ka bërë mëkate të rënda, madje ka bërë dhe nga ato që ai do t'i mohojë e që quhen shkelje të ligjit.

Si politikan Meksi është shprehur në favor të ligjit rrënues 7501 "Për Tokën " më 19 Korrik 1991 dhe si pushtetari kryesor i ekzekutivit e ka zbatuar. Çfarë ka bërë mirë e çfarë ka bërë keq në këtë rast? Pse nuk e rrëfen Meksi? !

Si politikan Meksi ka qenë i përfshirë në "luftën e brrylave" qysh në hapat fillestare të PD-së, sidomos kur u bë "puçi" kundër Azem Hajdarit në fillim të muajit Shkurt 1991 dhe pastaj kur u bë sheri në Aktivin e parë të PD-së në 13 Shkurt 1991. Çfarë e si mund të kishte bërë më mirë Meksi? Pe nuk rrëfehet as tani? Pse nuk rrëfen cili ka qenë qëndrimi i tij ndaj grevës së urisë së studentëve në Shkurt 1991, roli i tij ndaj grushtit ushtark të shtetit më 22 Shkurt? Apo vetëm priste t'i binte llokum në gojë pushteti?

Meksi mburret : "Nuk bëj pjesë në atë grup njerëzish që e dërgoi Ramiz Alia". Po në cilin grup bënte pjesë sepse në një rast tjetër ka pohuar se të gjithë ata që u vendosën në pushtet u vendosën nga dikush?

Meksi u çatrafilos fare gjatë kohës që kryesonte seancën parlamentare të 2 Shkurtit 1992 dhe unë mbaja fjalimin për të përjashtuar OMONIA-n nga rrethi i subjekteve elektorale. Pse nuk rrëfehet qartë se çfarë i ka mbetur merak të bënte më mirë: të pengonte vendimin e drejtë që mori parlamenti për përjashtimin e OMONIA-s nga subjektet elektorale apo që nuk arriti të pengonte fjalimin tim që ndikoi në marrjen e këtij vendimi ( në saje të ndihmës që dha Xhelil Gjoni që pengoi Meksin të më priste fjalën).

Meksi kur ishte kryeministër përgatiti një projekt-ligj për fetë ashtu si i duhej Janullatosit por gjeti rezistencë në parament. Meksi e tërhoqi gjoja ta ndreqte e nuk e paraqiti më.Çfarë mendon ai tani se duhej të kishte bërë më mirë: të mos kishte paraqitur projekt të tillë, apo të kishte ngulur këmbë që të miratohej me çdo kusht?!

Meksi bashkë me Berishën dhe kryesinë e PD-së deshën të miratohej dispozita kushtetuese që shqiptarët të zgjidhnin vetë kombësinë sipas qejfit. Kjo u pengua në parlament. Çfarë mendon tani Meksi se duhej ta kishte bërë më mirë: të mos mbështeste këtë dispozitë apo ta impononte atë me çdo kusht?!

Meksi ishte kryeministër i Shqipërisë dhe kryetar i Komisionit të hartimit të projekt Kushtetutës që u zvarrit e u zvarrit derisa përfundoi në atë projektin që u rrëzua në referendumin e 6 Nëntorit 1994.Çfarë quan tani Meksi sesi duhej të bënte më mirë, të shpejtonte punën, apo të mos lejonte atë projektin që u bë shkel e shko e që dështoi? Çfarë quan Meksi se duhej të kishte bërë më mirë të angazhohej më fuqishëm në shkeljet ligjorë që u bëri bashkë me Berishën për të mënjanuar parlamentin nga procesi i miratimit të kushtetutës, apo të kishte kundërshtuar Berishën që kjo të mos ndodhte dhe projekti të mos kalonte në referendumin e theqafjes? Pse nuk e quan Meksi shkelje të ligjit dhe nga ana e tij kur nuk pengoi mënjanimin e parlamentit, sepse si kryetar i qeverisë dhe i Komisionit kushtetues e kishte për detyr ë ta bënte një gjë të tillë?!

Meksi ishte kryeministër i Shqipërisë kur PD-ja më 26 Maj 1996 manipuloi zgjedhjet parlamentare.Çfarë mendon Meksi se duhej të kishte bërë më mirë: të pengonte këtë manipulim edhe sikur të përplasej me Presidentin e PD-në,  apo të kishin manipuluar edhe rezultatet referendumit për kushtetutën siç propozuan disa në në PD  më 6 Nëntor të vitit 1994?!

Çfarë mendon Meksi se duhejt të kishte bërë më mirë pas manipulimit të zgjedhjeve të26 Majit 1996? Mos vallë tani e ka kuptuar se më mirë do të kishte qenë të mos pranonte të ngarkohej për herë të dytë me detyrën e kryeministrit? Po pse nuk veproi kështu?!

Nën qeverisjen e Meksit u krijuan dhe lulëzuan skemat piramidale. Çfarë mendon Meksi se duhej të kishte bërë më mirë : të pengonte Sudet të mblidhnin me thasë paratë e shqiptarëve apo të kishte zgjatur kohën e veprimit të tyre?1

Meksi ishte kryeministër i Shqipërisë  kur filluan trazirat pas shembjes së skemave piramidale dhe kërkohej dorëheqja e Meksit. Si mendon ai tani se ishte më mirë : të jepte shpejt dorëheqjen apo ta zvarriste punën siç bëri derisa t'i vihej flaka Shqipërisë?!

Mund të radhiten edhe plot raste e fakte të tilla për të cilat Meksi duhet të rrëfehet dhe jo të përpiqet të shmanget me fjalinë "disa gjëra mund të ishin bërë më mirë".

 

Meksi i shton parasë një funksion të ri

 

Intervistuesi nga "KJ" më 25 Shtator 2004 i ka drejtuar Meksit një pyjetje të tillë :"Ç'raporte keni me paranë?". Meqenëse tërë intervista është bërë me synimin e qartë për të rehabilituar sa më shumë Meksin në politikë edhe kjo pyetje pakëz e çuditëshme duhet të ketë synuar për të dhënë një portret të retushuar të Meksit për lidhjet e tij me paranë. Përgjigja e Meksit pikërisht në këtë pikë ka goditur :'Të njëjtin raport që kanë gjithë të tjetët. E përdor si mjet këmbimi në jetën e përditshme".

Ah, jo zotëri Meksi! Nu ke thënë të vërtetën. Je ndoshta personi më tipik e poltikani më tipik në Shqipëri që paranë e përdor edhe si mjet diversioni politik, si mjet lufte politike të pandershme për të rrënuar kundërshtarët, për të siguruar prova "pafajsie" politike. Janë disa procese gjyqsore djallëzore që ke kurdisur dhe disa vendime gjyqsore të padrejta që ke arritur të sigurosh nga gjykatës që shkelën ligjin kundër A. Baletës, E, Bytyçi, A Shehut në të cilat paranë e ke përdorur si mjet xhvatjeje edhe për pasurim të paligjshëm edhe për qëllime politike. Nuk mund të justifikohesh se dhe në këto raste paranë e ke parë vetëm si mjet këmbimi, si para në vend të "NDERIT TË HUMBUR".

Je personi e politikani që ka krijuar standartin e gjobitjes politiko-gjyqsore me nga  100 000 dollarë amerikanë për të bërë luftë politike. Nuk mund të justifikohesh se ke përdorur paranë në këmbim të nderit kur arrin të dëmtosh rëndë një revistë nacionaliste të afërt me PD-në, të përdyjavshmen politiko-kulturore të ilustruar "Koha" që u mbyll dhe drejtuesi i saj mori arratinë jashtë shtetit pas proceseve gjyqsore dhe gjobëvënieve që nxite ti, Meksi që nuk rrëfehesh. Je personi që ka tentuar rrugën më të fëlliqur për të dëmtuar rëndë me armën financiare të shkrepur nga gjykata edhe gazetën nacionaliste "Riëmkëmbja".

Meksi është personi të cilit i duhet besuar më pak në Shqipëri kur deklaron se "paranë e perdor si të tjerët, si mjet këmbimi në jetën e përditëshme". Nën shembullin e Meksit vërshuan drejt gjykatave paditë e politikanëve të tjerë për ta bërë  luftën politike me gjobëvënie gjyqsore. Kjo mënyrë e përdorimit të parasë nga politikanët shqiptarë tani po shqetëson seriozisht mekanizmat europiane. Por ideuesi dhe projektuesi i parë e kryesor i saj është inxhinieri i restaurimit të kishave bizantine, aplikuesi i bizantinologjisë në politikën shqiptare, Aleksandër Meksi, i cili sipas traditës së Meksëvet nuk denjon të rrëfehet për gjëra të tilla.. 

 

Fetishizimi apo demonizimi jashtë mase i Sigurimit krijon çoroditje

 

Ballka duhet ta dijë mirë se teknikat e punëve agjenturore, të spiunazhit e kundërspiunazhit, duke përfshirë dhe Sigurimin e Shqipërisë janë gjithmonë të ngatërruara dhe nuk mund të thuhet se ky apo ai nuk paska qenë ose nuk është agjent grek meqenëse nuk e ka marrë vesh Sigurimi. Sado i tmerrshëm të ketë qenë Sigurimi ai kurrë nuk arriti të zbulojë të gjithë agjentët e huaj.

Provën më të mirë e kemi tani në kohën e demokracisë, kur agjenturat e huaja e bënë Shqipërinë lesh e li. Këto agjentura nuk mbinë në Shqipëri vetëm gjatë 14 viteve të fundit. Agjentët më të rrezikshëm kanë qenë këtu prej kohësh. Ata e çuan Shqipërinë në derexhenë e sotme. Sigurimi i Shtetit i Shqipërisë nuk duhet as të fetishizohet, as të demonizohet jashtë mase. Fakti që edhe gjatë diktaturës komuniste në Shqipëri janë zbuluar shumë pak agjentë grekë do të thotë se shumë prej tyre 0nuk diheshin, ose se në Shqipëri ka ekzistuar një frikë e veçantë për të goditur fort agjenturën greke.

Mbrojtje me hamendësime nuk janë mbrojtje. Bëhesh menjëherë kureshtar se si mund ta ketë pritur Aleksandër Meksi këtë lloj mbrojtjeje me dy teha, që më shumë krijon rrezikun e thënies popullore se "kur kërkon të vesh vetulla, mund të nxjerrësh sytë". Si rrëfimet e Gavrilit dhe interpretimet e Nexhmi Ballkës dhe mënyra si i ka paraqitur në gazetën "55" e bëjnë gjithçka më të mjegullt, më të dyshimtë e shqetësuese sesa e kemi kujtuar deri tani, e vënë Meksin para opinionit publik në siklet më të madh se ka qenë, e bëjnë Berishën më mëkatar që ka heshtur për atë që e kemi pyetur, e nxjerrin "drejtësinë Gogo-Kondi" më arbitrare, më të prirur për të mbështetur makinacionet që kurdisen në politikën shqiptare sipas interesave dhe orekseve greke sesa e kemi përshkruar deri më sot.

p>

Na vjen keq që në këtë mesele është ngatërruar një njeri tashmë mjaft i moshuar, për më tepër i vuajtur si Nexhmi Ballka, që nuk dimë në çfarë rrethanash ka hyrë në këtë valle, sa ka përçuar ai me besnikëri një rrëfim të Gavril Meksit para shumë dekadash dhe sa është pasqyruar me besnikëri rrëfimi i tij në gazetë.

 

Abdi Baleta

 

BAZE DHE DUKURIA E VRASËSVE ME PAGESË NË PUBLICISTIKË

 

“Vrasësit me pagesë në publicistikë” nuk kursejnë berishianët renegatë

 

Në shkrimin “Spiunët e Sigurimit me petkun e politikanit” më 3 Gusht 2004 “vrasësi me pagesë në publicistikë” e ka zbrazur një karikator të tiradës së tij zemrake edhe mbi sigurimsin me pseudonimin “Shishja e qumështit” që  : “deri kur u vendos plurali zmi politik qe marrë me poezi...iu fut karrierës politike ku u bë deputet i opozitës” dhe “thembra e Akilit e tij është fama prej pijetari për të cilën socialistët e vënë shpesh në lojë”. Për punë pije socialistët sikur kanë ngacmuar deputetin poet të PD-së  Bardhyl Londo që është dhe anëtar i kryesisë së partisë. Prandaj predha të tilla nuk mund të lëshohen pa urdhër të shtabeve të afërta të kreut të PD-së. 

Më 3 Gusht nëpërmjet “vrasësit me pagesë në publicistikë” është goditur “brinjë më brinjë” edhe sigurimsi me pseudonimin “Urithi”, të cilin Presidenti i Republikës e paska marrë pranë vetes si këshilltar dhe si shkrues fjalimesh. Kurse më datën 16 Shtator 2004 në gazetën “55” është botuar një shkrim me sulme të hidhura dhe të pahishme kundër Presidentit Moisiu nën titullin ”Tenxherja e gjeneral Moisiut” ku në thelb bëhen të njëjtat sulme, por në stilin elegant të kryepropagandistit të Berishës, Mehmet Elezi . Kështu Myftaraj dhe Elezi rreshtohen në të njëjtën llogore kundër “berishianëve renegatë”.

Mehmet Elezi që luan rolin e “eminencës gri” të Berishës për politikën e propa gandën dhe gëzon kështu një pozitë të fuqishme, të ngjashme me atë që mbante Sofokli Lazri pranë Ramiz Alisë, kur rendit mangësitë e Presidentit Moisiu shkruan dhe këto : “Njerëzit e thjeshtë mundoheshin me lexue politikën e presidentit te emrat e stafit të tij. Fillonte përllogaritja : ky e ky janë socialistë, madje janë drejtpërdrejt të Nanos. Po edhe nga Berisha ka marrë, ja filani. Jo, ai nuk është i Berishës. Në për zgjedhjen e stafit Moisiu ka ndjekur taktikën e Nanos. Nga krahu i majtë ka marrë socialistë të mirëfilltë. Por nga krahu i djathtë ka marrë vetëm të divorcuar me PD-në, ose ndonjë prej partive të vogla”. Mehmetit mund t’i besojmë se kur ka  shkruar kështu nuk është nisur nga inati që Moisiu nuk e ka marrë atë këshilltar meqenëse kanë qenë të lidhur në ato punërat e Shoqatës së Atlantikut Verior. Por ama nuk mund t’i besojmë se nuk e ka nga inati që Moisiu nuk paska pranuar që gjysmën e personelit të Presidencës ta emërojnë Sali Berisha dhe Mehmet Elezi.

 

Kontigjenti i llastuar berishian i “urithëve” dhe gjuhëhidhurve në publicistikë

 

Në personelin e presidencës bie në sy , sidomos kohët e fundit, Afrim Krasniqi, që ka qenë (dhe nuk mund të themi se nuk është më, ose nuk bëhet përsëri) një berishian fanatik, që u ngjit deri në majat më të larta të politikës pëdëiste, që ka kryer misio ne të veçanta për të sulmuar kundërshtarët e Berishës, ndonjëherë dhe mua. Mos vallë këtë kanë parasysh Mehmet Elezi kur ankohet se Moisiu merr pranë vetes  të djathtë joberishianë dhe “vrasësi me pagesë në publicistikë” që përmend pseudonimin “Urithi” për shantazh?! E pra Mehmet Elezi apo kushdo qoftë nuk ka përse ankohet as nga “urithë” të tillë, se pse është pikërisht Berisha që ka një pasion të shfrenuar për të futur “urithë” kudo, sidomos nëpër gazetat e med iat dhe për të pasur sa më shumë lehaqenë në shërbim të tij.

Edhe këtë dukuri e ka përmendur me kohë Teodor Laço kur në faqen 109 të librit  përshkruante grindjen Berisha-Ceka të vitit 1991 : ”Berisha sulmonte fort rrallë me gojën e vet. I ngjitur në lartësi tani ai dukej shpërfillës ndaj rivalëve... por Berisha kishte një arsenal tjetër me vete, një grup gazetarësh gjuhëhidhur që dinin t’i përvetësonin për bukuri akuzat dhe epitetin “Neritan Alia”.

Ky grup gazetarësh gjuhëhidhur  në shërbim të Berishës është shtrirë tashmë si një rrjetë e gjërë merimange dhe është shtuar vazhdimisht në numër me elementë gjithnjë e më të degraduar në pikëpamje të sjelljes dhe të moralit qytetar, si puna e Katriot Myftarajt. Por gjithsesi është një gardë e vjetër e lidhur ngushtë me Berishën që gëzon pozita të privilegjuara pranë tij, e cila planifikon e bashkërendon edhe veprimet më të fëlliqura të “vrasësve të rëndomtë me pagesë në publicistikë”. Këtë e provon më së miri bashkëpunimi i tanishëm i hapur Baze-Myftaraj.

Më të zellshmit nga gjuhëhidhurit janë shpërblyer shumë mirë nga Sali Berisha. Edi Paloka u bë zëdhënës i PD-së e deputet. Nga gazetar  i “Albania-s”e nisi karrierën e shpejtë Sokol Olldashi që tani është kryetar i Forumit rinor të PD-së e deputet i saj, për role prokurori politik, si në rastin e “Komisionit parlamentar Rama”. Mujë Buçpapa qëndron qysh nga fillimi në pozicion të patundur pranë Berishës si zbatuesi i porosive më të besueshme për bashkërendimin e dizinformacionit e të sulmeve me “vrasës me pagesë në publicistikë”. Mero Baze, Fahri Balliu dhe Ylli Rakipi  formuan treshen e madhe që Berisha i ndihmoi të bëheshin pronarë gazetash dhe strumbullarë makinacione sh politike. PD-ja tani del haptazi kundër projekt-ligjit që pronarët e gazetave e të mediave të tregojnë se si janë pasuruar.

Ylli Rakipi ia drodhi Berishës se iu duk më me leverdi të merrte anën e Genc Pollos në vitin 1999, ndonëse për të ndërtuar ndërmarrjen gazetareske e biznesin tjetër të Rakipit Berisha ka bërë fillimisht më shumë se për cilindo tjetër dhe në këtë ndërmarrje stërviti shumë nga gazetarët që përdor në organe të tjera e në politikë, duke përfshirë edhe M. Bazen, N.Çikën, L. Dervishin, S. Olldashin, A. Krasniqin  etj. Balliun,  Bazen dhe kryeredaktorin e sotëm të “RD-së”, Astrit Patozi,  Berisha tentoi t’i bënte edhe deputetë. Për Balliun bëri dhe ujdi të veçantë me Nanon, hapi dhe një vend vakant&nbs p; në një zonë në Elbasan ku fitonte gjithnjë PD-ja. Në një gazetë “RD” të vitit 2002 është një titull i madh ”Berisha : Fariu, fillimi i ndryshimit të madh” me rastin e mbylljes së fushatës zgjedhore në këtë  zonë . Kjo përfundoi me një mjerim të madh për PD-në. U rregjistrua pjesëmarrja më e ulët në votime në historinë e votimeve në Shqipëri. Fariu humbi përballë kandidates socialiste.

Pra,  “urithët” e gjuhëhidhurit e Berishës kanë qenë e janë të shumtë, të njohur ( M.Elezi, Q.Sakajeva, R. Papa, M. Prençi, K. Xoxa, A. Baçe etj.) dhe të panjohur më parë. Midis tyre ka të rinj e të moshuar, meshkuj e femra, të deklaruar e të maskuar, partiakë e të “pavarur”. Ka prej tyre që hiqen edhe si të moderuar e nuk sulmojnë shumë me emra. Në bisht të skalioneve të këtyre  gjuhëhidhurve kacavirren për të bërë  punërat më të zeza e provokimet më të poshtra edhe tipa si Myftaraj që i sjellin enkas nga provinca.   

 

Baze e koncepton gazetarinë si shpifologji e punë mynafikësh

 

Mero Baze është njëri nga më të  njohurit në këto taborre për patologjinë e tij në nxitjen me rrena e shpifje të sherreve e të përplasjeve në politikën shqiptare. Për këtë kanë dëshmuar ish-kolegët e tij në “Albania” duke përmendur shembuj konkretë se si Baze ka përhapur në faqet e kësaj gazete trillime monstruoze për çështje me shumë zarar për Shqipërinë.

Një shembull i freskët shkrimesh cinike të Mero Bazes është “editoriali” i “Temës” më 10 Shtator 2004 i titulluar “Telefonata e rreme dhe besnikëritë e rreme të PS-së “, ku Mero  hedh gjithfarë fallesh me lloj-lloj telefonatash anonime që askush nuk e di nëse janë bërë apo jo. Për Meron kjo mënyrë të vepruari është krejt e pranueshme. Shkrimet e Meros më kujtojnë një rast të shëmtuar para shumë vitesh kur me një kolegun tim jashtë shtetit luanim me letra për të kaluar kohën. Një i tretë i pranishëm (nga zonat afër fshatit të Meros) më bënte shenja për të më treguar letrat e tjetrit. U detyrova të ul kokën e të mos vështroja më në atë drejtim deri sa të mbaronte loja. Pastaj letërtreguesit i thashë se bëri një gjë të shëmtuar sepse mund të më vinte në pozitë të vështirë para kolegut tim me të cilin luaja. Për habinë time “spiuni i letrave” e quajti krejt normal veprimin e tij dhe i erdhi keq që unë i fola ashtu. Sipas logjikës së tij nuk kishte lezet loja me letra po të mos bëheshin hilera. Më duket se këtë rregull ndjek në gazetari Mero Baze.

Prandaj edhe bashkëpunon me “vrasësin me pagesë në publicistikë“ sepse ka gjetur tenxherja kapakun.Nëse Mero nuk do ta konceptonte gazetarinë si një veprimtari shpifologjike dhe si një punë mynafike atëherë duhej të ishte neveritur nga zhgarra vitës si Kastriot Myftaraj që ka bërë një palolibër të tërë me të paktën 300 shpifje monstruoze kundër dy personave të njohur në publicistikën shqiptare, Abdi Baletës e Hysamdin Ferajt, që ka lëshuar  trillime të përbindëshme kundër njerëzish që nuk jetojnë më, që ka falsifikuar në mënyrën më trashanike ngjarje nga historia e Shqipërisë, që ka përdhosur poshtërsisht gjuhën shqipe, që ka poshtëruar  me urrejtje shqiptarët toskë ( d uke përfshirë dhe toskun Mero) dhe ka nxitur urrejtjen midis shqiptarëve; që ka bërë atentat kundër kompaktësisë kombëtare e shtetërore të Shqipërisë, që ka fyer në mënyrën më të poshtër fenë islame dhe atë ortodokse për të tellallisur katolikocentrizmin virulent në Shqipëri, që ka miratuar e lavdëruar planet anti-shqiptare të fqinjëve grekë e sllavë dhe ka bërë qindra paudhësira të tjera.

Mero Baze, që hiqet tashmë për gazetar i shquar shqiptar, një zhgarravitës të tillë duhej jo vetëm ta kishte neveritur  po aq sa ne që u përgojuam prej tij, por edhe ta kishte kundërshtuar fort për hir të mbrojtjes së të drejtës e të vërtetës, të interesave shqiptare e njerëzore. Kurse Mero pas një bashkëpunimi gjysëm të maskuar me të del e bashkëpunon hapur tani me këtë  shpifës e mashtrues për të kurdisur provokime të reja nëpërmjet gazetës “Tema”. Edhe Mero besoj e ka dëgjuar thënien   popullore që përdoret rëndom “më thuaj me kë rri të të them se cili je”. Edhe ne e mbajtëm pranë në “Rimëkëmbja” për disa muaj në vitin 2000 se nuk kishim as dijeninë më të vogël se cili ishte e çfarë përfaqësonte. Kurse Baze atë po e llaston pasi  e ka marrë vesh mirë se cili është e çfarë bën.

 

Mero Baze fshihte thikën pas shpine dhe kur zgjaste “dorën e mikut”

 

Atë që po bën tani në faqet e “Temës” në bashkëpunim me vrasësin me pagesë në publicistikë”, Mero Baze në fakt e ka nisur prej kohësh.

Kam pasur bindjen qysh në fillim se Mero Baze ishte autori i vërtetë i trillimit të përfshirë në palolibrin “Nacional-islamizmi shqiptar...” se “Abdi Baleta është më i pasuri nga gjithë kryetarët e partive opozitare në Shqipëri” dhe se këtë pasuri e paska vënë nga shitjet  e gazetës “Rimëkëmbja” (që asnjëherë nuk ka kaluar tirazhin 1600 ekzemplarë, që nuk ka as reklama, as subvencionime partiake e shtetërore, as dhurata të majme biznesmenësh etj,) dhe nga “fitimet përrallore” nga “Bota Sot”.

Për pasurim të madh e të dyshimtë nëpërmjet spekulimesh gazetareske duhet hetuar Mero Baze e disa tipa si ai, të cilëve Sali Berisha jo vetëm u krijoi terrenin politik e financiar për t’u bërë pronarë gazetash të përditëshme, por u dha dhe pushtet të madh për të vënë “gjoba” për financimin e shtypit që i shërben partisë, ndërsa tani përpiqet t’i përjashtojë nga ligjet për deklarimin e  verifikimin e pasurive të tyre. Megjithatë nuk jemi bërë ndonjëherë ziliqarë të vegjël si Mero të përflasim gjëra të tilla. Kurse Mero ka përfolur “pasurimin e Abdi Baletës” sikur të bëhej fjalë për atë që morën vesh këto ditë se gazetari kosovar Veton Surroi paska grumbulluar një pasuri prej 40 milionë eurosh.

P>

Mero Baze qysh në vitin 2000 tentoi të prodhonte një “polemikë Myftaraj- Baleta”. Siç na ka takuar në plot raste të bashkëpunojmë dhe me tipa të pahonepsëshëm në lëvizjen e katrahurës demokratike, na është dashur të kemi njëfarë bashkëpunimi dhe me Mero Bazen, madje dhe me ”vrasësin me pagesë në publicistikë” që ka përdorur Mero. Edhe  vet Mero gjithë kohës ka bërë njëfarë roli të “vrasësit me pagesë në publicistikë” në shërbim të të njëjtit padron politik, Sali Berishës dhe ndoshta të padrinove të tjerë jo vetëm politikë. Koha do t’i zbulojë gjërat më mirë.

E pra në vitin 2000 ndodhi ajo që unë mund ta quaj “thyerja e pangjitëshme”, si e bukës së misrit, në marrëdhëniet Abdi Baleta-Mero Baze. Thyerjen e nisi Mero dhe e përfundova unë.

Ishte koha kur PD e Berisha ranë në një kolaps politik pas disfatës së rëndë e të “papritur” ( domethënë në kundërshtim me iluzionet berishiane) në zgjedhjet për pushtetin vendor më 1 Tetor 2000. Sidomos fitorja në Tiranë e  Edi Ramës mbi Besnik Mustafajn, një kandidat shumë anakronik, madje primitiv, në krahasim me rivalin socialist,e plandosi aq keq për tokë PD-në e Sali Berishës sa nuk e marrin dot veten as sot e kësaj dite dhe ka të ngjarë dhe për shumë kohë në t’ardhmen, në qoftë se nuk ndodh ndonjë “intervencion i madh zgjedhor” nga jashtë për ta ngritur pakëz opozitën  e telendisur shqiptare.

Plandosja për tokë në ato zgjedhje ishte tejet shokuese për PD-në sepse tek Berisha e drejtues të tjerë, madje dhe një pjese të anëtarësisë, ishte krijuar një ndjesi vetbesimi të tepruar se PD e kishte marrë veten mirë pas tronditjes së vitit 1997. Për të krijuar këtë vetbesim që kalonte herë-herë në psikozë euforie kishte ndikuar edhe fakti që për hir të gjakut të derdhur të Azemit pati në Shtator të vitit1998 një shpërthim popullor që dëboi Nanon nga pushteti dhe praktikisht për disa orë pushteti në Shqipëri i mbeti në dorë PD-së e Berishës, të cilët treguan edhe paaftësi për të bërë diçka më të qëndrueshme dhe frikë të madhe dhe  ranë në gjunjë me lutje para socialistëve ta merrnin sërish pushtetin e mbetur pa zot. Por shpresonin se zgjedhjet vendore të vitit 2000 për këto arsye do ta anonin balancën nga PD.

U vetgënjyen, u zhgënjyen dhe u zgërlaqën aq keq sa kishin nevojë  edhe për një përkrahje me fjalë pas datës 1 Tetor 2000. Këtë e kam parë vet kur shkova në zyrën e Berishës më 4 Tetor 2000 të shprehja një solidaritet simbolik. Ishte i përhumbur kur flisje me të. Në mbasdite me porosi të tij  më kërkuan nga TV “Shijak” të dilja në ekran për një bisedë politike, gjë që e bëra. Por disa ditë më vonë kuptova se në politikën e PD-së e kishte marrë ferra uratën për shumë kohë. PD po kapitullonte pa kushte. Këtë e sugjeroi Nikoll Lesi në “KJ”, në një kohë që Nikolla ishte “vrasës me pagesë në publicistikë “ në shërbim të socialistëve si  Mero Baze dhe tipi me të cilin bën palaçollëqe tani në shërbim të demokratëve. Mero i “sugjeroi” Berishës në “Tema”, domethënë shpalli në emër të Berishës, ndërrimin e strategjisë politike të PD-së, nga parti e qëndrestarëve, siç u quajt pas ngjarjeve të vitit1997, në parti e “fillimit të ri”, siç vazhdon të hiqet edhe sot e kësaj dite.

Propozimi i Meros synonte të më tërhiqte dhe mua në këtë batak, në frontin që Berisha duhej të bënte me të gjithë nga Preç Zogaj tek Abdi Baleta. Mero më bënte thirrje të mos zemërohesha se na kishte të dy miq, Preçin dhe mua. Iu përgjigja me gjuhë korrekte, por logjikë të ashpër politike, menjëherë në “Rimëkëmbja”, duke demaskuar në thelb këtë propozim, duke përjashtuar çdo mundësi që unë të rrëshqisja në atë batak dhe duke i kujtuar se kur flitet për politikë njeriu nuk mund të jetë mik njëkohësisht me ata që janë kundërshtarë politikë të papajtueshëm siç ishim e siç mbetemi unë dhe Preç Zogaj. Prandaj Mero duhej të bënte zgjedhjen e vet, që në fakt e kishte bërë me kohë, ose e kishin bërë të tjerë për të. Mero ishte dhe është me Preçin. Të dy janë rreth Saliut ulur si korb e si kukuvajkë në secilin sup, si atëherë në fillim të Marsit 1997 kur bashkërisht Mero e Preçi, sipas pohimeve të Meros, kanë ndikuar shumë në përgatitjen e kapitullimit të pushtetit të Berishës, pra të Saliut para ofensivës së rebelimit në jug.

Pas përgjigjes që i dhashë propozimit të Meros ai nuk kishte përse të fliste për miqësi me mua, ndonëse nuk ka  shpalosur publikisht armiqësi.Veçse as nuk ka qëndruar pa vepruar nëpërmjet “vrasësish me pagesë në publicistikë”.

 

Abdi Baleta

 

NUK  DINË ÇFARË DUAN, APO NUK KËRKOJNË ÇFARË U TAKON?!

 

“Njerëzit i mbrojnë marrëveshjet që bëjnë vetë, kur asnjëra palë nuk ka përfitim t’i shkelë ato”

 

                                                                           SOLONI

 

Politikanët shqiptarë që nuk ndjekin rregullin e katërt të Solonit

 

Ezopi : “O Solon, me mbretërit ja mos fol, ja fol sipas qejfit të tyre”

Soloni : “Jo për Zeus, më mirë mos fol, ose fol siç është për të folur” (fq, 83)

 

Për politikanët shqiptarë tani “Mbreti” është diplomacia perëndimore. Dikur ishte ajo lindore. Prandaj politikanët shqiptarë nuk dinë çfarë duan se para diplomacisë perë ndimore ndjekin këshillën e Ezopit e jo të Solonit.

Më 23 Gusht 2004 në gazetën “Bota Sot” është botuar një intervistë e Ali Ahmetit nën një titull shumë domethënës “Referendumi i suksesshëm do ta fuste Maqedoninë në luftën civile”. Nuk gabon fare kur flet kështu në logjikën politike ish-drejtuesi  poli tik i UÇK-së që bëri luftën në vitin 2001 dhe sheh si po rrënohen edhe ato rezultate të pjesëshme që siguruan shqiptarët me këtë luftë. Por shpejt Aliu u kujtua se vlen dhe për atë rregulli se “zakonisht partitë që gjenden në pushtet flasin vetëm për suksese” dhe se pragmatizmi politik të shtyn që para Perëndive të flasësh si Ezopi e jo si Soloni

Prandaj Aliu mban qëndrim zhgënjyes më 29 Gusht 2004 në një  intervistë tjetër nën titullin “Pse i paralajmërova maqedonasit për luftë të re” që ubotuar në “Pano rama” në Tiranë më 29 Gusht 2004. Ai përqëndrohet më shumë në shpjegimet se gjendja në FYROM pas vitit 2001 paska ndryshuar për mirë, se shqiptarët kanë bërë përparime të mëdha, se ata nuk janë pakicë kombëtare pasi përbëjnë 25 % të popullsisë dhe vet Cervenkovski qenka shprehur se gabon ai që e mendon Maqedoninë vetëm të maqedonasve. Nuk ka lënë pa u shfajsuar se fjalët e tij për mundësinë e lu ftës civile nuk kanë qenë kërcënim , por vetëm një alarm pas shqetësimit që shkak toi referendumi.

Aliu nuk ka lënë pa shqiptuar as fjalët e mëdha dinjitoze :”S’mund të jemi qeraxhinj në shtëpinë tonë”, siç shpreheshin para disa dekadash drejtuesit politikë shqiptarë në Kosovë  kur ministra serbë u thonin shqiptarëve “ ta ndjeni veten si në shtëpinë tuaj”. Pra, politika shqiptare në FYROM është ende  në fazën e asaj retorike shqiptaro-sllave që bëhej në Kosovë para disa dekadash. Ndodh kështu se politikanët shqiptarë e dinë mirë se çfarë duan, apo nuk duan të dinë se si kanë shkuar punët.

Më 19 Gusht 2004 në “Gazeta Shqiptare” botohej shkrimi “Referendum për Shtetet e Bashkuara të Shqipërisë”, një ide e paraqitur në një konferencë shtypi në Tetovë nga Shpëtim Pollozhani, kryetar i  Shoqatës së ish-të përndjekurve politikë shqiptarë në Maqedoni. Thirrja e tij ishte të kultivohet vetëdija politike në shërbim të idesë së bashkimit kombëtar. Kurse Ali Ahmeti sipas “G SH” e paska kundërshtuar  sugjerimin e Pollozhanit me arsyetimin se duhet të jemi kundër Shqipërisë së Madhe. Bashkimin e shqiptarëve në një shtet e etiketon “Shqipëri e Madhe”, siç bëjnë edhe armiqtë slla vë të shqiptarëve. Ndërsa përfshirjen e shqiptarëve në një shtet me shumicë sllavo maqedonase i njëjti politikan e q uan vetëm integrim, jo përthithje në një Maqedoni të Madhe.

Edhe politikani tjetër i rëndësishëm shqiptar në Maqedoni Arbër Xhaferri është shprehur : “Jemi kundër referendumit maqedonas, jo për Shqipërinë Etnike” ( gazeta “55” 26 Gusht 2004). Me lëkundjet e tij midis tezës për shtet etnik shqiptar në Maqe doni dhe  barazi për shqiptarët brenda Maqedonisë avnojiste, Arbër Xhaferri të habit jo më pak se Ali Ahmeti, kur mori rolin e institucionalistit pasi u bë pjesëtar i koalici onit qeveritar me Cervenkoskin. Për të rifituar rol politik pas daljes së PDSH nga qeve ria Xhaferri bëri sikur u rikthye në pozitat e radikalit nga nisi ngjitjen e të përojetës politike. Në vitin 2003 ngriti flamurin e shtetit etni kshqiptar në Maqedoni e të bashki mit kombëtar të shqiptarëvet. Tani në rastin e krizës së referndumit Xhaferrin e sho hin të shkojë sërish në pozicionin e institucionalistit afër Ahmetit.

 

“Xhaferrizmi” e “fërçkovizmi” bredhin si fantazma të avnojizmit

 

Tani mund të themi  se u provua që nuk kishte të drejtë një tjetër ideolog i çështjes shqiptare në FYROM, shkrimtari Kim Mehmeti, kur u entuzizmua aq shumë nga lufta e UÇK-së sa shpalli  se kishte ardhur “Fundi i “xhaferrizmit” dhe i “fërçkovizmit” në Maqedoni” ( “Bota Sot” 3 Prill 2001).

Me “xhaferrizëm “ Kim Mehmeti kuptonte praktikën e lëkundjes si lavjerrësi në poli tikë nga qëndrimi radikal i Xhaferrit për të fituar rol e rëndësi politike duke sfiduar institucionet e pushtetit, kur në pushtet shqiptarët përfaqësoheshin nga PPD e Abdurra hman Halitit, drejt kalimi në politikën e respektimit e të mbrojtjes së institucionevet të pushtetit kur erdhi në fuqi partia e Georgievskit dhe PDSH e Xhaferrit u bë ortake- she    gerte e saj.

Më 3 Prill të vitit 2001, Kim Mehmeti e shprehte fundin e “xhaferrizmit” në stil letrar : “Heroi i betejavet të huaja- siç është emër(t)uar tashmë Xhaferri në opininon e këtushëm publik- kësaj here u zu ngushtë, nuk kishte mjaft kohë që situatën e re ta kthente në dobi të tij”. Ky vlerësim i Mehmeti doli  shpejt i pasaktë. Xhaferri e ktheu situatën ( ose më mirë të themi, të tjerët e kthyen situatën) në favor të tij , sepse ai u bë protagonist në përfundimin e Marrëveshjese së Ohrit, ndërsa Ali Ahmeti mbeti “ i kërkuar nga policia sllavomaqedonase” edhe për disa kohë. Xhafe rri në shkrimin e tij më 19 Shtator në “Shekulli”e përmend  me mburrje sfidën që tërboi president in Trajkovski kur Arbri foli shqip në rezidencën e presidenciale. Edhte tani Xhaferri është mbrojtës i meritavet të Marrërveshjes së Ohrit.

Këto veprime të Ali Ahmetit e nxorrën edhe më të gabuar vlerësimin e Kim Mehmetit se kishte marrë fund “xhaferrizmi” në politikën shqiptare në FYROM. Edhe më të gabuar vlerëimin që bëri Kimi e nxjerr qëndrimi i tanishëm i Arbrit që po  mundohet, sikurse e argumenton Hasan Saliu, të rikthejë  bashkëqeverisjen si në kohën kur ishte ortak i Georgievskit. Pra ajo që Kim Mehmeti  me gëzim e shpallte si “xhaferrizëm të vdekur” në Prill të vitit 2001 tani është “xhaferrizëm i ringjallur” dhe i mbështetur nga të dy krahët e politikës shqiptare, çka në fakt është avnojizëm titist.

Nuk ka vdekur, por po gjallërohet edhe dukuria politike që Kim Mehmeti e emërtonte “fërçkovizëm”, sipas emrit të ministrit të brendshëm në qeverinë e Georgievskit, Ljubomir Fërçkovski që tani është gazetar politik, njësoj si Arbër Xhaferri. Sipas Kim Mehmetit : ”Fërçkovski e shpiku principin “Mos u jep asgjë ( shqiptarëve kupto het A.B.) nëse ka hapësirë që të manipulohet”. Këtë politikë e kanë ndjekur Gligo rovi, Cervenkovski, Georgievski, Trajkovski dhe të tjerët, edhe pa e thënë Fërçkovski këtë formulin kaq domethënës, kaq të saktë e përmbledhës të politikës së “shkopit të madh e karrotës së vogël” kundër shqiptarëvet pas vitit 1991. Kjo politikë  vazh don dhe tani. Arbër Xhaferri në shkrimin “Në dimesion skan dali” më  19 Shtator thekson se : “Sërish shfaqet loja e dyfishtë e maqedonasve që ka për qëllim t’i për buzë shqiptarët”.

Që politika në FYROM sot është vetëm  “fërçkovizëm” e “xhaferrizëm”, siç i konce ptonte Kim Memeti në Prill të vitit 2001, që ziejnë bashkë në kazanin e vjetër e të pakallaisur prej kohësh të avnojizmit, e tregon më së miri shkirmi i  vet Kimit me titull “Sezoni i referendumeve”, botuar në  gazetën “55” më  4 Shtator 2004. Është i vetmi shkrim konfuz që kam lexuar nga pena e Kim Mehmetit , çka nxjerr më në pah titullin e shkrimit të Nebi Merselit “ Shqiptarët në Maqedoni nuk dinë çfarë duan “ dhe  fjalinë e Xhaferrit ( të cilin Kimi e cilës on “analist fjalëmadh”) se  “shqiptarët janë në konfu zion”. Por shkrimi i Kimit më mundëson të them me siguri më të madhe se ata që ka në për detyrë të mësojë shqiptarët çfarë të duan e t’i nxjerrin nga konfuzioni janë të çoroditur për vete, sepse duan gjëra të ndryshme. Këtë e vë në dukje mjaft mirë Kimi në shkrimin e tij.

 

Si ndahen punët midis “fërçkovizmit” e “xhaferrizmit” në FYROM

 

Mendimi më i vlefshëm në shkrimin e Kimit është kur ai thekson se : “Maqedonia do të mbetet shtet pa themele , por me kulm...dhe bashkësia ndërkombëtare nuk vë re se “pullazi pikon” dhe tërë brendia e shtëpisë kalbet”. “Fërçkovizmi “ sllavomaqedonas këtë e vë re shumë mirë, por sa kohë që sheh se ka mundësira, ose i krijohen raste  për manipulim ai nuk nxiton të kalojë në zbatimin përfundimtar të planit të ndarjes.   Prandaj mobilizohen kalemxhinj të “fërçkovizmit” si Denko Maleski, i cili në analizën “Maqedonia thellohet ( duhet përkëthyer fundoset) në krizë politike” (gazeta “55” 19 Shtator 2004) për ta shpëtuar nga mbytja FYROM-in jep këshillën :”Të shpresojmë s e grupi etnik shqiptar do të tregojë durim kësaj radhe, se nuk do të niset në drejtim të njëjtë duke mobilizuar, nga ana tjetër, pakënaqësinë e grupit personal për njëfarë prononcimi të ri në referendum”.

Pavarëisht nga përkëthimi keq i gazetës “55” kuptohet që Maleski kërkon t’ua lidhë paraprakisht duart shqiptave që të mos bëjnë referendum për shtet etnik. Këshillën e Maleskit në fakt e ka dhënë vet Ali Ahmeti : “Ne duhet ta kuptojmë, edhe shqiptarët etnikë, edhe maqedonasit etnikë, se nuk kemi ku ta çojmë njëri-tjetrin dhe duhet të pajtohemi me fatin që ne duhet të ndërtojmë bashkërisht çdo vlerë” (“Panorama” 29 Gusht 2004). Kurse sllavomaqedonasit japin përditë shenja më të qarta se vazhdojnë politikën e “fërçkovizmit”, “buçkovizmit” e plot “izmave” të tjerë të hershëm e të tanishëm për “t’i çuar shqiptarët në djall nëse nuk ulin qafën , kurrizin e nuk ngrenë prapanicat e zhveshura. Këtë po kërkon Denko Maleski me këshillat e tij “lutëse”.

SPAN>

Në një intervistë me titull “Kurthi fatal i pluralizmit shqiptar”, botuar në “Ballkan” të datës 16 Shtator edhe Arbër Xhaferi nuk është larg dëshirës së Maleskit kur u bën një inxheksion qetësues shqiptarëve me fjalinë : “ në këtë fazë historike shqiptarët po tregojnë vitalitet...”. Kjo ngërdheshje lavdëruese shoqërohet dhe me një kërleshje xhaferriste për provokim sherri brendashqiptar : ”Mirëpo këtu dua të nënvizoj se ne nuk kemi ndikime dhe nuk jemi të instrumentalizuar nga Tirana. Gjithçka në gjykimet dhe orientimet tona buron nga tradita dhe urtësia tradicionale e kombit tonë. Ndërsa serbët marrin urdhëra nga Beogradi”.

Është një dinakëri pështirosëse që praktikojnë disa intelektualë shqiptarë që  sajojnë paralelizma të pavend shqiptaro-serbe kur duan  të largojnë shqiptarët nga një gjë që u takon ta bëjnë dhe kanë për detyrë ta bëjnë. Qenka “urtësia e kombit” që bëka Arbër Xhaferrin të ndikohet nga politika sllavomaqedonase e Shkupit (“fërçko vizmi”) dhe jo nga ajo shqiptare, apo edhe “shqiptare”, e Tiranës ( nanoizmi, berishizmi, enverizmi etj.) . Apo Arbër Xhaferri ka ndërmend “urtësinë” e ndonjë kombi “fyro mas” për t’ua njësuar shqiptarëve në FYROM edhe kombësinë me shtetësinë?!

 

Ku të çon frika e stisur ndaj “instrumentalizimit nga Tirana”?!

 

Shqiptarët duhet ta ndjejnë veten të lumtur kur të vijë ajo ditë që Tirana të bëjë për gjithë shqiptarët politikën paternaliste si bën Beogradi për gjithë serbët dhe kur gjithë shqiptarët të mirëpresin një politikë të tillë paternaliste si serbët e Kosovës presin politikën e Beogradit dhe jo të mburren si Arbri se gjykimet e tij nuk u ndikuakan nga Tirana. Në fakt gjykimet që po bën tani Arbri janë shumë të ndikuara nga poli tika e Tiranës por ai përpiqet ta fshehë këtë sepse ndikimet e Tiranës zyrtare dhe inte lektuale hë për hë çojnë ujë në mullirin e sllavomaqedonasve, jo në atë të drejtave të shqiptarëve në FYROM.

Arbri asnjëherë nuk  ka mundur të na bindë se është nga ata intelektualë e politikanë mendimet e qëndrimet e të cilëvet nuk ndikohen nga jashtë hapësirës së mendimit e politikës së ngushtë partiake, ose shqiptare. Në shumë raste na ka lënë përshtypjen se është i ndikuar fort nga studimet në Beograd, se është i ndikuar shumë nga Vatika ni e katolikocentrizmi në paragjykimet fetare e spekulimet filozofike që shfaq kundër Islamit e myslimanizmit ndër shqiptarët, nga përfitimet që vijnë nga përshtatja ndaj veprimtarisë së  Fondacionit “Soros”, ndaj intelektualizmave europianiste zvetënuese, ndaj rrymavet e skemavet tejet pragmatiste që ndërton diplomacia ndërkombëtare në çë shtjen shqiptare, ndaj ledhatimeve të mekanizmave ndërkombëtare që  kanë nevo jë për intelektualë e politikanë shqiptarë të lakueshëm në auditoret e seminareve ndërkombëtare kur duhet të jutisfikojnë shpenzimet e fondeve të majme  që caktohen për kësi punësh pa bereqet.

Arbër Xhaferrit nuk i pëlqyeka “instrumentalizimi nga Tirana”. Ai me siguri urren çdo mendim politik që nis nga Tirana dhe nuk përputhet me konstruktet e skemat e të men duarit të tij politk, filozofik e fetar.E kemi vënë re se edhe kur ka qenë i detyruar për pragmatizëm të mbajë ndonjë qëndrim nacionalist, ose të shtjellojë ndonjë tezë naci onaliste, siç i ndodhi në vitin 2003, asnjëherë nuk ka bërë referenca në burime nga Ti rana kur ato qëndrime e mendime janë mbajtur e shtjelluar më parë. Por atij i pëlqen shumë të luajë rolin e mendimtarit politik e filozofik, të politikanit e të partiakut me peshë të madhe në tërë hapësirat  shqiptare e shqipfolëse, rolin e mësuesit të madh edhe për politikanët e Tiranës e shqiptarët e Shqipërisë së cunguar. Atij i pëlqen kur në Tiranë i venë në dispozicion ekranet e televizioneve,  sidomos në emisionin e Xhungës në “Top Channel” ( një herë madje para shumë vitesh edhe unë kam bërë  një debat teleziv me përplasje në TVSH me Xhaferrin e Abdurrahman Halitin), si dhe faqet e gazetave, sidomos në “Shekulli”, apo kur e thërrasin dhe e vënë në qoshen e oxhakut në tubime politike e shkencore.

Përderisa i pranon gjithë këto ndere e privilegje për faktin se është shqiptar me gjak e gjuhë dhe politikan shqiptar në FYROM, duhet të mësojë ta frenojë pakëz veten e të mos rebelohet aq shumë kundër “instrumentalizimit nga Tirana”. Edhe pse betohet se nuk  është i instrumentalizuar nga Tirana, për fat të keq Xhaferri e pranon atë instru mentalizim  që bën dëm, pranon atë instrumentalizim që e largon nga nacionalizmi shqiptar në tërësi, por e hedh në radhët e legjionarëve të  nacionalizmavet të huaja kundër atij shqiptar, siç ka shtyrë disa sportistë shqiptarë në kombëtaret greke.

Ka menduar ndonjëherë seriozisht Arbër Xhaferri se mund të bjerë “viktimë  intele ktuale” e këtij instrumentalizimi anti-shqiptar? Harroi ai si u sulmua vitin e kaluar në Shqipëri nga ata që e kishin përkëdhelur kur gabonte vetëm se mori disa kthesa “nacio naliste” për të cilat ne e përshëndetëm dhe e mbështetëm pa fshehur rezervat që ki shim për qëndrimet e tij të mëparshme ( shih “Politikanizmi avnojist kundër qëndri mit të ri të Xhaferrit” në “Rimëkëmbja” nga 22 Prill deri më 24 Qershor 2003). Xhaferri nuk duhet të gëzohet shumë se e vendosin në krye të sofrës së një propa gande të fëlliqur që bëhet në Shqipëri kundër nacionalizmit

Ai bën mirë të mos humbasë sesnsin e vetvlerësimit realist nga gëzimi kur për të botohet ndonjë shkrim i shpëlarë me superlavdërime pështirosëse si ai i Mustafa Na nos në “Shekulli” më datën 16 Shtator 2003 nën titullin “ Arbër Xhaferri dhe sivë llezërit e tij të Tiranës”. Arbër Xhaferri duhet ta kuptojë se nuk është asnjë meritë të të lavdërojë Mustafa Nano që e ka bezdi t’i thonë  shqiptar. Duhet të marrë vesh se nuk përbën kurrfarë suksesi për të kur e lavdëron me aq patetizëm  Mustafa Nano që e ka obsesion të zvetënojë shqiptarët e të përdhosë çdo vlerë kombëtare shqi ptare. Kur të përzgjedh Mustafa Nano si personazh të panagjerikave të tij duhet të shikosh mirë se ku e ke djallosur në politikën kombëtare.

 

Karagjozllëku modern nuk dëmton më pak se ai mesjetar

      

Edhe pse ka rënë në konfuzion për shumë gjëra Arbër Xhaferri tërheq si duhet vemendjen dhe paralajmëron me vend për rreziqet që vijnë nga mangësitë që ka lejuar pjesa e politikës shqiptare në pushtet (BDI e Ali Ahmetit) në (mos)zbatimin e Marrëveshjes së Ohrit. Në shkrimin “Në dimension skandali” ai thekson se :” në Strugë, në Kërçovën e ardhëshme, në Shkup nuk janë bërë fare përmirësime, por do të thoshim përkeqësime”, pas miratimit të Ligjit për decentralizimin e përdorimin e gjuhës shqipe, që sllavomaqedonasit duan ta hedhin poshtë sipas  teknikave të “fërçkovizmit”. Është e gabuar të ushqehet iluzioni se ky ligj ka të bëjë me zbatimin korrekt të Marrëvshejs së Ohrit dhe të mbahet fshehur fakti që ai shërben s i hap i parë në ndarjen e fshehtë terrritoriale në Maqedoni në kushte të favorshme për sllavomaqedonasit.

Këto mangësi vijnë shpesh ngaqë pushtetarët e politikanët shqiptarët sillen sipas rregullit të këshillës së Ezopit para “Mbretit”, pra para diplomacisë perëndimore, dhe e quajnë paaftësi e mungesë shkathtësie politike po të zbatojnë këshillën e Solonit. Pra problemi shqetësues nuk është se ‘’shqiptarët në Maqedoni nuk dinë çfarë duan” por se një pjesë e  shqiptarëve  “nuk duan atë që duhet” dhe një pjesë më e madhe para “Mbretit” nuk guxojnë të kërkojnë atë që u takon; BASHKIMIN KOMBËTAR. Kurse sllavomaqedonasit kanë përvetësuar shumë mirë “këshillën e Solonit”, kërkojnë para “Mbretit” atë që u duhet, madje edhe pse nuk u takon : shtetin kombëtar sllavomaqedonas ku shqi ptarët që janë 25% e popullsisë të trajtohen si minoritet” pa i afirmuar kolektivisht të drejtat minoritare.

Nuk dinë se ç’duan pikërisht ata shqiptarë që nuk kanë dëshirë të përvetësojnë “rregullat e Solonit”. Pas shpalljes së një projekti të çakërdisur sllavomaqedonas për të bërë Strugën e ndonjë qytet tjetër “shtet-qytet” si San Marino në Italinë e sotme ose si “poliset” në Greqinë e lashtë gazetari Ylber Lili reagoi me një koment të titulluar “Karagjozët e tipit mesjetar”. Po pse të mos përdoren këto terma më parë për të cilësuar  dëshirat e përpjekjet e  një takëmi politikanësh, partiakësh e  madje pushtetarësh shqipëtarë që kërkojnë me “karagjozllëk modern” që çështja shqiptare në Ballkan të mbyllet me një  principatëzim, apo bajraktarëzim politiko-kulturor të trojeve etnike shqiptare nën  suzerenitete e tutela kombesh e shtetesh të tjerë fqinj?! Një kërkesë e tillë në kohën kur po ndërtohet “Europa e kombeve”, jo “Europa e pricipatave feudale”, Europa e Bashkuar jo “Perandoria e Shenjtë Romake” ngjan si një karagjozllëk  më anakronik se ai që shpreh një gazetar  në propozimin për “Strugën shtet-qytet”

E vërteta është e thjeshtë : sllavomaqedonasit nxjerrrin për vete përfitim  sa më shumë e sa më shpesh që ta shkelin Marrëveshjen e Ohrit. Prandaj ata do të vazhdojnë në rrugën ku kanë ecur deri tani. Ali Ahmeti, Arbër Xhaferri e të tjerë si ata nuk e ndryshojnë dot këtë gjë. Shqiptarët në Maqedoni do të detyrohen të duan atë që propozoi Pollozhani, që u pa si parullë edhe në stadiumin e Tiranës gjatë nde shjes së futbollit Shqipëri-Greqi, që është program i disa forcave politike, që e ka shpallur edhe Fronti për Bashkimin Kombëtar të Shqiptarëve, i cili drejtohet nga një shqiptar i Maqedonisë, që i përkushtohet Armata Kombëtare Shqiptare.

 

25 Shtator 2004                                                    Abdi Baleta

 

                                      Opiumi i “Kloni”-t dhe ai i monizmit

Parantezë

Një shprehje popullore shqiptare thotë: “Nuk ka fe pa atdhe”, e duke ia bashkëngjitur këtë devizës marksiste-ateiste “Feja është opium për popullin” mora guximin për të qënë e pranishme edhe unë në një nga emisionet kushtuar “Zhades”, personazhit që ka zaptuar ekranet televizive dhe shikuesit ballas tij. Kjo ishte arsyeja që pranova ftesën për të shprehur opinionet e mia në emisionin “Top Shoë” të dt. 27.09.04. Por, thënë të drejtën, u befasova me mënyrën se si u zhvillua debati. Fansave të Zhades iu la një kohë shumëfish më e gjatë se sa muslimaneve shqiptare që minut pas minuti i ndërhyej “në frekuencë”. Nuk kisha pikë dyshimi se të drejtën e fjalës do ta kishim të limituar, (për shkaqe fort të njohura), por nuk më kishte shkuar në mend se koha që do të më jepej (thënë troç: merrej “dhunshëm”) për t’u shprehur nuk do të ishte më e gjatë se koha që i jepet një të dënuari për “fjalën e fundit”, kur ndodhet para litarit apo togës së ekzekutimit. Meqënëse batuta “më jepni një krehër” (filmi “Gjeneral gramafoni”) nuk ishte dhe aq funksionale, e pashë me vend t’ia ktheja mikrofonin drejtuesit të emisionit, për të mos e vënë në siklet me shefat prapa kuintave teatrore.

E megjithatë, minutazhi i emisionit ishte i mjaftueshëm për të treguar në detaje hobin e një nëne me latantin Shandi në krah; ishte i gjatë edhe për një folëse, e cila edhe pse nuk kishte haber nga arti, e gjykonte shfaqjen si tejet artistike (edhe pse kisha mbi shpinë 12 vjet e më shumë jetë artistike brenda e jashtë shtetit, për mua trajtimi artistik ishte “mollë e ndaluar”); emisioni kishte boll kohë në dispozicion për të dëgjuar edhe shqetësimet e dashurisë së pafat të një djaloshi ulqinas që dashuria për Dritën i kishte nisur dhe bitisur ditën e tretë të pashkëve, ecejaket e tij në “korridoret paneuropiane” për të pirë qoftë edhe një kafe të vetme me të dashurën e zemrës; kishte njëherazi kohë të supermjaftueshme edhe për të treguar hollë e gjatë sondazhet mbi ndershmërinë e Zhades në raportin 19 me 1 (si pas kësaj logjike sondazhi edhe Monika Levinski mund të na rezultonte e virgjër në po këto raporte), kishte njëherazi edhe kohë e përtej kohë për baristin shkodran që të shpjegonte hollësisht se si e kishte montuar projektorin dhe se si e shihnin filmin të rinjtë e qytetit, në krah apo pas shpinës së shokut apo shoqes; na paskësh pasur kohë edhe për shitësit ambulantë për të treguar se i shisnin me shumicë apo pakicë veshjet e qëndisura me emrin e Zhades; kishte kohë edhe për britma provokuese nga pas shpine se në fe ka dhunë, por…nuk kishte  kohë të majftueshme për ato që cënoheshin hapur, pa doreza,  në simbolin e tyre shpirtëror, muslimanet shqiptare. I bëj me dije eurofilëve misionarë dhe emisionarë se edhe europianët më në zë, si p.sh., presidenti gjerman Rau (presidenti francez Shirak nuk është as fillimi e as fundi i botës), e ka cilësuar shaminë si simbol të fesë islame dhe si të p acënueshme, prandaj mos të hiqen më eurofilë se europianët tradicionalë.

I shkrova këto rreshta, për të bërë sqarimin e nevojshëm ndaj lexuesit të nderuar të “Rimëkëmbjes”, se iu drejtova kësaj gazete duke e qënë e bindur se fjala e pa lejuar për t’u thënë, “për arsye kohore”, gjendet në rreshtat në vazhdim. Lexuesi realisht shqiptar, fetar apo jo i tillë, le të gjykojë vetë për vërtetësinë dhe njëherazi të arsyetojë se ishte ky diskutim një kohëzgjatje apo kohëhumbje për emisionin në fjalë. Le të gjykojë edhe Presidenti ynë i nderuar Moisiu, se a e cënon ky diskutim moton e tij: “Harmoni, tolerancë, mirëkuptim ndërfetar”.

Hije që (të) mbeten pas

Duke ndjekur as kujdesshëm e as shkujdesshëm numrat treshifrorë të serialit të ndjekur nga shumë telenovelofilë, serial i cili përndjek besimin e shumicës së tyre, kujtesa më shpie një shekull më parë, në atë që është quajtur “shekulli i fidanishtes së re”. Them jo fort kujdesshëm, pasi është humbje kohe që në një periudhë të ditës së Zotit, një besimtare ta humbasë atë ashtu siç humbasin jobesimtaret kohën e përtejkohën; por as edhe shkujdesshëm, pasi hija e Zhades na ndjek pas, ashtu si hijet e tejzgjatura të diktaturës që na janë vënë pas. Mjafton të kesh n jë punë përtej pragut të shtëpisë, në vajtjekthimet në rrugë të përçudnuara ku makinat ia mësyjnë trotuareve dhe kalimtarët rrugëve, do të ndeshesh me turli farë njerëzish e me turshi farë fjalësh.

Brezi i të moshuarave spërdredh buzët a lëshon ndonjë fjalë ashtu nën zë kur kalon “Zhadja” shqiptare, brezi i adulteve picërron sytë e më pas të shikon vëngër deri në momentin e përballjes, ndërsa brezi i adoleshenteve është më i shpenguar në lëshimin e batutave banale (shprehje e “edukatës laike” dhe “kulturës moderne”). Kësisoj, nuk jemi ne “Zhadet” shqiptare që e kemi kapur keq me KLONIN, por janë ATA që i janë vënë keq Islamit. Janë ATA/O, islamofobët dhe islamofobet shqiptare, që duke ndjerë boshllëkun e jetës me skena e prapaskena, drogë e prostitucion, ndjehen ziliqarë e shpirtngushtë, kur përballen me një femër me shami që i sfidon heshturazi, nën petkun e së cilës nuk ndodhen as bomba e as municione. ATA janë po ATA, që edhe pse ishin lindur e rritur me bombat e njësiteve guerrile, që edhe pse i vinin vetë ato në Ambasadën Sovjetike, fajësonin, përndiqnin e persekutonin individët që s’kishin prekur ndonjëherë bombë me dorë, as në të ri e as në pleqëri. Pra, nëse dje quheshe “armike” kur përdorje shallin e perëndimit, sot quhesh e tillë kur përdor shaminë e lindjes! Janë të njëjtat hije që i kemi pas, dje dhe sot, janë hijet e konformizmit totalitar që dje diktonin për të veshur të gjithë bluzat e trikotazhit korçar, e sot diktojnë të veshësh dekoltetë a minifundet e importit. Rrugë të mesme s’ka. Për ta e mesmja nuk është e artë, ajo është e acartë.

Kur telenovela luan film

Duke qënë se në rrafshin historik e teologjik, ka më shumë ekspertë dhe të ditur se unë, më mbetet ta trajtoj në planin jetësor, artistik e kulturor (skenarin dhe lojën aktoriale) si elementë thelbësorë të një shfaqjeje artistike.

Skenari i “Klonit” për mendimin tim është jashtë realitetit, e për rrjedhojë jashtë Islamit. Ky inskenim nuk ka shumë ndryshim nga skenaret e filmave të tjerë latino-amerikanë, që kohët e fundit kanë zaptuar ekranet e televizjoneve shqiptare. Për të qënë më e përqëndruar, po krahasoj dy telenovela, që njëra pas tjetrës u transmetuan në një televizion, i cili edhe pse nuk është kombëtar, shikueshmërinë e ka mbarë dhe ndërkombëtare. “Kur ti të jesh e imja” dhe “Kloni” vërtiten rreth të njëjtit bosht. Zhadja ngjan me Palomën dhe Lukas me Diegon. Të dyja çiftet japin jetën për dashurinë, kurthet dhe intrigat e familjeve që i rrethojnë janë të ngjashme, janë gati të braktisin çdo gjë për të jetuar bashkë në ndonjë vend të largët, shamija e Zhades i ngjan shumë herë shallit të Palomës; Paloma e serenatave ngjan me k ëngëtaren\kërcimtaren Zhade; epshet e pasionet e çiftit Paloma-Diego janë thuajse të njëjta me ato Zhade-Lukas.

Për më tepër, Brazili, vendi ku merr jetë klonimi artistik dhe Maroku, ku merr shtysë kjo telenovelë me dritë-hije islamofobie, nuk njihen si vende ku Islami ka përhapje të gjërë, përkundrazi njihen si vende ku feja është periferike. Brazili njihet edhe si vend unikal i “Karnavaleve”, thelbi i të cilave bie ndesh me parimet dhe moralin e cilësdo fe monoteiste. Është njëlloj sikur të vësh në skenë “Rigoleton” e Verdit në Bangladesh, ku Xhilda dhe Duka të ishin soprano e tenor vendas. Teorikisht është e mundshme, por praktikisht trupa afrika ne do dilte aq bllof, sa edhe vetë Verdi po të ishte gjallë, do të shprehej: “Kjo vepër e kujtdo mund të jetë, por e imja jo”.

Janë vende të ndryshme, me botkuptime dhe ndjesi shpirtërore krejt të pakrahasueshme, prandaj edhe inskenimi do të dilte bllof. “La donna è mobile” është një arie e veçantë artistike në gjininë e muzikës klasike, por nuk do të thotë se kjo “kryevepër” (kur e kanë pyetur Verdin se në rast se do të digjeshin të gjitha veprat e tij, kë do të dëshëronte të mos digjej, ai është shprehur për kuartetin e kësaj opere) mund të ketë kudo bazë reale. Duke mos e njohur nga afër Islamin, skenaristit brazilian i duhet të fantazojë e trillojë deri në atë gradë sa gjithçka denatyrohet.

Ndërsa për aktorët, gjykoj se edhe ata mbeten jashtë realitetit Islam. Zhade dhe Lukas, (Xhovana dhe Mauriljo) janë dy aktorë që kanë luajtur veteveten. Në një intervistë të saj, “stari” Xhovana shprehet: “Historinë e Klonit e kam përjetuar me të vërtetë 100 %. Këtë sukses ia dedikoj Maurilos që e adhuroj si mashkull”. Më pas ajo shton: “Jemi të dashuruar si dy adoleshentë”. Pë rrjedhojë, Xhovana i jep fund martesës së saj pesë vjeçare, ndërsa Mauriljo lidhjes së tij tre vjeçare.

Këtë prononcime tregojnë se ndjenjat e Zhades ndaj Lukas, në të vërtetë kanë përfaqësuar ndjenjat e pasionet e fshehta të Xhovanës ndaj Mauriljos. Meqë Zhade adhuron në film Lukasin dhe në jetë Xhovana adhuron Mauriljon, ata rezultojnë idhujtarë e jo besimtarë. Prandaj te “Kloni” Zhade e heq apo e vë shaminë sipas rrethanave apo pozon gjysëm-nudo para publikut. Kjo sjellje nuk përkon me parimet fetare, por këto janë sjellje që i përkasin ateizmit përzier me politeizëm.

Të gjitha ato femra që mbajnë mbi trupin e tyre mbulesën hyjnore e kanë të qartë si drita e diellit se shamija dhe intimiteti i besimtares nuk vihen në treg mediatik apo kinematografik. Mbulesa që simbolizon femrën besimtare nuk është si buzëkuqi, të cilin dikush herë e përdor e herë jo. Në momentin që besimtarja zbulohet, ajo mbetet zbuluar në besimin përkatës. Si konkluzion “Kloni” nuk shpërfaq një tablo Islame, por një tabloid laboratorik latino-amerikan, ku duket se filmi ka marrë dritë, kur duhej të zhvillohej në errësirë të plotë.

P>                                                                                                     Enkelejda Avxhiu

Do you Yahoo!?
vote.yahoo.com - Register online to vote today!

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
Olsi | 19 Oct 23:09 2004
Picon

MITI I HARMONISË FETARE DHE REALITETI I KONFLIKTIT

 

MITI I HARMONIS FETARE DHE REALITETI I KONFLIKTIT

 

20 Shtator 2004, TemA

 

Kastriot Myftaraj

 

Kryqi dhe udhëkryqi

Kryqet e ritit ortodoks të vëna nga Kisha Ortodokse në disa pika të ndryshme të vendit, si dhe debate që shkaktoi kjo gjë, është një nga ato ndodhi që janë  simptoma të një problemi më të madh, i cili nuk mund të mbulohet më me gjethen e fikut retorike të harmonisë fetare. Incidenti bëhet edhe më serioz për faktin se ai nuk është veprim i një individi apo shoqate, por i një institucioni zyrtar fetar, Kishës Ortodokse Shqiptare. Ata që e bënë këtë gjë e dinin se do të kishte reagime dhe ndoshta, në kalkulimet e tyre, edhe reagimet qenë llogaritur për të plotësuar efektin që duhej të bënte vendosja e kryqeve.

Pse u vendosën kryqet? Ata që i vunë thonë se e kanë bërë këtë gjë për të shënuar vendet ku më parë kanë ekzistuar kisha ortodokse. A është kjo arsyeja e vërtetë? Në debatin publik shqiptar ekziston një mosdashje e madhe për ta trajtuar në thellësi dhe gjerësi këtë problem. Vendosja e kryqeve nuk mund të merret si një episod i shkëputur. Në rast se nuk do t’ i mbyllim sytë dhe fshijmë kujtesën, atëhere do të na bëhet e qartë se vendosja e kryqeve është pjesë e një fenomeni historik dhe bashkëkohor, që meriton një analizë shteruese.

 Nëse këto kryqe që u vendosën shënojnë diçka, atom und të quhen si shenja që tregojnë udhëkryqin ku kanë hyrë marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri. Në rast se do t’ i mbyllim sytë dhe do të bëjmë sikur nuk e shohim këtë udhëkryq atëhere do të na ndodhë ajo që i ndodh çdo shoferi që sillet kështu në një udhëkryq, pra do të vijë përplasja.

 

Debati shkencor për marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri

Nocioni i harmonisë fetare në Shqipëri është shndrruar në një mit të retorikës politike që përsëritet pafundësisht në një ritual të përhershëm të retorikës politike, të cilin janë të detyruar ta ndjekin të gjithë. Praktikisht, “Harmonia Fetare” është shndrruar në kultin zyrtar fetar në Shqipëri ku sipas Kushtetutës nuk ka një fe zyrtare. Të shprehesh kundër saj quhet herezi. Kjo ka bërë që të frenohet debati publik mbi këtë argument.

Por nga pikëpamja metodologjisë së analizës socio-religjioze, sipas së cilës të gjitha tezat futen në analizë me status të barabartë, teza e harmonisë fetare nuk është një kategori analitike e marrë si e vërtetë a priori, por thjesht një tezë që ka status të barabartë me tezën e kundërt se në vend ka konflikt fetar.

Të dy tezat duhet të vihen në balancë, duke u sjellë argumente pro dhe kundër secilës, në mënyrë që të shkohet tek e vërteta nëpërmjet debatit të hapur. Në rast se në vend ka vërtet një harmoni fetare kaq të fuqishme, atëhere nuk ka pse të ketë drojë nga debati. Ndryshe frika nga debati a priori provon se harmonia fetare është një gjë iluzore. Në Zvicër dhe në Gjermani ku ka dy fe të ndryshme (protestante dhe katolike) mund të diskutosh si të duash dhe sa të duash për çështjet fetare, duke mbrojtur tezën e harmonisë apo konfliktit dhe askush nuk preokupohet seriozisht sepse harmonia fetare atje është një realitet dhe jo një iluzion.

Në këto vende nuk flitet kaq shumë sa në Shqipëri për harmoninë fetare edhe pse atje harmonia fetare është vërtet optimale. Kjo ndodh sepse harmonia fetare tashmë është bërë atje diçka e natyrshme si ajri që thithet. Vetëm atje ku marrëdhëniet ndërfetare janë problematike flitet shumë për harmoninë fetare, ashtu siç ai bën ai që ecën natën në pyll dhe që për të mposhtur frikën këndon këngë trimërie.

Debati shkencor për marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri ka mbetur ende në kufijtë e propagandës. Ky debat sillet rreth boshtit të dogmës të harmonisë fetare, që ofrohet si një paradigmë e padiskutueshme për marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri. Por, Thomas Kuhn, në librin e vet të njohur “Struktura e revolucioneve shkencore” thotë se një paradigmë legjitimohet kur ajo shpjegon pjesën më të madhe të fenomeneve. Në rast të kundërt ajo duhet t’ i lëshojë vendin një paradigme tjetër.  

 

Paradigma e harmonisë fetare dhe paradigma e konfliktit fetar

Nga pikëpamja shkencore, të thuash se në Shqipëri ka harmoni fetare do të thotë se ke paraqitur një paradigmë, e cila do të duhej që t’ i shpjegonte nga pikëpamja e harmonisë ngjarjet historike dhe bashkëkohore në raportet midis feve në Shqipëri. Në rast se kjo paradigmë nuk është në gjendje ta bëjë këtë, atëhere automatikisht ajo zbret nga froni dhe i lëshon vendin paradigmës së konfliktit fetar. 

Nga pikëpamja shkencore, do të ishte një aventurë shumë e vështirë që të mbështesësh nga pikëpamja historike paradigmën e harmonisë fetare në Shqipëri. Shqipëria është vendi ku që në mesjetën e hershme u hoq vija ndarëse midis dy kishave, asaj katolike romane dhe asaj ortodokse greke, vijë kjo e cila kalonte përkitaz me Lumin Shkumbin. Në territorin e Shqipëris së sotme u zhvillua e ashpër lufta mes dy kishave për t’ i shkëputur territorie njëra tjetrës dhe në këtë luftë u përzien dhe shtetet e huaja si dhe princat shqiptarë. Luftrat normano-bizantine, anzhuino-epirote etj nuk mund të konsiderohen si luftra fetare, por efekti i tyre qe se territoret e zëna prej palëve kalonin nën juridiksionin e asaj kishe që i takonte fitimtari, në të njëjtën mënyrë siç ndodhte gjatë luftrave fetare.

PAN>

Kështu, kur normanët dhe anzhuinët zunë disa territore shqiptare, ata i kaluan ato nën juridiksionin e Kishës Katolike. Ndërsa kur bizantinët dhe epirotët ua rimorrën këto territore normanëve dhe anazhuinëve, i kaluan ato nën juridiksionin e Kishës Greke. Dhe të gjitha palët, duke mos dashur që të dukeshin se luftonin thjesht për të zënë territore, e gjenin konvenuese të shpallnin se luftonin për kauzën fetare. Edhe luftrat mes princave vendas në territorin e sotëm shqiptar, nuk mund të thuhet se qenë luftra fetare, por efektivisht ato sillnin ndryshimin e realitetit fetar në vend, varësisht se kush qe fitimtar, në po atë mënyrë si luftrat fetare. Lufta mes Principatës së Arbërit dhe Despotatit i Epirit në fillim të shekullit XIII, të cilat kishin si kufi Lumin Shkumbin, nuk mund të thuhet se qe nj ë luftë fetare. Por efektet e saj qenë ato të një lufte fetare. Principata e Arbërit, e cila shtrihej në veri të Shkumbinit, qe katolike, ndërsa Despotati i Epirit, që shtrihej në jug të Shkumbinit, qe ortodoks.  Fakti që Despotati e Epirit, me ndihmën e Serbisë, e fitoi luftën, duke pushtuar territorin e Principatës së Arbërit, bëri që të ndryshonte realiteti fetar i vendit, duke kaluar dhe pjesa më e madhe e territorit në veri të Shkumbinit në varësi të Kishës Ortodokse, deri në momentin që në vend erdhën anzhuinët, disa dekada më vonë.

Të gjitha këto zhvillime nuk mund të shpjegohen me anë të paradigmës së harmonisë fetare. Ato mund të shpjegohen vetëm me anë të paradigmës së konfliktit fetar. ...

 

Me paradigmën e harmonisë fetare nuk mund të shpjegosh as ngjarjet e vitit 1914 në Shqipëri, rebelimin epiroto-ortodoks në Shqipërinë e Jugut, të përqëndruar në zonën Gjirokastër-Korçë dhe rebelimin islamik në Shqipërinë e Veriut, të përqëndruar në Tiranë-Durrës.

Me paradigmën e harmonisë fetare nuk mund të shpjegohet as asgjesimi fizik i pjesës më të madhe të klerit katolik në vitet 1945-48 nga Sigurimi i Shtetit i kontrolluar totalisht nga ortodoksët me Koçi Xoxen në krye. Sigurisht që Xoxe dhe funksionarët e tjerë të lartë ortodoksë të Sigurimit të Shtetit qenë komunistë dhe ateistë, por ata ishin formuar në një mjedis kulturor ortodoks, me një urrejtje të tërbuar kundër katolicizmit.

Me paradigmën e harmonisë fetare nuk mund të shpjegosh as ngjarjet e vitit 1997, si dhe disa incidente të tjera që i kanë paraprirë dhe pasuar ato, si ardhja në krye të Kishës Ortodokse Shqiptare “përkohësisht” prej 13 vjetësh e Patriarkut grek, Anastas Janullatos, në një kohë që Greqia ka shprehur hapur aspiratën për të helenizuar nëpërmjet ortodoksizimit Shqipërinë, as “shakaja” me Papa Gjon Palin II në Festivalin e Këngës në RTSH, në vitin 2002, as vendosja e kryqeve ortodokse në pika të ndryshme të vendit.

Të gjitha këto mund të shpjegohen vetëm me paradigmën e konfliktit fetar.

 

Harmonia fetare dhe harmonia politike

Për harmoninë fetare flitet shumë, por kurkush nuk e shpjegon se çfarë është ajo në të vërtetë. Thuhet se fetë e ndryshme në Shqipëri kanë bashkëjetuar në paqe. Por kjo nuk do të thotë se ka harmoni. Bashkëjetesë paqësore midis feve mund të ketë edhe atje ku një komunitet fetar sundon politikisht mbi komunitetet e tjera fetare. Harmonia është një gjë krejt tjetër. Harmoni do të thotë që mes komuniteteve fetare të jenë stabilizuar ekuilibra, në raport me numrin e tyre, në rrafsh politik, ekonomik, kulturor, në mënyrë që asnjë mos ta dominojë tjetrin. Teza e harmonisë fetare verifikohet si në provën e lakmusit në rrafsh të ndarjes së pushtetit. Harmonia fetare duhet të shprehet në harmoninë politike.

Në rast se ka çbalancim të ndjeshëm në dobi të një komuniteti fetar, atëhere harmonia nuk ekziston, por ka sundim dhe retorika për harmoninë fetare fsheh konfliktin fetar që krijon çbalancimi.

A ekziston harmonia fetare në kuptimin e mësipërm në Shqipëri? Krijimi i shtetit shqiptar me Traktatin e Londrës të vitit 1913 krijoi dhe lojën e balancës së pushtetit në shtetin e ri. Me këtë lindi dhe problemi se a do të krijohej ekuilibër në këtë balancë, apo do të dominonte dikush. Që me krijimin e shtetit shqiptar, komuniteti i cili ka luftuar në mënyrë të pandërprerë për të sunduar shtetin dhe shoqërinë shqiptare është komuniteti ortodoks. Nuk do të qe e tepruar të thuhej se, që prej atëhere dhe deri në ditët tona, në dinamikë të konfliktit fetar në Shqipëri qëndron aspirata e ortodoksëve për të sunduar dhe ortodoksizuar Republikën e Shqipërisë. Në një sens të sigurt, kjo aspiratë është vazhdim i apiratës historike ortodokse për të konvertuar në fenë ortodokse dhe sunduar Shqipërinë, aspiratë kjo që ka ekzistuar që nga Mesjeta, siç e kam treguar më lart.

Në vitin 1914, kur ortodoksët e panë se nuk kishte gjasa që ata ta dominonin shtetin shqiptar, atëhere realizuan projektin e autonomisë së Vorio-Epirit. Atëhere faktori ndërkombëtar e pengoi këtë projekt dhe ortodoksët kërkuan mënyra të tjera për ta realizuar aspiratën e tyre historike.

Në Kongresin e Lushnjës në vitin 1920, duke u konsideruar konflikti ende i freskët fetar i vitit 1914, u vendos që institucioni i kreut të shtetit të ndërtohej mbi bazën e parimit të ekuilibrit fetar, gjë që u arrit me krijimin e Këshillit të Naltë, ku qenë katër përfaqësues të feve të vendit. Por, në Revolucionin e Qershorit, në vitin 1924, ortodoksët i prishën ekuilibrat, duke uzurpuar krejt pushtetin. Kryeministri ortodoks i qeverisë revolucionare, Fan Noli, mori dhe atributet e kreut të shtetit, që deri atëhere mbaheshin nga Këshilli i Naltë, duke bërë që balanaca e pushtetit të anonte krejt nga ortodoksët.

Duke i njohur këto probleme Mbreti Zog, që erdhi në pushtet pas Fan Nolit, u përpoq të krijonte ekuilibra fetare në sferën e pushtetit. Zogut bëri një pafundësi gabimesh, por raportet fetare në sferën e pushtetit që krijoi, janë me të vërtetë për t’ u admiruar. Enver Hoxha i prishi si ekuilibrat fetare ashtu dhe ato krahinore. Me rënien e komunizmit, dhe me ringjalljen e fesë, problemi i raporteve ndërfetare në sferën e pushtetit, u bë edhe më i mprehtë. Në vitet 1992-1997, kur në pushtet qe PD, u bë një pafundësi gabimesh, por raportet ndërfetare në sferën e pushtetit u ruajtën në mënyrë të përkryer. Kështu, ndërsa Presidenti i Republikës, Sali Berisha qe musliman suni, kryeministri Aleksandër Meksi qe ortodoks, kryetari i parlamentit, Pjetër Arbnori qe katolik, ndërsa kryetari i PD në pushtet qe musliman bektashi (Eduard Selami, Tritan Shehu).

Me rikthimin e PS në pushtet, në vitin 1997, u duk një tendencë për prishjen e ekuilibrave, që kulmin e ka arritur në vitet 2002-2004. Madje mund të thuhet se në Shqipëri, duke filluar që nga viti 2002 është instaluar përfundimisht sundimi ortodoks.

 

Instalimi i sundimit ortodoks në Shqipëri

Në 24 qershor 2002 vllahu ortodoks, Alfred Spiro Moisiu u zgjodh President i Republikës së Shqipërisë. Një muaj më vonë, kryetari i PS, ortodoksi Fatos Thanas Nano u zgjodh kryeministër. Në vitin 2002, për herë të dytë në historinë e shtetit shqiptar, duke konsideruar gjashtë muaj në vitin 1924, kryetari i shtetit, kryeministri dhe kryetari i partisë në pushtet, qenë të fesë ortodokse. 

Në maj të vitit 2004, Presidenti ortodoks i Republikës emëroi si kryetar të Gjykatës Kushtetuese një ortodoks (Gjergj Sauli). Duke konsideruar se edhe kryetari i Gjykatës së Lartë (Thimio Kondi), edhe Prokurori i Përgjithshëm (Theodhori Sollaku) janë të fesë ortodokse, atëhere ky emërim i Presidentit tradhëton qartë vullnetin e tij për most ë ruajtur ekulibra fetare në qendrat e pushtetit, por për të instaluar sundimin ortodoks. Pra, tash, të gjitha pushtetet, Presidenca e Republikës, qeveria, drejtësia në të gjitha qendrat e saj (gjykata dhe prokurori) gjendet nën kontrollin e ortodoksëve.

Ku Presidenti paraqiti si kandidaturë të vetën për kreun e ri të Kontrollit të Shtetit atë të ortodoksit Robert Kiço Çeku, atëhere u duk edhe më e qartë se kemi të bëjmë më një strategji të menduar mirë për të vendosur sundimin ortodoks në vend.

Në dhjetor 2003 kryeministri Fatos Nano krijoi qeverinë më të çbalancuar, në rrafsh fetar dhe etnik, në historinë e shtetit shqiptar. Në kabinetin prej 20 anëtarësh, duke përfshirë edhe kryeministrin, gjenden shtatë anëtarë të fesë ortodokse, përkatësisht, Fatos Nano, Igli Toska, Anastas Angjeli, Pandeli Majko, Ben Kiço Blushi, Marko Bello, Leonard Solis, si dhe vetëm një ministër katolik (Viktor Doda), i cili nuk e di as vetë se çfarë ministri është dhe ç’ kompetenca ka. Edhe disa nga ministrat e tjerë të fesë muslimane janë zgjedhur prej atyre që e kanë bashkëshortin apo bashkëshorten ortodokse (Ermelinda Meksi, Kastriot Islami).

Treshja Nano-Moisiu-Janullatos, nëpërmjet shumë shenjash duan ta bëjnë të qartë se Shqipëria është një shtet ortodoks. Vendosja e kryqeve ortodokse në pika të ndryshme të vendit bëhet pikërisht për këtë qëllim, por ajo nuk është shenja e vetme. Kështu, kryeministri Nano, bëri atë që mund të quhet si një herezi për një lider të së majtës laike, kur shkoi e vuri kurorën e martesës së tij në kishën ortodokse. Një lider i majtë ishte dashur që ta bënte martesën në bashki, sipas ritit laik.

Në këtë linjë është edhe ndërtimi i katedrales ortodokse praën qendrës së Tiranës, në sheshin mes selisë së PS dhe ministrisë së mbrojtjes. Ndërtimi i katedrales në krah të PS në pushtet, kërkon të simbolizojë aleancën politiko-fetare socialisto-ortodokse që kanë promovuar Nano dhe Janullatos, si dhe aleancën kishë-shtet që është rezultat i së parës.

Ortodoksët janë duke e dominuar shoqërinë shqiptare në të gjitha sferat, nga politika, në biznis, shoqërinë civile (OJF), administratë etj. Në ndërkohë vazhdon me ritme të shpejta procesi i konvertimit të shqiptarëve muslimanë në ortodoksë, process ky i konceptuar si helenizim. Grekët nuk duan më Vorio-Epirin, por duan të vorio-epirotizojnë gjithë Republikën e Shqipërisë, duke e shndrruar atë në një shtet të ngjashëm me Qipron greke.

 

Dy nivelet e konfliktit fetar në Shqipëri

Konflikti fetar në Shqipëri ekziston në dy rrafshe:

1)Mes Kishës Ortodokse Grek, që kontrollon Kishën Ortodokse Shqiptare dhe që kërkon t’ ortodoksizojë dhe helenizojë shqiptarët dhe pjesës tjetër të shqiptarëve. Ky është një konflikt serioz dhe që në të ardhmen mund të krijojë situata nga më të papriturat, pasi vihet në lojë vetë ekzistenca nacionale e shqiptarëve. Kisha Ortodokse Greke kërkon që të mbahet gjallë konflikti fetar në Shqipëri në mënyrë që të justifikojë aksionin e vet për helenoortodoksizimin e shqiptarëve, me argumente gjeopolitike, pra sikur kërkon të zhdukë rrezikun që i vjen Greqisë nga Shqipëria muslimane. Prej këtej të gjitha incidentet fetare të provokuara nga ortodoksët në Shqipëri gjatë këtyre 13 viteve, që nga ai i priftit Maidonis që shpërndante harta të Vorio-Epirit në 1993, tek dëmtimi i afreskeve ortodokse në Voskopojë në 1995, tek kërkesa për ndërtimin e katedrales ortodokse në sheshin “Skënderbej”, tek vendosja e kryqeve, për të përmendur vetëm disa.

Që ka një vullnet të qartë ortodoks kjo u kuptua sidomos me incidentin në Festivalin e vitit 2002 në RTSH, kur Papa Gjon Pali II u tall shëmtueshëm nga ortodoksët. Pse nga ortodoksët? Sepse drejtori i RTSH qe ortodoksi Artur Petro Zheji, se regjisori i festivalit qe ortodoksi Pali Kuke, se autori i skenarit të skeçit qe ortodoksi Jani Duri. Pa mendoni pak se çdo të kishte ndodhur sikur të gjithë këta njerëz të qenë katolikë dhe të qe tallur jo më homologu i Papës, Patriarku i Konstantinopolit, Vartholemeu, por Fortlumturia e Tij, Janullatosi. Lexuesi mund ta marrë vetë me mend. 

...

Hija e frikshme e Bosnje-Herzegovines

Retorikat për harmoninë fetare që ngrihen si tollumbace në qiellin shqiptar në një kohë që poshtë këmbëve tona ndjehen lëkundjet e konfliktit të sjellin ndërmend situatën e krijuar në Bosnjë-Herzegovinë në fund të viteve ’80 dhe në fillim të viteve ’90. Edhe atëhere në Bosnjë-Herzegovinë flitej shumë për harmoninë fetare, duke u thënë se Bosnjë-Herzegovina ka shumë probleme, por së pakut ka një harmoni të mrekullueshme fetare të cilën ia ka zili gjithë bota. Për këtë sillej si shembull edhe fakti se në Bosnjë-Herzegovinë ¼ e martesave qenë mikste, pra mes njerëzve me fe të ndryshme. Kjo qe një statistikë domethënëse sepse asgjë nuk e shpreh më mirë harmoninë ndërfetare sesa martesat midis njerëzve me fe të ndryshme. Jugosllavia e Titos e prezantonte Bosnje-Herzegovinën në botë si një lloj “Ishulli Utopia” të harmonisë fetare.

Në Shqipëri, në kohën e diktaturës komuniste, regjimi i nxiti martesat mikste mes njerëzve me fe të ndryshme, por arritjet qenë minimale, aq sa propaganda e regjimit komunist shqiptar nuk e gjeti kurrë me vend të jepte një shifër për numrin e martesave mikste. Kjo për faktin se këto martesa ishin vetëm rreth 3% të numrit të përgjithshëm të martesave, pra tetë herë më pak se në Bosnjë-Herzegovinë. Kjo tregonte se komunitetet e feve të ndryshme në shoqërinë shqiptare vazhdonin të jetonin praktikisht në një segregacionizëm. 

Në Bosnjë-Herzegovinë, në vitet 1992-1995 u zhvillua një luftë e tmerrshme etno-religjioze ku u vranë rreth 200 mijë vetë. Në dinamikë të këtij konflikti qe aksioni i serbëve ortodoksë, që përbënin 1i3 e popullsisë së Bosnje-Herzegovinës për të sunduar vendin, duke i dëbuar muslimanët dhe katolikët, të cilët flisnin të njëjtën gjuhë si edhe serbët. Serbët zunë me forcë rreth 69% të territorit të vendit, duke kryer spastrim etnik dhe genocid dhe u detyruan të lëshojnë një pjesë të territoreve të zëna vetëm pas ndërhyrjes ndërkombëtare. Bosnjë-Herzegovina, “Ishulli Utopia” i harmonisë fetare në botë u coptua nën predhat e armëve. Tash “Ishulli Utopia” i harmonisë fetare vetëshpallet Shqipëria, që në të vërtetë ka shumë më pak argumente se Bosnje-Herzegovina e dikurshme për ta pretenduar këtë reputaci on.

Kombinimi i politikës së majtë me fenë ortodokse në Shqipëri është duke krijuar një mishelë shpërthyese, që në rast se nuk neutralizohet do ta shpërbëjë mirazhin e fundit të harmonisë fetare në Ballkan. Në këtë proces si detonator mund të shërbejnë zgjedhjet e ardhshme parlamentare. 

 

Po harmonia fetare rajonale?

Debati për harmoninë dhe konfliktit fetar nuk mund t’ i ikë kontekstit rajonal, pasi edhe sikur brenda vendit të ekzistojë harmoni fetare, për shkak të raportit numeric të shqiptarëve me fqinjët dhe të faktit që Nacioni shqiptar me shumësi muslimane gjendet i rrethuar nga Nacione të mëdha ortodokse, kjo harmoni nuk do të ketë asnjë vlerë në rast se në marrëdhëniet fetare të shqiptarëve me fqinjët dominon konflikti.

Historikisht, nacionet fqinje ortodokse serbe, greke, maqedono-bullgare, i kanë konceptuar luftrat e tyre për çlirim nga Turqia si luftra fetare, pra si kryqata ortodokse. Dëbimi i Perandorisë Osmane nga pjesa më e madhe e Ballkanit në vitet 1912-1913 la pas një ishull islamik në trevat shqiptare dhe në Bosnjë. Ky ishull është i rrethuar nga vende kristiane, të cilat e shohin ekzistencën e tij si të papranueshme dhe i quajnë sit ë papërfunduara luftrat e tyre me Perandorinë Osmane pa e zhdukur këtë “ishull” të fundit turk. Prej këtej luftrat e fundshekullit XX të serbëve kundër bosnjakëve dhe shqiptarëve të Kosovës, si dhe të kroatëve kundër bosnjakëve,

Trevat shqiptare janë të rrethuara nga nacionet ortodokse, serbët, grekët dhe maqedono-bullgarët. Në balancën rajonale të fuqisë nacionet fqinje ortodokse peshojnë shumë më rëndë se shqiptarët e të gjitha trevave të marrë së bashku dhe në rast se këto nacione kanë si predispozitë konfliktin fetar dhe jo harmoninë në raport me shqiptarët muslimanë dhe katolikë, muslimanët shqiptarë do të zhdukeshin dikur, por edhe katolikët nuk do të kenë një perspektivë të këndshme. Se cila është pikëpamja e fqinjëve kjo nuk është e vështirë të kuptohet, pasi ata e shpallin botërisht atë. Për Athinën, Beogradin dhe Shkupin hapësira shqiptare është duke u shndërruar në një bastion të fundamentalizmit dhe terrorizmit islamik. Nacionet fqinje kërkojnë ta bëjnë këtë ide bazë të strategjisë së tyre për të zhdukur përfun dimisht ishullin islamik që la pas Perandoria Osmane dhe që përbëhet kryesisht nga trevat shqiptare, sipas pos ë njëjtës strategji që po përdorin rusët në Çeçeni. Projekti i fqinjëve për trevat shqiptare është çeçenizimi dhe dëbimi i muslimanëve në vende të tjera, mundësisht në Turqi. Por edhe katolikët shqiptarë nuk do të kenë një perspektivë të këndshme në rast të ortodoksizimit të hapësirës shqiptare, pasi dihet opinioni i ortodoksëve për katolikët, çka u provua dhe me luftën serbo-kroate.

...

 

Do you Yahoo!?
Yahoo! Mail Address AutoComplete - You start. We finish.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
Olsi | 19 Oct 23:09 2004
Picon

RIMEKEMBJA 12/ 10/ 2004 [ ii ]

 


NANO HAPI FUSHAT E RRENAVE

 

Ne qytetarëve të Republikës së Shqipërisë nuk na bën më përshtypje nëse, kur shtypim çelësin e dritave, nuk gjejmë energji elektrike. Sigurisht, e kush do ta shesë gazin që vjen nga Greqia, madje këtë dimër me çmime më të rritura? Mirëpo ndryshe ndodh të paktën me qytetarët e Elbasanit, kur gjejnë befas drita gjatë paradites në shtëpitë e tyre. Pyetja e parë që bëhet në këto raste është: “Kush qeveritar do të ketë ardhur sot?” Në fakt, më 4 tetor, kur nisi viti i ri akademik, në Elbasan ia behën me qen e me mace, të prirë nga kryeministri Nano. Ky gjoja na paskësh ardhur të uronte për këtë vit të ri shkollor. Në fakt nisi përgatitjet e tij demagogjike fushatarake, mes sallës së studentëve të Fakultetit Ekonomik. Në krah kishte rektorin shtatlartë, Dode, dhe kryeakademikun e fjetur, Popa.

Nano tha se fillimi i vitit të ri akademik përkon me një stinë reformash. Dhe pastaj futi “kasetën e integrimit” për të pranishmit. Ne të gjithë e dimë se si ai flet me fjali të gjata, qëllimi i vetëm i të cilave është zhvillimi i kultit të fjalëve në politikë dhe lufta kundër punës. Duke folur ashtu, pa letra (verisoni i ri i “gju më gju me popullin”), Nano përdori edhe shembuj tipikë të një ligjërimi prej pijedashësi. Ai, teksa po fliste se kishim forcuar marrëdhëniet për bashkëpunim me BE-në, deklaroi se tani ne nuk po e dridhnim më me organizma të tjera, por e kishim ndarë mendjen se do të punonim vetëm me partnerin tonë natyral, me atë që ai e quajti “bashkëshortja evropiane”. Nano është një rast tipik patologjik në politikën shqiptare, siç janë njësoj edhe Berisha, Kadare, Popa, etj. E analizuar psikologji kisht, terma si ata që ai përdor, p.sh., “dredh”, tregojnë haptas se Nano ishte aty, thjesht, për ta dredhur, sepse qëllimi i tij nuk ishte urimi për vitin e ri shkollor apo diskutimi i problemeve që ky arsim ka aktualisht, por nisja e fushatës zgjedhore nëpër mjedise publike nëpër një Shqipëri pa drita, ujë, rrugë e arsim. Pse nuk gjeti pak kohë ai t’u shpjegonte studentëve se pse një ministër i kabinetit të tij, Memushi, kishte urdhëruar pjesëmarrjen e detyrueshme të studentëve në leksione, jashtë çdo norme logjike dhe etike evropiane? Në të vërtetë, autoriteti i Memushit u pa kur, pas tri ditësh, nxorri një vendim të ri që lejonte dekanët që të vendosnin për mënyrën e pjesëmarrjes në leksione të studentëve!

Megjithatë Nano ishte aty që të na mbante me shpresë. Ai u shpreh se sot nuk ka zë që të kundërshtojë dashurinë e shqiptarit me Evropën. Nanos nuk ia vret veshin ajo fjala “marrëdhënie”, por ne në fakt vetëm i japim Evropës, si p.sh., emigrantë, kokëulje, treg shitjeje, troje me çmime qesharake, kthimshpine, si dhe kthime të tjera më poshtëruese. Mbase Nano e ka fjalën për të vetmet gjëra që Evropa na jep – viza kontrabandë, kritika të cilësisë së parë, OJQ e fondacione, agjentë në veshje pedagogësh e specialistësh, madje edhe veshjet perverse të modës evropiane. Lum ne për marrëdhëniet me zonjën e motit (apo e ngatërroj?)!

Nano u mundua të tregonte edhe realistin në leshtjerrjen e tij mbi integrimin, i cili ne shqiptarëve na është bërë si miti i Sizifit. Ai u shpreh se Zvicra e Norvegjia, me referendat e tyre për “Jo” ndaj BE-së, na tregojnë ne shqiptarëve se integrimi nuk është qëllim në vetvete, por një rrugë për zhvillim. Bukur! Lexojeni edhe një herë fjalinë “…një rrugë për zhvillim”! Mirëpo patetizmi bën që ti të shqiptosh pas pak çastesh edhe fjali si kjo që Nano tha: “Nuk mund të pretendojmë që të na bëjnë anëtarë që të zhvillohemi! Të zhvillohemi që të anëtarësohemi!” A e bën Nano dallimin midis termave “zhvillim”, “integrim”, “anëtarësim”, apo për të këto duan të thonë “ëhiskey”, “gin” e “raki”? Më pas e nxorri kokën, teksa vuri në dukje se kishin filluar edhe në parlament lobingjet e integrimit, gjë që, sipas tij, nuk is hte normale. Kurse terrori psikologjik që kryeministri ushtron me truprojet e tij, rreth dymbëdhjetë, i duket një gjë normale, aq sa spektatori i pranishëm në takimet me Nanon duhet vetëm të dëgjojë. Kurse ajo që të bën më shumë përshtypje ishte fakti se kishte më shumë nanodëgjues në atë sallë se kishte diskutues dhe të interesuar po atë ditë, në mbrëmje, në një takim të hapur mes zyrtarësh bashkiakë të Elbasanit dhe qytetarësh të ndryshëm, të shqetësuar për strategji efikase për zhvillimin e gjithanshëm të qytetit. Ta ndash me të tjerët alkolin që pi vetë – ky është art! Sigurisht që nanologët përpiqen që t’i mbushin sallat e tyre plot kur ka media të pranishme! E kështu foli Nano, sa me duar e sa me këmbë. Pastaj drekoi në qendër të qytetit, aq sa u bllokua përkohësisht edhe shërbimi urban lokal. Kurse Elbasani nuk pati drita të nesërmen, si gjithmonë, deri sa pas dy ditësh, në mbrëmje se kush “kokë” tje tër kishte ardhur në qytet dhe bllokoi një tjetër rrugë kryesore në qytet, pasi po darkonte. Të ketë qenë Meta? S’u mor vesh…

Gjithsesi, “llafet e rakisë” të Nanos kanë fatkeqësinë se botohen në të përditshmet dhe bëhen publike kudo në botë. Mbi të gjitha na shqetëson fakti i kombit të ndarë shqiptar! Në përdëllitjet e tij, Nano vuri re se në dialogun partnerial me Brukselin, Tirana zyrtare është shqetësuar se nuk duhet të ketë dy vullnete politike të Shqipërisë për integrim; atë të moderacionit e të nxitjes së transformimeve në rajon dhe atë të mungesës së vullnetit për të luftuar krimin dhe korrupsionin brenda. Ai theksoi se Shqipëria nuk mund të zhvillohet me dy standarde e as të vlerësohet me dy standarde (“Shekulli”, 5 tetor 2004). Po standardin e dytë ky ia mvesh grupimit opozitar dhe sidomos grupimit partiak të Metës. Pra, Nano ndreqka punë duke rregulluar muhabetet me fqinjët evro-bizantinë, kurse ata të lobingjeve prishkan punë me krimin e organizuar dhe me trafiqet brenda! Kurse Nanos i mbetet të krenohet për utopinë e tij integruese teksa u shpreh: “Në vend që të dominohet, pra, Beogradi zyrtar nga temat që dominojnë të gjitha kryeqytetet e tjera të Ballkanit, temat e reformave, temat e imtegrimit, temat e luftës kundër kriminalitetit, informalitetit, trafiqeve, etj., temat e bashkëpunimit dominohen nga temat e nacionalizmit.” Fjalia është krejt e çrregullt gramatikisht, po nuk ka asnjë faj gazetari që ka përgatitur lajmin (“Shekulli”, 5 tetor 2004, f.4), sepse fjalia është e ndërtuar nga Nano, jo e lexuar diku. Patologjikisht, pa dashur të bëj mjekun e Nanos, ky kryeministër uzurpator, në thelb, shfaq zilinë e tij për dinjitetin që Beogradi zyrtar ka kundrejt krenarisë për nacionalizmin.

Fushatën Nano e vijoi me një vizitë tipike fushate zgjedhore në Skrapar (8 tetor) dhe pastaj në Berat (9 tetor). Në këto treva atë e pritën nëpër sheshe e me lule të freskëta. Sigurisht që do ta pritnin në rrugë, sepse në Skrapar e Berat vështirë se gjen ndonjë restorant luksoz apo mjedis të rehatshëm arsimor… Kështu shet Nano dinjitetin tonë kombëtar, sy për sy, edhe pse ia di vlerat politike nacionalizmit! Dhe është po ky kryeministër që rrok në qafë lojtarët e kombëtares shqiptare ditën e ndeshjes së radhës, të cilëve u premton kot më kot shpërblime monetare, për të cilat ata nuk kanë nevojë fare, se i fitojnë me djersë dhe jo duke shitur dinjitetin e bashkëkombasve të tyre. Përkundrazi! Edhe për sa kohë do ta drejtojnë kombin shqiptar hiena të tilla si Nano?

 

Elvis Alla

 

 

HAKMARRJE KADAREANE NDAJ KOMISIONIT TË "ÇMIMIT NOBEL"

 

Është e kuptueshme që shumica e shqiptarëvet të pezmamtohen që edhe këtë vit nuk u realizua një dëshirë e tyre shumëvjeçare që shkrimtari i njohur Ismail Kadare të marrë "çmimin Nobel" në letërsi. Këtë pezmatim e paraprinë gazetat e Tiranës me disa shkrime para se Komisioni i Stokholmit të shpallte fituesin për këtë vit. Pastaj e pasqyruan edhe disa gazeta të Tiranës me shkrimet e tyre në datat 8 e 9 Tetor kur njoftonin se fituese ishte një shkrimtare austriake Elfride Jelinek, e vlerësuar sidomos për romanin e saj autobiografik "Mësuesja e pianos'".

Gazeta "Albania" e datës 8 Tetor 2004 botonte shkrimin me titull "Nobeli fluturon në Austri". "Panorama" të njëjtën ditë krahas shkrimit "Nobel për "Mësuesen e pianos" e bënte dhe sqarimin qetësues se Ismail Kadare ishte renditur i dyti midis kandidatëve meshkuj, pas amerikanit Filip Roth. Gazeta "55" e ithtarit të Kadaresë Fahri Balliu shkrimin e gjatë "Shkrimtarja e "Pianos" fiton "Nobelin" 2004" e shoqëronte gjithashtu me një sqarim të shkurtër qetësues se "shkrimtari Ismail Kadare është renditur edhe këtë vit n dër emrat më të përfolur për këtë çmim të madh". Më shumë e kishte humbur qetësinë ithtari tjetër i Kadaresë, Mero Baze. Gazeta e tij "Tema" e kishte bërë lëmsh gjeografinë botërore në titullin e shkrimit të vet "Australianja Jelinek fitoi Nobelin 2004 për letërsinë".

Kurse inatin më të madh për privimin e Kadaresë nga çmimi Nobel" deri tani e ka shoprehur gazeta "Ballkan". Gazetari Ilir Bushi kishte përgatitur faqen "Speciale" më 9 Tetor 2004 nën titullin "Komisioni i Stokholmit si KQZ-ja". Ky titull i vënë në thonjëza dhe paralajmërimi:"Flasin deputetët dhe shkrimtarët e opozitës Laço e Arbnori: çmimi Nobel ishte i paracaktuar" të krijonin idenë sikur këta dy shkrimtarë politikanë shqiptarë, që gjithnjë vetreklamohen si bartës të shpirtit e të mendësive të theksuara liberal-demokrate, kishin luajtur nga fiqiri dhe kishin vendosur të politizonin alla-shqiptarçe edhe punën e Komisionit të Stokholmit që ndan "çmimin Nobel'' në letërsi. Fatmirësisht nga intervistat e Laços, Arbnorit dhe Fadil Paçramit nuk krijohet një përshtypje e tillë përdhosëse pë r tempulline kulturës e të letërsisë ku Ismail Kadare ka 20 vjet që pret të marrë bekim e kurorëzim, Ky tempull megjithë pakënaqësitë që krijojnë vendimet e tij gëzon prestigj e autoritet të madh në botë dhe është turp që një gazetë shqiptare e barazon me Komision Qendror Zgjedhor të përfolur në Shqipëri.

Shqiptarët edhe këtë vit u privuan nga kënaqësia që do t'u jepte një vendim i Komisionit të Stokholmit në favor të Kadaresë. Por për Kadarenë është humbje më e madhe morale që pezmatimin e tij ithtarët e tij ta kthejnë në fyerje të rënda për Komisionin e Stokholmit. Edhe për shqiptarët kjo është humbje e madhe se i paraqet para botës vetëm si inatçorë e të paarsyeshëm.

Mund të pajtohesh me vlerësimin e bërë nga Fadil Paçrami që është : "Në konkurim mund të ketë pasur subjektivizëm dhe pasaktësi", sepse edhe Akademikët e Stokholmit që japin tani, apo që kanë dhënë më parë çmimin Nobel nuk bëjnë pjesë në kategorinë e shenjtëve. Edhe Pjetër Arbnori bën vërejtje që duhen ditur për mangësitë në kriteret e dhënies së "çmimit Nobel". Ka folur më shumë si politikan opozitar shqiptar, jo si shkrimtar Teodor Laço kur e ka shtruar çështjen se në Komision mund të jenë bërë manipulime, sepse fjala manipulime është teori vulgare për të karakterizuar veprimtari në një mekanizëm si Komisioni i akademikëve për të dhënë çmimin ''Nobel" në letërsi.

Por asnjë fjali e të intervistuarve nuk e përligj krahasimin fyes me KQZ-në në Shqipëri. Gazetari Ilir Bushi duket ka qenë i ngarkuar shumë me emocione të forta kadareiane qysh më parë, qysh kur organizoi paraprakisht "mbrojtjen bashkëshortore" të dështimit të radhës të Kadaresë në Komisionin e Stokholmit duke marrë një intervistë të gjatë nga Elena Kadare për gazetën "Ballkan".

"Gazeta Shqiptare " e datës 11 Shtator 2004 na njoftonte se një gazetë spanjolle "El Periodiko" i paska dhënë Ismail Kadaresë titullin "kandidati i përjetshëm për çmimin Nobel në letërsi". Bashkë me këtë njoftim janë dhe fjalët e Kadaresë thënë në gazetën spanjolle : "Të merrja çmimi Nobel do të më quanin tradhtar". Më 7 Tetor 2004 u përforcua edhe më shumë cilësimi i gazetës "El Periodiko" për Ismail Kadarenë  si " kandidat i përjetshëm për çmimin Nobel", gjë që në vetvete është një sukses. Më 8 Tetor 2004 në gazetën "Albania" lexuam titullin "Nobeli fluturon në Austri".

Lajmi se "çmimi Nobel" edhe këtë vit nuk u takoi shqiptarëve nuk ishte i papritur, sepse edhe ithtarët më të flakët të famës së Kadaresë ishin të parapërgatitur. Në Shqipëri nuk u bë ndonjë zhurmë entuziaste për kandidaturën e radhës të Ismail Kadaresë. Pati ndonjë lajmërim të thatë. Më 6 Tetor 2004 në gazetën "Panorama" u shkrua për një studim të ri që paska bërë Tefik Çaushi "Dosja K, krimet e bukura të Kadaresë". Në gazetën "55" u ribotua një intervistë e Klod Dyran, president i Shtëpisë botuese franceze  "Fajar" nën titullin "Ja si e njoha Shqipërinë", ku rrëfen se si punuan francezët për ta ndihmuar Kadarenë të shpëtonte nga komunizmi shqiptar e të bëhej i njohur në Paris. Por edhe kjo intervistë nuk sillte ndonjë element të panjohur, sepse para disa muajsh ka qenë botuar në gazetën "Shekulli".

Edhe më të plotë parapërgatitjen psikologjike të shqiptarëve se Kadareja nuk do  të merrte "çmimin Nobel" e bëri gazeta "Ballkan" më 5 Tetor duke botuar si një "mbrojtje bashkëshortore" të Ismailit intervistën e gjatë të Elena Kadaresë nën titullin "20 vjet që presim ta çojmë Nobelin në Tiranë". Nëpërmjet kësaj interviste dhënë gazetarit Ilir Bushi shqiptarët njoftoheshin se çifti Kadare nuk shpresonte as këtë vit të merrte çmimin, ndonëse ishte i bindur se e meritonte shumë më tepër se disa që e kanë marrë.

Gazeta "Ballkan" kishte përdorur pa kujdes si okelio fjalët " Flet Elena Kadare nga apartamenti i Parisit : Stokholmi nuk do që t'u japë "Nobel" shqiptarëvet'' Ky qortim për Komisionin e Stokholmit është më shumë fyerje  për shqiptarët. Nuk mund ta quajmë thjesht mungesë takti sepse është fyerje e përsëritur. Dikur Kadareja u ankua se gjoja nuk po ia jepnin çmimin meqenëse ishte shkrimtar nga një vend i vogël e pa peshë në botë dhe qysh prej asaj kohe filloi të tregonte sjellje të theksuara universaliste në veprimtarinë e tij, sidomos atë politike. Për këtë deklaratë dhe sjelljet e mëpasme të Kadaresë kanë shprehur pakënaqsi shumë shqiptarë. Prandaj nuk besonim se Kadareja do t'ia lejonte vetes pakujdesinë të përdorte të njëjtat justifikime që tingëllojnë si fyerje ndaj shqiptarëve. Kandidat për "çmimin Nobel" në letërsi është një shkrimtar shqiptar, jo gjithë shqiptarët.

Shqipëria dhe shqiptarët  nuk i kanë asnjë faj Kadaresë nëse ai mbetet kandidat i përjetshëm për "çmimin Nobel.". Përkundrazi Kadareja u ka hyrë disa herë në hak Shqipërisë e shqiptarëve duke u bërë qortime pa vend nga pozita panballkaniste dhe eurocentriste vetëm që  t'u pëlqejë atyre që kanë në dorë të ndikojnë për t'i dhënë "çmimin Nobel". Kështu veproi Kadareja edhe tani vonë kur botoi "Poshtërimi në Ballkan" në fund të vitt 2003, edhe kur u vërsul kundër demonstruesve të 17-18 Marsit 2004 në Kosovë dhe i barazoi shqiptarët në racizëm me serbët. Kështu ka bërë Kadareja dhe me qëndrimet e tij që e kanë detyruar Ahmet Morinën nga Prishtina të botojë shkrimin "Një propozim skandaloz nga Ismail Kad are!" pas një propozimi të Ismailit " që të falen publikisht agjentët e shërbimeve sekrete serbe". ( shih gazetën "Kosova sot" 29 Maj 2004).Kadareja nuk tha një fjalë të vetme për racizmin e tërbuar grek që shpërtheu kundër shqiptarëve me rastin e ndeshjes së futbollit të 4 Shtatorit 2004.

 Në "mbrojtjen bashkëshortore" të bërë nga zonja Kadare për fat të keq ka mjaft shprehje pa vend që zbulojnë një nervozizëm të papërligjur të çiftit Kadare, madje kalojnë dhe në fyerje ndaj fituesve të mëparshëm të "çmimit Nobel'' në letërsi.

Zonja Kadare është shprehur : "Ismaili nuk e vlerëson aq shumë konkurimin për këtë çimim". Çifti Kadare duhet të jetë shumë i kujdesëshm kur jep shpjegime që njerëzve u sjellin menjëherë në mendje fabulën e Ezopit "Dhelpra dhe rusht". Nëse nga pozita inatçore të kandidatit të përjetëshëm Ismail Kadareja paska shkarë në përçmim për "çmimin Nobel", kjo nuk i bën nder atij dhe nuk u shërben shqiptarëve të flitet në këtë mënyrë. "Çmimi Nobel" ka rëndësinë e simbolikën e vet edhe për vendin e atij që e merr. Vet Kadareja dhe ithtarët e tij deri tani janë mburrur para shqiptarëvet se po luftohej që kombit t'i bëhej një nder kaq i madh si marrja e një "çmimi Nobel" në letërsi nga një shkrimtar shq iptar. Ndërsa tani duan ta na bindin se mjafton që Kadareja është shumë i lexuar në botë.Është shumë mirë për Kadarenë dhe për shqiptarët që veprat e Ismailit lexohen shumë në botë, por kjo nuk mund të zbehë rëndësinë që ka "çmimi Nobel''.

Nuk ka asnjë dobi e fisnikëri të ndërtohet "mbrojtja bashkëshortore " e Kadaresë mbi fjali të tilla :" Ne i kemi humbur emocionet dhe nuk mendojmë më për "çmimin Nobel". Kjo ndjesi më është forcuar më shumë gjatë viteve të fundit, kur këtë çmim  e kanë fituar shkrimtarë ose shkrimtare që nuk kanë  ndonjë krijimtari shumë cilësore". Ky vetvlerësim i çiftit Kadare i kapërcen shumë caqet e një sjelljeje të matur e fisnike që duhet të karakterizojë kandidatët për fitimin e "çmimit Nobel". Nëse veprat e një shkrimtareje polake që ka fituar "çmimin Nobel" nuk u gjendkan si veprat e Kadaresë në libraritë e Parist kjo nuk do të thotë se veprat e saj janë më pak të vlefshme. N ëse veprat e fitueses së këtij viti Jelinek nuk i njohin Teodor Laço e shkrimtarë shqiptarë kjo nuk mund të merret ''a priori" si argument se ajo e meriton më pak "çmimin Nobel" se Kadareja, ose se Komisioni i Stokholmit nuk di çfarë bën po më shumë manipulohet dhe manipulon.

Zonja Kadare "mbrojtjen bashkëshortore" e ka vulgarizuar shumë me shprehje si "diamantet ngandonjëherë fshihen midis shtresave të zeza të qymyrit" kur ka dashur të japë një figuracion letrar të pozitës së burrit të saj shkrimtar në diktaturën komuniste. Kadareja nuk ka qenë i fshehur nëpër shtresat e qymyrit të zi, por ka qenë copë me shumë shkëlqim e këtij qymyri, me fuqinë më të lartë kalorifike në kaldajën e propagandës komuniste.

Meqenëse ishte në prag të pritjes së një vendimi për "çmimin Nobel" për burrin e saj zonja Kadare nuk kishte përse ta shtrinte "mbrojtjen e saj bashkëshortore" edhe në replika me "armiqtë personalë të Kadaresë" në Shqipëri ku e ka tërhequr intervistuesi sipas qëllimeve ose shijeve të tij. Por meqenëse  ka pranuar të hynte në këtë terren të vështirë për të kaluar edhe për vet Ismailin zonja duhej të kishte qenë më e dhëmshur në sulmet kundër armiqve që i lënë  pa emër edhe ajo edhe gazetari që nxit sherrin.

Na ka çudittur mjaft një thënie e zonjës Kadare për qëndrimet e burrit të saj ndaj kundërshtarëve : "Ai preferon gjithmonë që atyre që e shajnë të mos ua mësojë kurrë emrat". Kjo qenka dobësi e madhe e Kadaresë, sepse  ai nuk arritka asnjëherë të vlerësojë ata që e kritikojnë, nuk mësuaka kurrë se me cilin ka të bëjë. Zonja zbulon një dobësi të madhe të karakterit të burrit të saj sepse ai i konsideruaka "sharës" të gjithë ata që nuk i bëjnë eleozhe si servilët. Pra Kadare mësuaka vetëm emrat e ithtarëve të dalldisur pas famës së tij dhe që i thurim himne. Mirëpo Kadareja është njëri nga intelektualët shqiptarë që kritikon shumë ashpër të tjerët, pra që shan sipas standarteve të çiftit Kadare.

Duhet të pajtohemi deri në njëfarë pike me zonjën që bën "mbrojtje bashkëshortore"  kur thotë :"Të shash ashpër dhe ndonjëherë krejtësisht kot, kjo është diçka e pafalshme, por shpesh është gabim t'i përgjigjesh atij që nuk di përse të shan". Zonja Kadare duhet të dijë se edhe Ismaili "shan" kot jo pak njerëz. Për shembull a e quan ajo sharje kur Ismaili  e transformon mbiemrin e një letrari të njohur shqiptar  nga Pipa në "pipi-pipiç"? A mund të gjejë ajo ndonjë shembull që ndonjëri nga "sharësit" e Ismailit të ketë shkuar deri në banalitete të tilla?! Nëse nuk e kupton pse dikush të ka kritikuar (sharë sipas gjuhës së zonj ës Kadare) duhet të përpiqesh ta kuptosh vet dhe ta bësh të kuptueshme për të tjerët. Këtu qëndron dhe vlera e polemikës.

Në "mbrojtjen bashkëshortore" ka një argument shumë të dobët kur shkruhet :"Ata që e shajnë bëjnë zhurmë, por janë me gishta, ndërsa ata që e lexojnë janë me mijëra e miliona, si në Shqipëri dhe në Kosovë e më gjërë". Kur një shkrimtar i ndan ata që reagojnë ndaj veprës së tij letrare dhe politike në "sharës" dhe "admirues" dhe rri e numron votat si politikanët dallkaukë ai humbet shumë. "Mbrojtja bashkëshortore" në prag të marrjes së vendimit vjetor për dhënien e "çmimit Nobel" ka qenë një vetshërbim i keq nga çifti Kadare. Nëse Ismaili është lodhur e mërzitur duke qëndruar në radhën e "kandidatëve të përjetshëm për çmimin Nobel" mund të gjejë një rrugë më fisnike për të zënë një pozicion më të rehatshëm, mund të kërkojë nga admiruesit e tij të mos e vë në më kandidaturën e tij.

Ata që  e "shajnë" mund të jenë vlerësuesit e tij më të saktë, më objektivë dhe pa ndonjë interes të vetin meskin. Nga  "mbrojtja bashkëshortore" e botuar në "Ballkan" më 5 Tetor 2004 mësuam se Ismail Kadare po e ridimensionon keq figurën e tij. Kadareja nuk duhet të entuziazmohet kur ithtarët e tij krahasojnë Komisionin e Stokholmit me KQZ-në e përgojuar tmerrësisht në Shqipëri.Humbjet në garën për të marrë "çmimin Nobel" Kadareja nuk duhet t'i rregjistrojë si akte armiqësore të Komisionit të Stokholmit ndaj tij, siç bën Sali Berisha që humbjet e njëpasnjëshme  në zgjedhje i justifikon me marifetet e Komisioneve Zgjedhore Q endrore dhe  Zonale.

 

8 tetor 2004                                                                  Abdi Baleta

 

 

BERISHA MBRON DREJTORIN E GAZETËS SË FINANCUAR NGA SERBIA

 

Më 5 Tetor 2004 gazeta berishiane "55" ka botuar shkrimin "Berisha në Strasburg denoncon shtypësin e fjalës së lirë". Gazeta ka sqaruar se "çështja e Nikoll Lesit ka qenë e para në axhendën e ngjeshur të kryetarit demokrat Berisha, i cili ka marë premtimin e Sekretarit të Përgjithëshëm të Këshillit të Europës, Terri Deivis, se do të merret me "problemin Lesi".

Gazetat berishiane kanë shkruar sikur Berisha në Strasburg paska bërë namin dhe paska ngritur Europën në këmbë për të mbrojtur Nikoll Lesin. Gazeta "ZP" është tallur me Berishën duke shkruar se në Strasburg i kanë dhënë Saliut një dajak të mirë duke i kujtuar se ekziston një soj gazetarësh shpifarakë që po ngatërrojnë botën. Tani po presim këtu në Tiranë ato betejat që ka premtuar Lesi për ta telendisur kryeministrin në sallën e Kuvendit e për ta varrosur Nanon të gjallë në tokë jashtë sallës. Presim pra të shohim se cili i shkon më shumë Nikollës, mbiemri Lesi apo nofka "Lehsi".

Por ndërkohë duhet edhe të mendojmë pse Berisha e ka marrë me kaq vrull përsipër të krijojë në Europë "problemin Lesi" dhe ka kërkuar nga Europa " të ndërhyjë në Shqipëri për të ndalur dorën e kryeministrit Nano që po persekuton dhe shfrytëzon postin për të luftuar gazetarët e pavarur". Pse dhe si u bë Nikoll Lesi kaq i shtrenjtë për Berishën, kur dihet se Nikolla mandatin e deputetit e ka nga Nano, se Nano ia mori kandidatit të Berishës për t'ia dhënë Nikollës? Si u bë Nikolla kaq i shtrenjtë për Berishën kur dihet se Nikolla me gazetën e tij kanë punuar vazhdimisht kundër Shqipërisë e demokracisë, kanë qenë zjarrvënësit më të egërsuar për të djegur Shqipërinë që të rrëzohej regjimi i Berishës në vitin 1997?

Nuk po hyjmë të analizojmë sa e ka respektuar vet Berisha punën e gazetarit të pavarur dhe lirinë e shtypit. Por, po i kujtojmë lexuesit dhe Berishës se në Shqipëri janë bërë gjyqe shumë më skandaloze se ai që ende nuk ka filluar kundër Nikoll Lesit, janë dhënë vendime arbitrare e absurde kundër gazetarëve dhe Berisha ka heshtur, nuk ka bërë asnjë një deklarim publik e jo më të çojë punën në Këshillin e Europës. Po i rikujtojmë Berishës se nëpërmjet procesesh gjyqsore  të nisura nga ish-kryeministri pëdëist, Aleksandër Meksi, që është dhe anëtar i Këshili Kombëtar të partisë së Berishës janë  kurdisur gjykime kundër gazetarvëe të gazetës "Rimëkëmbja" e revistës "Koha" . Madje kjo revistë që i ka bërë shumë shërbime Berishës u mbyll pas procesit gjyqsor. Berisha ka heshtur. Pse tregohet hipokrit para  eurodeputetëve kur nuk ka thënë një fjalë të vetme për këto raste në Shqiëri?

Po në Strasburg cilin "gazetar të pavarur " ka mbrojtur? Nikoll Lesin. Po si e ka cilësuar para disa vitesh gazeta berishiane "RD" këtë Nikoll Lesin? Si njeri të financuar nga serbët. Ja se çfarë është botuar në gazetën e Berishës,  "RD", më 26 Janar 1996

 

E d i t o r i a l

 

FINANCIME SERBE PËR "KOHA JONË"

 

Me paret e Serbisë drejtori i "KJ" jeton në hotel Rogner e ruhet me roje

 

Është përsëri zyra e shtypit "Pietro Zanoni" që insiston në lajmin e një dite më parë. Pasi tregon se të dhënat janë marrë nga një ish-punonjës i Sigurimit nga Gjirokastra e që sot ndodhet në Greqi, Zanoni nuk pranon të identifkojë plotësisht burimin e tij të informacionit por insiston :"Koha Jonë" financohet nga Serbia. Në materialin tjetër dërguar përsëri me faks në redaksinë  e "RD" Zanoni shpjegon lidhjet e ish-KGB-së me policinë sekrete serbe dhe me ish-policinë sekrete shqiptare.

"Qëllimi i ish-policisë sekrete është pikërisht garantimi i pushtetit komunist kundër qeverisë demokratike…Opozita parlamentare socialiste në Shqipëri nuk është një opozitë e vërtetë, por diçka më tepër sepse ka me vete një organizëm si ish-policia sekrete…Ky mekanizëm është i varur sot financiarisht dhe ushtarakisht nga komunistët serbë të cilët financojnë gjithashtu gazetën "Koha Jonë"…Meqenëse Partia Demokratike dëshironte gazeta të pavarura duke quajtur të pavarur "KJ", Sigurimi krijoi një zonë të lirë nëpërmjet së cilës mund të ushtrojë një presion të padukshëm mbi opinionin publik përveç garancive të forta ndaj Serbisë për të patur në Shqipëri një gazetë të saj…"

Këto janë akuzat e rikonfirmuara nga Zanoni të cilat nuk mund të marrin përgjigje prej sharjeve që drejtuesit e "KJ" lëshojnë ndaj kësaj agjensie të huaj lajmesh për më tepër që kryeredaktori i saj pranon që kanë marrë ndihma pa i specifikuar ato.

Mbase do të ishte më mirë që përpara se të sulmonte "RD" kryerdaktori i "KJ" të shpjegonte se si një gazetë me 15 000 kopje (e jo me 25 000 siç deklaron) mund të paguajë 150 punonjës me një rrogë mesatare 200 000 lekësh. Të shpjegojë se nga dalin mijëra dollarë që drejtuesit e "KJ" harxhojnë çdo muaj në hotelin Rogner më të shtrenjtin e Shqipërisë të shoqëruar me roje. E së fundi si ka mundësi që mbas gjithë këtyre shpenzimeve drejtuesit e "KJ" financojnë dhe dy gazeta të tjera që dalin me humbje (për të mos përmendur sponsorizimet që bën kjo gazetë).

Kjo do të ishte e vetmja mënyrë për të hedhur poshtë akuzat që ngrihen mbi të e jo sulmet e ofendimet ndaj organeve të tjera të shtypit".

Kur ka pohuar pa as më të voglën mëdyshje se gazeta "KJ" dhe drejtori i saj Nikoll Lesi financoheshin bollshëm nga Serbia, gazeta "RD" ishte jo vetëm organ i Partisë Demokratike, siç është dhe tani, por edhe gazetë qveritare sepse Berisha ishte President e Meksi ishte Kryeministër dhe PD-ja parti në pushtet. Pra si gazetë qeveritare duhej të mbështetej në të dhëna edhe më të sigurta se ato që përmend italiani Zanoni kur sulmonte "KJ" si gazetë të Serbisë në Shqipëri. Më e mundëshmja është që shërbimet e specializuara të shtetit të Berishës ia kishin kaluar italianit Zanoni të dhënavet të të cil ave u referohej pastaj "RD-ja".

Nga ana tjetër nuk duhet harruar se drejtues të lartë të PD-së ishin në bordin drejtues të gazetës "Koha Jonë" para se kjo të denoncohej nga "RD" si gazetë serbe. Nuk duhet harruar se njëri nga drejtuesit e dikurshëm kryesorë të "KJ" ,Spartak Ngjela,sot është udhëheqës me rëndësi i PD-së. Nuk duhet harruar se para se "RD" ta akuonzte kaq shumë "KJ" dhe Nikoll Lesin si të financuar nga Serbia Spartak Ngjela bashkë me Arben Imamin e Neritan Cekën kishin vizituar Beogradin. Imami tani është njeri shumë i afërt i Berishës. Nuk duhet harruar se PD e "RD" kanë denoncuar shumë herë në të kaluarën faktin që Serbia në fillim të vitevet 1990 caktoi miliona dollarë për veprimtari të fshehta subversive në Shqipëri.

Duke pasur parasysh të gjitha këto si mund të themi se Berisha vepron për qëllime politike dhe jo se u merakos fort për lirinë e shtypit kur merr në mbrojtje Nikoll Lesin e "KJ" të financuara nga Serbia? Pse Berisha nuk ka thënë një fjalë të vetme kundër v endimeve të padrejta gjyqsore me të cilat u ndëshkuan A. Baleta, E. Bytyçi dhe gjenerali i policisë së Berishës Agim Shehu? A Baleta dhe E. Bytyçi në veprimtarinë e tyre gazetareske janë shquar për demaskimin e politikës së Serbisë kurse Nikoll Lesi dhe "KJ" i kanë shërbyer vazhdimisht politikës së Serbisë në Shqipëri. Mirëpo Sali Berisha para eurodeputetëve merr në mbrojtje Nikoll Lesin dhe jo Baletën e Bytyçin! Me një fjalë bën atë që i pëlqen Serbisë dhe shqetësohet për ata që i ka financuar Serbia.

Sali Berisha bën tevatyrë për "problemin Lesi" në Këshillin e Europës jo se iu dogj shpirti se Nano po i bie më qafë shtypit të lirë, por sepse ka rastisur që të cënohet nga Nano një gazetar i financuar me kohë nga Serbia dhe që tani për arsye që i di ai dhe që i marrim me mend dhe ne ka vendosur të braktisë shërbimet që i bënte Nanos dhe të zbatojë urdhërat për t'i shërbyer Saliut. "KJ" e Nikoll Lesit ka qenë e ngarkuar dhe specializuar qysh në fillim të nxisë rrëmujë, sherr, destabilizim politik në Shqipëri. Këtë punë bëri Nikollë Lesi duke punuar për PS-në kundër PD-së e Berishës derisa iu vu zjarri Shqipërisë më 1997. Këtë punë ka vazhduar dhe më pas.

Serbia do vetëm rrëmujë, ngatërresa, turbullira, përleshje në Shqipëri. Serbia e Greqia e kurdisën rrëmujën e vitit 1997 duke drejtuar propagandën kundër pushtetit të Berishës. Tani synojnë të përsërisin të njëjtën gjë duke bërë zhurmë kundër pushtetit të Nanos. Nikoll Lesi ka vepruar si antiberishian i tërbuar në propagandë, paçka se Saliu ka bashkëpunuar me të fshehtas kundër demokratëve që nuk i donte. Tani Nikolla bëhet me Saliun gjoja për të luftuar Nanon dhe tregon prirje të tepruara për rrëzim të ri pushteti. Në fakt për të nxitur sherre në Shqipëri.

o:p>

Po Berisha pse tregohet kaq i gatshëm të pranojë shërbimet e një gazete dhe të një njeriu që ai e ka denoncuar vite më parë nëpërmjet gazetës së tij se financohet nga Serbia? Sepse politika që po ndjek Berisha po përputhet gjithnjë e më shumë me strategjinë politike të Beogradit dhe të miqve të Serbisë në Europë. Prandaj krijohet atmosferë e ngrohtë midis Berishës e Nikoll Lesit. Prandaj me qëndrimet e tij në Strasburg Berisha më shumë se lirinë e shtypit në Shqipëri ka marrë në mbrojtje investimet serbe në gazetarinë shqiptare. Më shumë se të sulmojë Nanon ka dashur t'u tregojë Nikollës dhe financuesve të tij se është i përkushtuar të mbrojë ata, pavarësisht se i ka denoncuar në të kaluarën si agjenturë propagandistike serbe në Shqipëri.

N>

  

 

8 Tetor 2004                                                      Abdi Baleta

 

 

AMORALITETI  POLITIK NDOT KLIMËN PARAZGJEDHORE

 

I pamë kryetarët e partive të koalicionit qeverisës Nanon, Gjinushin, Dulen, Cekën, Xhuvelin, Milon të dilnin nga një mbledhje e përbashkët për të shpallur "harm(a)onizimin e ri" të qëndrimeve midis tyre. Pamë se ia kishin lënë radhën kryetarit të partisë më vocrrake, Milos, të njoftonte rezutatet e takimit. Më pas Milo shumë i lumtur doli edhe në një emision televiziv të lavdëronte deklaratën e lëshuar pas takimit dhe angazhimet për kosultime të rregullta të PS me aleatët e vegjël që kishte marrë Nano. Pra "uniteti u ribë". Kështu kanë urdhëruar miqtë nga jashtë që kanë nën patronazh partiçkat në Shqipëri. Për sa kohë?!. Nuk ka shumë rëndësi.

Më e shëmtuar në këtë maskaradë uniteti ngjante figura politke e Gjinushit. Mjaftojnë disa tituj gazetash për të bërë këtë portret të amoralitetit në politkë. Në gazetën "Intervista" të datës 12-18 Shtator 2002 një intervistë mbante titullin "Skënder Gjinushi: Nano tradhtoi". Më 20 Tetor 2002 gazeta "Korrieri" thelbin e një intervistë të Skënderit e përmblidhte në titullin "Gjinushi : si e shiti Nano të majtën". "Intervista" e datës 21-27 Tetor 2002 përsëri botonte një intervistë  "Gjinushi: pse po bëjnë paqe Nano me Berishën". Më 22 Dhjetor 2002 gazeta "Sot" qëndrimet e Gjinushit i paraqiste nën titullin "Nano po i fal pushtetin Berishës".Një tjetër intervistë botohej më 25 Dhjetor 2002 në "Koha Jonë" nën titu llin "Nano po i shet zgjedhjet tek Berisha" .

Kurse më 25 Dhjetor 2002 "Koha Jonë" botonte një intervistë me Paskal Milon, armikun demo-social të social-dmokratit Gjinushi. Paskal Milo damkoste ish-shefin e tij të deridjeshëm partiak :"Gjinushi është komunist i pandreqshëm". Tani nën hijen e rëndë të Nanos edhe Paskali si komunist i pandrequr qëndronte pranë komunistit të pandreqshëm. Edhe Gjinushi pranonte në krah Paskalin që nuk e mbajti dot në parti por është me të në koalicion.

Kështu që nuk kemi përse të çuditemi që pas disa kohësh të shohim duke dalë nga salla e mirëkuptimit sëbashku edhe nanoistët e metistët, pavarësisht se Sabit Brokaj është shprehur "Nano është i papërgjegjshëm" ("Sot" 24 janar 2003). Sabiti dikur edhe për Ilir Metën ka lëshuar fjalët e rënda : "Meta, delfin i Berishës". (Shekulli" 15 Shkurt 2002). Kurse tani Sabiti ecën bashkë me Metën në rrugë që i çon në akuariumin e "delfinëve të Berishës", pavarësisht se Meta përpiqet ta fshehë këtë fakt. Tani i ka ardhur radha Nanos të mallkojë e diskreditojë në mjediset socialiste Metën e Brokajn si hyzmeqarë të Berishës. Tani edhe Berisha i pranon Brokajn që nuk e shihte dot me sy dhe Metën që e ka mallkuar dhe Brahon me të cilin është sharë pa kufi si partnerë të tij politikë. Megjithatë Berisha e ka frikën se një ofertë më e mirë nga Nano mund t'i largojë sërish prej tij Metën, Brokajne Brahon e t'i mbyllë ata e shokët e tyre në stallën politike nga sapo kanë dalë.

Nuk është më e mirë gjendja në grupimet tjera që lëpihen për pushtet. Më 22 janar 2003 në gazetën "Shekulli" shkruhej me shumë entuziazëm për një "Klub 2002"" për "shumë idividualitete, një qëndrim", për "Misionin më të fundit të Godos, Klosit, Rulit, Serreqit, Nanos (Tafës jo Tosit), Mishës dhe për "betejat e 15 intelektualëve me politikën". Këta bënë nja dy herë pallavra për punët e harmonisë fetare dhe këtij "Klubit 2002" që dukej si një parti e ardhëshme i humbi nami e nishani. Duket puna ishte sa të harxhohej ndonjë fond që kishte taksur ndonjë fondacion i huaj.

Tani vonë republikani i përgjëruar Maks Begeja nga zëvendës i Mediu ka shkuar të bëhet përfaqësues parlamentar i Mbretit dhe kryen misione me rëndësi për të shpjeguar nëse Mbreti do të jetë apo jo kryeministër republikan ("Ballkan" 2 tetor 2004). Drejt LZHK po marrin vrapin lloj-lloj politikanësh që nuk bënë hair atje ku ishin. Duket se LZHK do të kthehet shumë shpejt në klub të divorcuarish politikë.

Në kampin e PD-së është marrë vesh me kohë se do të mblidhen plangprishësit dhe skoriet e së majtës. Vetëm Aleksandër Meksi ka ngelur në pikë të hallit, as këndej e as andej dhe herë pas herë del e qaravitet nëpër gazeta se edhe ai do të kthehet në stanin e Berishës sapo të demokratizohet ( shih "Panorama" 5 Tetor 2004) PD-ja, sapo Saliu të vendosë të qethë viçat e të mjelë krriçat për hatër e për qejf të Meksit. Edhe Selamin berishianët duan ta tërheqin ashtu zvarrë-zvarrë në listat e PD-së për zgjedhjet e ardhëshme, si ushtari i mirë Eduard,jo si prijës.Kurse Pollon berishianët duan me çdo kusht ta mbajnë sa më larg. Herë i nxisin ndonjë sherr brenda partiçkës së vet, sipas teknikave dive rsioniste që di Saliu. Herë i lëshojnë akuza të rënda se  Genci po bashkohet me Fatos Nanon. Berishianët fanatikë kanë një logjikë të çuditëshme.. Ata e quajnë politikë të madhe e të shkëlqyer kur Saliu bën "aleanca fluide" me Nanon apo me Metën, kurse Genc Pollos ia ndalojnë këto. Janë të çuditshëm berishianët fanatikë që vetë bashkohen me Arben Imamin, kurse Genc Pollos ia ndalojnë të bashkohet me Nanon, ndonëse Imami u bashkua me Nanon të rrëzonin Berishën, kurse Genc Pollo në ditët më të vështira të vitit 1997 qëndroi me besnikëri e me armë në dorë pranë Berishës.

Viti 1997 në politikën shqiptare ka vendosur një vijë më të qartë e më të thellë demarkacioni politik se viti 1991 si midis forcavet politike dhe midis individëve. Në vitet 1990-91 po bëhej një ndarje madhe me një të kaluar të gjatë dhe në kushtet e një troditjeje të madhe europiane dhe botërore për të shembur një sistem shoqëror, socializmin, për t'u ndarë nga një ideologji botërërore, komunizmi. Pra në vitet 1990-91 shqiptarët nuk po rreshtoheshin në dy anët e një vije demarkacioni në terren shqiptar e me karakter tërësisht shqiptar. Në vitin 1997 shqiptarëve u duhej të rreshtoheshin në dy anët e një vije demarkacioni në terren shqiptar, me natyrë thjesht kombëtare shqiptare. Në vitin 1997 njerëzit armiqësoheshin ose miqësoheshin në bazë të perceptimit të tyre për çështjen kombëtare shqiptare,Prandaj si sistem referimi për ndarjen e forcave politike e të individëve në dy anët e një vije demarkacioni duhet të merren  më shumë qëndrimet e vitit 1997 se viteve 1990-91.

Në vitin 1997 Imami, Lesi, Zogaj, Brokaj, Meta e të tjerë me të cilët bashkëpunon Berisha sot ishin shumë më armiqësorë ndaj Berishës se Fatos Nanos që gjendej në burg. Në vitin 1997 Pollo ishte shumë më miqësor ndaj Berishës se Imami e të tjerët. Pollo kundër Berishës nuk ka bërë as një të njëmijtën e asaj që kanë bërë Imami, Zogaj apo Lesi. Megjjthatë Berisha inatin më të madh e tregon ndaj Pollos, sepse Pollo i rrezikoi seriozisht Berishës atë që e ky e ka më shumë merak, kreun e PD-së. Nëse Pollo vërtetë do të bëjë ndonjë koalicion me Nanon nuk bën asgjë më të rëndë se ajo që ka bërë Berisha duke u bashkuar me Imamin, Zogajn e Les in.

Në një atmosferë të tillë të rënduar nga amoraliteti i politikanëve shqiptarë nuk ka fare rëndësi si organizohen e si manipulohen zgjedhjet. Nuk kanë rëndësi as zgjedhjet e ndershme. Është mëkat të shkosh të votosh për të tillë politikanë.

 

8 Tetor 2004                                                             Abdi Baleta

 

METAMORFOZA E PREÇIT; NGA "DUSHK-DEPUTET" NË "PRESH-DEPUTET"

 

Preç Zogaj qysh kur e flakën socialistët nga postet pushtetore që i kishin dhënë si shpërblim që bashkëpunoi me ta për rrëzimin e Berishës në vitn 1997 është bërë propagandisti më i zellshëm i kultit të Berishës. Sajon pa pushim formula lavdëruese për rolin e peshën e Berishës në politikën shqiptare dhe parrulla nxitëse e mobilizuese për berishianët fanatikë.

Më 5 Tetor 2004 në gazetën "Albania" u botua shkrimi i titulluar "Zogaj : Vetëm me Berishën fitohen zgjedhjet". Sipas "Albania-s" Preçi "fton partitë e vogla opozitare të bashkohen me PD-në". Për gjithë këto shërbime Preçi e ka marrë jë paradhëie nga Berisha, e ka tashmë emrin në listën e kandidatëve të PD-së për deputetë në zgjedhjet ardhëshme .Po kështu edhe Imami. Mbas shumë vitesh bredhje sa andej këndej Preçit i qenka mbushur mendja për vete dhe do të bindë dhe të tjerët se "fitorja e opozitës do të garantohej nga njohja e lidershpit të PD-së dhe nga aleancat e partive të qendrës së djatht ë rreth PD-së". Se kujt ia thotë Preçi këto si zbulim vetëm ai e di. Edhe deri tani kështu është vepruar, e megjithatë opozita ka kohë që nuk i fiton dot zgjedhjet. Në zgjedhjet për kryetarin e bashkisë së Tiranës Preçi ishte kryetar shtabi i kandidatit të PD-së.Edhe bashkimi që thotë Preçi ishte bërë. Megjithatë nuk fituan.

Po edhe sikur të bëhet ashtu si thotë Preçi " vetëm me Berishën fitohen zgjedhjet", problemi themelor është pse u dashka që zgjedhjet të fitohen vetëm me Berishën.. Deri tani Berisha nuk ka fituar zgjedhje të vërteta. Madje ka humbur nje referendum për kushtetutën. Kush humbet një referendum të tillë po të ketë pakëz cipë politike nuk del më në zgjedhje. Preçi i di mirë këto, por bën sikur nuk kanë ndodhur sepse vetëm me Berishën Preçi mund të sigurojë për vete dhe një mandat në parlament. Të mos harrojmë se mandatin e tanishëm të parlamentarit Preçi e ka të markës " Dushk-deputet" dhe të dhuruar nga Fatos Nano.Tani të vetmet shpresa që i kanë mbetur "dushk-deputetit" janë ato të "presh-deputetit", të ngulet si pras në kopshtin elektoral të Berishës. Prandaj Preçi është tepër i zellshëm të fryjë kultin e Berishës në politikën shqiptare.

 

10 Tetor 2004                                          Abdi Baleta

 

GJANA E HOQI KËMBËN NGA PEDALI I FRENAVE

 

Në gazdtën "55" të datës 5 Tetor 2004 lexuam një titull paralajmërues "Gjana: opozita nuk do të frenojë më protestat qytetare për votën e lirë". Paralajmërime të tilla gazmore për disa e rrënqethëse për disa të tjerë i kemi dëgjuar edhe herë të tjera nga Jemin Gjana, njeriu që në kundvështrim me zanatin e vet në PD është bërë kryespecialist i pazareve me socialistët për reformat zgjedhore.

Sipas Gjanës deri tani paska qenë vet PD-ja që i ka frenuar protestat, megjithëse kishte caktuar disa herë afate për rrëzimin e qeverisë së Nanos. Sipas asaj që shkruhet në  gazetën "55" të datës" 5 Tetor 2004 Gjana  e paska hequr këmbën e tij nga pedali i frenave që kishte bllokuar në vend protestat. Sa serioze është deklarata e Gjanës do ta shohim. Por me sa duket edhe brenda PD-së ka shqetësime se deklarata e Gjanës nuk do të merret aq seriozisht.Prandaj më 9 Tetor një udhëheqës tjetër me më shumë peshë në PD, Spartak Ngjela bënte në gazetën "55" një paralajmërim edhe më serioz e më konkret :"Do të reagojmë me 150 000 protestues për KQZ-në".

Kur kërcënimet i bën Ngjela ato sigurisht janë më të frikëshme se kur i bën Gjana. Megjithatë edhe Ngjela luan shumë me bllofin. Pastaj Ngjelës nuk i besohet shumë pasi ka dhënë një provë të fortë se nuk e mban fjalën. Gjatë fushatës zgjedhore për kryetar bashkie i Tiranës deklaroi se "po të humbiste do të largohej nga politika". Normalisht Ngjela duhej të ikte nga politika. Por ai bëri atë që dyshonim ne dhe që e thamë qysh atëherë , ndoqi shembullin e Sabri Godos, i cili nuk e vrau veten megjithëse kishte premtuar të bënte harakiri po të fitonin socialistët pushtetin. Në vend që të vriste veten Godo u bë bashkëpushtetar me socialistët

 

 

10 Tetor 2004                                          Abdi  Baleta

 

DEMAGOGJIA E VARFËR E BESNIK MUSTAFAJT

 

Nuk është punë e lehtë të jesh demagog politik. Dëshira për të bërë shumë demagogji në politikë shpesh të kthen në karagjoz politik.

Rexhep Qosja në vitin 1971 ka bërë një kundërvënie interesante midis gojëtarit dhe demagogut në shkrimin "Poetika e demagogjisë". Ai demagogjinë e quante me të drejtë sëmundje shoqërore dhe vërente se : "Në mjediset e prapambetura si bie fjala Kosova ka më shumë demagogë të shkathët se gojtarë të talentuar, më shumë fraza të thata, gjeste ekspresive… se mendime të thella".  Iu riktheva shkrimit të Qosjes të lexuar shumë kohë më parë për të krijuar një ide më të qartë se nga ka anuar më shumë shkrimtari politikan Besnik Mustafaj me intervistën e tij të botuar më 7 Tetor 2004 në gazetën "Metropol" nën titullin "Nano nuk është komunist".

Besnik Mustafaj ka hyrë në radhët e shkrimtarëvet, madje të përkthyer edhe në Francë, por asnjëherë nuk e kemi parë të radhitet tek gojëtarët edhe pse merret me veprimtari të mirëfilltë politike. Ishte një fjali e Besnik Mustafajt në intervistë që na kujtoi për demagogjinë në politike. Besniku është shprehur :"Unë nuk mendoj se Fatos Nano është komunist. Nga e kaluara e tij Nano ka trashëguar vetëm demagogjinë, por jo ideologjinë".

Tani duhet pyetur  "Po Besniku vet a është komunist? A ka trashëguar ai nga e kaluara edhe ideologjinë?" Nuk duhet përjashtuar që Besnik Mustafaj në mendësitë e tij të jetë më komunist se Nano, sikurse tashmë është bërë e qartë se Sali Berisha në mendësi e veprime po tregohet më komunist se Fatos Nano. Nëse demagogjinë e marrim si tipar të komunistit, sikurse propozon Besnik Mustafaj atëherë të tre Nano, Berisha, Mustafaj janë komunistë.

Mustafaj e shpall Nanon vetëm demagog komunist dhe jo komunist meqenëse Nano ka sulmuar Perëndimin ( sipas një akuze që po e fryn shumë opozita tani). Mirëpo më shumë demagogji komuniste ka në arsyetimet dhe në qëndrimet e Besnik Mustafajt e të tjerëve si ai në kampin e PD-së që Perëndimin e shenjtërojnë siç shenjtëronin dikur komunistët fanatikë kampin socialist me në krye Bashkimin e madh Sovjetik. Ishte e barabartë me herezinë fetare në kohën e komunizmit të flisnje pa entuziazëm për socializmin e për Bashkimin Sovjetik.Tani për kategori të caktuara  shqiptarësh është e barabartë me herezinë fetare të thuash një fjalë me ton kritik për SHBA, Perëndimin. Kjo kategori kanë trashëguar demagogjinë e kohëns së ko munizmit. Dhe këtë demagogji më shumë se gjithkush po e bëjnë Sali Berisha, Ilir Meta, Besnik Mustafaj, propagandistët e PD-së.

Aq shumë janë tërbuar propagandistët berishianë me "herezinë" e Nanos pse ka qortuar qëndrimet e disa diplomatëve perëndimorë sa i lejojnë vetes dhe qëndrime që dëmtojnë rëndë çështjen kombëtare vetëm për të denoncuar Nanon para perëndimorëve. Në gazetën berishiane ("të pavarur") "Tema" më 5 Tetor 2004 është botuar një shkrim i titulluar "Nano kërcënon Perëndimin me Kosovën". Toni i këtij shkrimi është sikur gazeta berishiane ka dashur të thotë "Nano kërcënon Perëndinë me Kosovën". Më 8 Tetor 2004 gazetari kosovar , Baton Haxhiu, tashmë i njohur për flirtimet e tij me serbët, e trajtonte në të njëjtën frymë këtë temë në gazetën "Korrieri" ( pra tek Blendi Fevziu) nëpërmjet shkrimit "Kërcënimi i Nanos". Kështu del e qartë se si është bashkërenduar puna mi dis gazetave e gazetarëve në Shqipëri e Kosovë për ta mbrojtur "Perëndimin" nga intrigat e Fatos Nanos, vetëm se ky Fatosi doli fare pak nga skemat e tij dhe gjatë një fjalimi para studentëve në Elbasan ka folur me tone kritike për "Perëndi(mi)në" e berishistëve, fevzive batonëve dhe ka cekur pakëz çështjen kombëtare shqiptare.

Nuk duam të themi se Nano nuk ka bërë demagogji. Por duam të themi se është më cinike, më meskine  që të spekulohet me këtë demagogji vetëm për hir të sherreve pushtetore midis shqiptarëve pa vrarë mendjen se kështu dëmtohet më tepër paraqitja e çështjes kombëtare shqiptare para botës. A ka lezet të zemërohet një shqiptar, një shqiptarkë, apo një parti shqiptare kur më në fund edhe një kryeministër shqiptar panballkanist si Nano, i njohur për qëndrime negativiste ndaj çështjes kombëtare në përgjithësi dhe asaj të Kosovës në veçanti, paska vendosur për demagogji të kërcënojë sikur të ishte shqiptar me sedër? Si guxon gazeta "Tema" apo "Korrieri" të inatoset pse Nano paska thënë se "Shqipëria rrethohet nga shqipt arë" dhe kjo thënie përbëka herezi sepse me këtë Nano ka "lënë të kuptojë se ai mund të përdorë faktorin shqiptar për pushtet në Shqipëri?!.

Ja, pra me se Nano bëka krimin e demagogjisë komuniste (sipas vleërsimit të Besnik Mustafajt) për të kërcënuar "Perëndi(mi)në" e pëdëistëve!. Mos na e prekni "Perëndi(mi)në"  tonë po bërtasin salistët. Mos thoni që Shqipëria është e rrethuar me shqiptarë, po çirren ata, se bën vaki e mërzitet Perëndi(mi)a ynë! Po pse, o mjeranë, nuk bëni pakëz humor ndryshe me qëndrimin e Nanos duke shkruar se a u  detyrua të kërcënojë me faktorin shqiptar për të mbajtur pushtetin Fatosi i panballkanizmit, qeni qepë le të hajë!

Intervista e Besnik Mustafajt në "Metropol" është një tekst i mërzitshëm që edhe po ta lexosh disa herë nuk të mbetet asgjë në kokë, është një rreshtim frazash tipike të stërpërsëritura në stypin e PD-së, që nuk përshkruajnë e nuk paraqesin asgjë të re. Qëllimi i Besnikut është vetëm të rreshtojë demaskime për Nanon pa kurrfarë analize konkrete në kohë konkrete e rrethana konkrete.

Kurse Baton Haxhiu ia ka kaluar Besnikut në demaskimin e Nanos sepse vëren se kësaj herë kryeministri i Shqipërisë nuk ka sulmuar kundërshtarët e tij në pushtet por bashkësinë ndërkombëtare. Pra Haxhiu po thotë se në Elbasan Nano është shfaqur më i keq se kurrë. Baton Haxhiu zbulon se Nano po imiton Serbinë, po kërcënon njësoj si serbët me ndryshim hartash. Batoni ka shkruar: "Por kritikat kësaj here kishin një ekuivalencë të çuditëshme politike ,Serbinë si faktor destabilizues që kërcënohet me ndryshimin e hartave ballkanike…". Batoni është shumë i shqetësuar se :" Për dallim nga homologët  e tij në Serbi kryeministri shqiptar Nano kërcënohet me peshën e influencës së tij që ka mbi shqiptarët në Kosovë e Maqed oni.." Të tilla (ç)arsyetime në shkrimin e Haxhiut janë në funksion të idesë se Nano duhet kundërshtuar pasi po i bën karshillëk Europës. Këtë ka dashur të thoshte dhe Mustafaj por nuk ia ka qëlluar se nuk di të bëjë demagogji as aq sa Baton Haxhiu.

Këto arsyetime që bëhen si në Tiranë dhe në Prishtinë po t'i ndjeksh me kujdes të çojnë tek humori politik në sallonet diplomatike të Parisit. Franca sikurse dëshmoi vizita e fundit e ministrit të jashtën Francez në Tiranë, vizita e presidentit shqiptar në Paris,zbarkimi i parashutistëve francezë në Kosovë për "të ndihmuar" fushatën zgjedhore po tregon një interesim më të madh se kurrë për çështjet shqiptare,. Nuk ka nevojë të shpjegohet gjatë se kë ka favorizuar gjithmonë Franca në Ballkan me të tilla interesime, serbët e grekët.

Ja pra që salistët as demagogji nuk dijnë të bëjnë. Çfarë demagogjie mund të quhet ajo kur Besnik Mustafaj u thotë shqiptarëve se kritikat që bëjnë forumet europiane nuk janë kritika për Shqipërinë, por për qeverinë e Nanos. E kush e ha këtë? Kritikat janë për Shqipërinë dhe për shqiptarët. Qeveria ka pjesën vet, partitë të tyret, njerëzit të tyret. Demagogjia si ajo e Nanos kur del para shqiptarëve me pozita sedërliu kombëtar, pasi sedrën kombëtare ka tentuar ta zhdukë, edhe mund të gjejë njëfarë justifikimi në çaste të caktuara. Por demagogjia si ajo që përpiqet të bëjë Besnik Mustafaj apo gazeta "Tema" nuk ka asnjë justifikim, është karagjozllëk politik. Nu k është demagogji që mund të ketë efekt por karagjozllëk kur PD merr në mbrojtje ish-ambasadorin Liponen edhe kur ky lëshon deklarata fyese e gjepura antishqiptare. Nuk është demagogji që shkon kur Jozefina Topalli ankohet "Salzman s'duhet të na fusë të gjithë në një thes". I lutemi Salzmanit që për Jozefinën të porosisë ndonjë kosh ose shportë të veçantë.  

Zotërinj ithtarë të Perëndimit bëhuni pakëz demagogë që t'ju marrin njerëzit seriozisht për të tillë, mos u katandisni vetëm në murgj të Përëendimit. Keni plot gjëra për të sulmuar Fatos Nanon. Mos alarmoni botën se Nano po përdor çështjen e Kosovës për të qëndruar në pushtet, sikur kjo çështje e Kosovës të mos përbëjë fare shqetësim për shqiptarët. Mos u bëni si Baton Haxhiu në gazetën e grupimit të Zhylien Roshit që do të pengojë kryeministrin e Shqipërisë të pëmendë çështjen e Kosovës, qoftë dhe për demagogji. 

 

10 Tetor 2004                                                                                 Abdi Baleta

 

 

KUR DO TË BËHET SHQIPËRIA ME PRESIDENT SI AFGANISTANI ?

 

Nuk e bëjmë këtë pyetje vetëm për sarkazëm. Ka shumë rëndësi të dimë se kur kryetari i shtetit në Shqipëri do të zgjidhet drejtpërsëdrejti nga populli, sidomos tani që politikanë si Berisha e Meta po mburren se edhe në parti kryetarët do të zgjidhen dhe punët do të vendosen nga anëtarsia sipas parimit " një njeri, një votë".

Në Afganistan ku sapo u mbajtën zgjedhjet para për president në historinë e këtij vendi duket se e kanë arritur tashmë këtë shkallë të lartë të demokracisë. Kurse në Shqipëri ende kemi "president konsensual" që nuk e gjen kund në botë, president që nuk është as i zgjedhur, as i emruar, që nuk e ka zgjedhur as populli, as parlamenti, as një parti e vetme, por e kanë caktuar dy persona me emrat Fatos Nano dhe Sali Berisha. Një politikane europiane Doris Pak e quajti lumturi që Shqipëria u bë me të tillë president. Mirëpo kjo "lumturi'' na është kthyer në sherr.Një studiues amerikan që u jep pa pushim këshilla shqiptarëve nëpërmjet gazetës "Albania", zotëri Janush Bugajski, shkroi një artikull të tërë më 26 Maj 2002 për të bindur shqiptarët se  "Shqipëria ka nevojë për një president konsensual". Ia pamë sherrin kryerjes së kësaj nevoje nga Nano e Berisha.

Një analist që shpreh besnikërisht dëshirat e nevojat politike të Berishës, Mehmet Elezi, bëri një shkrim me titull "Çështja e presidentit dhe militantët e tradhtuar" ( gazeta "55" 6 Korrik 2002) për të ngritur në qiell mrekullinë që kishin bërë Nano me Berishën duke i dhënë Shqipërisë një "president konsensual". Mehmeti e kishte vënë re mirë se :" më të trishtuar janë disa mbështetës të Berishës. Ndonëse nuk ua bën goja me thanë "na tradhtoi Berisha" thellë thellë ndihen të tradhtuar". Tani është Berisha që nuk ka guximin e ndershmërinë me thanë se i kishte tradhtuar mbështetësit. Por, ama, çirret e ngjiret se ai vet qenka i tradhtuar nga Nano e nga Moisiu. Si mund ta komentojë këtë Mehmeti sot? Çfarë komenti ka për të bërë sot Mehmeti për atë shkrimin e tij të 6 Korrikut 2002?

Më 20 Korrik 2002 Mehmeti po në gazetën e Balliut ka pas botuar edhe shkrimin "Dy Berishë në një institucion" ( një perifrazim i pakujdesshëm i shprehjes popullore "dy Kamberë në një derë"). Edhe në atë shkrim Mehmeti u sulej atyre që nuk po kuptonin e vlerësonin si duhej bashkëpunimin e Berishës me Nanon për "presidentin konsensual" e për shumë punë të tjera. Tani të githa këto lavdërime i ka marrë era, sikurse mori dhe cilësimin përkëdhelës të Mehmetit për Moisiun " presidenti, ky babagjysh i mirë.

Tani Mehmeti vet bën artikuj si "Tenxherja e gjeneral Moisiut" (gazeta "55" 16 Shtator 2004) ku e sulmon presidentin pse bën fajtore edhe opozitën jo vetëm qeverinë për  gjërat që nuk shkojnë në Shqipëri.Tani Mehmet Elezi gërrmon në kujtmet e tij për të gjetur një episod që paska pasur me Moisiun në Antalia Turqi në kohën kur u vra me atentat kryeminstri i Israelit Jitzhak Rabin dhe Moisiu kishte kujtuar se ishte vrarë një "rabin", klerik hebre. Nuk i ka hije tani analistit të Berishës të na sqarojë sa të  kufizuara qenkan njohuritë e presidentit. Mbi të gjitha nuk i ka hije e nuk i takon analistit entuziast të atëhershëm të na mësojë se : "Konjukturat politke e sollën zotin Moisiu në krye të shtet it". Po Berishën e Nnaon nuk i kanë sjellë vallë konjukturat politke e nuk i mbajnë në rolet që kanë konjukturat politike? Tani duke shkruar kështu Mehmet Elezi vulos dështimin e analizave të tij të mëparshme.

Moisiu ka mbetur vërtetë një president që nuk di kujt t'ia prishë e kujt t'ia ndreqë nga ata që nga kryetar i një shoqate e bënë kryetar shteti që po tund me kënaqësi çelësat e kashtës, president që e shajnë dhe pengojnë edhe ata që ia lanë mbi supe barrën formalisht.

Edhe në Afganistan deri tani Presidenti Karzai nuk ishte i zgjedhur as nga populli, as nga ndonjë parlament. Edhe ai ishte një kryetar shteti "sui generis", sepse u bë i tillë kryetar shteti në një shtet faktikisht të pushtuar nga të huajt. U bë kryetar shteti mbas një loje të gjërë ndërkombëtare për të hedhur hapat e para për të bërë me pushtet të ri një shtet që kishte rënë në pushtim të huaj. Por ama ushtroi pushtet. Dhe ja, Afganistani tani bën zgjedhje presidenciale për të zgjedhur presidentin me votë të përgjithëshme popullore, dhe për këtë post konkurojnë 18 kandidatë. Në Shqipëri ende nuk e kemi arritur këtë fazë zhvillimi politik, edhe pse mburremi se kemi 14 vjet që bëjmë vit për vit lloj-lloj zgjedhjesh demokratike europiane.

Në vitin 1991 kur do të zgjidhej për herë të parë një president në Shqipëri si në Afganistanin e vitit 2004 konkuronte vetëm një kandidat me kukllën që kishte zgjedhur vetë, Ramiz Alia me Namik Doklen. Qeshëm mjaft atëherë me këtë lloj pluralizmi të zgjedhjes së presidentit nga parlamenti. Një vit më vonë kur duhej të zgjidhnim një president të ri kandidati i PD-së për këtë post, kryetari i kësaj partie, Sali Berisha, e kishte bezdi edhe atë lojën e shëmtuar demokratike që bëri Ramiz Alia dhe nuk pranoi fare të kishte përballë Namik Doklen "demokrat" si kukull konkuruese nga radhët e PD-së. Iu desh PD-së të bënte mëkatin e parë të demokracisë, të ndryshonte dispozitën ligjore që për postin e presidentit të mos kishte më pak se dy kandidatura që të kënaqej egoizmi i Sali Beeshës për të mos lejuar më shumë se një votim.

Kur erdhi koha të zgjidhej një president për herë të tretë, në Mars të vitit1997, puna shkoi dhe më keq e për dreq. Presidenti u zgjodh në kushtet e gjendjes së jashtëzakonshme. Edhe tani në Afganistan gjendja reale e faktike në terren është si në Shqipërinë e vitit 1997. Megjithatë atje u bënë zgjedhje të përgjithëshme për presidentin.Kundërshtarët e Presidenti faktik të emëruar nga bota, Karzai, u tërhoqën ditën e votimve me pretekstin se zgjedhjet nuk ishin të lira, por të manipuluara. Një pretendim që vetëm do të bëjë diplomacitë e huaja të ngërdheshen.

Vërtetë çfarë prisnin këta konkurentët e Karzait në Afganistan, zgjedhje të përkryera presidenciale! Po a nuk e kanë marrë vesh ende se edhe në Amerikë nuk bëhen dot më zgjedhje presidenciale të pakontestueshme?! Po nuk e patën marrë vesh ende ua shpjegon OKB-ja e SHBA-ja që i quajtën mëse të kënaqëshme zgjedhjet në Afganistan. Veçse në Mars të vitit 1997 diplomacia euro-atlantike nuk i quajti kështu zgejdhjet persidenciale nga parlamenti i Shqipërisë dhe e rrotulloi punën në mënyrë t ë atillë që të rrëzoheshin pushteti e shteti dhe pas disa muajsh në korrik 1997 të bëheshin zgjedhje të reja presidenciale nga një "kallashparlament" që kishte dalë nga farsa zgjedhore e 29 Qershorit që legalizonte rebelimin e armatosur të Marsit. Në Afganistan nuk kanë ndodhur punëra kaq të shëmtuara. Në Afganistan presidenti po zgjidhet në një atmosferë më serioze se sa ajo në të cilën u bë president i Shqipërisë Rexhep Meidani në Korrik të vitit 1997.

Por hallet shqiptare dhe prapambetja e Shqipërisë në krahasim me Afganistanin nuk ndalen me kaq. Në vitin 2002 duhej zgjedhur një president tjetër. U bë e pamundur  për të gjetur një president partiak nga partia në pushtet, sikurse kishte ndodhur në katër rastet e para me Ramiz Alinë, Sali Berishën dy herë dhe me Rexhep Meidanin. U krijua krizë presidenciale. Ndërhyri bota për të vënë njëfarë rregulli, sikurse kishte ndërhyrë në Afganistan për të bërë president të pazgjedhur Karzain pas rrëzimit të regjimit të talebanëve në fund të vitit 2001. Duket përvoja e Afganistanit me Karzain i shërbeu shumë diplomacisë euro-atlantike për të bërë Shqipërinë me "president konsensual" dhe Nano e Berisha nënshkruan si ish-Mbreti dhe kryetarët e fiseve të Afganistanit një kontratë politike që Alfred Moisiun ta bënin president. Tani që edhe Karzai po bëhet president i zgjedhur me votim popullor Alfred Moisiu do të mbetet i vetmi ekzemplar i "presidentit konsensual". Na e kaloi edhe Afganistani. Ne bërtasim se duam të shkojmë në Europë, kjo na shtyn drejt Azisë.  

Ky presidenti ynë i pazgjedhur po sillet si satelit që është zhvendosur nga orbita fillestare. Qejfin nuk e bën aspak qeder, por tamam qejf. Shëtit nëpër botë sa askush tjetër. Bën diplomaci që më shumë është në disensus se në konsensus me diplomacinë qeveritare. Zihen me Nanon se kush do të shkojë të mbajë fjalim në OKB, se gruaja e njërit apo vajza e tjetrit duhet të quhet Zonja e parë e Shqipërisë, bëjnë e pranojnë ftesa se cili për tangërllkëun e vet, bëhen nga zilia dhe bashkëkryetarë delegacionesh në veprimtari ndërkombëtare..

Moisiu jep sa herë i do qejfi këshilla të mira si të ishte kryetar feje e jo kryetar shteti. Bën kritika të rrumbullakosura kundër mekanizmave shtetërore, kundër partive si të ishte inspektor i Këshillit të Europës e jo si të ishte funksionari i parë i shtetit që duhet të mbajë përgjegjësi që nuk ndreqen të metat që kritikon. Me një fjalë nga "president konsensual" është bërë "strumbullar sherresh".

Berisha i drejtohet me tallje :"Shën Thoma vër gishtin në plagë" ( "Albania 14. 9 2004). Moisiu vë jo gishtin por gjithë gishtat në dy plagë njëherësh kur thotë; "Nano -Berisha (janë) pa moral" ( "Sot' 14.9.2004). Ne që lexojmë këto s'kemi ç'të bëjmë tjetër veç të gajasemi se këta të pamoralshmit na e bënë Moisiun "president konsensual". Ish-Presidenti Meidani bën leksione për "Dushkun parlamentar" ( "Shekulli" 10.9 2004). Por edhe vetë ka qenë produkt i "kallashparlamentit" e nuk bëri ndonjë gjë më mirë se Moisiu që të paktën është më zhurmëmadh se Meidani dhe lëshon bomba zhurmuese e tymëse h erë kundër qeverisë , herë kundër opozitës herë kundër drejtësisë, herë kundër policisë; hyn në sherr verbal me ministra, gjyqtarë.

Moisiu ndryshe nga Meidani guxon të paktën të shprehet  "Qytetarët të zhgënjyer nga pushteti"  ("Shekulli 10.9 2004), ndonëse sipas Jozefina Topallit me këto deklarta ai "vetëm lan duart si Pons Pilati". Një ish-punonjës i Presidencës në kohën e Berishës që duhet të dijë më mirë se qytetarët e tjerë e të respeketojë më rreptësisht etikën  kur bëhet fjalë për kryetarin e shtetit, Orhan Sakiqi, nuk e ka për gjë  të botojë dhe shkrim me titull "Presidenti Moisiu dhe Franc Kafka" për ta përshkruar Moisiun si personazh letrar ( "Tema" 9.9.2004). Edhe një ish-funksionar i lartë i Presidencës në kohën e Meidanit, Preç Zogaj, lë anash etikën dhe shkruan "Moisiu foli në erë" ( "Sot" 15,9.2004). Kemi dëgjuar se Karzait në Afganistan i kanë kurdisur atentate me armë, por nuk dimë që të jetë përfolur kështu..

Edhe kur ndonjëherë e lavdërojnë Moisiun këtë e bëjnë me fjalë të zgjedhura ters si "Moisiu rreh Berishën në mes të sallës së parlamentit" ("ZP" 14. 9.2004). Kur Berisha inatoset së tepërmi që Moisiu nuk bën si i kandet atij e quan të dështuar tërësisht krijesën që vet e ka sjellë në jetën politike nga bashkimi me Nanon në vitin 2002 dhe shpall "Nano-asgjësoi institucionin e Presidencës" ( "Albania" 7.9.2004). Por merr në çast kundërgoditjen : "Çmendet Berisha: Presidenti Moisiu rrënoi institucionin e presidentit". ("ZP" 7 Shtator 2004). Berisha e PD-ja i kanë bërë më të rënda gafat në lidhje m e vlerësimin e rolit të Moisiut. Herë e shajnë keq si kukull të Nanos, herë i shprehin simpati se nuk po i bindet Nanos.

Por gafa më e rëndë që bën Berisha është kur akuzon Moisiun se shkatërroi institucionin e presidentit. Në fakt këtë institucion Moisiu e gjeti të shkatërruar dhe pushtetin presidencial të telendisur e të diskredituar nga të gjithë paraardhësit e tij. E midis këtyre paraardhësve fajtori më i madh për rrënimin e institucionit e të misionit të presidentit është vet Berisha. Ai nguli këmbë në Prill të vitit 1991 që Shqipëria të bëhej me president kur ende nuk kishte kushtetutë që ta krijonte këtë post. Berisha nguli këmbë në Prill të vitit1992 që të shtoheshin me nxitim pushtetet e presidentit kur ende nuk kishte kushtetutë.

Berisha tentoi më vonë që të bëhej një kushtetutë ku Shqipëria formalisht të quhej republikë parlamentare por të funksiononte si republikë presidenciale. Kur nuk po arrinte këtë bëri manovrën e miratimit me referendum popullor të një kushtetute që  t'i hapte rrugën Saliut të qëndronte 20 vjet president i Shqipërisë. Kur dështoi referendumi rrënoi prestigjin e presidentit se nuk dha dorëheqjen.

Në vitin 1996 PD manipuloi haptazi zgjedhjet sepse i duhej Berishës të kishte dy të tretat në parlament të bëhej president. Kjo solli shumë anomali në politikën shqiptare. Në Mars të vitit 1997 u rizgjodh president në kushtet e gjendjes së jashtëzakonshme  gjë që e impononte gjendja tragjike e Shqipërisë po nuk u tregua i aftë të mbronte funksionin, pranoi rolin e presidentit kukull të pushtetit të dalë nga rebelimi i armtosur sa të legalizohej ky pushtet.

Në vitin 2002 u bë bashkëfajtor me Nanon për të prodhuar absurditetin e vënies në krye të shtetit shqiptar të një  "presidenti konsensual" me synimin  që Berisha  të ishte si një gjysëm president në prapaskenë dhe gjysëm kryeministër në errësirë në bashkëqeverisjen informale me Nanon. Edhe tani Berisha tenton t'i japë detyra shtëpie Moisiut kur deklaron : "Moisiu të verifikojë mazhorancën" ( "Panorama'' 10,9.2004) sepse do që gështenjat e nxehta nga zjarri t'i nxjerë me duart e të tjerëve.

Asnjëherë Berisha nuk ka vepruar për të konsoliduar institucionin e presidentit (dhe në përgjithësi institucionet) në Shqipëri, por vetëm për ta përdorur atë për tekat e tij politike. Berisha e ka shumë të madhe maninë për të improvizuar zgjidhje me pazarllëqe në dëm të rregullimeve ligjore dhe të veprimtarive institucionale. Asnjëherë Berisha nuk ka shtruar atë që duhej, problemin e zgjedhjes së presidentit të Shqipërisë me votim të përgjithëshëm e të drejtpërdrejtë popullor. Berisha, Nano dhe strukturat ku vegjetojnë politikanëve që kanë bërë rrëmujat deri tani kanë ndikuar që Shqipëria të mbetet mbrapa Afganistanit në mënyrat demokratike për zgjedhjen e kryetarit të shtetit.

 

10 Tetor 2004                                                    Abdi Baleta

 

 

 

 

Do you Yahoo!?
Read only the mail you want - Yahoo! Mail SpamGuard.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
e s | 20 Oct 10:12 2004
Picon

Re: MITI I HARMONISË FETARE DHE REALITETI I KONFLIKTIT

Osli cna dergon neper lista felliqsirat e ketij idioti, myftarajt, qe pale na mbaka edhe poza shkencore!
e.s.

Olsi <olsi <at> rocketmail.com> wrote:
 

MITI I HARMONIS FETARE DHE REALITETI I KONFLIKTIT

 

20 Shtator 2004, TemA

 

Kastriot Myftaraj

 

Kryqi dhe udhëkryqi

Kryqet e ritit ortodoks të vëna nga Kisha Ortodokse në disa pika të ndryshme të vendit, si dhe debate që shkaktoi kjo gjë, është një nga ato ndodhi që janë  simptoma të një problemi më të madh, i cili nuk mund të mbulohet më me gjethen e fikut retorike të harmonisë fetare. Incidenti bëhet edhe më serioz për faktin se ai nuk është veprim i një individi apo shoqate, por i një institucioni zyrtar fetar, Kishës Ortodokse Shqiptare. Ata që e bënë këtë gjë e dinin se do të kishte reagime dhe ndoshta, në kalkulimet e tyre, edhe reagimet qenë llogaritur për të plotësuar efektin që duhej të bënte vendosja e kryqeve.

Pse u vendosën kryqet? Ata që i vunë thonë se e kanë bërë këtë gjë për të shënuar vendet ku më parë kanë ekzistuar kisha ortodokse. A është kjo arsyeja e vërtetë? Në debatin publik shqiptar ekziston një mosdashje e madhe për ta trajtuar në thellësi dhe gjerësi këtë problem. Vendosja e kryqeve nuk mund të merret si një episod i shkëputur. Në rast se nuk do t’ i mbyllim sytë dhe fshijmë kujtesën, atëhere do të na bëhet e qartë se vendosja e kryqeve është pjesë e një fenomeni historik dhe bashkëkohor, që meriton një analizë shteruese.

 Nëse këto kryqe që u vendosën shënojnë diçka, atom und të quhen si shenja që tregojnë udhëkryqin ku kanë hyrë marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri. Në rast se do t’ i mbyllim sytë dhe do të bëjmë sikur nuk e shohim këtë udhëkryq atëhere do të na ndodhë ajo që i ndodh çdo shoferi që sillet kështu në një udhëkryq, pra do të vijë përplasja.

 

Debati shkencor për marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri

Nocioni i harmonisë fetare në Shqipëri është shndrruar në një mit të retorikës politike që përsëritet pafundësisht në një ritual të përhershëm të retorikës politike, të cilin janë të detyruar ta ndjekin të gjithë. Praktikisht, “Harmonia Fetare” është shndrruar në kultin zyrtar fetar në Shqipëri ku sipas Kushtetutës nuk ka një fe zyrtare. Të shprehesh kundër saj quhet herezi. Kjo ka bërë që të frenohet debati publik mbi këtë argument.

Por nga pikëpamja metodologjisë së analizës socio-religjioze, sipas së cilës të gjitha tezat futen në analizë me status të barabartë, teza e harmonisë fetare nuk është një kategori analitike e marrë si e vërtetë a priori, por thjesht një tezë që ka status të barabartë me tezën e kundërt se në vend ka konflikt fetar.

Të dy tezat duhet të vihen në balancë, duke u sjellë argumente pro dhe kundër secilës, në mënyrë që të shkohet tek e vërteta nëpërmjet debatit të hapur. Në rast se në vend ka vërtet një harmoni fetare kaq të fuqishme, atëhere nuk ka pse të ketë drojë nga debati. Ndryshe frika nga debati a priori provon se harmonia fetare është një gjë iluzore. Në Zvicër dhe në Gjermani ku ka dy fe të ndryshme (protestante dhe katolike) mund të diskutosh si të duash dhe sa të duash për çështjet fetare, duke mbrojtur tezën e harmonisë apo konfliktit dhe askush nuk preokupohet seriozisht sepse harmonia fetare atje është një realitet dhe jo një iluzion.

Në këto vende nuk flitet kaq shumë sa në Shqipëri për harmoninë fetare edhe pse atje harmonia fetare është vërtet optimale. Kjo ndodh sepse harmonia fetare tashmë është bërë atje diçka e natyrshme si ajri që thithet. Vetëm atje ku marrëdhëniet ndërfetare janë problematike flitet shumë për harmoninë fetare, ashtu siç ai bën ai që ecën natën në pyll dhe që për të mposhtur frikën këndon këngë trimërie.

Debati shkencor për marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri ka mbetur ende në kufijtë e propagandës. Ky debat sillet rreth boshtit të dogmës të harmonisë fetare, që ofrohet si një paradigmë e padiskutueshme për marrëdhëniet ndërfetare në Shqipëri. Por, Thomas Kuhn, në librin e vet të njohur “Struktura e revolucioneve shkencore” thotë se një paradigmë legjitimohet kur ajo shpjegon pjesën më të madhe të fenomeneve. Në rast të kundërt ajo duhet t’ i lëshojë vendin një paradigme tjetër.  

 

Paradigma e harmonisë fetare dhe paradigma e konfliktit fetar

Nga pikëpamja shkencore, të thuash se në Shqipëri ka harmoni fetare do të thotë se ke paraqitur një paradigmë, e cila do të duhej që t’ i shpjegonte nga pikëpamja e harmonisë ngjarjet historike dhe bashkëkohore në raportet midis feve në Shqipëri. Në rast se kjo paradigmë nuk është në gjendje ta bëjë këtë, atëhere automatikisht ajo zbret nga froni dhe i lëshon vendin paradigmës së konfliktit fetar. 

Nga pikëpamja shkencore, do të ishte një aventurë shumë e vështirë që të mbështesësh nga pikëpamja historike paradigmën e harmonisë fetare në Shqipëri. Shqipëria është vendi ku që në mesjetën e hershme u hoq vija ndarëse midis dy kishave, asaj katolike romane dhe asaj ortodokse greke, vijë kjo e cila kalonte përkitaz me Lumin Shkumbin. Në territorin e Shqipëris së sotme u zhvillua e ashpër lufta mes dy kishave për t’ i shkëputur territorie njëra tjetrës dhe në këtë luftë u përzien dhe shtetet e huaja si dhe princat shqiptarë. Luftrat normano-bizantine, anzhuino-epirote etj nuk mund të konsiderohen si luftra fetare, por efekti i tyre qe se territoret e zëna prej palëve kalonin nën juridiksionin e asaj kishe që i takonte fitimtari, në të njëjtën mënyrë siç ndodhte gjatë luftrave fetare.

PAN>

Kështu, kur normanët dhe anzhuinët zunë disa territore shqiptare, ata i kaluan ato nën juridiksionin e Kishës Katolike. Ndërsa kur bizantinët dhe epirotët ua rimorrën këto territore normanëve dhe anazhuinëve, i kaluan ato nën juridiksionin e Kishës Greke. Dhe të gjitha palët, duke mos dashur që të dukeshin se luftonin thjesht për të zënë territore, e gjenin konvenuese të shpallnin se luftonin për kauzën fetare. Edhe luftrat mes princave vendas në territorin e sotëm shqiptar, nuk mund të thuhet se qenë luftra fetare, por efektivisht ato sillnin ndryshimin e realitetit fetar në vend, varësisht se kush qe fitimtar, në po atë mënyrë si luftrat fetare. Lufta mes Principatës së Arbërit dhe Despotatit i Epirit në fillim të shekullit XIII, të cilat kishin si kufi Lumin Shkumbin, nuk mund të thuhet se qe nj ë luftë fetare. Por efektet e saj qenë ato të një lufte fetare. Principata e Arbërit, e cila shtrihej në veri të Shkumbinit, qe katolike, ndërsa Despotati i Epirit, që shtrihej në jug të Shkumbinit, qe ortodoks.  Fakti që Despotati e Epirit, me ndihmën e Serbisë, e fitoi luftën, duke pushtuar territorin e Principatës së Arbërit, bëri që të ndryshonte realiteti fetar i vendit, duke kaluar dhe pjesa më e madhe e territorit në veri të Shkumbinit në varësi të Kishës Ortodokse, deri në momentin që në vend erdhën anzhuinët, disa dekada më vonë.

Të gjitha këto zhvillime nuk mund të shpjegohen me anë të paradigmës së harmonisë fetare. Ato mund të shpjegohen vetëm me anë të paradigmës së konfliktit fetar. ...

 

Me paradigmën e harmonisë fetare nuk mund të shpjegosh as ngjarjet e vitit 1914 në Shqipëri, rebelimin epiroto-ortodoks në Shqipërinë e Jugut, të përqëndruar në zonën Gjirokastër-Korçë dhe rebelimin islamik në Shqipërinë e Veriut, të përqëndruar në Tiranë-Durrës.

Me paradigmën e harmonisë fetare nuk mund të shpjegohet as asgjesimi fizik i pjesës më të madhe të klerit katolik në vitet 1945-48 nga Sigurimi i Shtetit i kontrolluar totalisht nga ortodoksët me Koçi Xoxen në krye. Sigurisht që Xoxe dhe funksionarët e tjerë të lartë ortodoksë të Sigurimit të Shtetit qenë komunistë dhe ateistë, por ata ishin formuar në një mjedis kulturor ortodoks, me një urrejtje të tërbuar kundër katolicizmit.

Me paradigmën e harmonisë fetare nuk mund të shpjegosh as ngjarjet e vitit 1997, si dhe disa incidente të tjera që i kanë paraprirë dhe pasuar ato, si ardhja në krye të Kishës Ortodokse Shqiptare “përkohësisht” prej 13 vjetësh e Patriarkut grek, Anastas Janullatos, në një kohë që Greqia ka shprehur hapur aspiratën për të helenizuar nëpërmjet ortodoksizimit Shqipërinë, as “shakaja” me Papa Gjon Palin II në Festivalin e Këngës në RTSH, në vitin 2002, as vendosja e kryqeve ortodokse në pika të ndryshme të vendit.

Të gjitha këto mund të shpjegohen vetëm me paradigmën e konfliktit fetar.

 

Harmonia fetare dhe harmonia politike

Për harmoninë fetare flitet shumë, por kurkush nuk e shpjegon se çfarë është ajo në të vërtetë. Thuhet se fetë e ndryshme në Shqipëri kanë bashkëjetuar në paqe. Por kjo nuk do të thotë se ka harmoni. Bashkëjetesë paqësore midis feve mund të ketë edhe atje ku një komunitet fetar sundon politikisht mbi komunitetet e tjera fetare. Harmonia është një gjë krejt tjetër. Harmoni do të thotë që mes komuniteteve fetare të jenë stabilizuar ekuilibra, në raport me numrin e tyre, në rrafsh politik, ekonomik, kulturor, në mënyrë që asnjë mos ta dominojë tjetrin. Teza e harmonisë fetare verifikohet si në provën e lakmusit në rrafsh të ndarjes së pushtetit. Harmonia fetare duhet të shprehet në harmoninë politike.

Në rast se ka çbalancim të ndjeshëm në dobi të një komuniteti fetar, atëhere harmonia nuk ekziston, por ka sundim dhe retorika për harmoninë fetare fsheh konfliktin fetar që krijon çbalancimi.

A ekziston harmonia fetare në kuptimin e mësipërm në Shqipëri? Krijimi i shtetit shqiptar me Traktatin e Londrës të vitit 1913 krijoi dhe lojën e balancës së pushtetit në shtetin e ri. Me këtë lindi dhe problemi se a do të krijohej ekuilibër në këtë balancë, apo do të dominonte dikush. Që me krijimin e shtetit shqiptar, komuniteti i cili ka luftuar në mënyrë të pandërprerë për të sunduar shtetin dhe shoqërinë shqiptare është komuniteti ortodoks. Nuk do të qe e tepruar të thuhej se, që prej atëhere dhe deri në ditët tona, në dinamikë të konfliktit fetar në Shqipëri qëndron aspirata e ortodoksëve për të sunduar dhe ortodoksizuar Republikën e Shqipërisë. Në një sens të sigurt, kjo aspiratë është vazhdim i apiratës historike ortodokse për të konvertuar në fenë ortodokse dhe sunduar Shqipërinë, aspiratë kjo që ka ekzistuar që nga Mesjeta, siç e kam treguar më lart.

Në vitin 1914, kur ortodoksët e panë se nuk kishte gjasa që ata ta dominonin shtetin shqiptar, atëhere realizuan projektin e autonomisë së Vorio-Epirit. Atëhere faktori ndërkombëtar e pengoi këtë projekt dhe ortodoksët kërkuan mënyra të tjera për ta realizuar aspiratën e tyre historike.

Në Kongresin e Lushnjës në vitin 1920, duke u konsideruar konflikti ende i freskët fetar i vitit 1914, u vendos që institucioni i kreut të shtetit të ndërtohej mbi bazën e parimit të ekuilibrit fetar, gjë që u arrit me krijimin e Këshillit të Naltë, ku qenë katër përfaqësues të feve të vendit. Por, në Revolucionin e Qershorit, në vitin 1924, ortodoksët i prishën ekuilibrat, duke uzurpuar krejt pushtetin. Kryeministri ortodoks i qeverisë revolucionare, Fan Noli, mori dhe atributet e kreut të shtetit, që deri atëhere mbaheshin nga Këshilli i Naltë, duke bërë që balanaca e pushtetit të anonte krejt nga ortodoksët.

Duke i njohur këto probleme Mbreti Zog, që erdhi në pushtet pas Fan Nolit, u përpoq të krijonte ekuilibra fetare në sferën e pushtetit. Zogut bëri një pafundësi gabimesh, por raportet fetare në sferën e pushtetit që krijoi, janë me të vërtetë për t’ u admiruar. Enver Hoxha i prishi si ekuilibrat fetare ashtu dhe ato krahinore. Me rënien e komunizmit, dhe me ringjalljen e fesë, problemi i raporteve ndërfetare në sferën e pushtetit, u bë edhe më i mprehtë. Në vitet 1992-1997, kur në pushtet qe PD, u bë një pafundësi gabimesh, por raportet ndërfetare në sferën e pushtetit u ruajtën në mënyrë të përkryer. Kështu, ndërsa Presidenti i Republikës, Sali Berisha qe musliman suni, kryeministri Aleksandër Meksi qe ortodoks, kryetari i parlamentit, Pjetër Arbnori qe katolik, ndërsa kryetari i PD në pushtet qe musliman bektashi (Eduard Selami, Tritan Shehu).

Me rikthimin e PS në pushtet, në vitin 1997, u duk një tendencë për prishjen e ekuilibrave, që kulmin e ka arritur në vitet 2002-2004. Madje mund të thuhet se në Shqipëri, duke filluar që nga viti 2002 është instaluar përfundimisht sundimi ortodoks.

 

Instalimi i sundimit ortodoks në Shqipëri

Në 24 qershor 2002 vllahu ortodoks, Alfred Spiro Moisiu u zgjodh President i Republikës së Shqipërisë. Një muaj më vonë, kryetari i PS, ortodoksi Fatos Thanas Nano u zgjodh kryeministër. Në vitin 2002, për herë të dytë në historinë e shtetit shqiptar, duke konsideruar gjashtë muaj në vitin 1924, kryetari i shtetit, kryeministri dhe kryetari i partisë në pushtet, qenë të fesë ortodokse. 

Në maj të vitit 2004, Presidenti ortodoks i Republikës emëroi si kryetar të Gjykatës Kushtetuese një ortodoks (Gjergj Sauli). Duke konsideruar se edhe kryetari i Gjykatës së Lartë (Thimio Kondi), edhe Prokurori i Përgjithshëm (Theodhori Sollaku) janë të fesë ortodokse, atëhere ky emërim i Presidentit tradhëton qartë vullnetin e tij për most ë ruajtur ekulibra fetare në qendrat e pushtetit, por për të instaluar sundimin ortodoks. Pra, tash, të gjitha pushtetet, Presidenca e Republikës, qeveria, drejtësia në të gjitha qendrat e saj (gjykata dhe prokurori) gjendet nën kontrollin e ortodoksëve.

Ku Presidenti paraqiti si kandidaturë të vetën për kreun e ri të Kontrollit të Shtetit atë të ortodoksit Robert Kiço Çeku, atëhere u duk edhe më e qartë se kemi të bëjmë më një strategji të menduar mirë për të vendosur sundimin ortodoks në vend.

Në dhjetor 2003 kryeministri Fatos Nano krijoi qeverinë më të çbalancuar, në rrafsh fetar dhe etnik, në historinë e shtetit shqiptar. Në kabinetin prej 20 anëtarësh, duke përfshirë edhe kryeministrin, gjenden shtatë anëtarë të fesë ortodokse, përkatësisht, Fatos Nano, Igli Toska, Anastas Angjeli, Pandeli Majko, Ben Kiço Blushi, Marko Bello, Leonard Solis, si dhe vetëm një ministër katolik (Viktor Doda), i cili nuk e di as vetë se çfarë ministri është dhe ç’ kompetenca ka. Edhe disa nga ministrat e tjerë të fesë muslimane janë zgjedhur prej atyre që e kanë bashkëshortin apo bashkëshorten ortodokse (Ermelinda Meksi, Kastriot Islami).

Treshja Nano-Moisiu-Janullatos, nëpërmjet shumë shenjash duan ta bëjnë të qartë se Shqipëria është një shtet ortodoks. Vendosja e kryqeve ortodokse në pika të ndryshme të vendit bëhet pikërisht për këtë qëllim, por ajo nuk është shenja e vetme. Kështu, kryeministri Nano, bëri atë që mund të quhet si një herezi për një lider të së majtës laike, kur shkoi e vuri kurorën e martesës së tij në kishën ortodokse. Një lider i majtë ishte dashur që ta bënte martesën në bashki, sipas ritit laik.

Në këtë linjë është edhe ndërtimi i katedrales ortodokse praën qendrës së Tiranës, në sheshin mes selisë së PS dhe ministrisë së mbrojtjes. Ndërtimi i katedrales në krah të PS në pushtet, kërkon të simbolizojë aleancën politiko-fetare socialisto-ortodokse që kanë promovuar Nano dhe Janullatos, si dhe aleancën kishë-shtet që është rezultat i së parës.

Ortodoksët janë duke e dominuar shoqërinë shqiptare në të gjitha sferat, nga politika, në biznis, shoqërinë civile (OJF), administratë etj. Në ndërkohë vazhdon me ritme të shpejta procesi i konvertimit të shqiptarëve muslimanë në ortodoksë, process ky i konceptuar si helenizim. Grekët nuk duan më Vorio-Epirin, por duan të vorio-epirotizojnë gjithë Republikën e Shqipërisë, duke e shndrruar atë në një shtet të ngjashëm me Qipron greke.

 

Dy nivelet e konfliktit fetar në Shqipëri

Konflikti fetar në Shqipëri ekziston në dy rrafshe:

1)Mes Kishës Ortodokse Grek, që kontrollon Kishën Ortodokse Shqiptare dhe që kërkon t’ ortodoksizojë dhe helenizojë shqiptarët dhe pjesës tjetër të shqiptarëve. Ky është një konflikt serioz dhe që në të ardhmen mund të krijojë situata nga më të papriturat, pasi vihet në lojë vetë ekzistenca nacionale e shqiptarëve. Kisha Ortodokse Greke kërkon që të mbahet gjallë konflikti fetar në Shqipëri në mënyrë që të justifikojë aksionin e vet për helenoortodoksizimin e shqiptarëve, me argumente gjeopolitike, pra sikur kërkon të zhdukë rrezikun që i vjen Greqisë nga Shqipëria muslimane. Prej këtej të gjitha incidentet fetare të provokuara nga ortodoksët në Shqipëri gjatë këtyre 13 viteve, që nga ai i priftit Maidonis që shpërndante harta të Vorio-Epirit në 1993, tek dëmtimi i afreskeve ortodokse në Voskopojë në 1995, tek kërkesa për ndërtimin e katedrales ortodokse në sheshin “Skënderbej”, tek vendosja e kryqeve, për të përmendur vetëm disa.

Që ka një vullnet të qartë ortodoks kjo u kuptua sidomos me incidentin në Festivalin e vitit 2002 në RTSH, kur Papa Gjon Pali II u tall shëmtueshëm nga ortodoksët. Pse nga ortodoksët? Sepse drejtori i RTSH qe ortodoksi Artur Petro Zheji, se regjisori i festivalit qe ortodoksi Pali Kuke, se autori i skenarit të skeçit qe ortodoksi Jani Duri. Pa mendoni pak se çdo të kishte ndodhur sikur të gjithë këta njerëz të qenë katolikë dhe të qe tallur jo më homologu i Papës, Patriarku i Konstantinopolit, Vartholemeu, por Fortlumturia e Tij, Janullatosi. Lexuesi mund ta marrë vetë me mend. 

...

Hija e frikshme e Bosnje-Herzegovines

Retorikat për harmoninë fetare që ngrihen si tollumbace në qiellin shqiptar në një kohë që poshtë këmbëve tona ndjehen lëkundjet e konfliktit të sjellin ndërmend situatën e krijuar në Bosnjë-Herzegovinë në fund të viteve ’80 dhe në fillim të viteve ’90. Edhe atëhere në Bosnjë-Herzegovinë flitej shumë për harmoninë fetare, duke u thënë se Bosnjë-Herzegovina ka shumë probleme, por së pakut ka një harmoni të mrekullueshme fetare të cilën ia ka zili gjithë bota. Për këtë sillej si shembull edhe fakti se në Bosnjë-Herzegovinë ¼ e martesave qenë mikste, pra mes njerëzve me fe të ndryshme. Kjo qe një statistikë domethënëse sepse asgjë nuk e shpreh më mirë harmoninë ndërfetare sesa martesat midis njerëzve me fe të ndryshme. Jugosllavia e Titos e prezantonte Bosnje-Herzegovinën në botë si një lloj “Ishulli Utopia” të harmonisë fetare.

Në Shqipëri, në kohën e diktaturës komuniste, regjimi i nxiti martesat mikste mes njerëzve me fe të ndryshme, por arritjet qenë minimale, aq sa propaganda e regjimit komunist shqiptar nuk e gjeti kurrë me vend të jepte një shifër për numrin e martesave mikste. Kjo për faktin se këto martesa ishin vetëm rreth 3% të numrit të përgjithshëm të martesave, pra tetë herë më pak se në Bosnjë-Herzegovinë. Kjo tregonte se komunitetet e feve të ndryshme në shoqërinë shqiptare vazhdonin të jetonin praktikisht në një segregacionizëm. 

Në Bosnjë-Herzegovinë, në vitet 1992-1995 u zhvillua një luftë e tmerrshme etno-religjioze ku u vranë rreth 200 mijë vetë. Në dinamikë të këtij konflikti qe aksioni i serbëve ortodoksë, që përbënin 1i3 e popullsisë së Bosnje-Herzegovinës për të sunduar vendin, duke i dëbuar muslimanët dhe katolikët, të cilët flisnin të njëjtën gjuhë si edhe serbët. Serbët zunë me forcë rreth 69% të territorit të vendit, duke kryer spastrim etnik dhe genocid dhe u detyruan të lëshojnë një pjesë të territoreve të zëna vetëm pas ndërhyrjes ndërkombëtare. Bosnjë-Herzegovina, “Ishulli Utopia” i harmonisë fetare në botë u coptua nën predhat e armëve. Tash “Ishulli Utopia” i harmonisë fetare vetëshpallet Shqipëria, që në të vërtetë ka shumë më pak argumente se Bosnje-Herzegovina e dikurshme për ta pretenduar këtë reputaci on.

Kombinimi i politikës së majtë me fenë ortodokse në Shqipëri është duke krijuar një mishelë shpërthyese, që në rast se nuk neutralizohet do ta shpërbëjë mirazhin e fundit të harmonisë fetare në Ballkan. Në këtë proces si detonator mund të shërbejnë zgjedhjet e ardhshme parlamentare. 

 

Po harmonia fetare rajonale?

Debati për harmoninë dhe konfliktit fetar nuk mund t’ i ikë kontekstit rajonal, pasi edhe sikur brenda vendit të ekzistojë harmoni fetare, për shkak të raportit numeric të shqiptarëve me fqinjët dhe të faktit që Nacioni shqiptar me shumësi muslimane gjendet i rrethuar nga Nacione të mëdha ortodokse, kjo harmoni nuk do të ketë asnjë vlerë në rast se në marrëdhëniet fetare të shqiptarëve me fqinjët dominon konflikti.

Historikisht, nacionet fqinje ortodokse serbe, greke, maqedono-bullgare, i kanë konceptuar luftrat e tyre për çlirim nga Turqia si luftra fetare, pra si kryqata ortodokse. Dëbimi i Perandorisë Osmane nga pjesa më e madhe e Ballkanit në vitet 1912-1913 la pas një ishull islamik në trevat shqiptare dhe në Bosnjë. Ky ishull është i rrethuar nga vende kristiane, të cilat e shohin ekzistencën e tij si të papranueshme dhe i quajnë sit ë papërfunduara luftrat e tyre me Perandorinë Osmane pa e zhdukur këtë “ishull” të fundit turk. Prej këtej luftrat e fundshekullit XX të serbëve kundër bosnjakëve dhe shqiptarëve të Kosovës, si dhe të kroatëve kundër bosnjakëve,

Trevat shqiptare janë të rrethuara nga nacionet ortodokse, serbët, grekët dhe maqedono-bullgarët. Në balancën rajonale të fuqisë nacionet fqinje ortodokse peshojnë shumë më rëndë se shqiptarët e të gjitha trevave të marrë së bashku dhe në rast se këto nacione kanë si predispozitë konfliktin fetar dhe jo harmoninë në raport me shqiptarët muslimanë dhe katolikë, muslimanët shqiptarë do të zhdukeshin dikur, por edhe katolikët nuk do të kenë një perspektivë të këndshme. Se cila është pikëpamja e fqinjëve kjo nuk është e vështirë të kuptohet, pasi ata e shpallin botërisht atë. Për Athinën, Beogradin dhe Shkupin hapësira shqiptare është duke u shndërruar në një bastion të fundamentalizmit dhe terrorizmit islamik. Nacionet fqinje kërkojnë ta bëjnë këtë ide bazë të strategjisë së tyre për të zhdukur përfun dimisht ishullin islamik që la pas Perandoria Osmane dhe që përbëhet kryesisht nga trevat shqiptare, sipas pos ë njëjtës strategji që po përdorin rusët në Çeçeni. Projekti i fqinjëve për trevat shqiptare është çeçenizimi dhe dëbimi i muslimanëve në vende të tjera, mundësisht në Turqi. Por edhe katolikët shqiptarë nuk do të kenë një perspektivë të këndshme në rast të ortodoksizimit të hapësirës shqiptare, pasi dihet opinioni i ortodoksëve për katolikët, çka u provua dhe me luftën serbo-kroate.

...

 

Do you Yahoo!?
Yahoo! Mail Address AutoComplete - You start. We finish.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================


Do you Yahoo!?
Yahoo! Mail Address AutoComplete - You start. We finish.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links

Gmane