careers@codem-soft.com | 21 Jun 17:35 2004
Picon

Urgent requirement for SAP ABAP professionals

Hi,

We are looking for SAP professionals for one of our clients, 
located in Mumbai.

Details are as under :

Skills : SAP ABAP.
Experience : 3 + yrs.
No of positions : 15.
Nature of Job : Permanent.
About the Organisation : A SEI CMM Level - 5 Company
Joining - immediate.

Kindly rush with your updated CV's to careers <at> codem-soft.com.

We'll be grateful to you if you can pass on this mail to your friends 
who are interested in the above offer.

Our other requirements as of now are on :

1. Oracle Financial/ Distribution/HR Exp :2+ yrs.
2. Java with JMS - Exp: 3+ yrs.
3. Oracle PL/Sql - Exp: 3+ yrs.
4. JD Edwards    - Exp: 3+ yrs.
5. Dataware Housing Exp:3-4 years
6. Peoplesoft Professionals Exp:3+ yrs.
7. Websphere Administrators Exp : 3+ yrs.
8. SAP ABAP Exp : 3+ yrs.
9. System Adminisrators for USA Exp : 4+ yrs.
(Continue reading)

careers@codem-soft.com | 21 Jun 17:43 2004
Picon

Urgent req for VC++ Professionals

Hi,

We are looking for VC++ professionals for one of our 
clients located in Mumbai.

Details are as under :

Role - VC++ Developer

Position Vacant : 08

Job Description: 
· Experience of 2-3 years on VC++ 6.0
· Experience of working on development of device drivers a definite 
plus.
· Knowledge of SDLC and SEI processes
· Exposure to onsite projects will be an added advantage
· Excellent communications and team player
· No travel constraints

Candidate Profile:
· Must be a BE/B.Tech/ MCA 
· Total IT Exp. 2-3 years.

Location: Mumbai

Kindly send your updated CV to careers <at> codem-soft.com alongwith the 
following details unless we can't proceed.

Name of candidate 
(Continue reading)

careers@codem-soft.com | 21 Jun 17:50 2004
Picon

Urgent req for Websphere Administrators

Hi,

We are looking for Websphere Administrators for a MNC, located in 
Mumbai.

Details are as under :

Role - Websphere Administrator 

Job Description: 

· Knowledge of J2EE Technologies like Java, JSP, Servlet, EJB 
(preferably basic programming knowledge too)
· Hands-on experience of configuration, day-to-day administration and 
J2EE application deployment on Websphere Application Server (WAS)
· Hands-on experience of security setup on WAS
· Hands-on experience of performance tuning on WAS
· Candidate must demonstrate an understanding of network architecture 
and device configurations including firewalls, proxies, routers, etc.
· Exposure to onsite projects & direct customer interaction
· Good communication skills

Candidate Profile:
Preferably BE/ B. Tech./ MCA
Industry experience of 3+ years

Project Location: Mumbai

Kindly send your updated CV to careers <at> codem-soft.com 
alongwith the following details unless we can't proceed.
(Continue reading)

Kadri Osmani | 21 Jun 07:28 2004
Picon

Polemikë me munafikë

 

Polemikë

me

munafikë

 

 

„Bota sot„ dhe bota tjetër e Halil

Matoshit me kompani-munafikì!!

 

Shkruan:

Kadri Mani, prof

                                                                                                        

 

O Kadri Dudi (Mani) hesht ti se n`a shprishe

e mos e nguc Halilin se...medet pastaj.

 

(Valbon Prishtina)

 

Porse çdo liri, dhe çdo kund në botë, kufizohet vetëm me lirinë e tjetrit. Ja, këtu tek liria e tjetrit, ngatërrohet stafi i „Botës sot„ dhe e dhunon më tepër se gjysmën e kombit. O njerëz po nëse Partia Socialiste e Shqipërisë dhe administrata e saj, që sot drejton shumicë shtetin shqiptar, janë tradhtarë; nëse tërë PDK-ja dhe partitë që kanë dal(ë) nga lufta në Kosovë janë terrosristë e çkamos tjetër; nëse krejt gazetat dhe mediat e tjera (pos Tuajës) janë në pozicione antikombëtare, pra tradh(ë)tare,së bashku me një mori lexuesisht të tyre, a e dini se po del që më shumë se gjysma e kombit qenka tradhtar(ë)?

 

(Halil Matoshi)

 

KORBI I ZI

 

Krrokama ime është një këngë e zezë. Është diçka më tepër se asgjë. Fisi im ka humbur dashurinë. I kemi ngrënë sytë e atyre që donin diellin.

 

(Gani Xhafolli:“nuse nën mollë”-1997, f. 8)

 

 

Këta janë politikanucët dhe publicistikucët. Këta janë ata të paidentitetshmit, që ndonjëherë ua marrin kohën me intervistat dhe shkrimet e tyre kundër kësaj partie dhe kryetarit të saj.  Nuk janë edhe aq shumë, po kohën ua humbin. Këta  s’i bëjnë gjë  LDK-së, jo. Madje, veç e forcojnë. Por,  të dhemb shpirti për ta që e kanë humbur identitetin. Medet!

 

Nazmi LUKAJ, 8 dhjetor 2003 / TN

 

 

Ky farë Valbon Prishtina-(Valboni i Prishtinës, i biri shjaut e i shkinës), kërcënuesi, apo vetë Halili me pseudonim, alias lakeji i tij Kolec Traboini, na e pati dërguar artikullin me titull: „Hyrje e domosdoshme për artikullin „Bota sot„ dhe bota tjetër„,- në 4 faqe e gjysmë me anë të postës elektronike.

Isha i zënur që të merresha me ta, dhe tipat mund të kenë menduar se ai këcënim qyqarësh tanimë mund ta ketë arritur efektin!?! Pikërisht këtu është edhe defekti i psikologjisë së tyre joshqiptare: bindja e tyre mjerane se me një kërcënim mund ta devijosh shqiptarin nga rruga e drejtë e vijës kombëtare.

Thonë se ai shkrim qenka botuar te „Zëri„ i Prishtinës, pa të dhëna më të sakta se kur dhe në cilin numër, e në cilën faqe!?

Vetë titulli i tyre, shkrim origjinal apo i komentuar, sipas tyre jep të kuptosh se gazeta „Bota sot„ është botë e së kaluarës, pa përspektivë dhe përçarëse, kurse ajo bota tjetër e tyre do të ishte një botë e ardhmërisë. Dhe qëllimi i këtij artikulli përgënjeshtrues është që ta vërtetojë të kundërtën: Gazeta „Bota sot„ është një e arritur zenitore dhe në rrugën e prosperitetit kombëtar-(me kusht të përjashtimit të Abdi Baletës me bandën e tij), kurse ajo bota tjetër e Halil Matoshit me kompani-munafikì- është një botë reaksionare, tradhtare, uzurpatore e çdo vlere dhe e çdo merite të huaj.

Nga citati i sipërm, dhe nga citatet tjera që do t`ia radhitim, shihet se Halil Matoshi nga demokrat i viteve `90, kur e shante kominizmin:„gjakmutkomunizëm„-(bota e shkemcës komunizmin e quan-utopi, por nuk e shanë me fjalorin e rrugaçërisë allahalilçe), tani po e lëpika gjakmutkomunizmin, duke kaluar në anën e forcave më reaksionare të Revolucionit të Vonuar Demokratik, që më 1997, e shpartalluan Shtetin Shqiptar, për të ardhur në pushtet me anë të shteteve të huaja shoveniste-armike.

Një revolucion të ngjashëm keni tentuar ta bënit edhe në Kosovë, vlorizimin e Kosovës, por ka dikçka që nuk lejon!- shkruan në paketimet e mjeteve për shkrirjen e akullit. Kurse në rastin konkret, ky mjet i shkrirjes së akullnajave politike-shoqërore, quhet LDK, ose Çelësi  i Artë i Pranverave Shqiptare, të cilin e ka shpikur mjeshtri vizionar Dr. Ibrahim Rugova.

Kur është fjala te relacioni shumicë-pakicë, nuk është relevante shumica e gjymtuar shqisash, kur pakica i ka shqisat në rregull, dhe nuk janë „komb„ rrugaçëria vrastare-uzurpatore. Ata elemntë turbullues të përshëndetjes të tre gishtave, mund t`i bashkangjiten kombit përkatës të të njëjtit rit fetar, por kurrën e kurrës popullatës shqiptarëve. Prandaj këtu keni hyrë në mal pa sëpatë.

 

Cili është misioni i Mero Bazës & Skënder Buçpapës & Abdi Baletës & Rexhep Kastratit & Co në Kosovë dhe a janë të vetëdijshëm këta njerëz se terrorizmi fillon në gjuhë dhe me gjuhën, e cila, po u kontaminua, është më e rrezikshme se bomba atomike...!?

(Halil Matoshi)

 

 

Do të formohen dy komisione: 1.Komisioni për shqyrtimin e shkrimeve nxitëse-përçarse,

të paraqitjeve verbale dhe të sulmeve konkrete fizike nëpër tubime ditën dhe nëpër

rrugica natën dhe 2.Komisioni për hulumtimin e krimit politik dhe ekonomik

     

Dhe përveç propozimit të Halilit, që të shqyrtohet gazeta „Bota sot„, unë, që nuk jam i njëanëshëm sikur ai, po propozoj që njësoj e barabar të shqyrtohen edhe artikujt e Agjencisë Agjenturore Kosovapress, të lëpushkës bulevardeske, Epoka e Re, Fokusi i fuksave etj.

Dhe po e shtroj pyetjen e ngjashme me të Halilit, por vetëm duke i zëvendësuar gazetarët e publicistët dhe shkrimtarët e përgojuar e të sulmuar prej ti, me të tijët „të krahut të luftës“- Cili është misioni i: Halil Matoshit & Rexhep Qosjes & Muhamet Mavrajt & Flora Brovinës & Ernest Lumës & Ismail Sylës & Milazim Krasniqit & Teuta Zymberit & Berat Luzhës & Martin Çunit & Agim Vincës & Co në Kosovë dhe a janë të vetëdijshëm ata „njerëz“ se terrorizmi fillon në gjuhë dhe me gjuhën, e cila, po u kontaminua, është më e rrezikshme se bomnba atomike...!? 

Sikur që shihet edhe nga artikulli në kornizë, në pranverë të këtij viti, filluam më me ngulm t`ia tërhiqnim vërejtjen zotit Halil Matoshi, mundësisht edhe përmes babës tij hoxhë, Mulla Hazirit: t`i thonë hoxhës  le t`ia shkruaj birit të vet një xheçme-hajmali për të çmendur?- se do të tallen me ty njerëzia për të gjallë dhe pas vdekjes:

 

Neve xhematit na mbante vajzllak

E i biti i tij u bë fare krejt ahmak!

 

Mulla Haziri (i jati) drejt Arshialasë

Halil Matoshi (i biri) pas berihasë!!!

 

Mulla Haziri drejt Rezidencës Hyjnore

Halil Matoshi përjetë turpëruar prore!

 

 

Dhe në vend që ta përfillte babën hoxhë njeri të perëndisë e të vërtetës, e barti djalli e shkoi dhe iu bashkangjin Linjës së Tiranës/Kretës, me në krye Bufin e Kënetës!!

Dhe të frymëszuar nga fjalët-bomba të: Mero Bazës & Skënder Buçpapës & Abdi Baletës & Rexhep Kastratit...- vrapuan e hodhën bomba e plumba mbi popullin shqiptar, duke tentuar të na bindin  se ato të tyret-(bomba e plumba), qenkan më pak të rrezikshme se fjalët tona!!

Kështu, socialfashistët shqiptarë e prishën Marrëveshjen e Osllos dhe e vranë Ministrin e Mbrojtjes, kolonel Ahmet Krasniqin, në midis të Tiranës tiranike, vranë Azem Hajdarin, për t`i vijuar vrasjet mizore për pesë vjet me radhë, duke vrarë njerëzit më eminentë, të cilët edhe do ta bënin Shtetin e Kosovës dhe Shtetin e Shqipërisë.

Kurse fjalët e tyre „melhem„ lexuesit i kanë shijuar te Agjencia Agjenturore „Kosovapress„, të lëpushka e neveritshme „Epoka e Re„, te lëpushka „24-Orë„, te „Republika„ e të Fokusi” i fksave... Po, ç`ti bësh, atyre po iu duket vetja- të mirë!- të tilla fjalë rrugaçërie ka edhe në fjalorin e Halil Matoshit, si zakonisht, edhe në këtë artikull.

Ata e kanë monopolin e cigareve, monopolin e karburanteve... bëjnë dasmat më të shtrenjta të shekullit, me burbujë e me dafrungë, duke harruar të rënët dhe familjet e tyre, duke lënë në mëshirën e pamëshirë invalidët e luftës, për të cilët do të kujdeseshin komandantët e tyre, të vrarë me të pabesë.

Por për halilët e pusit të pafund, ato nuk janë tema të përshtatshme për diskutime e shqyrtime, por duhet të çirren, përse po ua çjerrim maskat kriminelëve dhe avokatëve të tyre. Prandaj, para se t`i shqiptoni emrat më eminentë të gezetarisë zenitore shqiptare: Mero Bazës & Rexhep Kastratit…,- duhet ta rrjepni mukozën e gojës, të buzëve dhe të gjuhëve tuaja të përdala.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

O Halil Matoshi, o hesht më!

 

Shkruan:

Kadri Osmani

 

 

E huajta titullin e zotit Ibrahim Kadriu, kur para ca dekadash ia përplaste këngëtarit D.K.-(kurrë nuk i parapëlqej inicialet, por ka vdekur këngëtari, e nuk dëshiroj ta lëndoj ndokë), dhe unë tash në të njëjtin stil po i drejtohem gazetarit të lazdruar, z. Halil Matoshi: qenka i biri i Mulla Hazirit nga Gmica, dhe po më këshillon njëri i asaj ane që për hatër të babait hoxhë plak e me autoritet, edhe kësaj radhe të jemi të matur, por nëse nuk ha llaf, atëherë do ta marrë hakun sipas kërkesës së tij prej një laskuriqi fluturues!?

Në vitet `90 Halil Matoshi ishte njëri nga gazetarucët që i shanin të burgosurit politikë, të cilët po veniteshin nëpër qorrkat serbe e jugosllave; dhe se si i formulonte do „kompozita„: gjakmutkomunizëm!?!

E tash në prill 2003 del në RTK, dhe mbase duke harruar se çfarë ka thënë atëherë, kthehet dhe e lëpin- gjakmutkomunizmin!?!

Le të bisedojë dikush me Mulla Hazirin, e le t`i thotë se çuni i tij lazdran, nuk po i kultivon traditat pozitive të babait e as të Gmicës me tradita të besës e të luftës për liri e pavarësi e sovranitet, pa pushime e pa stagnime- moratoriume!!!

Zotni Halil Matoshi, nuk është në natyrën e burrit dredhja e përzdredhja si...gjeli i llamarintë mbi oxhak!?! Fute në funksion trurin tënd, nëse ke tru?- e mos shiko se kush kah shkon e kush me kë grupohet për interesa meskine utilitare, për pak pare!?

      Kësaj radhe vetëm kaq.

      Shëndet.

 

      Në Bern, më 25.4.2003

 

(Botoi shqiperia <at> yahoogroups.com)

                                               --------------------------------------------

 

Halil Matoshi, jo që është i biri i hoxhës, por po sillet sikur të ishte i biri i popit!

 

Dhe Halili „i vetëdijësuar„- nuk i zuri ngoje për të keq, për artikujt-bomba, as Ernest Lumën, as spiunin e burgjeve, Ismail Syliçin, as, Naim Balidemën, i cili në librin e vet të zi po i vënte shenjat e barazimit midis Sllobodan Millosheviqit dhe Dr. Ibrahim Rugovës:”TRAGJEDIA KOSOVARE-RUGOVA-MILLOSHEVIQ”... Po o ti kryeredktori kryekungull!- të ka edukuar ty hoxha apo popi!?! Sepse ti po flet e po shkruan në stilin serb të gjakut, të krimit e të masakrave: ti po del avokat i ngathtë i keqbërësve dhe i atentatorëve mizorë-bizarë-zuzarë. Dhe praktikisht, duke drejtuar gishtin kah gazeta „ Bota sot„- Halili del në anën e çdo të keqeje që i bëhet sot popullit shqiptar: kë po detyrohet ta ruaj KFOR-i me polici e me ushtri, në shtëpitë e veta, në zyrë dhe në rrugë!?! Po si ty, o trimosh, nuk po të rrezikon kurrkush, apo ke bërë ndonjë kontratë mosngacmimi, duke i marrë në mbrojtje te revista jote faqezezë, o faqezi!?!

 

Ti flej, derisa unë të rrej!

 

Praktikisht këtë na rekmandon kryeredktori kryekryekungull: ju fleni, derisa ne të pasurohemi me vjedhje, me vrasje, me uuzurpime, e pastaj, pastaj iu qesim përpara aktit të kryer dhe iu grahim si çobanët kopesë!! Kjo është në traditën socialfashiste enveriste-staliniste, shabllonine të cilëve e keni marrë dhe keni prodhuar e vazhdoni të prodhoni dhunë ndër shqiptarë, andaj edhe akuzoheni për përçarje e për vrasje nga këtu në gjykatat e vendit e deri në Hagë.

 

Ngadalë agë, se ka Hagë!

 

Duke akuzuar me pa të drejtë gazetën „Bota sot„, halilët e tmerrit e të ferrit, njëkohësisht akuzojnë edhe ndërkombëtarët kompetentë të gazetarisë e të kulturës, Hagën dhe Interpollin, përse po i lejuakan ato „bomba„ të imagjinuara allahalilçe, dhe asnjërin syresh nuk po i ftojnë në Hagë!?! Dhe kështu, të akuzuarëve të vet, Halili iu jep forcë mbinatyrore, mbasi që organeve ndjekëse, ata ose zoti ua ka mjegulluar sytë e nuk po i shohin e nuk po i gjejnë, duke qenë në zyret e veta në zemër të Evropës!?!

 

Dhe në mos i bëftë hajr asnjë hajmali, Halili për tradhti të arrestohet në Hajvali!

 

 Duke mbrojtur institucionet e Nanosit antikosovar, halilët dalin hapur kundër pavarësisë të Kosovës, dhe praktikisht, dalin në anën e kriminelëve serbianë, pra të Linjës së Tiranës/Kretës me në krye Bufin e Kënetës!!

Dhe ata janë të evidentuar, të gjithë përkrahësit e „zgjedhjeve të lira„ në Shqipërinë faqezezë të socialfashistëve faqezinj: Shoqata e të Burgosurve Politikë në Prishtinë, me në krye Berat Luzhën, Me në krye Selatin Novosellën, Ukshin Hotin, Bashkimi i Intelektualëve Shqiptarë në Solloturn me Ahmet Xhigolin në krye...

 

 

FIGURA E ÇEKANIT TË KRYTARIT TË GJYQIT APO „BOTA SOT„ SI GJYKATORE

 

Në logon e kesaj gazete kërcënueshëm rri një vulë e zezë në sfondin e kuq, që është një monopolizim i një simboli kombëtar dhe kjo figurë rëndon si një çekan gjyqi mbi çertifikatat e shqiptarëve! Patriot ose tradhtar, këtu vuloset fati i çdo shqiptari, duke ia kundërvënë hiç më pak se Gjergj Kastriotin- Skënderbeun! Dhe, pasi kjo gazetë e ka uzurpuar këtë figurë, ajo automatikisht është shndërruar në gjykatore. Pra e ka marrë ligjin në dorë! Nuk ndëshkon me kode juridike(,) por me kode legjendare! Me një të rënë me figurë, që të damkosë për tërë jetën. BS godet me Skënderbeun dhe pasuesit e tij Berishën & Rugovën & Bukoshin & Mark Krasniqin & Hysen Velegllavën dhe Gjergj Dedajn!!! Pra në këtë kontekst shqiptarëve nuk ka çka u vyen ligji dhe gjyqi, pasi zoti u ka dhuruar këta Gjergjajt, Ibrahimat, Salot dhe Bujarët,më së paku dinë ç`është bujaria!? Duhet të shuhen institucionet e Nanos, që nga Ismail Qemali e këtej... Mbi drejtësinë dhe policinë kombëtare kujdestaron BS-ja.

(Halil Matoshi)

 

 

Logon apo emblemën e zgjedh çdokush sipas dëshirës, ne te revistës „Shqipëria Etnike„ e kemi zgjedhur shqiponjën, por jo atë me dy kokë, por atë tjetrën natyroren, me një kokë.

Kurse „Bota sot„ as ka pasur mundësi të zgjedhi: të gjitha figurat tjera paraprakisht lagjja e halilajve i kishte përvetësuar dhe uzurpuar në mënyrën më të vrazhdë!! Kurse ata që ishin të paepur, i kishin vra me atentate, pavarësisht se nuk ishin pacifistë!! Këtu edhe mllefi e sikleti i Halilit me kompani: nuk po dinë se si ta vrasin figurën e „Botës sot„- Skënderbeun!!! Sepse, ajo qëndroka- kërcënueshëm!!! Dhe “Bota sot” kujdestaroka “Mbi drejtësinë dhe policinë kombëtare”!?!- dhe pikërisht për shkak të asaj “drejtësie” dhe “policie kombëtare”- shkoi në theqafje misitri i rendit, Luan Rama.

Kryeredaktori Halil, nuk e di se duhet shkruar me shkronjë të vogël shumësin e emrave: gjergjajt, ibrahimët, salot, bujarët: të cilët as paskan bujari, sepse edhe bujarinë ua rrëmbejnë rrëmbyesit e grabitësit mizorë-bizarë!!

Ruajtësit e institucioneve shqiptare-greke, janë armiqtë më të përbetuar të sovranitetit të Kosovës. Kurse deri tek Ismail Qemali shkon vetëm mendja e prishur e halilajve, ne nuk shkojmë më tej se deri te bandat vlonjate të vitit 1997, të turpit të socialfashistëve në relacionet Tiranë-Prishtinë. Por ato banda e patën yryshin shkurt, që ta vijoni ju me shkrime nxitëse-përçarëse.

E përse të mos kujdestarojë „Bota sot!?! Apo nga dëshirat e liga që të kujdestarojë „Epoka e Re„, epoka e egërisë kanibaliste!?! Apo “Fokusi” i fuksave!?!

 

Vazhdimisht bën lista dikush për likidimin e paranojakëve, dhe ky duhet të jetë sipas „Bota sot„ dhe një fantomi tjetër të quajtur „Fakt„, Bislim Zyrapi, sepse ai ishte oficer me përvojë nga disa luftëra. Paranojakëve vazhdimisht u vete prapa dikush. Të tjerë vrasës në Kosovë asnjëherë nuk ka(,) sepse janë paqësorë, nuk mbajnë armë, nuk kanë kryer ushtri, nuk janë legjionarë, nuk janë kthyer nga asnjë luftë...Janë kthyer nga azilet dhe si ikanakë në panikë që janë, janë tërësisht të sëmurë nga paranoja.

(Halil Matoshi)

 

Halil gënjeshtari përmend vetëm një oficer të kritikuar, por nuk përmend 56 oficerë madhorë që sot punojnë punë të rënda fizike nëpër botë, të cilët ende nuk i ka ftuar Ekzekutivi i Kryeministrit, e as TMK-ja ka shpallur konkurs për ta bërë Ushtrinë Shqiptare, por ka ngelur me „gjeneralët„ barinj e kulmaxhinj, që herëpashere të suspendojë ndonjë grup të vetin të dyshimtë për terrorizëm, dhe duke tentuar që gjysmën tjetër të bajgës ta nxjerrë- të bardhë!!! Kurse policia rrugore ua vë prangat Edhe Adem Demaçit, edhe Agim Çekut…nëpër stacione të trenave, tamam sikur vjedhcave të xhepave!!

Fakti që Zekeria Cana u gjet në listën nën nr. 10 për likuidim, fakti që u gjet Agim Gashi në listën nr. 111 për likudim..., sipas Halil gënjeshtarit na qenkësh- paranojë!!! Por që kur ti, o paranojak Halili, na e paske studiuar neuropsikiatrinë!?! Apo ua ka ënda që të mos iu trazojë kush që pas çdo atentati në qetësi të ngritini dolli!?! Edhe në Zvicrën demokratrike janë katër qendra përkrahëse të krimit: Qendra Shqiptare në Bern, Klubi “Përparimi” në Cyrih, “Universiteti Popullor” në Gjenevë dhe Shafhauzeni-( në përkthim: torishta e dhenëve!!)-edhe këta po ngritin dolli pas çdo krimi, dhe të palëvizshëm janë në rrugën e krimeve enveriste-staliniste!!

Pa na thuaj ti, të keqen, nga cila luftë ti paskësh ardhur fitimtar!?! Po përse unë i dënuari me 25 vjet burgim, duke të pasur të krahinës time, të Gallapit, nuk po e dija që je gjallë diku e që ekziston në faqe të dheut- deri në vitin 1990, kur ia nise të pallish sipas sojit e sorollopit tënd!?!

 

„Bota sot„, me botuesin e saj, ish policin e zellshëm të Serbisë Xhevdet Mazrekaj, stafi i saj injorant e lavir me në krye Skënder Buçpapajn, komentatorët e saj të specializuar në shërbimet sekrete antishqiptare, si Mero Baze, Skender dhe Elida Buçpapaj, Abdi Baletën, Rexhep Kastratin, e të tjerë, kanë hyrë thellë në ujërat e përçarjes kombëtare, të impenjuar në mënyrë të veçantë kundër Kosovës dhe lirisë së saj të brisht(ë).

Çdo lexues, kur ta përfundoj(ë) së lexuari këtë artikull të Halil Matoshit, njërit ndër publicistët më të guximshëm të Kosovës, do ta ketë shumë më të qartë se çka është Bota Sot, botuesi dhe stafi i saj, cilin mision e ka dhe çka përfaqëson kjo gazetë e çelbur.

 

(Halil Matoshi, alias Kolec Traboini)

 

 

Autori apo lakeji i autorit kanë llogaritur në lexuesit e tyre socialfashistë, rrugaçë të nën-urave, ku edhe banojnë: si mafiozë, drogirantë, plangprishës e hyzmeqarë të shteteve armike;- por ja që shumica absolute e demokracisë shqiptare i njeh dhe i di mirë ata dhe qëllimet e tyre djallëzore antinjrëzore dhe antishqiptare, dhe në anën tjetër e njeh mirë misionin e lartë patriotik të gazetës „Bota sot„, të cilën mund ta gjesh në qoshqet e shitjes vetëm në orët e para të mëngjesit, dhe s`ka më, e gllabrojnë lexuesit e flaktë, për të mësuar të vërtetat e ditës, të indinjuar nga shtypi i majtë i bandave socialfashiste, sikur që janë “Zëri i Popollit”, “Zëri i Kosovës” etj.

Duke mos pasur se çfarë të thonë kundër Editorit zenitor, zotni Xhevdet Mazrekajt, ia përmendin se paskësh qenë polic „i zellshëm„ i Serbisë, sepse logjika e tyre mjerane „mendon„: se nuk qenka dashtë të shkojmë as policë, as ushtarë, as nëpunës e as punëtorë!?! Kurse ne veprimtarët vetë shokët tanë i kemi orientuar edhe në polici edhe në ushtri, se pa hyrë në strofkën e tigrit, nuk mund ta kapish tigërthin.

stafi i saj injorant e lavir„- artikullshkruesi dhe artikullkometuesi s`kanë dhënë asnjë „argument„ për stafin „injorant„!?!- e sa për „lavir„-le të kujdesen ata vetë për veteveten e tyre, për nënat dhe për motrat e veta lavire, sepse s`ka mundësi që ata vampirë e lugetër, ata shtrigana e ato shtriga të jenë të ndershme e të mos reagojnë, kur përgojohen motrat dhe nënat tona, nga pjesëtarët e familjeve të tyre kopukë, batakçinj, delenxhinj e rrugaçë!?!

Besojmë thellësisht se lexuesit e ndërshëm atdhedashës-(të cilëve iu kërkojmë falje për fjalorin e përdorur këtu, të imponuar nga socialfashistët), tanimë e kanë të qartë se kush në të vërtetë ka hyrë thellë në ujërat e zeza të përçarjes, dhe se kush është Halil Matoshi me kompani.

 

Revolucionarët aktivë të djeshëm, pacifistë-moratoriumistë të sotëm!

 

Sikur demokratët ta kishin shpallur Moratoriumin e turpit, halilët do të gërvalleshin si demat e si lopët e çartura, kurse tash që dolën vetë më pacifistë se çdo pacifist, sillen tamam si prostituta mashkullore!! Dhe tentojnë të na bindin se edhe Moratoriumi ngërtheka në vete- dinamikë!!

Me sjelljet tuaja antinjerëzore, keni zhbërë çdo vlerë njerëzore: dinjitetin, vetëbesimin, trimërinë, nderin, fisnikërinë, delikatesën, luftën dhe lirinë. Invalidët e luftës sot këlthasin të dëshpëruar: Ish-klmandantët tanë sot po shkelin mbi gjakun dhe mbi gjymtyrët tona!!

Me shprehjen- demokratët, duhet kuptuar forcat demokratike të LDK-së, PSHDK-së, PSD, PLK-së…kurse ju të P„D„K-së, e dini se si iu rri ajo „D„, tamam sikur shala gomarit!!

Krejt bota, plus dy fshatra më tepër, e di se ju jeni agresorë e mizorë: edhe në jetën e përditshme, edhe në Parlament!! Keni zhvilluar dhe jeni duke zhvilluar luftë ideologjike vëllavrasëse: të gjitha trojet shqiptare po të bëheshin letër, dhe të gjithë drurët e shkurret po të bëheshin lapsa, apo edhe deti po të bëhej ngjyrë,-zor se do të mund të shkruhen paudhësitë tuaja dhe dëmi e fatkeqësitë që ia keni sjellur atdheut, ju, turpi e jashtëqitja e popullit.

 

Dhe në këtë luftë të pandershme është sulur Bota sot, që fyen e njollos të gjithë njerëzit e mirë që mund ta duan atdheun edhe pa e dashur Berishën dhe Rugovën.

„Bota sot„ është ndot(ë)si më i madh i ambientit në botën shqiptare, bile po t`i marrim parasysh pasojat e pandreqshme (helmimin e trurit që bartet në disa breza), BS ia kalon shumëfish shkritores së Zveçanit. Nga tymtarët që vjellin zi mbi Kosovën, Zveçani dhe „Bota sot„ del një tym ekstrat politik, sepse janë çështje, të dyjat, ekstra politike dhe është e udhës që „patësisht„(?)- të prononcohet politika. Por, nëse politika ka dështuar, shkenca duhet ta thotë fjalën e vet: Psikiatria.

Prandaj, për hir(ë) të mjedisit të dekontaminuar nga helmet toksike që prodhon gjuha e specializuar e Bazes & Com, pra e „Botës sot„(,) që të prononcohet dr. psikiatër Skënder Boshnjaku!

(Halil Matoshi)

 

     

E po përse edhe ne nuk mund të jemi njerëz të mirë e ta duam atdheun, pa i dashur: nanot, cekët, tozajt, qosajt, vincajt, gjinushët…as lakejtë e tyre injorantë e kurvarë!?!

Dhe i biri i hoxhës që flet me gjuhën e popit, i ka harruar helmimet e nxënësve tanë  nga serbët, nga frika dhe nga mllefi pse „Bota sot„ po i heton krimet dhe çmenduritë socialfashiste. Dhe reksionari Halil, nuk mund të mos vetëdemaskohej me neuropsikiatrin Dr. Skënder Boshnjakun, një proserb, i cili kur e patën dënuar një tjetër Dr. Skënder Boshnjakun për veprimtari kundërserbe, pati dlur me një deklaratë, me të cilën distancohej publikisht se ky soj „Skënder psikiatri„ s`ka kurrfarë lidhje me atë bashkemnakun e vet patriot, se ky nuk është kundër popullit e shtetit serbian!!!

Dhe këta dy-(Halili e Neuropsikiatri i vet) me kompani nuk janë ndotës të ambientit; poashtu nuk na qenkëshin ndotës të ambientit:„Agjencia Agjenturore Kosovapress„, „Epoka e Re„, “Fokusi”, „24-Orë„ , „Republika„ , „Zëri i Kosovës„, „Çlirimi„, „Zëri i Popullit„...në mos e pastë menduar „ndotjen„ dhe „infektimin„ nga bota demokratike, që po e lufton me sukses botën socialfashiste;- pavarësisht se Halili patupësisht bën ndërrimin e tezave: „qëlluan fëmijë plangprishës të orientimit socialist dhe e gjuajtën lejlekun me „praçka„ dhe ai i la të vuanin në këtë atdhe të mjerë„.(!?!)- ata të gazetës „Bota sot„ na paskëshin qëlluar të orientimit socialist!?! Po, o djallë me vese prej iblisi, kush po i merr në mbrojtje „institucionet„ shqiptaroe-gereke të Fatos Nanosit, ti apo ne!?! Po kur harrove kur në një pasus më lartë kësaj gënjeshtre të pacipë, ke shkruar:„O njerëz po nëse e tërë Partia socialiste e Shqipërisë dhe administrata e saj, që sot drejton shumicën e shtetit shqiptar, janë tradhtarë; nëse tërë PDK-ja dhe partitë që kanë dal(ë) nga lufta në Kosovë...„- cilët qenkan „të orientimit socialist„!?! Kurse ajo:„ tërë PDK-ja dhe partitë që kanë dal(ë) nga lufta„- Halili përsëri gënjen: sepse pikërisht ata që kishin dalur nga lufta dhe që kishin fituar betejat, po i vritnit për shkaqe ideologjike, të ideologjisë tuaj socialfashiste, të dhunës e të terrorit fashist në relacionin Tiranë-Prishtinë. Kurse ajo „D„-ja e shpifur-„demokratike„, e di se si ju rri?-(po e përsëdys) tamam sikur shala gomarit!!

 

Evropa dhe Bota kanë bërë dhe po vijojnë të bëjën njëkohësisht 2 (dy) gabime

 

1.Duke vijuar ta krahasojnë me veten e tyre ortodoksizmin serbian, i cili në thelb është antifetar, antikrisht dhe antizot, dhe

2.Duke vijuar t`i karahasojnë me veten e tyre socialistët shqiptarë, të cilët janë socialistë-hitlerisë- të zanafillës së Hitlerit, të pareformueshëm përjetë; të cilët për bismilah apo kryq kanë dhunën dhe terrorin, me një përvojë inkriminuse 50-vjeçare.

Prandaj, bandat e Partisë së Dhunës është dashtë të shkojnë në Hagë para Millosheviçit, ngase krimet e tyre dhe varrezat masive të tyre janë më të vjetara, dhe masakrat e tyre më të rënda: Millosheviçi ka bërë krime mbi popujt e huaj, Enveri ka bërë krime mbi popullin shqiptar!!

Po ç`t`i bësh, kur shoshari shoshën e vet lëvdon! Kur fijën e kashtës e sheh në gjellën e tjetrit, e trarin nuk e sheh në kaçamakun e vet! Në kaçamakun e evet prej shtrigash e shtriganësh, pra kaçamak: me thonj e me lesh e me mut.

 

T`i kthehemi tash „Qeverisë-Thaçi„!!

 

                  Revista „Shqipëria Etnike„ nr. 2/1999, f. 20-22 me titull:

 

Ibrahim Rugova- tribun kombëtar

dhe ndërkombëtar i pakonkurencë

 

 

Kam duruar deri tani katër lista vdekjesh, nga kjo racë, dhe do të duroja edhe njëqind të tjera, nga „Daja„-(Azem Syla), nga „Zeka„-(Milaim Zeka), dhe nga të gjitha pseudonimet , që fillojnë me emra zvarranikësh dhe përfundojnë me pseudonime të Enver Hoxhës, duke u inkurajuar nga proverbi shqiptar „qeni që leh nuk ha„, po tashmë ky lloj qeni po leh për hesap të Serbisë, e cila në fakt ka treguar  se së paku dhëmbë ka. Ndaj ka ardhur koha të lidhen këta zagarë.

 

(Mero Baze)

 

                  Pos tjerash, kemi theksuar:

 

„Qeveri-Thaçi„- është një qeveri e kodoshëve dhe e hysni milloshëve!!

 

„Fatkeqësia jonë kosovare ka emër dhe mbiemër, demoni i saj, shpirti i keq, është –arrivisti Hydajet Hyseni.

„Beogradi do t`i bashkojë e t`i marrë trojet e huaja, Tirana nuk do t`i bashkojë e t`i marrë trojet e veta!?!

 

„Dueti: Hydajet Hyseni-Hysni Milloshi!!„

 

Por, duhet ta pranoj e ta ndreq një gabim që e paskam bërë atëherë: midis nacionalistëve shqiptarë, e paskam radhitur edhe Emin Krasniqin, i cili pati ngelur deputet i LDK-së, por fill pas çlirimit të Kosovës, ky ikanak-(dy metra i gjatë e pesë para burrë),  me damkë pisë, doli dhe e kryesoi një mbledhje të lëpëkëistëve stalinistë-enveristë të pandreqshëm!!! Ky poliagjent paska pas ngelur në rolin e minuesit e të siluruesit në gjiun e LDK-së, për të kryer rolin e agjentit informativ-kundërinformativ: të linjës të Tiranës/Kretës, alias të linjës Tiranës/Beogradit, apo midis Sigurimit-Udbës; pale se përtej tyre kush dreqi manipulon me këta socialistë naivë-primitivë,  sa qesharakë, poaq tragjikomikë!?!

                  Dhe e di që, pos tjerësh, edhe pjesëtarë të kësaj skllote do të dalin e t`i përkrahin: „Epokën e Re„, Agjensinë Agjenturore Kosovapress, “Fokusi” i fuksave... sepse ashtu jua kërkojnë padronët e tyre, ndryshe- prishen kontratat agjenturore!!!

Tani, o Halil qyqi: kush, në fakt, është bërë rast psikiatrik dhe për çmendinë!?!

 

Ja një shembull konkret:

 

 

Reagim

 

Të fundosurit shkumëzojnë e përjargën!

 

 

Shkruan: Kadri Mani

 

 

                  Një ditë para se të fillojë punën Parlamenti i Kosovës për zgjedhjen e presidentit dhe mbarëvajtjen e Parlamentit, Agjencia Agjenturore e lajmeve gënjeshtare, hipërbolizuese-skandaloze na del me 6 /gjashtë/ pikë të veta të shpifura pas traditës së tyre prej socialfashistëve, se kinse LDK-ja po bëka marrëveshje për koalicion me partinë serbe „Povratak„!?!

Pas humbjeve katastrofike në zgjedhjet e kaluara, shoku Bilall Sherifi pati dalur me 10 pikë, ndër të cilat, duke shkumëzuar e duke u përjargur thoshte se KFOR-i na i paskësh detyruar me revole në dorë që të votojnë edhe socialistët për demokracinë!!! Tani atij të marri nuk po i dëgjohet zëri më, por e ka zëvendësuar një pinjoll-pion në duart e fatosnaniçkave, vëllau i tij poet, Isuf Sherifi, i cili në një vjershë të tijën do të na bindtte se nuk do ta nënshkruante ndarjen, kurse tash me këmbëngulje do të na bind se do ta nënshkruaj përçarjen!!!

Artikulli është i nënshkruar me inicialet- e.l!?!- që unë anonimusin e quajta- Elif!- kështu quhet suparja e parë e Mejtepit turko-arab, sikur te ne Abetarja. Dhe Elifi që nuk e di as abecenë e politikës as të propagandës, do të ketë menduar se lexuesit edhe më tutje do t`i gëlltisin proçkat kaq transparente të shpifjeve të Agjencisë Agjenturore Kosovapress!?!- „Burimet e Kosovapressit saktësojnë...„- JO, burimet e agjencisë agjenturore kurrë nuk saktësojnë gjë prej gjëje, ato „burime„- janë shpifje të ndyta të shpifësve të pafëtyrë, dhe ato vetëm mjegullojnë e turbullojnë, pas traditës së tyre të zezë prej stalinistë-enveristëve të pandreqshëm.

 

Zot, ruana prej shkive të xhamisë, se prej shkive të kishës ruhemi vetë!

 

Është kjo një thënie popullore, për vigjilencë ndaj atyre që falen e gjinojnë, të cilët paraqiten se e kanë një fe dhe shkojnë në xhami për t`iu lutur dreqit, por që feja e tyre jua ndalon që gjatë ramazanit të hanë bukë, por jua lejon të hanë mut!

Por, hajt, për një moment t`i marrim si të vërteta: e përse të mos bëjmë koalicion edhe me dreqin, duke qenë dreq transparent, se sa me juve shejtanë me vese prej iblisi, që kurrë nuk iu dihet drejtimi, më sa laskuriqve të natës!?! Serbëve pushtues tanimë Kosova iu ka dalur kthetrash gjakatare njëherë e përgjithmonë. Ata vijnë e flasin serbisht, dhe ne i kemi përballë ashtu të lakuriqësuar me të gjitha lakmitë shoveniste për pushtimin e tokave të huaja; kurse juve, që për fat të keq s`kemi se si të mos ju quajmë „tanët„, që e flisni edhe gjuhën tonë, që na i keni vjedhur ca shprehje demokratike, duke u stolisur me pupla të huaja, shpesh, sikur po i harrojmë dallaveret dhe ligësitë tuaja, dhe sërish po na e lozni rrengun kah nuk e presim!?!

Po përse ju të mos bëni koalicion me serbët, me vëllezërit tuaj, me shokët tuaj të armëve përgjatë LDB, me vëllezërit e shefit të Uçk-së, zotit Adem Demaçi?- dhe përse të mos hyni në valle edhe ju, tok me Shefin tuaj të Uçk-së, në valle me gabelët vrastarë-xhelatë, të cilët tok me çetnikët serbë na e rrjepin lëkurën e na i nxjerrin sytë e ballit?

Po përse lëpushkat tuaja dhe agjencia agjenturore Kosovapress nuk e botojnë foton e Dr. Rugovës tok me profesorin e vet Anton Çettën, por e botojnë tok me Millosheviçin!?! Si ju marrosi dreqi deri në atë shkallë të marrëzisë tuaj që ta botoni librin e zi të kryemadhit Naim Balidemaj:„TRAGJEDIA KOSOVARE- Rugova Millosheviq„!?! Redaktor Ernest Luma; Recenzues Berat Luzha; Lektor Hamit Fazliu!!!- mendoni se nuk i njohim ne ata tre faqezinj tok me „autorin„- i cili nuk është autor!?! Naim Balidemaj s`ka asnjë mundësi të bëjë një libër prej 367 faqesh, sepse ai është një dembel i kafeneve, një person me një shkollë të mesme, dhe që nënshkruan artikuj e libra për një kafe e për një birrë!!!

Vertet, ku i ka rrënjët tragjedia kosovare!?!



Lexoni e (mos) besoni!

 

 

Bashkëqeverisja, negociatat me minoritetet:

 

 

Një delgacion i LDK-së ka diskutuar me

çoviqin marrëveshjen prej disa pikash

 

Prishtinë, 9 janar (Kosovapress)

 

Me qëllim që të arrihet një marrëveshje ndërmjet LDK-së dhe koalicionit serb „Povratak“, për krijimin e qeverisë së Kosovës ndërmjet këtyre dy subjekteve politike, zv.kryeministri serb Nebojsha Çoviq ka zhvilluar të mërkurën në Prishtinë një takim me një delegacion të lartë të LDK-së.

 

Burime të Kosovapressit, bëjnë të ditur se në takimin e filluar pasditen e sotme dhe që po vazhdon edhe në momentet e raportimit, Nebojsha çovoqin e ka pritur delegacioni i LDK-së në përbërje nga Fatmir Sejdiu, Nekibe Kelmendi, Sabri Hamiti dhe Kolë Berisha.

 

Delegacioni serb, i udhëhequr nga Nebojsha çoviq, i ka parashtruar LDK-së disa kushte në mënyrë që deputetët serbë të votojnë për kandidatin e kësaj partie për kryetar Kosove dhe që të përkrahin qeverisjen e Kosovës ekskluzivisht nga LDK-ja.

 

1. Pavarësia e Kosovës të mos përmendet në tri vitet e ardhshme;

 

2. Të fillohet implementimi i Rezolutës 1244 dhe veçanërisht i pikave të saj që përfshijnë kthimin në Kosovë të disa qindra forcave të policisë dhe ushtrisë serbe;

 

3. Të vazhdohet bashkëpunimi me Tribunalin e Hagës për hulumtimin e krimeve të luftës, kundër njerëzve të ish-Ushtrisë çlirimtare të Kosovës;

 

4. Të krijohen kushte më të mira për sigurinë e serbëve në Kosovë;

 

5. LDK të marrë përgjegjësinë për krijimin e kushteve për kthimin e serbëve në Kosovë dhe

 

6. Koalicioni LDK-„Povratak“ të vazhdojë punën për implementimin e Marrëveshjes Hakerup çoviq.

 

Burimet e Kosovapressit saktësojnë se Nebojsha çoviq ka insistuar që në negociatat e mëtejme të jetë prezent edhe vetë kryetari i LDK-së dhe që nënshkrimin e marrëveshjes ta bëjë Ibrahim Rugova, e jo ndonjë protagonist nga nivelet tjera të kësaj partie.

 

Takimi po vazhdon edhe në momentet e raportimit, ndërkohë që negociatat e Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe koalicionit serb „Povratak“ pritet të vazhdojnë edhe në të ardhmen./el/

 

 

Reagim

 

 

ZOTNI ISMET LUSHAJ

PIJANEC PA RAKI!?!

 

 

Lexues të nderuar, të nisemi që nga titulli budallaq:""Povrataku" ia shpëtoi jetën (politike) Rugovës apo pse „Povrataku“ nuk votoi për persident të Kosovës?"-dhe po të kishin votuar serbët, do të thonte-(Ismet Lushaj-taralushaj!) se ia shpëtuan jetën(politike), dhe kur nuk votuan, sërsih, ata ia shpëtuan jetën!?!

Tutje Dr. Rugova na del "i preferuari i Bogradit"!!!- pikërisht ai Rugova që e themeloi LDK-në dhe shqiptarët i hudhën librezat e Lidhjes Komuniste të Jugosllavisë, dhe e luftuan edhe hapur në të gjitha mjetet e informimit publik, tash me një vonesë kaq të madhe, pengestarët dhe prishësit e Parlamentit të Kosovës, tentojnë t`ua hedhin fajin fitimtarëve të votimeve të 17 nëntorit 2001. Dhe paramendoni: po të kishin fituar marksistë-leninistët vetë, çfarë tretmani do t`iu jepnin të humburve, në krahasim kur Rugova ua jep 5 (pesë) ministri, dy zëvendëskryeministra dhe një nëkryetar të kryeparlamentarit të Parlamentit të Kosovës!?!

Dhe pse në këtë moment ngjiten për Rugovën, kur aktuale është tema tjetër: çfarë bluan e çfarë llomotit pijaneci kronik Fatos Nano në Beograd!?!

Por fajësohet Rugova pse nuk shkonte edhe në Tiranë, që të bënte aleanca me terroristët e Revolucionit të Vonuar Demokrati të vitit 1997!?!

Rugova ka mund të ikte i pari nga Kosova, por qëndroi tok me popullin, derisa e kidnapuan me gjithë familje terroristët serbë, kurse fantazia e prishur e Ismet Lushajt na e nxjerr variantin e shpëtimit të Rugovës nga kriminelët serbë, duke i rehabilituar në këtë mënyrë çetnikët!?!

Dhe po të ikte Rugova, pokëta sojsëzë do ta quanin ikanak e tradhtar!!!

Ku e merr atë guxim Ismet Lushaj që shumicën e popullit kosovar t`i paraqesë:

"Për t’i bindur shqiptarët në të kundërtën (pjesën injorante të tyre), me urdhërin e Serbisë organizohen zgjedhjet, në të cilat I.Rugova, kryetar i LDK-së (pa konkurent tjetër) fiton hiç më pak se „98% të votave“. Pra,- pjesën injorante të tyre!?! Atëherë po del se pjesa « joinjorante » është vetëm 2%!?! A ka vetëdemaskim më injorant!?!

Jo, o Ismet Lushaj-taralushaj, ajo nuk është pjesa më "injorante"- por është pjesa më brilante, më e vetëdijshme demoratike, anti social-fashiste.

Dhe po jua përsëris e përsëdys: Uçk-ja është e shenjtë, krahu politik marksist-leninst iu imponua me të pabesë Uçk-së, me prishjen e Kuvendit të Osllos, pas shabllonit enverist të prishjes të Kuvendit të Mukjes, dhe fillimit të vëllavrasjeve atje në Shqipëri atëherë, dhe tash e Kosovë.

Shyqyr zotit që historia nuk pyet për shkarravinat tua, o Ismet Lushaj-taralushaj, se tentimi i restaurimit të komunizmit në Shqipëri e në Kosovë, është i tejkaluar, dhe skllota juaj vetëm mundoheni kot që ta ktheni rrotën e historisë prapa, duke treguar fëtyrat tuaja prej bombave të gjalla, për të minuar çdo gjë progresive ndër shqiptarë, dhe për t`i dhënë material të bollshëm ndonjë shkrimtari të shkathtë për të shkruar një roman shumëvëllimnësh, pas stilit të të madhit Servantes, për dokkishotët e për sançopançot e rinj të ditëve tona.

Dhe për të shkuar deri në fund të intrigave të veta prej një intriganti cinik, Taralushaj me gjuhën e vet të përdalë e zë ngoje emrin e zonjës Nekibe Kelmendi, Bashkëdrejtuese e Departamentit të Drejtësisë!!! Tash i del "këshilltar"- një sqepverdhë, një kanarinë politike, që kurrë nuk ia kam dëgjuar as emrin as ia kam parë surratin!?!

Zonja Nekibe Kelmendi po qëndron e fortë e me dinjitet e me një moral të lartë e të pathyeshëm, edhe pas pushkatimit mizor nga hordhitë serbe, të Burrit dhe të dy djemve dëshmorë. Ajo, që është si buka e kripa e uji për momentin, dhe e cila ka arritur deri në Gjykatëen e Hagës për të dëshmuar për krimet e për gjenocidin e paparë serbian, del e dyshuar nga një social-fashist i Fatos Nanos.

----------------------------

 

Lexoni e (mos) besoni!

 

 

19 dhjetor 2001

"Povrataku" ia shpëtoi jetën (politike) Rugovës apo pse „Povrataku“ nuk votoi për persident të Kosovës?

 

Nga Ismet Lushaj


Prishtinë, 19 dhjetor (Kosovapress)

 

Vitin 1999 jeta e I.Rugovës ishte më e vlefshme për Serbinë sesa jetërat e shumë sebëve, kurse për jetërat e 15.000 shqiptarë të vrarë dhe të zhdukur mos të flasim fare. Kush atëherë nuk e kuptojw pse, tani e ka rastin. Ndoshta ende nuk është vonë?!

 

Për ta kuptuar pse "Povrataku" nuk votoi në Kuvendin e Kosovës për I. Rugovën, kryetarin e LDK-së, si president të Kosovës, duhet të kthehemi disa vjet prapa, edhe pse disa do të dëshironin që ta harrojmë atë periudhë.

 

Pas Marrëveshjes së Dejtonit, në fund të vitit ’95, autoriteti i Rugovës, në mesin e shqiptarëve ishte vënë në dyshim, pasi që filloi të dyshohet se me mjete paqësore (lexo: nënshtruese) mund të arrihet ndonjë avancim i statusit të shqiptarëve. Për këtë arsye, serbët pranuan ta nënshkruajnë një marrëveshje për lirimin e disa objekteve shkollore me ndërmjetësimin e njëfarë organizate italiane kishtaro-katolike, Shën Egjidio, që asnjëherë më parë, por as më vonë dhe as sot nuk ishte e pranishme në opinionin publik ndërkombëtar e mos të flasim për atë politik ose diplomatik. Megjithatë, shqiptarëve kjo u mjaftoi të vetwkënaqen, duke iu falënderuar mjeteve të informimit që atëherë ishin nën kontroll absolut të I.Rugovës, kryetar i LDK-së. Edhe pse kjo marrëveshje nuk kishte kurrfarë vlere, as ajo si e tillë nuk u zbatua asnjëherë dhe të vetmin qëllim e kishte që t’ia kthejw autoritetin e luhatur I.Rugovës, kryetarit të LDK-së.

 

Kur shpërtheu lufta e hapur, në fillim të vitit ‘98, prapë autoriteti i I. Rugovës, kryetar i LDK-së ishte në nivelin më të ulët, gjer atëherë, kurse autoriteti i UÇK-së ishte në një rritje marramendëse. Për t’i bindur shqiptarët në të kundërtën (pjesën injorante të tyre), me urdhërin e Serbisë organizohen zgjedhjet, në të cilat I.Rugova, kryetar i LDK-së (pa konkurent tjetër) fiton hiç më pak se „98% të votave“. Përveç ngritjes fiktive të autoritetit të I. Rugovës, kryetar i LDK-së, u arrit edhe efekti tjetër i minimizimit të luftës së UÇK-së, çka në fakt ishte sabotimi i luftës së UÇK-së. Megjithatë, UÇK-ja nuk i numëronte votat në zgjedhjet e porositura, por luftonte për dëbimin e forcave armike nga territori i Kosovës.

 

Kur filloi intervenimi i forcave të NATO-s, në fillim të vitit ‘99, forcat serbe menjëherë e "arrestojnë" I.Rugovën, kryetarin e LDK-së dhe e dërgojnë në Beograd, "fat" ky që nuk e patën as prof. dr. Fehmi Agani as avokati i njohur Bajram Kelmendi. Ky "arrestim" u bë pasi që podrumi i rezidencës së tij në Prishtinë nuk ishte mjaft i sigurt prej bombave të NATO-s, që rastësisht mund ta godisnin atë. Po ashtu, I.Rugova, kryetar i LDK-së mund të ishte i rrezikuar nga ndonjë grup paramilitar i rebeluar serb, që mund ta ndërmerrte ndonjë aksion pa urdhër paraprak nga qendra. Ky qëndrim i I.Rugovës në Beograd u shfrytëzua për instruksionet e fundit se si duhet të sillet "i preferuari" i Beogradit pasi që të "lirohet nga burgu", duke manifestuar kështu edhe "zemërgjerësinë" e Milosheviqit.

 

Kush mund ta harrojë kërkesën e tij, nga vendlindja e Shën Exhidios, nga Italia, pra, që NATO t’i ndalojë sulmet ndaj Serbisë? Kush mund ta harrojë deklaratën e tij për BBC-në, se ai është i gatshëm që të bisedojë me Milosheviqin në kohën kur ushtria serbe vriste, digjte dhe dëbonte me qindra mijëra shqiptarë, derisa shumica e burrështetasve të botës thoshte se "Milosheviqi nuk është partner për bisedime, sepse ai është një kriminel lufte"?

 

Pra, nga këta shembuj, mund të konkludohet që nuk ka ndodhur vetëm një herë që serbët t’ia shpëtojnë jetën fizike, por edhe politike I.Rugovës, kryetarit të LDK-së. A thua kjo ndodhi edhe një herë në Kuvendin e Kosovës, më 13 dhjetor 2001.

 

Janë dy arsye pse serbët nuk votuan për të „preferuarin“ e tyre.

 

1. Ata nuk duan që Kosova të ketë president qoftë ai edhe vetw "i preferuari" i tyre. Ose, së paku, ata nuk duan që t’ia japin legjitimitetin e tyre, edhe pse nuk mund ta ndalin ekzistimin e tij, pasi që edhe vetw ekzistimi i këtij posti e ka një domethënie të caktuar, pavarësisht që kompetencat e këtij presidenti janë fare modeste.

 

2. Sikur të votonin edhe „povratakistët“ për zgjedhjen e I.Rugovës, kryetarit të LDK-së për president të Kosovës, ku do të ishte sot „rejtingu“ i tij në mesin e shqiptarëve? Ajo do të ishte vdekje politike definitive e I.Rugovës. Edhe pse, nuk është bërë ndonjë anketë, ditëve të fundit, që do tw mund ta vërtetonte këtë pohim, është e qartë se popullariteti i I.Rugovës, kurrw nuk ka qenë më i ulët se këtyre ditëve, pasi që edhe adhuruesit, më fanatikw të tij, kanë filluar ta kuptojnë lojën dyfytyrëshe të tij, pas zgjedhjes së kryetarit të Kuvendit të Kosovës, me vota të atyre që e shkatërruan mu këtë Kuvend, 12 vjet më parë.

 

Prandaj, ata ia shpëtuan edhe një herë jetën politike I.Rugovës, me shpresë që ai, edhe për një kohë të gjatë do të jetë një nga lojtarët kryesor në skenën politike shqiptare, sidomos asaj kosovare.

 

Dhashtë Zoti, që të mos përmbushen këto shpresa të „povratakistëve“, pasi që derisa "i preferuari" i Beogradit do të jetë një nga lojtarët kryesorw në skenën politike kosovare, deri atëherë do të kemi shoqëri konfliktuoze në Kosovë, pikërisht atë lloj shoqërie çfarë e dëshirojnë „povratakistët“.

 

Ai nuk ishte i gatshëm as t’i bashkërendisë veprimet diplomatike as me pushtetin e shtetit shqiptar as me forcat tjera politike në Kosovë, e lëre më të bashkëqeverisë me to. Ai nuk ishte i gatshëm të bashkëqeverisë as në vitin ‘98 kur forcat politike u pajtuan që ta formojnë qeverinë e përbashkët në krye me Mehmet Hajrizin, as në vitin ‘99 kur në Rambuje u pajtuan (me shkrim) që ta formojnë qeverinë e përkohshme me në krye Hashim Thaçin. Ai nuk është dhe nuk ishte në gjendje që ta vizitojë Shqipërinë prej vitit ‘97, bile as atëherë kur atje qëndronte gati gjysma e popullatës së Kosovës. Ai nuk kontaktoi as me "kryeministrin e vet“ prej vitit ‘94, kur u mbyll përfaqësia e Kosovës në Tiranë deri në vitin ‘99.

 

Dhe nuk di, pse dikush mund të shpresojë se kësaj here do të ndodhë ndryshe. Të gjitha këto serbët i dinë fare mirë dhe të gjitha këto i arrijnë me mosvotimin e „të preferuarit“ të tyre për president të Kosovës.

 

Këto parashikime pesimiste sikur i vërtetoi edhe dora e djathtë e I.Rugovës, znj. Nekibe Kelmendi në një intervistë për radion Dojçe Velle më 15.12.01, duke thënë që ose duhet të ndërrohet korniza (e përkohshme) kushtetuese dhe rregullorja (e përkohshme) mbi punën e Kuvendit ose deri te marrëveshja nuk mund të vijë!

 

A thua kur do ta kuptojë lojën dyfytyrëshe të shefit të vet, znj. Nekibe Kelmendi, e cila ishte gjykatëse e mirë dhe avokate e mirë, por si duket politikane e dobët? Jam i sigurt që nuk e ka dëgjuar intervistën e shefit të vet, dhënë radios BBC, në muajin maj të vitit ‘99.



DUELE ME DALLKAUKË

 

Politika- Beograd



Taci i Hajradinaj za saradnju sa "Povratkom"


Izbor predsednika Pokrajine sacekace, izgleda, treci krug glasanja.

– UNMIK pojacava pritisak na Ibrahima Rugovu
Pristina, 8. januara

Nga Biljana Radomirovic



Sudeci po polarizaciji albanskih politickih snaga - Rugovinom DSK, Tacijeve DPK i Hajradinajeve Alijanse za buducnost Kosova - tesko da ce se ista postici, odnosno tesko da ce ove partije uci u koaliciju i tako ostvariti
neophodnu vecinu za celno mesto u ovoj juznoj srpskoj pokrajini. Jer, jedino bi koalicioni savez Rugovinog DSK-a, i jedne od vodecih, tacnije druge po snazi albanske politicke partije u parlamentu, mogao da resi "enigmu" i da se izabere predsednik Pokrajine, s obzirom da 13. decembra ova "simbolicna" funkcija nije izabrana.

Iako je do 10. januara ostalo vrlo malo vremena, sve je veca verovatnoca da ce preksutrasnji izbor predsednika biti odlozen za treci krug glasanja kada je za ovo prvo mesto potrebna prosta vecina, ili 61 poslanicki glas.
Medutim, i za to je potrebno da najjaca politicka partija koja po ustavnim okvirima za privremenu samoupravu na Kosovu daje predsednika, Rugovin DSK, ude u koaliciju sa jednom od politickih stranaka, jer njenih 47 glasova ne mogu sami da odluce.

Jedan od uticajnijih kosmetskih dnevnika na albanskom jeziku "Zeri" objavio je da se Rugova sastao u kanadskoj ambasadi sa liderima druge i trece po snazi politicke grupacije u parlamentu, kao i to da se "nazire koalicija". Vec sutradan, medutim, Rugova se potrudio da to demantuje.

Ovu pat poziciju kosmetskog parlamenta mogao bi da resi Rugovin Savez sa manjinskim predstavnicima u parlamentu, u ovom slucaju srpskim koalicionim blokom "Povratak" koji ima 22 glasa. Dogovor sa ostalim politickim partijama (ne racunajuci Albance) ne bi mu mnogo koristio, jer njemu je potrebno za prostu vecinu 14 glasova, a Romi, Turci, Bosnjaci, Goranci, Askalije mogu DSK-u da obezbede ukupno 13 poslanickih glasova.

Kada je u pitanju srpski koalicioni savez, Rada Trajkovic, sef poslanicke grupe "Povratka", izjavila je za "Politiku" da se pre bozicnih praznika sastala u odvojenim razgovorima u americkoj kancelariji u Pristini sa
liderima tri albanske politicke grupacije u parlamentu Ibrahimom Rugovom, Hasimom Tacijem i Ramusom Hajradinajem. Medutim, niko se nije izjasnio za koaliciju sa "Povratkom". Prvi razgovor, kaze Trajkoviceva, vodila je sa Hajradinajem koji je priznao "da nema snagu za bilo kakvu koaliciju, ali da je otvoren za saradnju", dodavsi da je njegova stranka "spremna da saraduje sa srpskim koalicionim blokom".

U drugom razgovoru sa Hasimom Tacijem, prenosi Rada Trajkovic, receno je da je i Taci spreman da saraduje sa srpskom koalicionom strankom i da je njegova partija spremna da se dogovara o buducnosti Kosmeta. Svaki dogovor, kazao je Taci na sastanku u americkoj kancelariji u Pristini, bice ispostovan.

- Bukvalno, ponudili su otvorenu saradnju - kazala je sef koalicionog bloka "Povratak".

Taci je takode izjavio da je "spreman da predstavnici njegove partije odlaze i u Beograd i da saraduju sa Beogradom kako bi se u buducnosti resavala i stabilizovala pitanja o juznoj srpskoj pokrajini". Moglo bi se reci da je ovo preokret u radu albanskih stranaka.

U trecem odvojenom razgovoru sa dr Ibrahimom Rugovom, nije bilo reci o eventualnoj koaliciji sa njegovom politickom grupacijom. Sve sto je imao da kaze, rekla je Rada Trajkovic, bilo je to da je izrazio zahvalnost srpskoj strani sto je izasla na prosle novembarske izbore, ali eventualnu koaliciju nije nijednom recju pomenuo.

Dr Rada Trajkovic kaze da ona ocekuje da ce se do 10. januara pod pritiskom medunarodne zajednice resiti pitanje izbora predsednika, a misljenja je da ce medunarodne snage uticati na lidere albanskih politickih partija kako bi doslo do koalicije.


*******

 

Reagim

 

 

MË I MIRË SHTYPI SERBIAN SESA

SHKRIMET E KOSOVAPRESS-it!!!

 

Shkruan:

Kadri Mani

 

Hiq atë thënien për vendosjen e çështjes të:„juznoj srpskoj pokrajini„-(krahinës serbe të jugut)- që është sëmundje shoveniste e fashiste e të gjithë serbëve, më i mirë është ky shkrim i zonjës Biljana Radomirovic, se sa shkrimi me insinuata e me rrena të kamufluara e të hapura i zotit Ernes Luma. Ta ilustrojmë këtë me shembuj konkretë, shkrimi serb i gazetës „Politika„ citon: „Medjutim, niko se nije izjasnio za koaliciju sa "Povratkom"-(Megjithatë, kurrkush nuk është përcaktuar për koalicion me „Povratak„-un.) „ali eventualnu koaliciju nije nijednom recju pomenuo.(Dr. Ibrahim Rugova-K.M„)-(Por koalicionin eventual nuk e ka përmendur me asnjë fjalë- fjala është, pra, për Dr. Ibrahim Rugovën.

Kurse përfaqësuesi i agjencisë agjenturore shkruan: „Risia vërehej në fjalorin e Rada Trajkoviqit dhe atë të deputetëve të LDK-së, fjalor i cili pavarësisht dëgjueseve të përkthimit që i mbanin në vesh deputetët e të dyja këtyre subjekteve (LDK-„Povratak“), megjithatë reflektonte shenjat e para të një kompromisi tashmë të paralajmëruar ndërmjet tyre.„

Bandat e Kosovapressit shkëmbyerazi paraqiten me shkrimet më të zeza, gjë që janë njëkohësisht materiale të bollshme për aktakuzat e veta personale nesër, sot po tentojnë të arrijnë efekte utilitare, për ta rrëmbyer pushtetin dhe për t`i paralizuar hetimet e vrasjeve me anë atentatesh nga kjo bandë luftënxitëse vëllavrasëse. Ja se çfarë shpif z. Ernes Luma në vazhdim: „Kryetari i Grupit Parlamentar të LDK-së sikur ka treguar uljen e armëve (por, këtë në relacion me serbët) të partisë në të cilën aderon,„- po tashmë u pa se kush po anon e aderon kah serbët diplomatikisht, e kush po anon e po aderon- praktikisht. Dhe praktikisht po aderojnë socialfashistët, shkiet tanë shqipfolësa, shokët e serbëeve të armëve e të idelogjisë.

Por janë mashtruar keq agresorët e armiqtë tanë të brendshëm, se me një të kërcitur të dyfekut, ne demokratët do të iknim e do të fluturonim sikur sorrat e zeza apo sikur laraskat pppëëërrrrrrrrrëëë!!!- dhe do t`ua lënim Atdheun tonë të shtrenjtë në duart e tyre vrastare. JO. Ne jemi këtu të patundur në idealet tona dhe në vendimet tona. Nga çdo pikë gjaku të derdhur nga agresorët mizorë, do të lindemi e rilindemi më të fortë, më gjigantë; dhe atdheu e flamuri ynë i lirisë dhe i çlirimit përfundimtar- do të jenë më të përflaktë, më të pamposhtur.

Dhe pavarësisht se na keni veshur me rroba të zisë, edhe këtë gjëmë do ta përballojmë: do ta mallkojmë farën e keqe të tyre që la fëmijë jetimë, gra vejusha e prindër pa fëmijë,- duke e varfëruar atdheun, për të cilin kinse luftojnë dhe çirren si të marrë. Dje (1997) e shkatërruan Shqipërinë, kinse vetëm kundër Berishës, sot po e shkatërrojnë Kosovën kinse vetëm kundër Rugovës, me enigma e me rebuse, me pat e me mat pozivione e koalicione. „Sikurse kanë bërë të ditur burimet tona mbrenda LDK-së,„- dhe ne e dimë se keni lënë edhe ca uritha brenda LDK-së, një të tillë e rinjoha në Kryesi të LDK-së në Lugano, një Kryezi-(kryethi!)- në rolin e sekretarit!!

Andaj donkishotizmin e sançopançizmin ruani për vete, të mos tentoni t`ua mveshni të tjerëve: ju doni ta ktheni prapa rrotën e historisë, ta restauroni marksizëm-leninizmin!! Zoti ju çmarroftë e dreqi ju marroftë.

Vdekje Enverizmit – Liri Popullit!

 

 

Lexoni e (mos) besoni!

 

Maskenballi në Parlament

 

Nga Ernest Luma

 

Prishtinë, 10 janar (Kosovapress)

 

„Pra, „Kosovo i Metohija“ (në vend të Kosova) dhe „mëvehtësi“ (në vend të „pavarësi“) janë shprehjet e reja në Parlament që flasin për një përafrim

ndërmjet këtyre dy subjekteve, gjithnjë sipas marrëveshjes së arritur përmes negociatave të fshehta, në këto relacione, të bëra të ditura qartë që më parë edhe nga burimet tona.

„Sikurse kanë bërë të ditur burimet tona mbrenda LDK-së, më i zëshmi për

koalicion me serbët e kthyer si bumerang i një kornize kushtetuese, ka qenë vetë Fatmir Sejdiu, zyrtar i lartë i saj.„

(Ernest Luma)

 

Njëmend të enjten nuk ka krisë qameti, por askush nuk mund të thotë që s’ka pasur maskenball në Parlamentin e Kosovës. Edhe më të apasionuarit pas televizionit, ka kohë që mezi e kanë pritur serinë e tretë parlametare, këtë të 10 janarit, dhe me po të njëjtat emocione sikurse edhe episodat e shtyrë të Esmeraldës, Luçias apo ndonjë serie tjetër latinoamerikane.

 

Në risitë e radhës nuk mund të hyjë loja me mikrofonët e kryeparlamentarit Daci, e cila tashmë është bërë tradicionale dhe përmes së cilës këtë herë iu mbyll goja (sikurse edhe vitin e kaluar Thaçit e Limajt) njërit nga krerët e Partisë Demokratike, Hajredin Kuqit. Risia vërehej në fjalorin e Rada Trajkoviqit dhe atë të deputetëve të LDK-së, fjalor i cili pavarësisht dëgjueseve të përkthimit që i mbanin në vesh deputetët e të dyja këtyre subjekteve (LDK-„Povratak“), megjithatë reflektonte shenjat e para të një kompromisi tashmë të paralajmëruar ndërmjet tyre.

 

Kryetari i Grupit Parlamentar të LDK-së sikur ka treguar uljen e armëve (por, këtë në relacion me serbët) të partisë në të cilën aderon, duke e eufemizuar termin pavarësi në mëvehtësi, ndërkohë që po në të njëjtin drejtim (por, avancueshëm) ka bërë hapat e saj ajo që dikur të gjitha nënat shqiptare të Kosovës i quante lavatriçe, pra njëra nga zonjat e para të nacionalshovenzmit serb, Rada Trajkoviq, duke përdorur për Kosovën termin e saj „Kosovo i Metohija“, fakt ky para të cilit kryeparlamentari Daci u tregua i përmbajtshëm, bile më i përmbajtshëm se sa në seancën e parë kur Fatmir Limajt ia ndërpreu mikrofonin meqë e përmendi Komandantin Legjendar dhe familjen Jashari.

 

Pra, „Kosovo i Metohija“ (në vend të Kosova) dhe „mëvehtësi“ (në vend të „pavarësi“) janë shprehjet e reja në Parlament që flasin për një përafrim ndërmjet këtyre dy subjekteve, gjithnjë sipas marrëveshjes së arritur përmes negociatave të fshehta, në këto relacione, të bëra të ditura qartë që më parë edhe nga burimet tona.

 

Deputetë të LDK-së në kafe-pauzat (që e qeraste Daci i Parlamentit) ndërmjet seancave, para kamerave, ashtu sikurse edhe faqeve të ndonjë gazete, duket se kot luanin maskenball duke tentuar të shplajnë të palarën e negociimeve me povratakistët, ndërkohë që po kolegë të tyre me fjalorin e vet i konfirmonin këto negociata (të fshehta), të cilat ne nuk mund të themi se qysh në fillim mund të kenë qenë edhe të suskseshme. Bile burimet e Kosovapressit, për negociata të LDK-së me „Povratakun“, është munduar t’i demantojë ai që ka qenë më i zëshmi për bashkëpunim me ta. Sikurse kanë bërë të ditur burimet tona mbrenda LDK-së, më i zëshmi për koalicion me serbët e kthyer si bumerang i një kornize kushtetuese, ka qenë vetë Fatmir Sejdiu, zyrtar i lartë i saj.

 

Kur jemi këtu duhet thënë se negociatat LDK-„Povratak“ janë treguar të paefekthsme falë rezistencës së pjesëshme, por të fortë të disa burrave (dhe grave) të matur(a) brenda partisë së Rugovës, të cilët nuk janë pajtuar me koalicionin me „Povratakun“ apo i kanë rezistuar kësaj ideje, së cilës, sipas burimeve tona, më së shumti i kanë fryrë krerët me influencë të saj, si Ibrahim Rugova me klanin e tij brenda partisë. Thuhet se në takimet e nivelit pak më të gjerë të LDK-së, insistimin e Rugovës për ta bërë shtetin e mëvehtësishëm të Kosovës me „Povratakun“, e kanë kundërshtuar ata të Shkupit, pra ata zyrtarë të partisë së tij të cilët në Prillin e famshëm të vitit 1999, i kishin çu’ selam kryetarit të tyre se pas deklarimeve dakord me Milosheviqin e Milutinoviqin, në Beograd, „më nuk je president i yni“. Kësaj here ata e kanë kërcënuar të parin e LDK-së se masovikisht do ta braktisin partinë, nëse në çati të saj ai do ta vendosë edhe një flamur turpi, kësaj radhe duke u bërë bashkë me „Povratakun“.

 

Pra, jo aq kërkesat e Rada Trajkoviqit sa rezistenca e disa të maturve në LDK, ka bërë që Rugova të mos jetë në gjendje të sigurojë votat povratakiste që do t‘ia shëronin njëherë e mirë atij kryetaromaninë, sëmundje nga e cila ai vuan tash e dymbëdhjetë vjet. Megjithatë, personalisht Rada Trajkoviq duket se-(nënvizimi im-K.M) mbajti premtimin paraprak të publikuar edhe në media dhe votën e saj ia dha Ibrahim Rugovës, duke bërë që të jenë 51 sish në favor të presidentizimit të tij (për këtë flasin po ashtu burime të sigurta-(nënvizimi im- K.M.)).

 

Daci dhe atdhetarët tjerë të LDK-së që e kanë eufemizuar (zbutur) fjalorin në Parlament, me aktualizimin e filozofisë së „mëvehtësisë“, duket se kanë filluar implementimin e marrëveshjes me Serbinë, se për tri vjet me radhë nuk do ta përmendin askund fjalën pavarësi (Pika e Parë e Marrëveshjes).

 

Në anën tjetër askush fatkeqësisht nuk ia ‘vari’ deputetit të LPK-së në insitimin e tij që të kristalizohet edhe ana tjetër e biografisë së kandidatit për president, anë të cilën ia kurseu në paraqitje-propozimin e saj në seancën e kaluar znj. Nekibe Kelmendi, dhe që ka të bëjë me relacionet Rugova-Milosheviq, qasjen e përbashkët të tyre ndaj sulmeve të NATO-s mbi forcat serbe, qasjen ndaj Ushtrisë çlirimtare të Kosovës e kështu me radhë.

 

Kosova mbeti pa kryetar pikërisht për këto shkaqe, edhe kësaj radhe. Dhe kjo është ndoshta shumë më mirë se sa që të kemi çfarëdo lloj kryetari-(nënvizimi im- K.M.) dhe të zgjedhur në eufori të shpejteshpejtë dhe të pakonkurencë. Aq më mirë kur kemi kandidat për kryetar një njeri që ngurron ta tregojë gjysmën tjetër të backgraundit të tij, një kandidat që është kokëfortë në kompromiset dhe negociatat me forcat e forta dhe të shëndosha nga radhët e bashkëkombasve,-(nënvizimi im-K.M) por shumë i gatshëm të hedhë firmën në një letër me milosheviqët, milutinoviqët, e viqët tjerë që kanë obsesione dashakeqe ndaj Kosovës. Rugova, nga kamarierët kombëtarë e ndërkombëtarë ishte i gatshëm të nënshkruante me inercion edhe menynë që ia kishin ofruar për përzgjedhje gjelleje. Për të nuk ishte me rëndësi se çka nënshkruante por ishte me rëndësi se ajo nuk i ishte ofruar as nga Thaçi e as nga Haradinaj (edhe pse ishte meny gjelle për përzgjedhje, atij i ishte ngatërruar me ‘dokumente të rendësishme për Kosovën“. Si Don Kishoti).

 

Tani teleshikuesit e apasionuar e presin, me të njëjtin emocion si Esmeraldën dhe seritë tjera latinoamerikane, seancën vijuese të Parlamentit të Kosovës, në të cilën sigurisht se do të bien maskat e negociatave të fshehta, të tanishme e të dikurshme. Kështu është kur partia e „fortë“ e shndërron rëndësinë e Parlamentit të Parë të Kosovë nga ajo kombëtare në një rëndësi spektaklesh televizive.

 

*******

     

Tash një Rrëfenjë:

Zemër Nëne

(Nga A.H.) 1)

 

E mashtroi një ditë një person një djalosh të paditur me paratë e tij dhe i tha:

“Ma sill zemrën e nënës tënde o djalosh dhe unë do të të jap dy gurë të çmuar dhe para”.

Shkoi djaloshi i mjerë dhe nguli në gjoksin e saj një thikë, e nxori zemrën e nënës nga gjoksi i saj dhe u kthye andej nga erdhi, porse nga ngutia e madhe, u rrëzua.

U rrokullis zemra e nënës e përlyer me pluhur dhe thirri:

“O djali im, o i dasiuri im, a u vrave?”

Ky zë sikur edrdhi për të mposhtur natyrën e tij, dhe zemërimi i qielllit mbi djalin vërshoi. U kthye nga zemra e nënës së tij, duke e larë atë me lotët e mësimit, aq sa e kuptoi veprën që kishte bërë, të cilën nuk e kishte bërë askush prej njerëzve, dhe tha:

“O zemër, hakmerru mbi mua dhe mos më fal, sepse krimi im nuk falet,- dhe nxori thikën që të godiste veten e tij, e të bëhej mësim për ata që marrin mësim. Po zemra e nënës prapë e thërret dhe i thotë:

“Hiqe dorën o bir dhe mos godit mbi zemrën e nënës dy herë”.

 

1)                             me E-mail dërgoi zotni Olsi Jazexhi.

 

Pse u fut kjo Rrëfenjë këtu poshtë dhe citati i shkrimtarit tonë në bash? Paj për t`i paraqitur naivët e rritur, paranojakët që nënave të shpëtuara nga korbat e zinj çetnikë, ua futin thikat maskat e zeza “shqiptare”, të cilët veten e quajnë-“çlirimtarë”!!-ama të gjakut joshqiptar, bastardë të një sekte të mallkuar që e ka humbur dashurinë, dhe për aperitiv pinë  gjakun e shqiptarëve që nuk janë të sojit të tyre të mallkuar, dhe për meze hanë sytë e atyre që e duan diellin. Krrokama është kënga e tyre e zezë, më e zezë se sa e çetnikëve: se ata hanin sytë e popujve të huaj, e këta “tanët” sytë “e të çliruarëv pre tyre”!!

Këta janë ata të pa fe e të paatdhe, të paidentitet, medet!

“O baca Kadri, e di që je i mërzitur për situatën momentale- më thonte një fqiu ynë N.A.-, po mos u mërzit se kjo nuk zgjat shumë: unë e di se Hashimi po i vret, a e di ti si e ka pseudonimin Hashimi?-e ka- gjarpër! Ai po i vret njerëzit e këqinj e po i lë vetëm të mirët, a po më kupton?- sikur Enver Hoxha!”

      Dhe maskat ranë.

      Tash, Halil Matoshi, mbyllu në një kuvli, vajto e mbaj zi, për vete dhe për shumicën absolute të ish- të burgosurve politikë-munafikë, që keni dështuar me turp për të gjitha kohërat, për jetë të jetëve. Dhe për të gjitha paudhësitë tuaja, do të jepni llogari: po afrohet Dita e Gjykimit, në Gjykatorën e Madhe të Popullit Shqiptar e Ndërkombëtar, për çdo kriminel e për çdo barbar.

 

Në Neuhausen am Rheinfall, më 22.6.2004

 

 

 

 

 

 

 



Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
BeqirS | 23 Jun 05:15 2004
Picon

Vdiq ne moshen 86 vjecare njeri nga emigratet shqiptare me popullore

Vdiq ne moshen 86 vjecare njeri nga shqiptaret e Amerikes i njohur si me popullori ne komunitet
 
Abdulla M. Kaloshi(1928 - 2004) patriotë dhe atdhedashës i flakët, demokratë dhe besimtarë shëmbullor
 
BROOKLYN NY : - Qindra bashkëatdhetarë, nga Nju Jorku, Nju Xhersi dhe Kenektiket,  bënë sot (e martë), nderime në shenjë dashurie e respekti, pranë arkivolit, Abdulla M. Kaloshit. Abdulla M. Kaloshi, i cili ndërroi jetë, dje në mëngjes, në moshën 86 vjeçare, në shtëpinë e tij në Nju Xhersi, do të mbahet mend gjatë në komunitet si një patriotë dhe atdhedashës i flakët, demokratë dhe besimtarë shëmbullor. Në ceremoninë e homazheve në ,  Qendrën Islamike Shqiptaro- Amerikane, në çelejen e ceremonisë mortore morën pjesë krerët e disa organizatave dhe shoqatave shqiptaro-amerikane. Pranë arkivolit të mbuluar me flamurin kombëtar shqiptarë, me trupin e të ndjerit Abdulla Kaloshi,  vendosur në hyrje të Xhamisë së Bruklinit, bënë homazhe ish-kongresmeni republikan i Nju Jorkut, Presidenti i Ligës Qytetare Shqiptaro- Amerikane Joseph J DioGuardi, kryetari i Federatës PanShqiptare VATRA, Inxh. Agim Karagjozi, n/kryetari i Vatrës Dr Gjon Buçaj, kryetari i degës së LDK -ës, z Agim Rexhaj , lider të komunitetit fetar Musliman, biznesmen, intelektual, e mërgimtar të hershëm e të rinjë.

Më 24 Qershor 1928 lindi në një fshatë të Dibrës - Kandër, Abdulla Murat Kaloshi, i cili ndrroi jetë sot në mëngjes në shtëpinë e tij nga një sëmundje e rëndë, në shtetitn federal Nju Xhersi. Ceremonia e homazheve pranë arkivolit të tij do të mbahet edhe  ditën e mërkur, prej orës 12 pm deri në orën 9 : 00 të mbrëmjes në adresen Qendra Islamike Shqiptaro- Amerikane 1325 Albermarle Road Brooklyn, NY 11226 . Ndërsa ceremonia e varrimit do të zhvillohet në varrezat qytetare në kompleksin Lauiell Grove Cementary - 295 Totowo Road në orën 12 të drekës, ditën e Ejte. Një material më të zgjeruar biografik, mbi jetën dhe punën e të ndjerit Abdulla M. Kaloshi, do t'a ndiqini pas varrimit.


Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
shkrelim | 23 Jun 15:13 2004
Picon

Re: Vdiq ne moshen 86 vjecare njeri nga emigratet shqiptare me po...

In a message dated 6/22/04 11:16:32 PM Eastern Daylight Time, BeqirS <at> aol.com writes:
Vdiq ne moshen 86 vjecare njeri nga shqiptaret e Amerikes i njohur si me popullori ne komunitet
 
Abdulla M. Kaloshi(1928 - 2004) patriotë dhe atdhedashës i flakët, demokratë dhe besimtarë shëmbullor
Beqir, nese 1928 eshte korrekt atehere ai ka vdekur ne moshen 76 vjecare.


Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
Ilir dardani | 23 Jun 18:59 2004
Picon

For anyone interested in Albanian history & lingusitics...

Professor Cyclone Covey (I love his name), of Wake Forest University (Winston-Salem, NC), writes in his piece, "THE NEWLY KNOWN AND THE LONG KNOWN THAT REMAIN UNKNOWN", the following on the Illyrian/Albanian language:
 
"...Among elementary connections, Dalmatia derives from Illyrian for sheep, Brindisi from Illyrian for antlers, Massapi from Illyrian for foal or stallion associated wi h the sea, suggesting the Greek sea-god Poseidon, often represented by his totem, a horse; which must relate to the horse head on Carthaginian gold coins, such as occur in Burrows Cave.

Suffice it to say that Etruscan, Massapian, and Albanian belong to the same Indo-European family as Luvian, Lykian, Lydian, Hittite, Minoan Linear A, Libyan and Polynesian.  The bearing on Burrows Cave is precisely the close relationship of Etruscan culture to Roman, Greek, Carthaginian, Anatolian, and Egyptian.  We must further consider that the Latin language was still evolving through the 1st century BC--Romans could not write their own history while they were making it in the Punic Wars; Polybius and other Greeks wrote it, and taught the Romans how to write history, plays, and other literature; Julius Caesar, Lucretius, Cicero--that late--were major pioneers in developing Latin complex expressibility."

For his entire piece, please click on this:

http://www.illinoismysterycave.com/newly.htm

Please also read his work, ANCIENT MEDITERRANEAN LINGUAL "INCONGRUITY" at:

http://www.wfu.edu/~cyclone/tifinag2.htm



Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
Vitore Stefa-Leka | 23 Jun 23:59 2004
Picon

Re: [Sterkala] Poshterimi ne Ballkan



Simbad Detari <vasilq <at> yahoo.fr> wrote:

 

 

POSHTËRIMI NË BALLKAN

Nga Ismail Kadare

Poshtërimi i popujve është një dukuri e njohur në histori. Poshtërimi, pararendësi i racizmit, bën pjesë në shenjat e sigurta që paralajmërojnë përgatitjen e një zezone. Populli i shenjuar për keq pret me ankth stuhinë e së keqes. Zezona mund të vonojë me stinë, me vite, disa herë me shekuj, por një ditë ajo do të arrijë. Pritja më e gjatë e së keqes u ka ndodhur hebrenjve. E shpërndarë në tre mijëvjeçarë u duk se ajo po shterrohej, po shfryhej gradualisht nga shekulli në shekull. Por nuk ndodhi ashtu. As përndjekjet e përsëritura, as shpërnguljet, as pogromet mizore, nuk e shuan asnjëherë armiqësinë kundër hebrenjve. Dhe kjo vazhdoi gjer në mesin e shekullit XX, kur krimi arriti kulmoren e vet me Holokaustin. I kryer nga nazistët, krimi ka qenë në të vërtetë me përmasa planetare. Spërkatja e tij ka njollosur ndërgjegjen e shumë popujve, ndërgjegje ende e pashqyrtuar plo tësisht. Poshtërimi mund të duket në pamje të parë si një e keqe banale, një farsë keqkuptimi kulturor, një sëmundje e kapërcyeshme. Për të hequr dorë nga çdo ngushëllim i tillë duhet të kuptojmë se genocidi kundër hebrenjve, ashtu si çdo genocid, ka nisur pikërisht me poshtërimin. Poshtërimi i popujve sjell dy të këqija madhore. E para, e çon popullin viktimë drejt katastrofës. E dyta, e egërson viktimën duke ia shtrajtuar karakterin gjer në atë shkallë sa ta shtyjë drejt shkërbimit të xhelatit të vet. Si rrjedhojë e kësaj, klima e një rajoni, e një kontinenti apo e një epoke mund të helmohen disa herë në mënyrë të pakthyeshme. Poshtërimi mund të jetë i njëmendtë apo i shpikur. Ka raste në histori kur vende apo regjime janë hequr si të poshtëruar, për të përligjur kundërsulmin, e më pas krimet e tyre ndaj të tjerëve. Vetë ky fakt dëshmon fuqinë e lemerishme të poshtërimit, këtij mekanizmi që mund të shërbejë si thikë me dy presa në jetën e popujve.

2 Në tetor të këtij viti në Shqipëri ndodhën tri ngjarje, në vështrim të parë, të rëndomta, në një shqyrtim më të thellë, kuptimplote. Në kulmin e fushatës së zgjedhjeve vendore, njerëzit që e ndiqnin fushatën në TV u befasuan nga shpërthimi i pezmit antishqiptar në krahinën e Himarës. Shqiptarë dhe grekë, ose më saktë zuzarë të dy kombeve, të kapluar nga një mllef primitiv me fjalë, me gjeste, me ulërima, dëshmuan pa ndonjë arsye mosdurimin e tyre kundër vendit që quhet Shqipëri, dhe popullit që e banon këtë vend, shqiptarëve. Zyrtarë grekë dolën të përzier në këtë histori. Mefshtësia e autoriteteve shqiptare për të mbrojtur dinjitetin e vendit nga poshtërimi u gjykua përulëse. Heshtja e vëzhguesve ndërkombëtarë, e dyshimtë. Pothuajse në të njëjtën kohë vazhdonte një tjetër histori aspak e denjë: çës htja e prejardhjes së Nënë Terezës. Që ballkanas kokëtrashë, sipas një tradite të njohur që u mohon shqiptarëve çdo personazh të fismë, duke i lënë veç banditët, hajdutët dhe brashnjarët, pra, që ballkanas xhelozë të shpallnin se shenjtorja nuk ishte me zanafillë shqiptare, kjo nuk ishte ndonjë befasi. Por, që intelektualë shqiptarë ta bënin këtë me një zell edhe më të madh, kjo ishte natyrisht dhe befasuese dhe e trishtuar. Me një nënqeshje qesëndisëse, me një kinse sipërani, që pas mendjes së tyre e jep veçimi prej kombit që të ka pjellë, këta dijsa kërkuan të talleshin me opinionin shqiptar që kërkoi të ripohonte as më pak e as më shumë, atë të cilën Nënë Tereza, e bashkë me të, gjithë bota e kishte shpallur prej vitesh: prejardhjen e saj shqiptare. Fill pas kësaj, për një çudi të madhe, këta dijsa, që pak më parë ishin tallur me “nënëterezistët shqiptarë”, që e kishin quajtur përmendjen e prejardhjes si tregues së një mendësie parake, romantiko-nacionaliste, katundareske, gr oteske e të tjera si këto, u bënë befas seriozë, e nisën të zhbironin arkivat për të gjetur shi atë që e kishin përçmuar, zanafillën e shenjtores. Por këtë herë, sipas tyre, tani pa qesëndi e pa përqeshje, Nënë Tereza na paskësh një prejardhje, por ajo ishte maqedonase, vllahe, madje, sipas një indiani, ndoshta cigane. Me fjalë të tjera, Nënë Tereza mund të kishte çdo kombësi, veç jo atë shqiptare. Një ngjarje e tretë ndodhi pa dalë muaji tetor. Në një emision televiziv, ku flitej për pakicat kombëtare, disa përfaqësues të këtyre pakicave mezi e përmbajtën mllefin antishqiptar. Veçanërisht të egër ishin dy prej tyre: përfaqësuesi i pakicës maqedonase (një burrë me emër mysliman, që fliste, kushedi pse, në emër të maqedonasve të krishterë), dhe tjetri, që e quante veten si zëri i pakicës “egjiptiane”, ata që populli racist shqiptar, sipas tij, i quante me përçmim “jevgj”, e që gjithmonë sipas tij, ishin ngulur në këtë vend në kohën e faraonëve, rrjedhimisht shumë shekuj përpara ven dësve. Është vështirë të besohet që pakicat etnike, në emër të të cilave flitej në TV, do të dëshironin vërtet të përfaqësoheshin prej këtyre tipave. E para, sepse do të ishte paksa e çuditshme që maqedonasit e krishterë do të pranonin një zëdhënës me emër e mbiemër turko-mysliman. E dyta, sepse as maqedonasit e as të quajturit “egjiptianë”, që jetojnë prej shumë kohësh në Shqipëri, nuk do të pranonin një harbim të tillë dhe një mungesë të plotë luajaliteti ndaj vendit dhe popullit, midis të cilit jetojnë. Luajaliteti ndaj vendit që u jep strehë dhe i mbron pakicat, njëlloj si shtetasit e vet, është kriteri i parë, i detyrueshëm në çdo demokraci evropiane për këto pakica. Si të mos mjaftoheshin me shkeljen e luajalitetit, përfaqësuesit e mësipërm, shkuan gjer atje sa të kërkonin shpalljen e Shqipërisë si vend shumëkombësh!

3 Tre incidentet e mësipërme, ndonëse të rëndomta në dukje, dëshmuan qartë për një hovzim të ndjeshëm të një klime antishqiptare në gadishull. Në rastin e Himarës, fyerjet kundër Shqipërisë, kundër flamurit dhe simboleve të saj shtetërore, shoqëruar kjo me valëvitjen e flamurit dhe simboleve greke, dëshmuan haptas për një program të vjetër, të nxjerrë nga varri, në mos për shpërbërjen e Shqipërisë, për shkëputjen e një cope të saj. Në rastin e Nënë Terezës, u shpalos një program tjetër: shpallja tërthorazi e popullit shqiptar si popull që s’mund të ketë modele pozitive, e aq më pak modele sublime si Nënë Tereza. Duke i lënë këtij populli vetëm monopolin e modeleve negative: banditëve, mafiozëve, horrave, shkretanëve të çdo ngjyre, praktikisht i programohet mbyllja e çdo shtegu drejt përparimit. Atij i lihet hapur vetëm një shte g: atij që çon në fillim në greminën morale, e pastaj thjesht në greminë. Rasti i tretë, ai i bisedës televizive të 25 tetorit, hedh projektin e ri, sipas të cilit shqiptarëve nuk u përket veçse një copëz e Shqipërisë, ndoshta pjesa më e vogël e saj. Thënë shkurt, ky është projekti i vjetër i copëtimit të vendit, rishfaqur me një kostum të ri: vend shumëkombësh. Këta shembuj, shoqëruar me dhjetëra të tjerë, nuk janë as të rastit, as të shkëputur nga një fundajë e tërë në këtë fillim shekulli. Në ndërrimin e mijëvjeçarëve, për herë të parë në gadishull, populli shqiptar u shfaq i lirë, në pothuajse krejt shtatin e tij. Në vend që të pritej në mos me gëzim, së paku me atë luajalitet, që shkakton ai që mbërrin më vonë, në logun ku sivëllezërit e tjerë bashkëvuajtës si ai, kanë mbërritur ndërkaq, në vend pra që të pritej me mirëkuptim, ndodhi shpeshherë e kundërta. Më kot rilindasit shqiptarë u ranë kambanave dhe dhanë shenjat paralajmëruese se nuk po del nga mjegulla një përbindësh , por një popull që kërkon lirinë, ato kambana nuk u dëgjuan dhe ato shenja nuk u panë. Liria e një populli u përftua si diçka kërcënuese, diçka dëmtuese për të tjerët. U krye kështu një gabim fatal, nga ata që historia nuk i fal kurrë: u krijua iluzioni fatkeq, se Gadishulli Ballkanik mund të gjejë lirinë e vet, duke ndryrë, duke varrosur brenda barkut të vet, lirinë e njërit prej popujve më të vjetër të tij. Keqkuptimi vazhdoi gjatë. Dhe bashkë me të një tragjedi shumëaktëshe, për të sjellë vetëm një nga shembujt, atë që luhej mu përpara syve të verbër të Evropës. Tam-tamet e festivaleve, të forumeve e të profkave pseudoliberale e mbuluan për një kohë të gjatë atë që gjithsesi nuk duhej të mbulohej: dramën e një populli që vuante si në mesjetë në Jugosllavi: shqiptarëve të Kosovës. Ishte padyshim turpi më i madh i Evropës së pasluftës dhe njolla më e rëndë në ndërgjegjen e saj. Për fat të mirë Evropa dhe gjithë qytetërimi perëndimor u zgjuan më në fund. Ata e ndëshkuan Jugosllav inë duke shënuar në historinë e njerëzimit luftën e parë të një grupi popujsh të bashkuar për arsye kryesisht morale. Kohët e fundit, po krijohet përshtypja se ky ngadhnjim i ligjeve sublime të të drejtave dhe lirisë mbi çdo ligj tjetër, po vihet prapë në dyshim. Një frymë mohimi, e njohur në historinë njerëzore pas ngjarjeve të mëdha, një ndjesi pendimi për atë që u bë, spikat aty-këtu herë më qartë, herë më turbullt në kontinentin evropian. Ndonëse në Hagë vazhdon gjykimi dhe dënimi i krimit, një simpati e heshtur për të gjëllon andej-këndej. Si shoqëruese e kësaj ndjesie, vjen nervozizmi dhe mosdurimi ndaj atij që u bë shkaktar për atë bombardim të gjatë e të kobshëm në Ballkan: popullit shqiptar. Shenjat e një prej flamave më të vjetra të botës, racizmit, po shfaqen, këtë herë, kundër shqiptarëve. Tre shembujt që u përmendën në krye të kësaj sprove nuk janë veçse shenjëza të rastit midis një sfondi të madh. Por shpesh janë pikërisht shenjat e rastit, e sidomos ato që nuk u v unë re, që paralajmërojnë ngjarjet.

4 Në të gjitha acarimet ballkanike poshtërimi ka pjesën e vet. Ai lidhet me viktimizimin, një nga pasionet kryesore të ballkanasve. Zakonisht të gjithë hiqen viktima, madje xhelatët më fort se të tjerët. Në rrethana të tilla çështja e poshtërimit dhe bashkë me të ajo e viktimizimit, janë tepër delikate në këtë zonë të Evropës. Rrjedhimisht, rënia e kambanës për poshtërim kërkon një përgjegjësi të lartë morale. Një kushtrim të rremë nuk e ndan veçse një hap nga thirrja për krim kundër tjetrit. Në këto kushte, ngritja e çështjes së poshtërimit të shqiptarëve, e bën të detyrueshme një shqyrtim gjakftohtë të kësaj dosjeje, bashkë me pyetjet themelore që ajo shtron. Disa nga këto pyetje tepër bezdisëse, historia shqiptare ashtu si dhe historitë e gjithë popujve të tjerë ballkanikë, në rastet e tyre, nuk ka guxuar t’u japë përgjigje të saktë. Pyetjet janë sa të thjeshta aq dhe monumentale, të tilla që nuk lënë shteg për bishtnim. Në rastin e poshtërimit pyetja shtrohet: si ka qenë e vërteta në përgjithësi? Kanë qenë shqiptarët viktima të poshtërimit, apo dhe vetë ata kanë poshtëruar të tjerët? E njëjta pyetje shtrohet për racizmin: kanë qenë ose më saktë, a janë shqiptarët racistë, apo jo? Pyetje të tjera lidhen natyrshëm me të parat: kanë qenë shqiptarët të shtypur, shtypës, apo të dyja bashkë? Historia ballkanase në përgjithësi, e me të bashkë, historia shqiptare, duhet të zhvishen sa më parë nga madhështitë e rreme hijerënda, apo nga idilet rozë, po aq të rreme. Ajo duhet të pastrohet nga pluhuri që mbulon të vërtetën, nga pudra që përpiqet të mbulojë turpin, nga joshja për cubnitë dhe nga krejt kultura e krimit e paraqitur si kulturë heroike. Vetëm kjo shpëlarje do ta ndihmojë Ballkanin të kthjellojë në fillim ndërgjegjen, e fill pas asaj mendësinë e vet. Gadishulli ynë, më shumë e më ngutshëm se kurdoherë k a nevojë sot për të vërtetën. Popujt e Ballkanit nuk duhet të kenë frikë nga e vërteta, sepse pavarësisht nga prapësitë që kanë bërë me shumë zell, ka gjasë të kenë megjithatë, një bilanc të përgjithshëm pozitiv. Që të kthehemi te pyetjet e vështira, lidhur me poshtërimin, mund të thuhet pa frikë se shqiptarët nuk kanë pse të qahen e të hiqen si viktima të gjithëhershme. Në pjesën më të madhe të rrugëtimit të tyre historik, ata jo vetëm që nuk kanë qenë të poshtëruar, por, për fat të keq, shpesh kanë marrë pjesë në poshtërimin dhe shtypjen e të tjerëve. Prania shqiptare në gadishull ka qenë tepër e fuqishme, por ne duhet të kemi kurajon të themi se kjo prani ka qenë e tillë po aq për të mirë sa edhe për të keq. Për të mirë kur nuk e ka ulur kryet ndaj trysnisë otomane, kur ka bërë luftë për lirinë e vet ose për lirinë e fqinjit të tij: popullit grek. Për të keq, kur feudalët, vezirët, pashallarët, guvernatorët mizorë shqiptarë u kanë shkaktuar fatkeqësi popujve të tjerë, aty ku kanë sunduar ose u ka rënë rruga e marshimit. Në qoftë se në baladat popullore greke shqiptarët përmenden aty-këtu, si pushtues ose sundues, kjo s’ka pse të na duket propagandë qëllimkeqe, por dëshmia epike e një epoke.

5 Lidhur me çështjen edhe më delikate, atë të racizmit, ne përmendim shpesh me të drejtë prirjen filosemite dhe mbrojtjen e hebrenjve prej shqiptarëve. Krenaria jonë për këtë është legjitime, madje në kushtet e ringjalljes së antisemitizmit sot, kjo krenari e ripohon me kurajo këtë program moral. Ndërkaq, duhet thënë se, prohebreizmi shqiptar nuk mund të shërbejë as si alibi, as si pasaportë që u jep shqiptarëve të drejtën të shpallen si një popull që nuk e njeh racizmin. Thjesht e me plot gojën mund të themi se, për fat të keq, si shumë të tjerë, populli ynë ka qenë dhe mbetet i prekur nga kjo sëmundje e rëndë. Është e vërtetë se racizmi i tij është i atij lloji që mund të quhet “i tensionit të ulët”. Është po aq e vërtetë se historia shqiptare nuk njeh as pogrome, fushata, psikoza e programe raciste, por kjo s’do të thotë se shqiptarët në këtë fushë, janë engjëj. Racizmi tradicional kundër romëve, (emërtimet jevg, magjyp, gabel, janë disa nga dëshmitë sipërfaqësore të tij), ka qenë dhe vazhdon të jetë i pranishëm në jetën shqiptare. Në shumicën e rasteve nën një petk bablok e tolerance të dyshimtë nga ana e shqiptarëve, pjella e ndjenjës së superioritetit. Në ndonjë rast të rrallë, me goditje ndëshkuese, si në luftën e Kosovës. Racizmi kundër fqinjëve, kryesisht sllavëve (emërtimet shkja, shkinë, me nder grek, shule etj.), shpesh i ndërsjellë, shoqëruar për fat të keq me goditje hakmarrëse, si në Kosovë vazhdon t’i sjellë një dëm të ndjeshëm çështjes shqiptare. Racizmi kundër turqve, (halldup, anadollak, turkoshak etj.), pjesërisht i shpjeguar nga pushtimi, pa rigjallërim, më tepër mbetje folklorike. Së fundi, racizmi antiitalian, (breshkamadh, pepino etj.), përsëri shpjeguar nga pushtimi, e sidomos nga periudha e paspushtimit italian, pa goditje hakmarrëse, përkundrazi me sjellje fisnike ndaj ushtrisë s ë mundur italiane. Një racizëm i vonë, i mbetur në shpërgenj, ishte ai kundër kinezëve, i vetmi, me sa duket, me prejardhje politike, mosmiratim i një miqësie groteske, që u fik, për fat të mirë, bashkë me maoizmin, pa lënë asnjë gjurmë ndaj komunitetit kinez, që jeton sot në Shqipëri. Mundësi racizmi jep prania e UNMIK-ut në Kosovë, sidomos ndaj nëpunësve me prejardhje afrikano-aziatike, mbi të cilët mund të bien fare pa të drejtë përçmime të vjetra, ose mllefe të reja, me zanafillë të sotme. Shtresimi racist është një ndër më të vjetrit e më tinzarët në natyrën njerëzore. Ai zë vend vit pas viti e shekull pas shekulli saqë mëton të ngjasojë me lidhjet fisnore e ato të gjakut, në kahun negativ, natyrisht. Për t’u kthyer te poshtërimi, pavarësisht nga shembujt e mësipërm, në një bilanc përfundimtar, mund të thuhet se shqiptarët, ndryshe nga ç’mendohet, jo vetëm që nuk kanë qenë viktima, më shumë se të tjerët, por përkundrazi shpesh kanë qenë të favorizuar. Bazuar ose jo në të vërte tën, ata kanë patur shpesh një nam të mirë, të ngjyrosur me romantizëm. Prejardhja e tyre ilire dhe e gjuhës shqipe kanë qenë të pranuara gjerësisht. Një simbol mbretëror planetar si ai i shkabës dykrenore, ndonëse i lakmuar kudo, i është njohur vetëm flamurit të tyre, me zemërgjerësi, madje i përforcuar me shprehjet: “vend i shqipeve” dhe “bij të shqipeve”, të dyja të krijuara, me sa dukej, prej evropianëve. Gjatë diktaturës gjysmëshekullore komuniste, ndërsa regjimi fitoi përçmimin e gati gjithë botës, kombi shqiptar i mbyllur si në zhguall prej këtij regjimi, mbeti përgjithësisht i paprekur. Për ironi të fatit, kur regjimi komunist ra, fillimisht në Shqipëri e pastaj në Kosovë, shqiptarët bashkë me lirinë njohën edhe poshtërimin masiv. Të vënë nën projektorët e gjithë botës, shqiptarët treguan, për fat të keq, një fytyrë tepër zhgënjyese, që i ngazëlleu pa dyshim kundërshtarët e tyre tradicionalë, aq sa i dëshpëroi mbrojtësit e tyre. Prapësia shqiptare arriti kulmin në vitin e zi 1997, turpin dhe lemerinë e të cilit shqiptarët, elita politike e kulturore, bashkë me turmat që vuri në lëvizje, nuk kanë ende guximin moral për ta zbërthyer e për ta dënuar. Ky refuzim shpjegon një pjesë të shthurjes morale dhe të ëndrrave makabre që ende projektohet nga ato ngjarje në kohën e tanishme. Vetëposhtërimi që shqiptarët i bënë vetvetes, ajo pabesi në përmasë të madhe, që do të sillte rrëzimin e turpshëm të shtetit, u hapi rrugë fantazmave të vjetra në gadishull, një nga të cilat kishte qenë zhbërja e Shqipërisë. Kishte vite që, falë diktaturës së saj proverbiale, Shqipëria shkëlqente, siç thuhet, me mungesën e saj. Kishte pushuar së qeni faktor, me fjalë të tjera, ajo vetë kishte njëmendësuar projektet e hershme antishqiptare. Tani që diktatura, kjo gardiane e vetasgjësimit shqiptar kishte rënë, rolin e saj duhej ta merrte dikush tjetër. Shqiptarët e dalë në liri, ngjanin të rrezikshëm. Në prag ishin ngjarjet e Kosovës, pas të cilave të tjerë shqiptarë do të dilnin në liri. Duhej bërë diçka e ngutshme që ky dallgëzim të frenohej. Përrallat për rrezikun islamik, që kinse bartte populli shqiptar, nuk pinin ujë. E po ashtu thirrjet mallëngjyese të Serbisë, që Evropa t’u jepte rolin e kamxhikut në emër të kinse mbrojtjes së krishtërimit. Surpriza e keqe, prirja vetëvrasëse e shqiptarëve, tërbimi i një pjese të tyre kundër atdheut, nxiti, me sa dukej kurajon e qarqeve të vjetra antishqiptare. Një strategji tjetër, gjysmë e re, gjysmë e hershme doli në dritë: të goditej jo më regjimi, por ai që përbënte thelbin e çështjes, vetë kombi shqiptar. E kjo gjë nuk mund të kryhej pa ndihmën e asaj pararoje që shfaqet zakonisht në kësi rastesh: falanga e rimohuesve. 6 Goditja ose më saktë shkulja e themeleve të kombit dhe identitetit shqiptar, vënia në dyshim e krejt historisë së tij, mohimi i shenjave dhe i vlerave, përbaltja e modeleve, përçmimi i gjuhës, këto e të tjera si këto, nuk mund të kryheshin pa një keqkuptim të rëndë, që vitet e fundit, thirret n ë skenë, sa herë që dikush ka nevojë për çoroditje dhe alibi. Është fjala për dy nocione aq shumë të përfolura sot: patriotizmin dhe nacionalizmin. Loja me to, mjegullimi, shfrytëzimi me dredhi, duke përdorur dy kute, kanë lënë shteg për spekulime të pafundme. Dihet se si nacionalizmi agresiv është maskuar shpesh me lajlelulet e patriotizmit, por po ashtu patriotizmi natyral është fshikulluar pa të drejtë si nacionalizëm i keq. Ndonëse të ndryshme si nata me ditën, një qasje e kthjellët ndaj kësaj dukurie, na lejon të mendojmë se ashtu si dashuria me urrejtjen, që qëllon të përkiten në një pikë, ashtu dhe atdhetarizmi me nacionalizmin kanë, për fat të keq, një pikëtakim të turbullt. Është pikërisht kjo zonë që nxit keqkuptimet e rënda, shpesh të qëllimshme. Në Evropën e sotme, ndonëse gjëkund nuk shprehet qartë, nënkuptohet përdorimi i dy kuteve për këto dy nocione. Ndërsa pranohet heshturazi një lloj nacionalizmi tek disa vende të mëdha e të stabilizuara, duke u pagëzuar si patriot izëm, e njëjta ndjesi, në të tjera vende, damkoset si nacionalizëm. Shpallja si “mite nacionaliste” e gjithë modeleve shqiptare, që nga Kastrioti e Nënë Tereza, zëvendësimi i këtyre modeleve me të tjera, shumica poshtëruese: figura pashallarësh mizorë që i shërbyen jo lirisë por robërisë, rebelime të hapura proturke, si ai i Haxhi Qamilit, pashallarët e kuq, që e zëvendësuan flamurin otoman me atë panbolshevik, figura mafiozësh e monstrash politikë që valëvitin sot një flamur të tretë, atë të korrupsionit, e kështu me radhë, gjer te emblema e fundit, atë që duhet t’i fshijë të tjerat e të kthehet në shenjë identifikimi të këtij populli: anije të mbushura me refugjatë, që e braktisin vendin. Siç shihet, asgjë ndërtuese nuk ka në këtë tablo të re që i propozohet botës shqiptare. Në të ka vetëm kaos, mbrapshti dhe braktisje. Që qarqeve të ndryshme në Ballkan, u intereson kjo gjendje gjysmënokdauni në të cilën ka rënë vendi ynë, (rivaliteti ekonomik për dikënd, statusi i Kos ovës për dikë tjetër, e kështu me radhë), kjo merret me mend, por që rimohues shqiptarë marrin pjesë, madje me shumë zell, në këtë sulm kundër vendit të vet, kjo është vërtet dëshpëruese. Përveç iliricitetit dhe figurës së Kastriotit, si mite çoroditëse dhe burim kryesor i fatkeqësisë shqiptare u shpallën tezat e rilindasve.

6 Cilat kanë qenë, në të vërtetë, “mitet” e rilindasve shqiptarë? I pari dhe mbi të gjitha, përveç Kastriotit, ishte miti i flakjes së pushtimit turk, bashkë me otomanizmin oriental. Pastaj vinin me radhë miti i zgjimit të ndërgjegjes kombëtare. I ruajtjes së tërësisë truallsore të Shqipërisë. I orientimit perëndimor e i modelit zviceran. I harmonisë fetare dhe i harmonisë midis Veriut dhe Jugut. I kultit të gjuhës shqipe. Edhe në kishte mite, që tingëllonin naive, si ai i Shqipërisë Zonjë të rëndë të dikurshme, e katandisur më pas me rrecka, ose i prejardhjes pellazge, ose i sublimit të virtyteve e bukurisë shqiptare, këto e të tjera si këto, nuk i prishin punë askujt. Kryesorja ishte që, në këtë program nuk kishte urrejtje, e aq më pak tmerre, si ato të pastrimit etnik, që ishin formuluar ndërkaq në disa nga programet e fqinjëve tanë. Për çudi, rimohuesit tanë, aq të vëmendshëm për t’i gjetur njolla Rilindjes së vendit të vet, nuk kanë vërejtur asnjë të keqe në mitet që paralajmëruan tragjedinë e fundit në Ballkan: “Kosova djep i Serbisë”, “ku jeton qoftë edhe një serb është Serbi”, etj., etj. Edhe kur flakët morën qiellin dhe bota e tërë u rrënqeth nga masakrat e Kosovës, ata prapë nuk panë asgjë dhe vazhduan t’i binin kambanës kundër “kombëtarizmit shqiptar”. Shkrimtari, që më së shumti e barti në shekullin 20 mitologjinë rilindase, ishte Gjergj Fishta. Sipas logjikës së rimohuesve tanë, Fishta ka bërë një gjë të keqe. Mirëpo ata, tani për tani, nuk guxojnë ta prekin atë. Ata vazhdojnë të zhyten thellë e më thellë në mashtrim dhe hipokrizi kur ngulin këmbë që “mitet” shqiptare i transferoi në shekullin tonë Enver Hoxha. Kinse kritika e tyre për shefin komunist, është, në të vërtetë, lavdërimi më i madh për të. Ne e dimë mirë ç’bëri Hoxha me programin rilindas. Ne e dimë mirë se si psikozën ku ndër otomanizmit e ktheu në psikozë kundër kapitalizmit. Programin properëndimor, në të kundërtën e tij. Modelin zviceran, në model sovjetik e kinez. Harmoninë fetare, në ndalim të gjithë besimeve. Mitin e virtyteve të shqiptarit, në mit “të njeriut të ri”, të kundërt me të parin. Së fundi, mitin e Zonjës së rëndë të dikurshme, tani me rrecka, në mitin e Zonjës gjithmonë me rrecka, tani, Shoqe e nderuar. Ç’i propozohet sot Shqipërisë, si këmbim për mohimin e “miteve rilindase”? Në radhë të parë vetëposhtërimi. Kënga e kukuvajkës, fryma mohuese për gjithçka. Shkurt, mitit të atdheut, me të gjitha ngarkesat kundërthënëse, që ai ka marrë, në historinë e gjithë popujve, i kundërvihet miti i vendit të pamundur, thënë ndryshe, të mallkuar. Mëkati më i pafalshëm i rimohuesve është se, me transformimin që i bëjnë së keqes shqiptare, nga regjimi komunist tek kombi shqiptar, ata, dashur padashur, bëhen mbrojtësit e këtij regjimi. Me alibinë që i bëjnë kështu diktaturës, ata nxisin një pyetje të përçudur: ç’të bënte i gjori regjim komunist me këtë popull, që gjithçka të tij: historinë, kulturën, mendësinë i kishte pasur të prishura në themel? 8 Polemika për Nënë Terezën, në vjeshtë të këtij viti, tregon se gadishulli ynë jo vetëm vazhdon të prodhojë histori, siç është thënë, por krahas historisë, uzina e tij shpik ose mohon zanafilla, injoron ose fabrikon pakica të paqena, përgjysmon ose dyfishon popuj, pjell mburrje qesharake faraonike ose perandorake. Polemika, si çdo prodhim i provokacionit qëllimkeq, ka qenë e panevojshme. Në çdo provokim të këtillë ka një dozë pabesie. Skema është e njohur: hedhja në publik diçka të pavërtetë. (Në këtë rast, është pritur vdekja e Nënë Terezës, që të thuhet se ajo nuk është shqiptare.) Natyrisht që do të ketë reagim, siç ka reagim në kësi rastesh. Pas reagimit, gjendet dikush që thërret: ç’është ky reagim? Përse ky reagim? Bërtitësit shkojnë më larg: ç’është ky patriotizëm, ky kinse patriotizëm, ky nacionalizëm? Për çudi gjithë ml lefi i bërtitësve nuk drejtohet kundër provokatorit që hodhi në opinion një mashtrim, por kundër atyre që i thanë “jo” mashtrimit. Bërtitësit vazhdojnë të ngulin këmbë se s’duhej të kishte reagim për një gjë që dihet. Ndërkaq, ata bëjnë sikur nuk e dinë që pa atë reagim, mashtrimi për Nënë Terezën do të zinte vend në trajtën e një shtatoreje prej bronzi në një shesh të Romës. Të nervozuar, disa nga bërtitësit e hedhin më në fund maskën: ç’punë kanë shqiptarët me Nënë Terezën? Ajo i përket gjithë njerëzimit. Ky pohim ka qenë edhe thelbi i provokimit. Dy pyetje shtrohen tani disi më qartë: e para, është apo jo e nevojshme shpallja e prejardhjes së njeriut? E dyta: kanë apo s’kanë punë shqiptarët me Nënë Terezën? Për pyetjen e parë, dihet se tre janë informacionet bazike që jepen në krye të çdo lajmi për çdo personalitet: dita e lindjes, prejardhja, dita e vdekjes. I mirë ose i keq, ky është tani për tani zakoni i njerëzimit. Për Nënë Terezën nuk do të kishte përjashtim. Ndër mijëra l ajme, që njoftuan vdekjen e saj, u dhanë të sakta lindja, vdekja dhe prejardhja shqiptare e saj. Në morinë e pafund të informacionit që shoqëroi vdekjen e saj, zërat e vetmuar që u ngritën për të thënë se Nënë Tereza nuk ishte shqiptare, por sllave, cigane ose vllahe, ishin një pikë ujë në oqean. E megjithatë, ishte kjo pikë ujë në oqean, që u kap prej provokatorëve në Tiranë, për të ngritur një zhurmë kundërshtuese. Njerëzit që reaguan kundër këtyre zërave, u fshikulluan në mënyrë të pabesë si “bojaxhinj” të Nënë Terezës, domethënë si falsifikatorë, si mbulues, si përçudnues të saj. Pas kësaj deklarate, do të donim të dinim se a do të kishte guxim provokuesi ta çonte mendimin e tij gjer në fund, për të thënë se në këtë histori, kryebojaxhia, pra, kryefalsifikatorja qenkësh vetë Nënë Tereza, meqenëse ka qenë ajo, që e ka shpallur përpara botës prejardhjen e saj shqiptare? Dhe për të mbyllur këtë paragraf të trishtueshëm do të duhej të bënim pyetjen: në qoftë se ata që pohojnë përka tësinë shqiptare të Nënë Terezës do të quheshin “bojaxhinj”, ç’emër duhej t’u vinim atyre që i gjetën asaj një tjetër prejardhje tjetër, atë vllahe? Kurthi i prejardhjeve mbetet nga më të larmishmit në Ballkan. Prejardhja si mburrje. Prejardhja si fyerje. Prejardhja e padurueshme prej tjetrit. Prejardhja e mohuar. Prejardhja e fshehur. Prejardhja e nxjerrë befas si thikë nga mënga, e kështu me radhë. Keqkuptimi për prejardhjet është pjesë e atij gramshaleshi të madh që përbën “ballkanizmin”, në kuptimin më të keq të fjalës. Ai lidhet me një varg keqkuptimesh të tjera, shpesh dramatike, siç është ai i statusit të pakicave. Si kudo në botë, pakicat kanë qenë e do të jenë të pashmangshme në Ballkan. Çështja është nëse ato do të lozin rolin e urave bashkuese apo të greminave ndarëse. I kanë luajtur të dyja gjer më sot, më hershëm atë të urave, më vonshëm atë të greminave. Nga qartësia e Kushtetutës së Evropës së Bashkuar për këtë problem do të varet një kthjellim i mëtejshëm i një pr ej burimeve të së keqes në Ballkan. Popujt e gadishullit tonë kanë dhënë e kanë marrë gjerësisht me njëri-tjetrin për shekuj me radhë. Krahas ndikimeve kulturore, zakonore, gjuhësore, ballkanasit kanë këmbyer lëndë njerëzore, në masë të ndjeshme. Lënda njerëzore e ardhur nga një popull tjetër, është zakonisht faktor gjallërimi dhe shëndoshjeje. Historia e ka pranuar se ç’pasurim sjell kjo përzierje, ky metisash, dhe ç’varfërim shkakton e kundërta. Shembulli amerikan, si ngadhënjim i përzierjes mbetet më i qarti gjer më sot. Shqiptarët, si gjithë të tjerët, i janë nënshtruar këtij ligji. Ata kanë dhënë, dhe duke dhënë, kanë shëndoshur popujt e tjerë, sidomos fqinjët, me gjindjen e tyre. Nga ana tjetër ata kanë marrë, dhe gjithaq janë shëndoshur prej të tjerëve. Në shëmbëllim të krushqive mbretërore, që janë përpjekur të luajnë një rol zbutës, një rënie të trysnisë midis shteteve, këto dhënie-marrje midis popujve e kanë luajtur pa dyshim një rol të tillë, madje, me sa duket, më të nd jeshëm se krushqitë monarkike. Megjithatë, si në rastin e gjithë krushqive edhe ato, nga kahu pozitiv, ka qëlluar të kthehen në të kundërtën. Provokimet nuk kanë nevojë gjithmonë për sheshe ku të shpallen. Ato mund të fillojnë pa bujë, si shkrepsja modeste, që i vë zjarrin një turre drush. Ato mund të nisin në trajtë sprovash akademike, në trajtë veshjesh, apo thashethemesh të kafeneve. Prejardhjet, janë rrafsh i parapëlqyer për acaruesit. Të thuash se nëna e Gjergj Kastriotit është me prejardhje joshqiptare, është një gjë e zakonshme. Kryezotët shqiptarë, ashtu si një pjesë e feudalëve ballkanas, për arsye të ndryshme, qoftë edhe për të imituar mbretërit, merrnin gra të huaja. Me këtë rast, fyerja e shqiptarëve për prejardhjen e nënës së heroit, që ka gjasë të ketë qenë malazeze, është e papërligjur. Rasti rëndohet kur vjen puna e shpalljes me bujë, në një gazetë me tirazh të madh, se ati i Skënderbeut, Gjon Kastrioti ka qenë gjithashtu serb. Provokimi mban erë që larg, ngaqë b azohet thjesht mbi një mashtrim. Nga disa shkresa të vjetra serbe ku emri i Gjon Kastriotit figuron si Ivan Kastrioti, u hidhka poshtë një e vërtetë e dëshmuar nga mijëra dokumente të tjera në dhjetëra gjuhë, e në dhjetëra vende. Në këto dokumente emri i Gjon Kastriotit natyralizohej, në shumë raste, sipas gjuhës me të cilën përpilohej dokumenti. Kështu, Gjoni i Kastriotëve, në gjuhë të ndryshme ishte Zhan, Xhon, Johan, Huan, Ivan, Xhovani etj. Këta emra mund ta bëjnë atë francez, anglez, gjerman, spanjoll, serb ose italian, aq sa ç’mund ta bëjë shqiptar emri i shqiptarizuar Gjon, Papën e Romës, Gjon Palin e dytë. Zelli për provokim dokumentohet ngaqë nga gjithë prejardhjet e mundshme, parapëlqehet ajo që acaron, ndonëse pa të drejtë, shqiptarët. Them, pa të drejtë, sepse çfarëdo prejardhjeje që t’i ngjitësh Kastriotit, serbe, greke, spanjolle apo kineze, asgjë nuk e ndryshon asnjë grimë identitetin e tij shqiptar. Loja me prejardhjet është, jashtë çdo dyshimi, një nga kotësit ë foshnjarake ballkanike. Por kjo nuk do të thotë aspak se provokimi vetë, mund të quhet foshnjarak. Një provokim është gjithmonë serioz në të keqen e tij, e sidomos në gadishullin tonë. Shumë tmerre kanë ndodhur në historinë e botës të nxitura nga ngjarje që ngjajnë fëminore: një lëvizje e gabuar e dorës në një tempull, një krehje flokësh, një tatuazh a një deklarim i pakujdesshëm. Shqiptarët nuk janë aspak të mbrojtur nga ethe të tilla. Shembulli i prejardhjes të hamendsuar joshqiptare të Migjenit është një nga më kuptimplotët. Ajo ka qenë për një kohë të gjatë tabu. Të thuhej se Millosh Gjergj Nikolla, ishte me zanafillë joshqiptare, me sa dukej malazeze, kjo merrej si fyerje. Në të vërtetë, jo vetëm nuk ka asnjë fyerje, por ka qenë nder për botën shqiptare, që mundi të magjepste e ta bënte të vetin një nga talentet më të mëdhenj të kohës. Rasti i Migjenit tregon se universi shqiptar bashkë me gjuhën shqipe, ai univers e ajo gjuhë që ne e kemi bërë zakon ta shkelim me kë mbë, ka fuqi thithëse e integruese tepër të fortë. Migjeni, për nga prejardhja, për nga studimet, e për nga gjuha, mund të ishte një shkrimtar jugosllav. Vendi fqinj mund t’i jepte atij hapësirë e mundësi, në dukje, më të madhe se Shqipëria e sertë, e varfër dhe kryeneçe. Por ai, jashtë çdo përfitimi, madje kundër tij, e bëri zgjedhjen e vet. Ajo zgjedhje ishte rrënjësore, e sinqertë, e plotë. I dashuruar “tragjikisht”, siç shkruan, pas botës së shqiptarëve, (ka gjasë që viset e Perëndimit, për të cilat ai kishte gjithashtu një “dashuri tragjike”, iu dukën më të kapshme nëpërmjet Shkodrës së shqiptarëve sesa zonës sllave), Migjeni nuk e kujtoi kurrë zanafillën e vet. Do të mjaftonte kjo që, në qoftë se dikujt duhej t’i mbetej hatri (në këtë gadishullin tonë hatërmbetës), këta do të ishin malazeztë e jo shqiptarët. Askush nuk ka të drejtë t’i kërkojë askujt pohimin apo mohimin e prejardhjes së vet. E drejta e pohimit është po aq e ligjshme sa ajo e mohimit. Ndryshe nga Migjeni, një t jetër shkrimtar shqiptar me prejardhje të huaj, Sterio Spasse, nuk e mohoi asnjëherë zanafillën maqedone. Shkrimtar i shquar në dy regjime të ndryshme, mbretëror dhe komunist, i qortuar në të parin si tepër pesimist (romani “Pse?”), e në të dytin si tepër optimist (realizmi socialist), Spasse përjetoi fatin e shumicës së shkrimtarëve shqiptarë, fat të kushtëzuar nga disa faktorë, përveç njërit: atij që lidhej me prejardhjen. Në të dy kohët, mbretëroren dhe komunisten, askush nuk ia kujtoi kurrë maqedonësinë, rrjedhimisht, prej saj ai s’pati asnjë të keqe, ashtu siç nuk pati asnjë të mirë. Është rasti të thuhet këtu se, ndërsa s’kemi të drejtë të mohojmë e të shkulim prejardhje, aq më pak kemi të drejtë të detyrojmë dikënd ta mbajë atë me dhunë, si tatuazh, si yll të Davidit në setër, sipas zakoneve naziste, apo si damkë hekuri të skuqur, sipas dokeve mesjetare.

7 Zemërimi kundër zanafillës shqiptare u përligj në një mënyrë shtihane, se kinse zhurma për Nënë Terezën ishte e tepruar në Shqipëri dhe se ajo po shfrytëzohej prej klasës politike shqiptare, për kapital, moral etj., etj. Ata që e njohin pak a shumë gjendjen në Shqipëri, e dinë fare mirë se klasa politike shqiptare as që do t’ia dijë për Nënë Terezën, se veshët e shqiptarëve, nga mëngjesi në darkë janë të shurdhuar nga klithmat e një panairi politik rraskapitës: Nano-Meta, Mejdani-Berisha, Votat e vjedhura, KQZV-të, VKQZ-të, Mocion besimi, Mocion mosbesimi etj., etj. Midis kësaj zallahie shterpë, çdo tërheqje e vëmendjes prej gjërash më të epërme, do të ishte jo vetëm e dobishme për shëndetin moral të kohës, por do të ndihmonte për të parë se, sa e mjerë është gjithë kjo rrumpallë, që ka gëlltitur jo vetëm politikën, por edhe pjesën dërrmuese të shtypit shqiptar. Ç’të keqe, pra, do të kishte prania më e ndjeshme e Nënë Terezës, e frymës së saj, në botën tonë shqiptare, të mbushur me mosdashuri, me nerva dhe urrejtje? Antinënëterezistët tanë i mërzit fakti që populli shqiptar, pothuajse unanimisht, e ka shpallur adhurimin e tij për Nënë Terezën. Ky popull është akuzuar vitet e fundit si tepër i ashpër, shkatërrimtar, egërshan. Ka një pjesë të së vërtetës në këtë fajësim. Nisur qoftë edhe nga kjo, ç’të keqe ka në qoftë se populli shqiptar, me zgjedhjen e kësaj embleme morale shpall prirjen e tij për të bërë një ndreqje, një qortim, një zbutje brenda vetes? A nuk i kërkohet sot gjithë Ballkanit një program i ri moral, thelbin e të cilit e përbën zëvendësimi i urrejtjes me frymën e mirëkuptimit? I gjithë ky zell për mënjanimin e Nënë Terezës bëhet edhe më i pafalshëm, kur kujtojmë se ka patur një kohë të errët, kur regjimi komunist e kishte përjashtuar shenjtoren krejtësisht nga Shqipëria. T’i bësh j ehonë, qoftë edhe pa dashur këtij qëndrimi çnjerëzor, është mëse e habitshme. Argumenti i fundit në dosjen Nënë Tereza është edhe më absurdi: frika se mos krenaria për prejardhjen shqiptare të shenjtores, ripërtërit tek ne mitin e hershëm të superioritetit të racës shqiptare!!! Është vërtet për të lënë mendjen, siç thuhet. Se kur na paska dalë ky rrezik i ri në këtë vend, kjo mbetet një nga kureshtitë e mëdha se gjer ku mund të shkojë fantazia njerëzore. Në fundajën e një rënie morale të paparë, ku vetëposhtërimi, shkelja e vetvetes, humbja e çdo besimi, kanë arritur në atë pikë, sa që shpesh janë të huajt që përpiqen të na sjellin në vete, duke thënë: kini besim në veten tuaj!, të flasësh për rrezikun që vjen nga kompleksi i superioritetit të racës, është si të pështysh mbi një gur varri. E meqë është fjala për modelin e Nënë Terezës, ky model shelbues, që është, veç të tjerash, edhe i përvujtnisë, jo vetëm nuk mund të nxisë të kundërtën te shqiptarët, por na jep shkas të besojmë se një nga arsyet e adhurimit është pikërisht prirja për t’u ndarë edhe me këtë cen: kreninë e tepruar e boshe. Nënë Tereza, si ikonë e mbarë planetit të njerëzve, është veçanërisht e tillë për popullin shqiptar, falë lidhjes së gjakut. Është kjo lidhje që kthehet vetvetiu në një pakt, në një shkollë të tërë emancipuese, në një lajm të mirë, për një kohë të re. Të ngresh moralin e përmbysur të një njeriu është ndërkaq diçka e madhe. Të ndihmosh për të ngritur moralin e një populli të tërë është përtej sublimes. Për të kuptuar se kjo nuk është as metaforë poetike e as një përkryerje, që ndodh në sfera të larta, të parrokshme për njeriun e thjeshtë, le të kujtojmë qindra mijëra mërguesit e sotëm shqiptarë, ata që fati nuk u ka ecur, siç kanë shpresuar, dhe që të shpërndarë anekënd, ditë e natë përballen me mungesat, ankthet, poshtërimin. As shteti shqiptar, as pasaporta shqiptare nuk i mbrojnë dot, përkundrazi, ua ndërlikojnë jetën. Le të kujtojmë dramën kolosale, atë dramë me të c ilën nuk merret askush, të mijëra e mijëra fëmijëve të këtyre mërguesve, të cilët shkojnë çdo mëngjes në shkollat e huaja, me zemër të dridhur se mos dikush u thotë me pezm: ti je shqiptar! E pra, këtyre mërguesve të harruar, që u qëllon të përfundojnë në burg me faj e pa faj, e këtyre fëmijëve që gjymtohen psikikisht që në mëngjesin e jetës, u vjen befas në ndihmë ikona e shenjtores. Është ajo dhe vetëm ajo, që u jep kurajon t’i thonë me vete policit, gjykatësit ose mësuesit: ju vendin tim e shpërfillni, por lavdi Zotit është një shenjtore që ju e nderoni: Nënë Tereza. Ajo është nga vendi im. Do të mjaftonte vetëm kjo arsye e thjeshtë njerëzore, midis arsyeve të tjera të mëdha, që të rreshtte zhurma kundër pranisë së Nënë Terezës në Shqipëri. Zelli që ushqen këtë zhurmë, na bën të mendojmë se ata që i bezdis kjo prani, në të vërtetë është vetë populli shqiptar që i bezdis. Siç u tha më lart, vendi i vetëm ku zanafilla e Nënë Terezës zgjoi kundërshtime e polemika, ishte Shqipëri a. Në këtë rast, nuk ka si mos të na shkojë mendja te dy testamentet që i ishin lënë popullit shqiptar lidhur me shenjtoren. Porosia e asaj vetë, që ajo të mos ndahej më kurrë nga Shqipëria. Porosia e Enver Hoxhës, që ajo të mos i qasej kurrë Shqipërisë. Populli shqiptar nderoi testamentin e parë, atë të shenjtores. Provokatorët shqiptarë nderuan të dytin, atë të diktatorit.

8  Prodhimi me tepricë i historisë në Ballkan, sipas thënies së njohur të Çurçillit, nuk mund të kryhej pa një sërë uzinash ndihmëse, ato që përgatitën lëndët e nevojshme, për departamentin kryesor. Trysnitë etnike, mitet vrastare, përçudnimet e historisë, e gjer te provokimet e te helmet më banale, janë disa nga nënprodhimet e domosdoshme që uzina e madhe të mos pushojë së nxjerri tym. E tymtarët e saj, për fat të keq, kanë qenë e mbeten ndotësit më të këqinj të gadishullit. Nisur nga kjo, është e kuptueshme që Evropa e Bashkuar, në portat e së cilës ballkanasit kanë zënë radhën për të hyrë, vigjilon, mbikëqyr, jep këshilla e dërgon kërcënime, që gadishulli të harrojë fantazmat ngatërrestare të tij, të rishikojë historinë e dhunuar, të heqë dorë nga dufet e vjetra, shkurt të evropianizohet. Në fillim të shekullit 21, një trysni e re po rreket të buthtojë mu në mes të kryeqytetit të Shqipërisë, Tiranës: acarimi midis shqiptarëve e vllehëve. Është ende e dobët, e parëndësishme dhe pa të ardhme, e megjithatë, si çdo helm, e ka aftësinë që edhe në sasi të paktë, të dëmtojë rëndshëm. Për një kohë të shkurtër, kjo trysni, ndonëse kryekëput e shpikur, arriti të provokojë rrjedhojën më të keqe në kësi rastesh: shenjat e para të racizmit shqiptar kundër pakicës vllahe. Thelbi i asaj që ka ndodhur është ky: në fillim të shekullit 21, për herë të parë në kronikën historike shqiptare, janë bërë përpjekje, për të krijuar një trysni të paqenë, të panjohur gjer më sot, të ngjashme me krijimin artificialisht të qelizave kanceroze, në një laborator studimor. Për të sajuar një trysni është e domosdoshme gjetja e tharmit. E tharmi i çdo trysnie etnike është persekutimi. Pra, fabrikimi i një trysnie është baraz me fabrikimin e një persekutimi. Në këtë kah, çështja shtohet thjesht dhe qartë: a ka patur ose a ka trysni midis shqiptarëve dhe pakicës vllahe? Thënë ndryshe: ka patur ose ka persekutim të vllehëve prej shqiptarëve? Opinioni i përgjithshëm shqiptar i përgjigjet me një “jo!” të madhe kësaj pyetjeje. Opinioni i përgjithshëm vllah, madje edhe vetë provokatorët (paradoksi do të shpjegohet më poshtë), i përgjigjen praktikisht me një “jo!” edhe më të madhe.

9 Atëherë përse kjo zhurmë? Përse bie kambana? Për kë fabrikohet helmi?
Përgjigjet janë dy. Sipas studiuesit shqiptar, Albert Ramaj, kjo çështje, si shumica e çështjeve të dyshimta në Ballkan, ka një prapavijë politike: krijimin e një pakice etnike vllahe, me qendër Maqedoninë, për të relativizuar atje statusin e shqiptarëve si popull i dytë. Sipas një mendimi më të përgjithshëm, e gjithë kjo s’është veç një çështje biznesi. Meqenëse Këshilli i Evropës, me të drejtë, e mbron pakicën vllahe, si pakicë e rrezikuar, disa “liderë” të kësaj pakice duan me çdo kusht të provokojnë persekutimin, mundësisht racizmin, ngaqë kështu, mendojnë ata, edhe përfitimet do të jenë më të mëdha.
Këto janë hamendje, të cilat, për t’u bërë të besueshme, kanë nevojë për të vërtetën, atë që del nga faktet. Problemi vllah nuk ka ekzistuar në Shqipëri, për arsyen e thjeshtë se vllehët janë konsideruar qytetarë shqiptarë, njëlloj si shqiptarë, rrënjës (autoktonë) si ata, me të njëjtat të drejta si ata, me të njëjtat detyra, me të njëjtin fat. Kjo s’do të thotë se nuk njihej zanafilla e tyre vllahe ose arumune. Por kjo prejardhje nuk ka dhënë gjer më sot asnjë shenjë dallimi ose ndarjeje. Prania vllahe në Shqipëri është quajtur prani tipike shëndoshjeje, martesat me shqiptarë kanë qenë pa kurrfarë kufizimi, pjesëmarrja e vllehëve në çëshjet kombëtare, politike e kulturore të kombit shqiptar ka qenë e plotë, në të gjitha kohërat dhe regjimet. Fjalë të bukura, vizion rozë? Kurrsesi.
Ajo çka u tha më lart, dëshmohet katërcipërisht nga vetë shkrimet e nxitësve të provokacionit. Një kundërthënie e madhe i përshkon fund e krye këto shkrime. Nga një anë, me një krenari të ligjshme përmenden në to gjithë veprimtarët me prejardhje vllahe, që punuan e luftuan për Shqipërinë, që nga poetët e misionarët, gjer te martirët që derdhën gjakun për të, e nga ana tjetër, në të njëjtat shkrime, ngrihet ankesa për përçmim e persekutim. Këto dy pohime nuk mund të qëndrojnë bashkarisht. O njëri, o tjetri bie. Për fat të mirë, bie i dyti, përçmimi, sepse i pari është i dëshmuar historikisht.
Pohimi i parë e përjashton të dytin, sepse as historia, as natyra njerëzore këtu në Ballkan nuk japin shembuj që, një pakicë e shtypur të punojë me kaq përkushtim, madje të flijohet, për një komb të huaj, e për më tepër shtypës. Për fat të keq, nxitësit e grindjes kanë shkuar larg. Sipas kanuneve ballkanike, janë përpjekur ta projektojnë grindjen në thellësi të mijëvjeçarëve, aty ku, sipas tyre, stërgjyshërit e të dy palëve janë ndeshur egërsisht. Është thënë edhe më lart se zgjedhja e një prejardhjeje, të qenë apo të paqenë, të vërtetë apo gjysmë të vërtetë, është një hobi nga e cila popujt nuk ndalen dot. Ajo mbetet e pafajshme përderisa nuk ushqen një qëllim të errët. Ajo bëhet e fajshme përderisa nxit pikërisht qël limin e keq. Mëtimi për një lidhje të popullsisë vllahe me latinitetin (ndonëse ky latinitet nuk është i qartë për ata vllehë që e quajnë veten të lidhur me helenët), është krejtësisht punë e tyre. Kur ky mëtim nis e pezmatohet, me ngarkesë konfliktuale, për të ushqyer një provokim të sotëm, ai bëhet i dënueshëm. Një kapardisje vllahe, e ndikuar, me sa duket, nga kapardisja proverbiale shqiptare, duke u ndezur nga kujtimet e Romës antike, kujton se do t’u japë zemër të vetëve, duke kujtuar sipëraninë e Romës (si të thuash, stërgjyshërve të vllehëve), ndaj ilirëve, (me demek katragjyshërve të shqiptarëve). Nuk përmendet vetëm lufta midis tyre, së paku në shtyp, por ajo vazhdon kafeneve, bashkë me ngazëllimin për humbjen e ilirëve (me demek të shqiptarëve!).
E gjithë kjo do të mbetej një episod grotesk, nga ata që vetëm gadishulli ynë fantazist është i aftë të pjellë, sikur të mos pasohej nga një helm i rrezikshëm, helmi klasik që qëndron në bazë të çdo racizmi: superioriteti i nj ë race. Në shtyp, e zezë mbi të bardhë, është shkruar se vllehët qenkërkeshin superiorë ndaj shqiptarëve. Është, me sa duket, kjo ide e helmët, ajo që nxiti reagimin e ashpër racist shqiptar. Provokimi ia kishte arritur qëllimit. Për herë të parë, në trajtë të egër, cinike, u shfaqën në shtyp cilësime përbuzëse për vllehët, kërraba vllahe, çobanëria, bejte për mushkat, si simbole të nomadizmit etj. Ishte e trishtueshme që të përçmoheshin kështu elemente baritore, ato që nuk turpërojnë asnjë popull e që kanë qenë rrënjët e jetës, sidomos për vetë shqiptarët e për gjithë ballkanasit, që nga kohërat homerike e gjer më sot.
Racizmi, qoftë edhe i provokuar, është kryekëput i dënueshëm. Ndërkaq, po aq i dënueshëm është provokimi i tij. Racizmi ndaj shqiptarëve, i ushtruar sot gjerësisht në një vend si Greqia, anëtare e BE-së, është krejtësisht i kundërkohshëm. Proselitizmi i dhunshëm, ndërrimi i emrave, i fesë, fyerjet, keqtrajtimet, burgimet me shkak e pa shkak, e gjer te tortura t e vrasjet me një plumb pas kokës, në zyrat e policisë, dhe shpallja pastaj e vrasësve të pafajshëm, kjo është një kronikë tepër e dhimbshme për t’u gëlltitur.
Shteti shqiptar, i çoroditur nga korrupsioni dhe marrëzitë e brendshme të tij, intelektualët renegatë shqiptarë, të merakosur se mos emri i Nënë Terezës u jep kurajo (lexo: ua lehtëson brengat) bashkëkombasve të tyre, komitetet e të drejtave të njeriut të tipit Ballauri, cinikë dhe krejtësisht të pandjeshëm ndaj vuajtjeve të emigrantëve tanë, i kanë lënë ata në mëshirën e një fati të papërfytyrueshëm.
Nga kalvari i tyre i gjatë, do të mjaftonte ngjarja makabre e përkthyeses së gjyqeve, që, duke mos ditur asnjë fjalë shqip, për dhjetë vjet rresht ka kalbur nëpër burgje me dhjetëra e ndoshta me qindra djem shqiptarë, për të kuptuar sa larg kanë shkuar gjërat.

10 Nuk është e lehtë të gjenden shkaqet e plota që çojnë drejt otracizmit (veçimit) të një populli. Një pjesë e tyre mbeten gjithmonë në terr. Nga arsyet e njohura, përveç revanshit të vjetër ballkanik, ka qenë jugosllavomania, thënë ndryshe, moda e flirteve me fqinjin tonë verior, ajo që më së shumti e ka dëmtuar Shqipërinë. Politika vetëvrasëse e veçimit, krimi fillestar e njëherësh më i rëndi, i komunistëve shqiptarë, ka qenë fatale në këtë kah.
Për një ndërlikim të favorshëm të rrethanave, ai që në gjuhën e përditshme quhet skajim i keq i yjeve, Shqipëria, në shumicën e rasteve, del e humbur. Një sërë keqkuptimesh dramatike, fryt i mosnjohjes ose dashakeqësisë, e ndjekin hap pas hapi dosjen e saj. Nga e djathta ajo quhet e majtë e, për çudi, nga kjo e fundit fajësohet si e djathtë. Nga qarqet e krishtera konservatore mer ret për myslimane, e nga myslimanët radikalë për jo e devotshme. Një pjesë e gjykimeve kundërthënëse e shpesh paradoksale, e kanë burimin te grindjet brenda perandorisë komuniste, atëherë kur Bashkimi Sovjetik hodhi mbi Shqipërinë akuzën biblike se “iu shit imperializmit për 30 aspra”. Për një kohë të gjatë, ajo akuzë mbeti në kujtesën e miliona njerëzve, të cilët, nga padituria dhe naiviteti besonin vërtet se vendi i vogël stalinist ishte kthyer në Judë, në shërbim të kapitalizmit. Kundër tij u përdorën shpesh të njëjtat mallkime që përdoreshin zakonisht kundër CIA-s, Izraelit ose Boris Pastërnakut. Gjithsesi e pafat, Shqipëria humbi kështu miliona simpatizuesit e saj filosovjetikë e, më pas, pas grindjes me Kinën, miliona të tjerët, maoistët.
Këto aradhë të pafundme, në një mënyrë ose në një tjetër u kthyen kundër saj. Ishin ata që më 1999 mbushën radhët e para të manifestimeve për të mbrojtur Serbinë nga bombardimet, por kurrsesi popullsinë shqiptare nga masakrat. G ati e pabesueshme tingëllon sot profecia e famshme e Hrushovit, kur e quajti Shqipërinë Judë të shitur te Perëndimi. Në atë kohë, akuza ishte krejtësisht jashtë çdo baze logjike, e tillë që mund ta prodhonte veç truri i një të çmenduri. E megjithatë erdhi një kohë që difensa e çmendur u krye, e Shqipëria përfundoi si një ndër aleatët më besnikë, në mos i Perëndimit mbarë, i fortesës së tij kryesore, SHBA-së. Si shumë punë të Shqipërisë, edhe kjo miqësi kërkon taksën e vet. Më kot është thënë e shpjeguar se simpatia për Amerikën nuk është një pasion i radhës, por i ka rrënjët në mirënjohjen historike në fillim të shekullit, kur presidenti amerikan, Willson, ishte i vetmi nga shefat perëndimorë që kundërshtoi dhe pengoi ndarjen e Shqipërisë dhe, në mbarim të shekullit, kur SHBA-ja udhëhoqi koalicionin për çlirimin e Kosovës. Valët e antiamerikanizmit që, për fat të keq, përshkojnë sot botën dhe Evropën, nuk lënë pa prekur vendin e vogël në breg të Adriatikut. Ka gjasë që jo vetëm am erikanofobia klasike, por manifesitmet anësore, nga ato antisemite gjer te altermondistët e më tej, te kundërshtarët e “UGJM”-ve (ushqime gjenetikisht të modifikuara), të përplasin stërkalat e tyre mbi vendin ballkanik. Ndërkaq, si rrjedhojë e acarimeve midis BE-së dhe SHBA-së, ka gjasë që sipas proverbit “kur grinden atllarët shkelmat i hanë gomarët”, Shqipëria të hajë shkelma atëherë kur s’e pret.
Ky ndërlikim ndërkombëtar i dosjes së Shqipërisë, ndonëse mund të duket zotërues, nuk do të arrinte dot të krijonte një klimë mohuese nëse nuk do të arrinte do të ushqehej nga një faktor i befasishëm: shpërthimi dhe shpërndarja nëpër botë e qindra mijëra shqiptarëve. Janë të njohura pasojat e kësaj përmbytjeje: imazhi katastrofik dhe nxitja e racizmit antishqiptar. Është e ditur e vërteta e thjeshtë se, banditët dhe mafiozët shqiptarë përbëjnë një përqindje të vogël të mërguesve, por po aq e ditur është fuqia njollosëse e së keqes. Një vrasje e bujshme e një banditi, mund të hedhë baltë mbi një mijë jetë të ndershme, ato që s’përbëjnë as lajm, as histori.
Ky nam i keq i shqiptarëve, u shumëzua, për fat të keq, nga një rrezatim mosdashurie, për të mos thënë urrejtje kundër vendit, i një pjese të tyre. Kjo mosdashuri e shpallur e vetë vendasve, shërbeu për të legjitimuar mosdashurinë e të tjerëve. Shprehja kulmore e saj, ishte deklarata cinike e regjisorit majtist italian Xhani Amelio “s’kam takuar gjer më sot asnjë shqiptar që ta dojë vendin e vet”.
Nuk ishte vetëm një gënjeshtër e madhe. Ishte shpallja arrogante e një programi të ri, program që e bënë të tyre intelektualët rimohues shqiptarë. Këta të fundit, siç u tha më lart, ishin batalioni i fundit i “vezëve të gjarprit”, ata që tinëzisht e mbrojtën diktaturën, duke e paraqitur të keqen e saj, jo si një të keqe komuniste, por gjithëshqiptare.
Shthurja morale e pjesës më të madhe të klasës politike shqiptare, mungesa e përkushtimit për vendin, shpallja e kësaj shthurjeje dhe kësaj mungese përku shtimi, si diçka moderne dhe tallja e drejtpërdrejtë ose e tërthortë e atyre që mendonin ndryshe, ka qenë një tjetër faktor madhor për një rënie të përgjithshme morale në këtë vend.
Rrjedhojë e saj ishte fryma e sëmurë rimohuese, ajo që u përpoq ta zhveshë Shqipërinë nga gjithçka, për ta paraqitur si një vend virtual, version i përsëritur i përcaktimit cinik “shprehje gjeografike”. Rrjedhojë e kësaj dhe e një fryme hakmarrëse për popullin që, bashkë me shtatoren e tiranit, e përmbysi, më në fund, komunizmin, ishte ideja e nënkuptuar se Shqipëria mund të ishte e pranueshme si otomane, si komuniste, por kurrsesi si demokrate dhe evropiane. Ide të ngjashme, të nxitura nga orekse të shtuara kohët e fundit notojnë nëpër mjegull. Pavarësia e kushtëzuar e Kosovës, ose formula e Kosovës shumëkombëshe, kërkohet t’i kalojnë tinëzisht krejt Shqipërisë. Me fjalë të tjera, në vend të shtetit historik që po mbush shekullin, të ketë një shtet të kushtëzuar shumëkombësh, thua se shqiptarët, ndry she nga gjithë popujt, nuk mund të kenë shtëpinë e vet. Provokatori tepdil kinse maqedonas, kërkoi pikërisht këtë gjë në emisionin televiziv, të përmendur në fillim të kësaj sprove.
Shqipëria paraqitet sot si një vend që nuk e duan. Këtë pohim e ndan vetëm një hap nga formula: Shqipëria është një vend që s’ka pse të duhet. E nga kjo e fundit, gjer te hedhja e idesë për thurjen e mëtejshme të saj, nuk ka veç një tjetër hap.
Shqipëria për shumëkënd është sot një pemë e rrëzuar, prej së cilës, ashtu si e thotë proverbi, të gjithë mund të bëjnë dru. Shqipëria e ka ulur kryet vërtet, por, për fat të mirë, nuk ka rënë. Ata që mezi presin ta shohin përtokë, është më mirë të kthehen e të shohin mjerimin e ngazëllimit të tyre meskin. Asgjë e mirë nuk i vjen Ballkanit nga lëngata e një prej popujve të vjetër të vet. Përkundrazi, shëndoshja e popullit shqiptar, normaliteti i tij, ashtu si ajo e çdo populli, ashtu si e popullit serb e malazez, është në të mirë të të gjithëve. Të sëmurë apo të shëndoshë, ne jetojmë e do të jetojmë në të njëjtin pavion dhe, duam apo s’duam, fatet i kemi të përziera. Ata që nuk arrijnë ta kuptojnë këtë, s’kanë kuptuar asgjë nga kjo botë.
Shqipëria nuk ka rënë. Ende i drojtur, si në muzikën e Ravelit, ndihet një motiv i kundërt, me atë të mosdashurisë. Ndërsa mafiozët shqiptarë ushqejnë acarimin kundër kombit që i përkasin, një tjetër armatë, ajo e fëmijëve shqiptarë, anekënd Shqipërisë e shkollave të botës, zgjon nderimin e, bashkë me të, dashurinë. Në këtë ndeshje, që të kujton luftën midis bishës dhe qengjit, ashtu siç jepet në shkrimet e shenjta, qengji, ai që ka të ardhmen, do të fitojë. Disa javë më parë, në prag të vitit të ri 2004, një qytet i vogël francez, në breg të Atlantikut, u ngrit i tëri në këmbë, me manifestime, me peticione e me komitete, për të mbrojtur një familje shqiptare, për një problem administrativ. Në Operan e Parisit, kur Angjelin Prelocaj, në preludin e një prej baleteve të tij, me një bri në dorë foli ca çaste fjalë të vjetra shqipe, salla e mbushur plot, që nuk i kuptonte ato, por që e dinte se kjo ishte gjuha amtare e koreografit të madh, në heshtje solemne, si në një katedrale, i dëgjonte gjithë nderim.
Kohërat janë duke u ndërruar në Ballkan e në Evropë. Një brez tjetër është duke ardhur, me një mendje më të kthjellët e një shpirt më të pasur. Ende nuk kanë në dorë fuqi ekonomike e politike, megjithatë fryma e tyre ndihet anekënd: në shkolla, në auditore, në familje, në kafe, në internet. Është frymë tjetër, që kërkon një tjetër Shqipëri. Që refuzon varfërinë si fatalitet e imoralitetin si kusht. Që spraps këngën e kukuvajkave e profkat e rimohuesve. Që natyrshëm kërkon t’i kthejë nderin e humbur vendit të vet.
Një këngë e adoleshentëve, e shpërndarë tani vonë nëpër Shqipëri, e jep në mënyrë prekëse këtë kumt:

Shqipëri, atdhe i dashur
Ne s’të lemë ty të varfër.

Është kumt e premtim bashkë. Është i thjeshtë, i dhimbshëm, pa dokrra e fjalë të mëdha. Nuk flitet për Shqipëri etnike a multietnike. Flitet thjesht për Shqipërinë moderne, atë që nuk mund të ekzistojë, pa lënë pas varfërinë. E varfëria, në këtë rast, është e lidhur me të gjitha: turpin, bjerrjen morale, poshtërimin. Ndaj premtimi “S’të lemë ty të varfër”, është i barazvlefshëm me “s’të lemë ty të biesh”.
Asnjë popull s’duhet lënë të bjerë. Sikur adoleshentët e Ballkanit perëndimor, ta këndonin një këngë të ngjashme për popujt e tyre, ky do të ishte një lajm i mirë. E nëse do ta këndonin bashkarisht për gjithë gadishullin, ky do të ishte një lajm i madh...

Ismail Kadare
2003-2004



       Simbad Detari

Créez gratuitement votre Yahoo! Mail avec 100 Mo de stockage !
Créez votre Yahoo! Mail

Dialoguez en direct avec vos amis grâce à Yahoo! Messenger !


VitoreStefaLeka

Yahoo! Companion - Scarica gratis la toolbar di Ricerca di Yahoo!

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
BeqirS | 24 Jun 13:36 2004
Picon

Per t'a fituar Pavaresine e Kosoves te gjitha forcat duhet te orintohen nga Uash

Per t'a fituar Pavaresine e Kosoves te gjitha forcat duhet te orintohen nga Uashingtoni

 

Faton Bislimi : SHBA-s mbetet  vendi kryesor ku shqiptaret duhet ta fitojne luften lobiste, te ruajne perkrahjen qe kane fituar nga SHBA-te per te arritur deri tek qellimi i shprehur lirshem nga populli i Kosoves

 

 

Faton Bislimi  fenomeni shqiptar nga Gjilani i Kosoves, ne Capitol Hill. Edhe pse aktivitetin akademik e ka pasur gjitheher primar, anjeher nuk ka huarruar se kush eshte dhe se nga vjen(d.m.th se harron Gjilanin se harron kurr Kosoven), keshtu qe aktiviteti kombetar ka zene vendin e vet ne jeten e tij te perditeshme. Edhe pas vendosjes ne SHBA-se, nuk pushoi se punuari per Kosoven. Keshtu vullnetarisht u angazhua ne Ligen Qytetare Shqiptaro - Amerikane si coordinator per Çeshtjet te Studentev dhe Rinise, duke bere perpjekje maksimale per te krijuar mundesi per t'iu ndihmuar studenteve shqiptare nga te gjitha trevat te shkollohen ne SHBA-s.

 

 

Gjate veres se kaluar, perfaqesoi Kosoven ne Konferencen Nderkombetare te Liderve te Rinje ne Prage, dhe u nderua me çmimin"Leadership Excellence". Pastaj , ne Kosove po ate ver, sherbeu si perkthyes dhe coordinator per Kosove I Delegacionit te Liges Qytetare Shqiptaro -Amerikane, te kryesuar nga ish kongresmeni republican e Nju Jork Joseph J DioGuardi dhe zonja e tij Cloyes- DioGuardi, te derguar special te Kongresit Amerikan, ne Kosove, gjate muajit korrik. Ndersa ne Gusht ishte pjese e Delegacionit te Liges Qyetare Shqiptaro - Amerikane me kongresmenin democrat te Kalifornise Tom Lantosh, gjate vizites se tij zyrtare ne trevat shqiptare ne Mal te Zi.

 

Ne dhjetor 2003, arriti qe per here te pare t'I siguroje nje ulese Kosoves ne Samtin Boteror te Rinise, qe seancen vjetore te rradhes per 2003 e mabajti ne Bruksel(Belgjik) nen patronatin e Parlamentit Evropian. Qe nga janari 2004 eshte edhe kryetar themelues i Asosiacionit Nderkombetar te Studenteve Shqiptare, dhe gjate kesaj vere do te punoje ne Capitol Hill ne Kometetin per Marredheje Nderkombetare te Kongersit te Shteteve te Bashkuara te Amerikes, por edhe do te sherbej si coordinator i Fushates Nderkombetare per Pavaresine e Kosoves Tash, te lansuar nga Liga Qyetare Shqiptaro- Amerikane. Ne Universitet ka sherbyer si senator i Studentve nga gushti 2002.

 

Pas nje sere artikujsh analiza politike, komente dhe studime te rendesishme gjopolitike, te çeshtjeve shqiptare ne Ballkan publikuar ne gazeten kombetare Bota sot i dha nje interviste eskluzive kesaj gazete te cilen po e botojme te plote.

 

PERGJIGJET PER z. BEQIR SINA, BOTA SOT, NEW YORK


BOTA SOT : Ku e mbeshtesni optimizmin tuja se Kosova, shume shpejt do te behet e  pavarur?

Z. Faton Bislimi :   Kosova ka hyre ne rrugen e pavaresise qe nga viti 1968, me demostratat e atehershme studentore, synim ky i reinforcuar perseri me demostratat  studentore me 1981, dhe mandej i vazhduar me rezistencen qytetare ne Kosove per mese nje dekade, si dhe protestat studentore te 1997,  duke kulminuar me nderin e kombit - UCK-ne, grushtin e fundit, me te madh me ndihme te NATOs te dhene ndaj pushtuesit serb, qe edhe solli lirine ne Kosove. Sidoqofte, e gjithe kjo nuk do te kishte ndodhur sikur te mos ishte per internacionalizmin e çeshtjes se Kosoves, ku rol kryesor dhe vendimtar ka luajtur diaspora shqiptare anekend botes e vecanerisht ajo ne SHBA nen lidershipin e shkelqyeshem dhe dedikimin e papare ndonjehere te ish kongresmenit te SHBA-ve z. Joe DioGuardi. Prandaj, nuk ishte fare çudi qe edhe vet diktatori serb Millosheviqi ne deshmine e tij hyrese para tribunalit te Hages kishte thene se ishte lobimi aktiv i Liges Qytetare Shqiptaro Amerikane nen udheheqjen e z. DioGuardi, qe u mundesoi Kosovareve te kene çasje me zyrtar te Kongresit dhe Senatit amerikan. Ky edhe ishte hapi i pare madhor ne internacionalizmin e çestjes se Kosoves dhe sot e asaj dite, Kongresi i SHBAve mbetet edhe vendi kryesor ku shqiptaret duhet ta fitojne luften lobiste dhe te ruajne perkrahjen qe kane fituar nga SHBA-te per te arritur deri tek qellimi I shprehur lirshem nga populli i Kosoves.

Jo vetem optimizmin, por edhe besimin dhe bindjen se Kosova se shpejti do te jete e pavarur e mbeshtes ne faktin se rruga per te ardhur deri aty eshte shtruar mire dhe forte, dhe sot ne Kongresin Amerikan kemi Rezoluten 28 qe therret administraten amerikane per te perkrahur pavaresine e Kosoves tash, dhe jo me vone, sepse me vone mund te jete shume vone. Me 70 perqind te papunesise ne Kosove, sic e kam cekur edhe me heret, Kosova mund te kolapsoj ne nje katastrofe shoqerore, pertej asaj ekonomike. Kjo eshte edhe arsyja qe LQSHA dhe miqte e shqiptareve ne Kongres po bejne gjithecka per te arritur njohjen e pavaresise nga SHBA-te  tash.

BOTA SOT : Si e vlersoni ne shikimin tuaj punen e deritanishme te shqiptarve te Amerikes, ne pavaresimine Kosoves, rolin dhe kontributi i tyre ne çeshtejn kombetare ?.........

Z. Faton Bislimi :  Siç e ceka edhe me larte, puna e shqiptareve te amerikes eshte ndoshta edhe esenciale ne çeshtjen e arritjes tek statusi final i kerkuar nga vullneti i popullit ne Kosove. Eshte e kuptueshme qe diaspora shqiptare ka bere shume per vendin dhe popullin, mirepo kjo nuk do te thot se puna ka perfunduar. Ne tani jemi ne lugun me te madh te punes. Sot, nuk nevojiten pushket e plumbat me, sot nevojiten lapsat e letrat. Sot, duhet te fitojme luften politike. Nese ju kujtohet presidenti Klinton kishte thene se ne e fituam luften, por tash duhet fituar paqen. Kosova ka nevoje me shume se çdo here me pare per perkrahjen e parreshtur te diasporas shqiptare qofte permes angazhimeve qytetare apo politike, apo qofte permes investimeve ekonomike ne vend. Shqiptaret e amerikes, duhet theksuar, se kane qene gjithemone ne front te kauzes kombetare, qe nga koha e Nolit e Konices. Mirepo, kjo nuk do te thote vellezrit tane ne Kosove duhet te bien ne gjume. Perkundrazi, nese ne ne Amerike punojme tere diten per Kosoven, vellezerit tone ne Kosove duhet te punojne tere diten e tere naten per te. Asnje shtet nuk eshte ndertuar permes ndihmave humanitare dhe donatoreve te jashtem. Edhe ne duhet te hjekim nga mendja kete iluzion. Po ashtu, duhet theksuar se edhe pse eshte bere mjaft shume, perseri shume mbetet per tu bere. Nuk kam dyshim se eshte e kjarte se hapi kryesor qe duhet bere per te ecur para ne zgjidhjen e çeshtjes kombetare shqiptare eshte pavaresia per Kosoven. Ne kete kontkest, do tu beja thirrje gjithe shqiptareve te ri te amerikes, atyre qe lufta ne Kosove i detyroje te kalojne Atlantikun - te behen me aktiv dhe me te lidhur me komunitetin, duke perkrahur keshtu lobin shqiptar ne SHBA, gjegjesisht Ligen Qytetare, qe siç e kam theksuar edhe ne nje artikull te botuar me pare ne Bota Sot, eshte edhe celesi i vetem i shqiptareve ne Washington, DC. Dhe, dihet se mu ne Washington merren vendimet me te rendesishme boterore, dhe per kete arsye te gjitha forcat tona duhet perqendruar aty ne menyre qe Kosoves ti njihet pavaresia nga SHBA-te.

........defeketet dhe sukseset ?

Z. Faton Bislimi :  ....sikur te gjitha komunitetet jashte vendit, edhe ai shqiptar ne Amerike ka arritur shume sukses dhe normalisht se nuk ka perfeksion ne kete bote, prandaj as defektet nuk mungojne. Mirepo, eshte paksa tragjike qe ne zakonisht me shume iu kushtojme rendesi defekteve sesa sukseseve. Besoj se eshte vete natyra njerezore qe shume me gjate e mban ne mend te keqen sesa te miren, dhe me shume e perfol te shemtuaren sesa te bu kuren. Nderkohe, me keqardhje me duhet te theksoj se ne si popull i kemi dhene botes shume por jo edhe aq shume vetes sone. Ju e dini se ishte shqiptari qe themeloi Egjipitin, shqiptari qe krijoi Turqine demokratike, shqiptarja qe u be nene e botes dhe e shenjta e pare e Kishes Katolike, shqiptaret qe u bene kampione boteror ne sporte individuale, shqiptari qe fitoi çmimin Nobel ne mjekesi, e shume te tjere… mirepo, pse shqiptaret nuk ndertuan Shqiperine dhe Shqiptarine ne kete rast, por Egjiptnin e Turqine? Pse shqiptaret nuk behen kampion boteror ne sporte ku luhet me ekipe, por vetem ne sporte individuale. Besoj se keto jane indikator se mentaliteti yne duhet ndryshuar ne kuptimin e krijimin te vetedijes perkrahese dhe respektuese per njeri tjetrin. Nuk kam aspak dyshim se shqiptaret mund te bejne nje gje te tille, pasi qe jane edhe populli me i vjeter ne ballkan dhe kane tradite te lashte. E njejta gje vlene edhe per diasporen tone ne Amerike. Fatmiresisht, ne kohet me te lashta, shqiptaret ketu ishin vetem nje. Gjeresa sot, jo vetem qe nuk jane nje, por kane edhe parti te ndryshme politie. Gjeresa lideret tone thirren ne standarded e demokracise pernendimore dhe pretendojne te jene sikur lideret perendimore, atehere me lejoni te pyes se ne cilat vende te botes ku jetojne Amerikanet ekzitojne dege te Partise Demokratike dhe asaj Republikane te SHBA-ve? Po partite tona çfare bejne? Te kunderten me ate qe shkon ne te mire te kuazes kombetare - duke ndare komunitetin ne diaspore ne parti pas partie, dhe fale zotit, te tilla kemi bollak, dhe dita dites po shtohen! Ne kete kontekst, defekti me i madhe ne Amerike qe ka ndikuar negativisht ne punen per arritjen e pavaresise per Kosoven eshte pikerisht ndarja partiake e komunitetit. Sikur komunitetit shqiptar te ishte i bashkuar vetem nen nje ombrelle organizative, dhe nen cilen do te ishte me mire sesa nen organizaten qe permese 15 vite ka luftuar ne Washington per te sjelle paqe, liri e pavaresi per Kosove, qe per here te pare solli atehere Presidentin e Republikes se Kosoves, Dr. Rugoven ne SHBA, dhe vuri kontaktet zyrtare midis shtetit te atehershem te Kosoves dhe shteteve te Bashkuara, qe me 1990 solli delegacionin e pare zyrtar te Amerikes per te pare okupimin e Kosoves nga Serbia, qe edhe tani po lufton panderprere per te realizuar qellimin per realizimin e pavaresise, dhe kjo eshte Liga Qytetare Shqitparo-Amerikane, dhe si e tille edhe suksesi me i madhe i kesaj diaspore!

BOTA SOT : A mendoni se me qenderime jo te perbashketa, Diaspora po harxhon me shume seç duhet ne te mire te çeshtjes kombetare?

Z. Faton Bislimi :  Siç e ceka edhe me larte, kjo eshte pasoje e disa individeve dhe grupeve te interesit te vacante, qe nuk do te thote se me te vertete luftojne per pavaresine e Kosoves dhe ne te mire te pergjitheshme te kauzes kombetare shqiptare. Me lejoni ketu te them se nuk arrihet asgje produktive nga asfare organizate qe mund ta quaj veten lobiste ne SHBA dhe qe ne te njejten kohe nuk perkrahe kauzen kombetare haptasi, por fshihet pas granteve te ndryshme monetare nga Dept. i Shtetit duke pretenduar se po punon per kombin dhe vendin. Per mua eshte fare e pakuptimt se si grupe te tjera ne SHBA e quajne veten lobiste dhe thirren se punojne per kauzen kombetare kur miqte e tyre te Kongres ende nuk kane vene nenshkrimin ne Rezoluten 28 per pavaresine e Kosoves, gjeresa kjo resolute eshte nenshkruar nga Republikani dhe Dekomkrati kryesor ne Komitetin per Marredhenie me Jashte te Kongresit, z. Hyde dhe z. Lantos? Si mund te thuhet se njerze te tille jane miqe te shqiptareve dhe punojne per shqiptarine? Jo! Ata jane vetem pasqyre fallso e kauzes kombetare tash per tash, edhepse kam çdo respekt per pune te mire eventuale qe kane bere. Mirepo kur eshte ne pyejte çeshtja kombetare, dhe ne kete rast çeshtja me e rendesishme per gjithe popullin shqiptar -- pavaresia e Kosoves, ata flejne! Miqte e tyre nuk nenshkruajne rezoluten 28 per pavaresi! Atehere thjeshte mund te vihet ne konkludimin se aty ekzistojne interesa tjera large atyre kombetare. Ekzistojne grupe te interesit privat, qe fatekeqesisht kane arritur te marrin pas vete nje pjese mjafte te pasur te diasporas ne Amerike. E perserise qe nuk ka perfeksionizem. As une nuk jam perfekt dhe kam defekte, mirepo te pakten te bardhes i them te bardhe dhe te zezes te zeze. Dhe nuk mund te kuptoj se per çfare arsye grupe te tilla qe veçse po pengojne punen tone per realizimin e pavaresise se Kosoves kane perkrahes? Mirepo, jam optimist se ne do te arrijme te kurorezojme me sukses punen tone per hire te popullit tim te shumevuajtur ne Kosove, dhe aspak nuk kam dyshim se gjenerata e re do te jete edhe themeli kryesore i shtetesise se vertete te Kosoves dhe zgjidhjes perfundimtare te çeshtjes kombetare shqiptare. 

BOTA SOT : Si e vlerson kushtin e vendosur:" Standartet para dhe me pas Statusi ?

Z. Faton Bislimi :  Ashtu siç e ka vleresuar edhe Kryetari i Komitetit per Marredhenie Nderkombetare te Kongresit te SHBA-ve, lideri numer nje i politikes se jashtme amerikane, kongresmeni Henry Hyde - kjo eshte sikur "qerrja para kuajve". Dhe, plotesishte me te drejte ashtu eshte. Nga shume takime qe kam patur me personalitete te ndryshme kemi diskutuar mu edhe per kete çeshtje. Une besoj se nuk mund te kete plotesim te denje te atyre standardeve sikur te mos kete pavaresi.  Mandej, disa prej standareve jane fare iluzive. Eshte e pabesueshme qe edhe qeveria jone ka hyre ne kete loje pa fitues. Gjate pjesemarrjes sime ne Samitin Boteror te Rinise ne Bruksel dhjetorin e kaluar, kisha nje takim me znj. Haleh Bridy, perfaqesuese permanente e Bankes Boterore ne Bashkesine Evropiane, dhe e pyeta se si mund Kosova te arrije nje ekonomi te qendrueshme, qe edhe eshte nje nga standardet, gjeresa nuk ka çasje te plote ne institucionet kryesore financiare si Banka Boterore dhe Fondi Monetar Nderkombetar? Dhe, si mund te Kosova te kete çasje te plote ne keta dy gjigante krysore financiar gjeresa nuk eshte shtet? Znj. Brindy nuk kishte koment tjeter, pos te thot se kjo eshte çeshtje shume e nderlikuar. Atehere, pse po punojme ne diçka qe thjeshte shihet se eshte pamundesisht kuptimplote. Me duhet te them se disa nga standardet shkojne ne te mire te Kosoves, por thjeshte nuk mund te arrihen pa pavaresi. Ketu me duhet te cek edhe Kongresmenin Dana Rohrabacher qe ne Komitetin per Marredhenie Nderkombetare te Kongresit te SHBA-ve gjate degjimit per te ardhmen e Kosoves ne Maj 2003 kishte thene se "sikur te njejtat standarde te ishte dashur t'I plotesoje SHBA-ja, atehere SHBA ende do te ishte nen sundimin britanik." Pra, une besoj se Kosova duhet te punoje ne drejtim te pavaresise. Kjo eshte çesli edhe i standardeve. Nderkohe, qe ne duhet t'I vejme standardet tona po ashtu… une nuk dij ndonje rast ne bote ku me minoritet kane me shume te drejta si dhe privilegje se sa ne Kosove. Ne cilin vend demokratik ne bote i sigurohen 20% e ulesve te parlamentit minoriteteve plus tjerat qe i fitojne me zgjedhje? Ne cilin vend te botes minoritetet lejohen te mos paguajne tatimet dhe pagesat tjera te sherbimeve ndaj shtetit? Ne cilin vend te botes lejohen te perdoren monedha tjera si zyrtare dhe targa tjera brenda territorit te tij? Ne cilin vend te botes lejohet te mbahen kampanja zgjedhore per president te vendeve fqinje? Ne cilat, pos ne Kosove! Per kete edhe them se Kosova ka nje rruge te gjate per te bere, dhe kete duhet bere me koken larte, dhe jo me koken ulur para faktorit nderkombetar. Qeveritaret tone duhet te marrin çasje te re. Te punojne me njerzit ne Washington per te siguar pavaresine. Eshte fare e kuptueshme se ate dite qe SHBA-te te njohin pavaresine e Kosoves, ate dite do te na njeh bota. Per kete arsye ne duhet te perqendrojme punen tone ne Kapitoll Hill dhe po ashtu ne Kosove.

BOTA SOT : Cilat jane objektivat tuaj dhe te asociacionit studentor qe ju drejtoni ne  kete drejtim?

Z. Faton Bislimi :  Asociacioni Nderkombetar I Studenteve Shqiptare eshte krijuar per te arritur qe nje dite te ofroje mundesi shkollimi per studentet shqiptare nga te gjitha trojet ne vendet perendimore. Mirepo, ne te njeten kohe, ne jemi maksimalisht te angazhuar ne ruajten e lidhjes me kombin dhe vendin, ne menyre qe nje dite se bashku te kthehemi dhe te ndihmojme ne krijimin demokratik dhe perendimor te vendeve tona perkatese. Qellimi yne eshte qe te shohim nje Kosove te pavarur, nje Shqiperi te forte dhe demokratike, dhe shqiptaret me te drejta te barabarta me te tjeret ne Maqedoni, Serbi dhe Mal te Zi. Dhe, me duhet te theksoj, se ne besojme se celesi i perparimit tone eshte arimimi adekaut dhe kualitativ. Lavdi u qofte atyre qe me forma te ndryshme te rezistences si ajo paqesore per mese nje decade, mandej ajo e armatosur na sollen deri ne kete dite. Tash eshte koha qe tutje te ecim para me pene e leter. Dhe, nuk kam aspak dyshim se shqiptaret nje dite do te jene ashtu siç duhet dhe siç e meritojne. Zoti e bekofte Shqiptarine!

Bashkebisedoi Beqir SINA

Nju Jork - SHBA



Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links
sevdije rexhepi | 24 Jun 14:17 2004
Picon

Blubbered Little Friend

Blubbered Little Friend

 

Where is your childish smile

In that little face?

What has this unmerciful time done to you?

Instead of warm bed and good dreams

I see you there, in the coldest night

I find you here, where is no light

When I look at you

With tears welled in your eyes

Burn my heart

And my soul

Because I cannot do more

 

How to understand

That you are alone

In this big world

Let me wipe away

Those innocent tears

Running down your cheeks

Never a hello from nobody

No cheers for New Year

Give me both your hands

And have this friendly love that I feel

 

Sevdije Rexhepi

Gjilan - Kosov /p>

Do you Yahoo!?
New and Improved Yahoo! Mail - 100MB free storage!

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com

==================================================================



Yahoo! Groups Links

Gmane