Industria e ndërtimit të banesave, hoteleve e objekteve të tjera për përdorim tregtar e shërbimesh është mbase veprimtaria ekonomike që ka lulëzuar më shumë në vitet e tranzicionit, sidomos në Tiranë, Durrës e zonat e ulta të Shqipërisë. Është diskutuar mjaft për të mirat e të këqijat e kësaj veprimtarie, për paratë e pista që pastrohen në të, për ringjalljen e sistemit piramidal të tërheqjes së parave të njerëzve, për dëmin që i është shkaktuar ambjentit, për normat spekulative të shitjes së trojeve e të apartamenteve etj., etj. Është diskutuar për burokracinë e korrupsionin në dhënie-marrjen e lejeve të ndërtimit dhe veçanërisht për shkeljet e ligjeve nëpërmjet ndërtimeve pa leje, që kanë krijuar probleme shumë të mëdha urbanisti ke, grindje, konflikte dhe kanë shëmtuar qytetet.

Kohët e fundit u bë një debat i acaruar në parlament e në shtyp për të përcaktuar masën e gjobitjes së ndërtuesve, që kishin bërë ndërtime pa leje. Doli që politika ishte shumë e lidhur me veprimtaritë e paligjshme, gati mafioze, në ndërtim sepse opozita mori anën e ndërtuesve-shkelës të ligjit dhe një numër deputetësh socialistë rrezikuan deri përjashtimin nga grupi i tyre për të mos tradhëtuar interesat e ndërtuesve me të cilët kanë lidhje. Më në fund fitoi varianti i paraqitur nga Kryetari i Bashkisë së Tiarëns që 20% e vlerës së apartamenteve dhe 50% e vlerës së  hapësirave të destinuara për dyqane të kalonin në favor të shtetit. Ky u duk qëndrimi më i rëndë kundër ndërtuesve, që kish in shkelur ligjin. Por edhe ky variant ishte kompromis me shkeljen e ligjit dhe shkelësit e ligjit dhe jo rivendosje e ligjit të shkelur. Ligji rivendosej duke prishur të gjitha pjesët e ndërtimve të bëra pa leje dhe duke gjobitur ose ndëshkuar me heqje licencash shkelësit. Në pamundësi për të bërë këtë në çdo rast për shkak të problemeve sociale që mund të krijoheshin me apartamentet tashmë të blera e të zëna nga porositësit duhet që ndërtuesve t'u lihej vetëm shuma e kostos së ndërtimit duke zbritur një gjobë të mirë të barabartë me vlerën e fitimit nga shitja, e cila të kalonte në favur të shtetit. Zhurma e bërë në fakt ka qenë më shumë një manevër për të favorizuar shkeljen ligji.

NA DOLI FJALA SE QËNDRESTARËT I BRAKTIS SALA

Në një nga analizat e bëra para pak javësh për mitingjet e lëvizjes "Nano, i!" kemi thënë se Berisha në kulmin e ofensivave të tij të vrullshme opozitare braktis lehtë objektivin për të cilin ka mobilizuar pasuesit fanatikë. Kështu ndodhi edhe kësaj here. Në intervistën dhënë "Zërit të Amerikës" Saliu deklaroi se qëllimi lëvizjes së tij nuk ishte që opozita të vijë në pushtet. Atëherë, përse e bën gjithë atë gjurulldi? Vetëm që diplomacia ndërkombëtare të mos harrojë se është dhe Berisha në politikë në Shqipëri? Sipas avokatëve të rafinuar (por dhe pa skrupull) politikë të Berishës, Preç Zogajt dhe Jozefina Topallit, tërë ato rrëmuja PD e Berisha i bëkan vetëm që "zemërimi e revolta popullore" të mos dalin jashtë kontrollit. Pra, s ipas tyre, mitingjet e Berishës që kanë shkaktuar jo pak tensionime politike qenkan valula shkarkimi të zemërimit popullor, që të mos i plasë Nanos e PS-së kazani i pushtetit. Pra Berisha e PD qenka mobilizuar të grumbullojë herë pas here përkrahësit e tyre në mitingje të ulërijnë, që mos zemërohen e të mos rrëzojnë pushtetin socialist. Në satirën vulgare popullore ekziston një shprehje "pir..pir.. se shfryhesh". Sipa zotëri Preçit e zonjës Jozefinë prandaj i thirrkan njerëzit në mitingje që të lëshojnë ngarkesat e tepërta emocionale në Tiranë e pastaj të lënë rehat pushtetin e PS-së. Sigurisht PD e Berisha kujtojnë se kështu do të dëgjojë Europa se edhe këta janë në politikë.

"Zërit të Popullit" i ka ardhur në shteg të tallet me këtë lloj politike të Berishës. Madje po tallet dhe sipas mësimeve të dikurshme marksiste kur i kujtojnë devizën e anarkistëve rusë "dvizhjenie vsjo, cel niçevo" (lëvizja është gjithçka dhe qëllimi asgjë). Në fakt Berisha këtë po bën. Vetëm nxit lëvizje pa pasur asnjë qëllim politik të saktë e konkret. Berisha po vërteton me mitingjet tij thënien e Nanos "sa të jetë Berisha në krye të opozitës e kam të garantuar pushtetin". Këtë vërteton Berisha me deklaratën në "Zëri i Amerikës"; këtë vërtetojnë Preçi e Jozefina me komentet që bëjnë për mitingjet si valvola shkarkimi të zemërimit të shqiptarëve të pakënaqur. Po Nano e PS a do t'u bëjnë ndonjë dhuratë të vogël gjatë fushatës së ardhshme elektorale për këtë nder të madh?! Kaq duan e kaq kërkojnë Berisha dhe të djegurit nga kampi socialist i vitit 1997 si Preç Zogaj, Arben Imami, Nikoll Lesi, apo ca aleatë të Berishës si Laço, Starova, Mediu, Ngjela, Spahia e ndonjë ballist. Kurse shqiptarët e fanatizuar vrapojnë në mitingje, shqyejnë gurmazin e ftohin dhe prapanicat në asfaltin e çimenton e bulevardit.

30 Mars 2004                                                                    Abdi Baleta

UNMIK A DO TI KËRKOJ FALJE MILLOSHEVIQIT?

UNMIK-ku gjatë këtyre pesë vjetëve ka qeverisur me ligjet e Millosheviqit, metodat e Millosheviqit dhe mendësitë e Millosheviqit.

Në pikëpamje të ligjit, ashtu si Millosheviqi UNMIK-u nuk i ka njohur asnjë autonomi Kosovës. Me kornizën Kushtetuese UNMIK u ka hequr edhe formalisht Kuvendit të Kosovës, Qeverisë së Kosovës dhe Gjykatës së Kosovës d.m.th. të tri pushteteve dhe pushtetit lokal edhe kompetencat që së paku formalisht Millosheviqi i kishte lënë në fuqi. Nga ana tjetër, UNMIK-u ka vazhduar të qeverisë me ligjet e Millosheviqit dhe ka kundërshtuar rregullisht nismat e Kuvendit të Kosovës për ndryshimin e ligjeve serbe të Millosheviqit (që kanë ndryshuar edhe në vetë Serbinë).

Në pikëpamje të metodave UNMIK-u duke keqpërdorë KFOR-in ka vazhduar të mbajë në fuqi ligjet e Millosheviqit, ashtu si vetë Millosheviqi, me një prani të madhe dhe demonstrative të ushtrisë, me tankse që demonstrojnë shpesh nëpër rrugë, me polici të armatosur rëndë dhe të veshur si ushtarakë (alienë). Ka vazhduar dënimet për agjitacion e propagandë kundër bashkim-vëllazërimit dhe për nxitje të urrejtjes nacionale (etnike) si dhe për kërkesat për bashkim kombëtar njëlloj si Millosheviqi. Vetëm gazeta "Bota Sot" është gjobitur disa herë me këto akuza. Ashtu si Millosheviqi që karakterizohej si vijues i qëndrimeve komuniste edhe UNMIK-u ka bllokuar reformat e nevojshme për ndërtimin e shoqërive kapitaliste të ekonomisë së tregut, para së gjithash privatizimin e ekonomisë. Bllokimi i reformave ka çuar në rënjen ekonomike të Kosovës në shtimin e papunësisë dhe në thellimin e prapambetjes, ashtu si politikat e Millosheviqit për pengimin e zhvillimit ekonomik të Kosovës.

Në pikëpamje të mendësive UNMIK ka pranuar dhe ka qeverisë mbi bazën e pikëpamjes serbe se shqiptarët nuk dinë të qeverisin dhe se nuk mund të bashkëjetojnë me kultura të tjera. Duke e përvetësuar dhe duke u nisur nga teza antishqiptare serbe se shqiptarët nuk dijnë të qeverisin UNMIK-u nuk ka lënë asnjë kompetencë qeverisëse në dorë të shqiptarëve. Me Kornizën Kushtetuese shefi i UNMIK-ut zhvleftëson çdo vendim të shqiptarëve dhe merr vendime të tjera. Veç kësaj, ashtu si Millosheviqi edhe UNMIK-u ka vazhduar mendësinë e luftës kundër kulturës dhe historisë shqiptare çka u shfaq edhe në kërkesën e fundit që nga mjediset e Kuvendit të Kosovës të hiqen të gjitha veprat e artit, fotografitë etj., që kujtojnë figura të shquara të hist orisë dhe kulturës shqiptare. Një kërkese e tillë ka qenë karakteristike vetëm për periudhën e Rankoviqit dhe Millosheviqit.

a) Mosnjohja e asnjë autonomie për Kosovën; b) respektimi i vendimit të Millosheviqit për heqjen e autonomisë Kosovës; c) mbajtja në fuqi e sistemit ligjor të Millosheviqit; d) pengimi i zhvillimit ekonomik e social të Kosovës; e) përvetësimi i tezave serbe për shqiptarët si të paaftë për t'u qeverisur dhe, f) lufta kundër kujtesës historike e kulturës shqiptare - të gjitha këto të realizuara nga UNMIK-u ka çuar në shpërthimine  revoltës popullore në Kosovë që është vetëm fillimi i revoltave ndaj vijimit të një politike shekullore shoviniste serbe në Kosovë.

Reagimet e UNMIK, i disa strukturave ndërkombëtare të manipuluara prej tij dhe i politikanëve shqiptar (në Kosovë dhe Shqipëri) si dhe disa intelektualëve kundër revoltave popullore shqiptare ka qenë po ashtu i njëllojtë si reagimi i Millosheviqit, me të njëtat mjete dhe me të njëtata fjalë. Madje një përfaqësues ushtarak i KFOR-it në një intervistë dhënë një gazete gjermane përsëriti gati fjalë për fjalë thënien e Millosheviqit që merret si fillimi i suksesit të tij si udhëheqës i nacional shovinizmit serb. Fjalia që e promovojë ngritjen e shpejtë të Millosheviqit në krye të nacionalshovinizmit serb dhe të pushtetit në ish-Jugosllavi ka qenë thënë në Fushë-Kosovë më 1986 drejtuar serbëve se 'tani e tutje askush nuk do të guxoj të ju rrahë më", se akush nuk do të guxoj t'i prekë më serbët në Kosovë dhe askund tjetër. Në gazetën gjermane edhe drejtuesi i lartë ushtarak i KFOR jep sigurime se askush nuk do të guxoj t'i prekë më serbët në Kosovë.

Pra që nga politika e përgjithëshme kundër çdo autonomie të Kosovës deri tek hollësitë në fjalorin dhe fjalitë e përdorura UNMIK po imiton, po ndjekë dhe po zbaton Millosheviqin. Prandaj UNMIK i ka hequr çdo kuptim ndërhyrjes ushtarake të NATO-s në Kosovë kundër Millosheviqit dhe nuk i ka mbetë gjë tjetër veçse t'i kërkoj falje Millosheviqit e të kërkoj kthimin e tij në pushtet, në Kosovë, dhe ta dëmshpërblejë për të gjitha dëmet që i paska shkaktuar padrejtësisht! Në qoftë se UNMIK ka arritë në përfundimin se me shqiptarët e Kosovës nuk mund të merresh vesh ndryshe vetëm se me metodat, ligjet, mendësitë dhe mjetet e Millosheviqit, në qoftë se ndërhyrja ka qenë gabim atëherë UNMIK e ka detyrën morale t'i kërkoj falje Millosheviqit dhe ta zhdëmtoj për dëmet që i ka shkaktuar.

Përkundrazi në qoftë se kundërshtimi shqiptar i politikës millosheviqiane ka qenë i drejtë, në qoftë se ndërhyrja e NATO-s kundër politikës millosheviqiane ndaj Kosovës ka qenë i drejtë (çka e solli në Kosovë edhe UNMIK-un dhe rrogat e tyre tepër të majme që do t'i paguajnë shqiptarë), atëherë të drejta janë edhe revoltat e tashme shqiptare kundër politikave millosheviqiane pa Millosheviqin që po ndjekë UNMIK-u. Urojmë vetëm që kundër politikave të UNMIKU-ut të mos detyrohet të ndërhyjë NATO!

Ashtu si Millosheviqi dikur edhe UNMIK-u është përpjekur të manipulojë opinionin politik zyrtar dhe publik duke shtrembëruar thelbin e revoltave të fundit në Kosovë si revoltë e shqiptarëve ndaj politikës millosheviqiane të ndjekur nga UNMIK. Përfaqësuesit e UNMIK nuk kanë lejuar që të dëgjohet edhe zëri shqiptar. Megjithëse politikanët e Kosovës janë pjesë e UNMIK-ut përballë popullit shqiptar, UNMIK edhe këta nuk i ka marrë të raportojnë në Këshillin e Sigurimit të OKB apo në struktura të tjera të rëndësishme ku dëgjohet vetëm zeri serb dhe zeri i UNMIK-ut por jo edhe i shqiptarëve.

Në këtë fushatë manipuluese si me 'rastin Martinoviq' në vitin 1981 UNMIK e ka vënë theksin tek 'tragjedia' e djegies së kishave ortodokse duke fshehë edhe arsyet edhe drejtimin e vërtetë të revoltës shqiptare. Të gjithë shqiptarët po të pyeten e dinë përgjigjen dhe japin një përgjigje të qartë pse u dogjën kishat serbe. Kishat serbe nuk u dogjën si kisha, si simbole dhe realitete fetare. Kishat serbe u dogjën sepse ishin bërë institucione politike serbe, sepse kisha dhe politika serbe nuk janë ndarë asnjëherë qartë, sepse kishat serbe u perceptuan si vendet ku strehoheshin dhe zhvillonin veprimtarinë e vetë agjentët e fshehtë serbë për të cilët flasin ministrat serbë të punëve të brendëshme e të punëve të tjera, sepse vetë popat s erbë shfaqen në televizione e ntë internet si aktivistë të zellshëm politik, sepse dyshohet se nëpër kisha gjenden kufomat shqiptare që ende s'po gjejnë varr etj., etj.

Për vetë traditën shqiptare djegia e kishave serbe është një zhvillim, një ndryshim i madh, i rëndësishëm mendor dhe kulturor politik me afat të gjatë sa që shënon gati gati dy epoka. Për shekuj, edhe nën sundimin dhe kërcënimin osman shqiptarët i kanë ruajtur kishat serbe. Kjo nuk u ka sjellë asnjëherë ndonjë të mirë, asnjë simpati nga Europa, asnjë simpati nga Azia, asnjë simpati nga Afrika, Amerika apo nga ndonjë kontinent a planet tjetër. Nga ana tjetër, tanmë është vërtetuar me dokumente të shumëta sepse dokumentet e shekujve të shkuar nuk mbahen më mbyllur se kishat serbe kanë qenë institucionet ku janë përgatitë e realizu shumica e projekteve për zhdukjen e shqiptarëve. Veprimtaritë e kishave serbe të mbetura në Kosovë gjatë këtyre vjetëve u përceptuan si vazhdim i kësaj traditë antishqiptare të saj dhe, siç u tha, u dyshua jo krejt pa baza se kishat janë streha e agjenturës serbe që pranohet se vazhdon në Kosovë. Në fund të fundit kishat ishin i vetmi institucion serb që mbeten krej të paprekura në Kosovë mbas largimit të ushtrisë serbe.

Se fjala nuk ishte për sulm fetar flet edhe fakti se nuk u dogj asnjë kishë tjetër p.sh. katolike, protestane apo çfarëdo kishash a sinagogash të tjera që ekzistojnë në Kosovë. U dogjën vetëm kishat serbe sepse u perceptuan si insititucione politike-shtetërore serbe dhe jo si institucione fetare.

UNMIK është përpjekë ta shmangë këtë shpjegim dhe ta paraqes situatën sikur është fjala për dëmtim të simboleve fetare. Shumë politikanë dhe intelektualë shqiptarë që e kanë detyrë, por që kanë edhe mundësi ta shpjegojnë këtë të vërtetë për djegien e kishave serbe si Ismail Kadare dhe shumë të tjerë, përkundrazi, iu bashkuan dënimeve kundër shqiptarëve që kanë prekë 'simbolet fetare serbe'.

Revolta shqiptare është drejtuar edhe kundër politikanëve shqiptar që janë bërë pjesë e politikave millosheviqiane pa Millosheviqin të UNMIK-ut. Këta politikanë me kohë duhej të kishin shpërndarë Kuvendin, qeverinë, presidencën dhe gjykatat meqenëse nuk kanë asnjë kompetencë, pra asnjë arsye të ekzistojnë. Kuvendi, Presidenti, Qeveria duhej t'i thoshin UNMIK-ut "meqenëse niseni nga teza serbe se shqiptarët nuk dijnë të qeverisin, meqenëse për këtë arsye nuk na besoni asnjë kompetencë, atëherë qeverisni vet!' Kosovës i duhet vetëm ndonjë parti politike për të luajtur rolin e opozitës ndaj UNMIK-ut që është realisht e vetmja qeveri dhe e vetmja pozitë. Të gjithë, 'Kuvendi i Kosovës', 'Presidenti', 'Qeveria' etj., duhet të luajnë vetë m një rol, rolin e opozitës. Nuk është as e dobishme dhe as e moralshme të luajnë role të tjera kur realisht nuk kanë asgjë në dorë, kur realisht Kuvend, Qeveri, president, gjithçka është UNMIK-u.

Meqenëse politikanët nuk e luajtën rolin që u takon, rolin e opozitës por u përfshinë në lojën e ndyrë të UNMIK-ut atëherë populli u ngritë i paudhëhequr dhe organizuar si duhet nga një forcë politike opozitare. Kjo është dëshmi se populli është shumë më përpara politikisht se sa politikanët e Kosovës. Por populli do të mbetet shumë prapa në qoftë se vazhdon t'u shkoj prapa këtyre politikanëve që ka tani në krye, që i ka zgjedhë vetë deri tani. Revoltat e fundit kanë qenë shenja më e dukshme e pjekurisë politike të shqiptarëve, të popullsisë përballë politikave serbe qofshin edhe të udhëhequra nga UNMIK dhe politikanët shqiptarë për të cilët ky popull ka qenë i gatshëm të japë jetën.

Tiranë 28.03.2004                                                                    Hysamedin Feraj

KUR DO TË SHPËTOJË BASHKËSIA ISLAME NGA DHIMBJET POLITIKE?

Zgjedhjet e muajit Mars 2004 në Komunitetin Musliman të Shqipërisë ishin zgjedhje të rëndësishme në historikun e xhamisë sonë. Pas afro trembëdhjetë vitesh drejtimi të këtij institucioni përfaqësues të islamit shqiptar nga H. Sabri Koçi, muslimanët e Shqipërisë tashmë kanë një kryetar të ri të xhamisë së tyre, H. Selim Muçën. Muslimanët sunitë shqiptar ashtu si edhe sunitët e tjerë të botës e shohin legacinë e lidershipit të tyre shpirtëror nga profeti Muhamed a.s. Sipas kësaj tradite, për ata pas vdekjes së profetit, e drejta e lidershipit shpirtëror dhe politik të fesë islame i kaloi katër kalifëve të parë të islamit, Ebu Bekrit, Umarit, Osmanit dhe Aliut. Pas vdekjes së kalifit të fundit, hazreti Aliut për të cilin bektashitë fe stuan edhe Sulltan Novruzin përpara pak ditësh, lidershipi shpirtëror i botës islame u morr nga kalifët Umajadë të cilët sunduan në Damask nga viti 661 deri në 750. Në lidhje me këtë ngjarje në botën islame u krijua edhe përçarja që ekziston sot mes muslimanëve sunitë dhe shiitë. Ndërsa të parët e pranuan defakto marrjen e pushtetit shpirtëror të islamit nga Umajadët pas vdekjes së kalifit Ali dhe pranuan ti binden regjimit, të dytët i rezistuan kësaj ndarje dhe vendosën të mosnjohin pushtetin Umajad.

Megjithatë sundimi i umajadëve në oqeanin e madh islamik i cili shtrihej nga Pakistani e deri në Spanjë, i legjitimizuan umajadët si kalifë të botës islame mbi shumicën e muslimanëve. Edhe pse shumë prej tyre nuk ranë kurrë dakort me incidentin e Qerbelasë ku u martirizua edhe nipi i profetit Muhamed, Huseini në vitin 680, umajadët ishin ata që islamit i dhanë akses në qendrat më të mëdha të botës perëndimore. Në kohën e umajadëve muslimanët arritën të vendosin dhe absorvojnë kulturën helene, bizantine dhe gote-romane e cila në kohë e abasidëve do ta kthente botën islame në avangard të civilizimit botëror. Por incidenti i ardhjes së Muavijës në pushtet, do ti jepte botës islame dy rrymat e mendimit islamik të sotëm që janë Sunitët dhe Shiitët. Ky realitet është prezent edhe në Shqipërinë e sotme, ku ne muslimanët shqiptarë i përkasim dy shkollave kryesore të mendimit islamik: sunizmit të cilit i përkasin shumica e besimtarëve shqiptarë ky hynë sunitët hanefi dhe selefitë e vonshëm, sëbashku me nakshibenditë, bajramitë etj dhe shiizmit i cili përfaqësohet mes nesh nga bektashitë, rufaitë, halvetitë, alevitë etj. Megjithë ndarjet mbi idetë politike dhe praktikat fetare, muslimanët shqiptarë janë të një feje të vetme Islame, edhe pse disa qarqe të caktuara në Shqipëri kërkojnë ti ndajnë Sunitët shqiptarë nga Bektashianët, në mënyrë që ti sundojnë me lehtë dhe margjinalizojnë në politikë.

Moskënaqësia e muslimanëve me pushtetin e umajadëve çoi në vitin 750 familjen e Abasidëve që rridhte nga xhaxhai i profetit Muhamed, Abazi, të merrnin pushtetin e botës muslimane për 6 shekujt më të artë të historisë së Islamit. Abasidët që ndërtuan civilizimin e tyre magjepës në Bagdad, e shtrinë pushtetin e tyre në pjesën më të madhe të botës islame, duke nisur nga Irani e deri në Marok, përveç Spanjës e cila i qëndroi besnike pushtetit umajad deri në njëfarë kohe. Përveç arritjeve kulturore dhe qytetëruese, abasidët trashëguan legjitimacinë shpirtërore mbi botën Islame deri në vitin 1258 kur hordhitë mongole pushtuan dhe dogjën Bagdadin. Megjithatë abasidët që në këtë kohë u strehuan në Egjipt, mundën të ruajnë legjitimacinë e k alifatit shpirtëror mbi muslimanët Sunitë nën sunduesit Mamlukë të Egjiptit deri në vitin 1517.

Edhe pse sulltanët mamlukë të Egjiptit kishin pushtetin e kohës abasidët ruajtën shenjtërinë e trashëgimisë së sundimit shpirtëror mbi muslimanët sunitë, duke trashëguar, siç legjenda thotë, shpatën e Kalifit Umar, sanxhaku sherifin e profetit Muhamed dhe kopjet origjinale të Kuranit të Osmanit. Por lindja mbi rrënojat e Perandorisë Bizantine të shtetit Osman në shekullin e 14të, i cili në vitin 1453 arriti të përmbushë profecinë e Muhamedit, pra të çlirimit të Stambollit nga greko - bizantinët, bindi abasidët se koha kishte ardhur që Kalifatin e Botës Islame ta merrnin osmanët. Gjatë pushtimit të Kajros në vitin 1517 nga sulltan Selimi I, abasidët i dhuruan Javuz Selimit titullin e kalifit të trashëguar ngë profeti Muhamed, sëbash ku me shpatën e kalifit Umar, kopjet e Kuranit të Osmanit dhe sanxhakun sherif të Profetit. Nga kjo datë e deri në vitin 1922 sulltanët osmanë do të ishin kalifët shpirtërorë të shumicës së botës sunite islame.

Nga Jemeni e deri në Indonezi, nga Iraku e deri në Shqipëri sunitët e botës do të kërkonin udhëzim shpirtëror tashmë nga Stambolli. Por edhe pse sulltanët osmanë duke filluar nga Selimi I nuk patën shumë pozitë mbi titullin kalif dhe preferonin të quheshin sulltanë, ishte institucioni i shejhulislamit apo kryemyftiut të perandorisë osmane ai që do të administronte pushtetin e kalifit shpirtëror për botën muslimane sunite. Për këtë arsye në faqet e historisë osmane ne mësojme se që nga ditët e Selimit I e deri në vitin 1922 deklaratat për luftë dhe paqe dhe çdo çështje fetare të perandorisë osmane duhej të merrnin aprovimin e ulemave osmanë dhe shejhulislamit i cili do të kthehej tashmë në Papën e botës Islame dhe jepte fetvanë për xhihad apo paqe. Posti i shejhulislamit sunit ishte aq i rëndësishëm sa që në kohën e sulltan Mehmet Fatihut, kur Enea Silvio Pikolimini apo përndryshe Papa Piu II i propozoi sulltan Fatihut të bëhej katolik dhe Papa do ti hapte dyert e Evropës dhe shpallte perandor roman, sulltani i ofroi Papës të bëhej musliman. I tillë Papa do të gjente fenë e vërtetë dhe sulltani do ta bënte shejhulislam të botës. Pushteti i shejhulislamit Osman ishte aq i rëndësishëm në botën sunite sa që në erën e sulltan Selimit I kur i fundit donte të islamizonte me pahir të gjithë shtetasit e tij, ishte shejhulislami ai që ndaloi këtë marrëzi të sulltanit pasi kjo shkonte kundër urdhërit të Kuranit që ndalon dhunën në fe.

Copëtimi i perandorisë osmane në Ballkan dhe Lindjen e Mesme në vitin 1913 ishte një nga dilemat e para që bota muslimane sunite do të përjetonte në administrimin e saj që nga koha e profetit Muhamed. Për këtë arsye fetvaja që shejhulislamët osmanë lëshuan për muslimanët ballkanas dhe ata arab në këto vite, kur të fundit kishin rënë nën sundime të huaja apo shtete kombëtare, ishte që ata të themelonin "dijanetet" apo "meshihatet" apo "komunitetin" e tyre musliman. Me pak fjalë xhamitë e tyre nacionale. Me këtë fetva që kishte edhe bekimin e kalifit, muslimanët shqiptarë themeluan në vitin 1913, për ta konsoliduar në 1923 Komunitetin Musliman Shqiptar. Ky komunitet i krijuar sipas fetvasë së institucionit të shejhulislamit dhe kalif it Osman kishte të gjitha mundësitë për të qënë organizmi legjitim përfaqësues i realiteteve te reja të muslimanëve sunitë shqiptarë dhe të tjerë, të cilët në kundërshtim me shiitët nuk patën kurrë fatin në

histori të rrojnë pa kalifin e tyre shpirtërore, përveç disa rastesh kalimtare.

Por zhdukja e institucionit të kalifit islam në Stamboll në vitin 1923 e la botën sunite islame pa një qendër të sajën. Pa një Vatikan apo patriarkanë ortodokse, të cilën sulltan Mehmet Fatihu me aq mençuri ia ruajti ortodoksisë botërore, dhe për të cilën perëndimi vuan ta gjej sot kur kërkon dialog me islamin. Megjithatë rastet e Bashkësisë Islame të Kosovës apo Meshihatit të Bosnjes kanë qënë raste përgjithësisht pozitive mbijetese të muslimanëve ballkanas në konfrontimet e tyre me regjimet pushtuese apo aparatçikët antimuslimanë të kohëve. Në veçanti, Meshihati i Sarajevës ka qënë aq i suksesshmën në historinë moderne ballkanase sa që nga dyert e tij kanë dalë sa e sa intelektualë me famë boshnjakë.

Por rasti i Komunitetit Musliman të Shqipërisë nuk është edhe aq i suksesshëm. KMSH-ja jonë, siç e kam theksuar edhe në shkrime të tjera, ka parë vazhdimisht presione policore, ushtarake dhe ideologjike nga regjimet që kanë sunduar Shqipërinë në këto 91 vitet e fundit. Duke përfaqësuar shumicën e besimtarëve shqiptarë regjimet e kanë ndrydhur atë historikisht, dhe detyruar të jetë sa më korekt politikisht. Kjo kërkese për 'korektësi maksimale politike' mbush plot faqe në historinë e xhamisë sonë. Që nga epoka fashiste, naziste, komuniste etj dhe deri në ditët e sotme. Kjo u vu re edhe gjatë sundimit të Berishës nga viti 1991 deri në 1996. Në mitingjet e PD-së dilte gjithnjë Hoxha Sabri që mallkonte opozitën. Dhe siç është përsëritu r në shumë raste me historinë tonë, kryqëzata Nanoiste kundër Berishianëve nga 97'a e këtej ra edhe mbi sunizmin shqiptar. Kjo kryqëzatë ndjehet edhe sot në mediat tona në trajtimin që ato i bëjnë kuadrove

 potencialë të KMSH-së apo çështjeve të brendshme të xhamisë sonë, në të cilat jo rrallë merr pjesë edhe palikari i Janollatosit, Fatos Nano, si në rastin e grabitjes së namazgjasë së Elbasanit.

Ndërhyjra e politikës kohore në xhaminë tonë, mund të shihet edhe në platformën që Hoxha Selim Muça i paraqiti xhematit shqiptar për zgjedhjen e tij. Pika numër 1 e platformës së Selim Muçës nuk ishte përkrahja për fashizmin siç do të kishte qënë në vitet 1940, as mallkimi kundër Nanos si në fillimvitet 1990, por aleancimi dhe zotimi i Hoxhë Selimit për luftën kundër terrorizmit që SHBA-të sëbashku me kryeministrin tonë ortodoks kryejnë për të pushtuar shkretëtirat vajgurore të Arabisë.

Edhe pse muslimanët shqiptarë e kanë të qartë se regjimi i kohës nuk do t'iu lejojë atyre kurrë të ndërtojnë një Xhami të pamvarur, siç Janollatosi ka bërë sot me Kishën e tij dhe Vatikani me të vetët, çfarë muslimanët shqiptarë urojnë në këto ditë historike të xhamisë sonë, është që KMSH-ja jonë të ruajë sa më shumë demokracinë e saj të brendshme dhe integritetin publik. Asaj i nevojitet një spastrim i brendshëm nga figurat e përfolura, reformim, integrim në të i akademikëve, ndërtimi i strukturave moderne, llogaridhënie përpara popullit për aferat e saj, ndërtimi urgjent i një xhamie kombëtare në qendër të Tiranës që do të përmbushë nevojat e besimtarëve të cilët vuajnë nga ideja se ortodoksët dhe katolikët minoritar po ndërtojnë tempuj masiv ndërsa ata qëndrojnë në vend numëro, dhe integrim në atë i të gjithë hoxhallarëve shqiptarë. KMSH-ja nuk duhet të diskriminojë asnjë hoxhë tonin edhe nëse ai është shkolluar në Jemen, Liban, Libi,

 Arabi edhe pse kjo nuk mund ti pëlqej ndonjë zëdhënësi sorrist në Tiranë.

Besimtarët shqiptarë tashmë kanë arritur pjekurinë e tyre, dhe siç ata dëshmuan në mbledhjen e KMSH-së në këtë Mars 2004, dinë sesi të denoncojnë banditët brenda xhamisë sonë dhe kundër tyre të ngrejnë komisione hetimore dhe të kërkojnë shkarkime dhe ndjekje penale. Konsensusi që palikarët e regjimit i dhanë Selim Muçës për kryehoxhën tone kësaj radhe nuk është i keq në përgjithësi. Hoxha Selim është një njeri besimtar, ndaj të cilit besimtarët kanë shumë shpresa për rilindje në xhaminë tonë kombëtare.

Përpara KMSH-së sonë sot qëndrojnë shumë probleme si a) ruajtja e pamvarsinë dhe autoqefalinë të xhamisë sonë nga politika e ditës, klanet mafioze brenda dhe jashtë saj dhe orvatjet e politikave globale për t'iu mësuar shqiptarëve fenë, b) të kthejë KMSH-në në një xhami gjithëpërfaqësuese të shqiptarëve c) të kthejë dinjitetin e shqiptarëve musliman në arenat shqiptare dhe ndalojë abuzimet mediatike dhe politike kundër tyre. Dhe finalisht të forcojë ndjenjat fedashëse të popullit tonë. Këtu KMSH-së i del përpara detyra e punimit me urdhërat e tjerë islame të Shqipërisë dhe kthimi i saj në një umbrellë për islamin tonë, i cili duhet të ndjelli krenari për shqiptarët që bombardohen prej 12 vitesh me idetë rikonkuistadore të qarqeve antishqiptare dhe antimuslimane të këtij vendi të cilat klithin për konvertim të shqiptarëve në fenë e Romës apo të Athinës. Pas zgjedhjeve të Marsit 2004 KMSH-ja jonë ka hyrë në ditë historike ndryshimi. Është në dorë të drejtuesve të saj të rinj të legjitimizojnë xhaminë tonë sot përpara popullit dhe Zotit apo të vazhdojnë në rrugët e humbjes dhe turpit që ajo ishte përpara pak muajsh.

Olsi Jazexhi

NJË MATJAN NË FRANCË NA BËN KRENARË QË JEMI SHQIPTARË

Për Shqipërinë dhe shqiptarët janë shkruar e po shkruhen mjaft libra edhe jashtë trojeve etnike shqiptare. Mevonesë të madhe edhe shqiptarët në Shqipëri po njihen me shumë libra të shkruara e të botuara në vende  të tjera mbi kulturën e historinë shumë të lashtë të shqiptarëvet

Këto ditë patëm kënaqësinë e veçantë të merrnimnë dorë librin “Shqipëria, histori dhe gjuhë,ose odiseja e pabesueshme e një populi parahelenik”. Ky libër është botuar në Francë në gjuhën frenge në vitin 2003. Vet  autori i librit, zotëri Matjë Aref, pati mirësinë të na bënte një dhuratë kaq të bukur e shumë të çmuar, si dhe të na jepte lumturinë e veçantë me një letër të shkruar në guhën shqipe ku thekson se prindërit e tij janë nga fshati Rremull i krahinës së Matit, ndrësa ai vet është i lindur në Egjipt dhe qysh nga viti 1961 jeton në kryeqytetin e Francës, Paris. Zotëri Aref thekson shqip në letër :”Libri është shkruar në gjuhën frengjishte, gjuha e kulturës sime qysh në vogli”. Ndërsa profesori frances i Universitetit të Soerbonës, zotëri Dominik Brikel, në parathënie vë në dukje se në ndryshim nga studiuesit peerëndimorë të çështjeve ballkanike zotëri Aref ka përparësinë se njeh e përdor  gjuhën shqipe.

Kështu një matjan ( edhe emri tipik francez Matjë i është përshtatur mrekullisht vendit të origjinës , Mat) i lindur në Egjipt që i përket kulturës franceze me zotësi e krenari i përkushtohet studimit të  lashtësisë së populit të tij. Matjë ( Matjan) Aref është krenar për rrënjët historike të tij, por edhe më krenar na bën ne shqiptarët tjerë me rezultatet e punës dhe me përkushtimin e tij kombëtar e shkencor. Ky element në vlerësimin e punës e veprës së zotëri Arefit duhte të ritheksohet veçanërisht tani kur për fat të keq  dfisa intelektualë e studiues shqiptarë që kanë emigruar nga Shqipëria vetëm këto vitet e fundit shfaqin prirjet për të mospërfillur shumë punët s tudimore të bëra nga shqiptarë e të huaj në frymën e librit të Arefit mbi rrënjët e stërlashta të kulturës dhe të historisë së shqiptarëve dhe i japin rëndësi vetëm një shkrirjeje kulturore të sotmë në kazanin e globalizmit në vellonmasjtruese të multikulturalizmit si kulturë e vetme në t’ arthmen e njerëzimit.

Prandaj, duhet të jemi të lumtur e krenarë që edhe një shqiptar i lindur jashtë vendit, i edukuar në kulturë të një popullit tjetër, një  matjan në Francë, na vë në dispozicion një libër të tillë. Natyrisht për të vlerësuar si duhet peshen e meritat e këtij libri duhet të flasin specialistët e fushave përkatëse . Por qsyh tani duhet t’i shprehim mirënjohjene madhe zotëri Matjë Arefit për punën e tij dhe për ndihmeesën që jep që çdo shqiptar të ndjehet krenar.

30 Mars 2004                                                                    Abdi Baleta

PRESIDENTI MOISIU DO TË MBLEDHË “KËSHILLIN RAMIZIAN TË TË URTËVE”

Këtë ditë kemi dëgjuar lajmet se Presidenti Moisiu do të ndërmarrë një tjetër nga ato nismat e tij “as mish, as pesh” dhe që zakonisht kundërshtohen nga të gjitha palët, edhe pse ai është “president konsensual”. Në fund nisma të tilla dalin “shumë zhurmë për asgjë”.

Nismae re e Moisiut paska të bëjë me shpëtimin e demokracisë zgjedhore në Shqipëri, e cila ka 13 vite që rrënohet nga partitë poltike që janë marrë me punë zgjedhjesh. Tërë dështimet në demokracinë zgjedhore sikur kanë qenë kurdisur nga duart të shkathta intriguese për të vërtetuar mallkimin që lëshoi Ramiz Alia  në prag të ndryshimeve demokratike në Shqipëri me formulën cinike “Shqiptarët janë të papërgatitur për demokraci”. Nëse do të gjykojmë vetëm në bazë të përdhosjeve që i janë bërë demokracisë zgjedhore në Shqipëri gjatë 13 viteve nga PS e PD dhe partitë më të vogla të “ Klubit ramizian” që sillen si satelitë rreth dy të mëdhajave e që quhen “parti parlamentare”, atëherë nuk ka arsye të mohohet se në këtë sektor të jetës politike në Shqipëri është vërtetuar paralajmërimi cinik e djallëzor i Ramiz Alisë. Në Shqipëri deri tani ka dështuar demokracia zgjedhore dhe nuk ka as shenja, as shpresa reale se kjo demokraci mund të rivendoset shpejt.

Prandaj, vazhdimisht ndërmerren nsima mashtruese për të krijuar iluzionin tek zgjedhësit shqiptarë  se kësaj radhe demokracia zgjedhore po rikthehet. Në prag të zgjedhjeve të vitit 2001 PD e PS bënë ca manovra që dështuan. Në prag të zgjedhjve vendore të vitit 2003 PD e PS, nëpërmjet “komisionit bipartizan’e Kodit të ri zgjedhor u mburrën se e vunë në binarët e duhur ligjorë demokracinë zgjedhore në Shqipëri. Edhe kio doli bllof dhe demokracia zgjedhore pësoi dështimin e radhës shumë të turpshëm.

Tani përsëri ndjehet nevoja e një manovre të re mashtruese. Kësaj radhe rolin e manovruesit të mashtrimit po e merr presidenti Moisiu, që dashka t’i shtrojë binarët e demokracisë zgjedhore  nëpërmjet një “Komisioni të urtësh”, sepse, sipas Moisiut edhe nëPerëndim shumë punë të ngatërruara u zgjidhkan me komisione të tillëa. Dihet se komisionet të tilla bëjnë edhe puën të mëdha ( të mira e të kë qëija). Është i njohur një dokument me emrin  “Protokollet e të Urtëve të Zionit”, i vënë në qarkullim në fillim të shekullit XX dhe që u bë platforma e sionizmit  dhe e krijimit të shtetit të Israelit, me gjithë pasojat që ka sjellë d eri tani. Por, vëshirë se të “Urtët” e demokracisë e  të politikës shqiptare që do të mbledhë Moisiu do të kenë ndonjë grimcë energjie të tillë intelektuale sa të nxisin një ta shndërrim kaq me peshë në kuadër të politikës e të demokracisë në Shqipëri.

Sipas lajmeve ende jo të plota Moisiu në atë “Komisionin e të Urtëve” të demokracisë paska thirrur disa nga të urtët që kanë këshilluar Enver Hoxhën, Ramiz Alinë, Sali Berishën, Rexheo Meidanin, pra pikërisht ata të urtë që kanë dhënë këshillat që i kanë dalë më për keq Shqipërisë deri më sot. Në “Këshiilin e të Urtëve ( ndrikullave politike e juridike) pranë Moisiut do të bëkan pjesë Luan Omari, Dritëro Agolli, Aleksandër Meksi, Sabri Godo, Rustem Gjata e të tjerë. Një përbërje e tillë është garanci jo për suksesin, po për dështimin e kësaj nisme, sepse këta njerëz janë fajtorë edhe më shumë se politikanët partiakë për dështimin e demokracisë zgjedhore në Shqipëri edhe në aspektin e saj tekniko-juridik.

Por, për këtë aspekt të problemit, për ndikimin negativ të këtyre “të urtëve” të “klubit ramizian” do të shkruajmë pasi të kemi mbledhur më shumë të dhëna për nismën e  e Moisiut. Tani për tani mjafton të theksojmë se nisma e Moisiut dhe”Këshilli i të Urtëve “ që krijon ai e vërtetojnë më së miri shprehjen e Laroshfokosë (që i pëleqente shumë edhe Karl Marksit) se “ Pleqtë fillojnë të japin këshilla të mira kur i lë takati për të vazhduar të bëjnën prapësira”. Prandaj duke shartuar një trung të kalbur politik me kalema të thatë nga pemëte mbrapshtive të mëparshme politike, Moisiu nuk do të arrijë të kultivojë një pemë të re politike që të japë fryte të shëndetshme e të ëmbla në zgjedhjet e ardhëshme .

30 Mars 2004                                               Abdi Baleta

NATO Press Release                                                                                2 April 2004

Informal Meeting of Foreign Ministers,

held at NATO Headquarters, Brussels,

on 2 April 2004

Following the Accession Ceremony to welcome Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania, Romania, Slovakia and Slovenia as NATO members, the Foreign Ministers and Representatives of NATO met informally at NATO Headquarters on 2 April. Ministers discussed matters of common interest and concern to the Alliance, with a view to the NATO Summit to be held in Istanbul on 28-29 June.

In light of the tragic events in Madrid last month, Foreign Ministers discussed the strengthening of NATO’s contribution to the fight against terrorism and agreed on a declaration on terrorism which was issued following the meeting. Ministers also considered the situation in Kosovo in the aftermath of the recent upsurge in violence; took stock of NATO’s operations in Afghanistan; reviewed NATO’s relations with its Mediterranean Dialogue partners and the wider region; assessed NATO-EU relations, in particular the possible termination of SFOR by the end of the year and the establishment of an EU operation in Bosnia-Herzegovina under Berlin+ arrangements; and were updated on the situation in Iraq by Allies particularly concerned.

Issues of mutual concern were discussed at the subsequent informal meeting of the NATO-Russia Council at the level of Foreign Ministers.

OTAN Communiqué de presse                                                2 avril 2004

Réunion informelle des Ministres des Affaires Etrangères,

tenue au siège de l’OTAN à Bruxelles,

le 2 avril 2004

Après la cérémonie marquant l'adhésion à l'OTAN de la Bulgarie, de l'Estonie, de la Lettonie, de la Lituanie, de la Roumanie, de la Slovaquie et de la Slovénie, les Ministres des affaires étrangères et les représentants de l'OTAN ont tenu une réunion informelle au siège de l'Organisation, le 2 avril. Les Ministres ont examiné des questions d'intérêt et des sujets de préoccupation communs au sein de l'Alliance, dans la perspective du Sommet de l'OTAN qui se tiendra à Istanbul les 28 et 29 juin.

A la lumière des événements tragiques survenus à Madrid le mois dernier, les Ministres des affaires étrangères ont débattu la question du renforcement de la contribution de l'OTAN à la lutte contre le terrorisme et adopté une déclaration sur le terrorisme, qui a été diffusée après leur réunion. Les Ministres ont fait le point sur la situation au Kosovo après les récents accès de violence, sur les opérations de l'OTAN en Afghanistan, sur les relations de l'OTAN avec les pays participant à son Dialogue méditerranéen et ceux de l'ensemble de la région, ainsi que sur les relations OTAN‑UE, s’agissant en particulier de la cessation possible des opérations de la SFOR d'ici à la fin de l'année et de la mise sur pied d'une opération de l'UE en Bosnie‑Herzégovine selon les arrangements Berlin+; ils ont en outre été informés sur la situation en Iraq par les Alliés particulièrement concernés.

Des questions d'intérêt commun ont ensuite été examinées à la réunion informelle du Conseil OTAN-Russie au niveau des Ministres des affaires étrangères.

NATO Press Release (2004)057                                                    2 April 2004

Declaration on Terrorism

Issued at the Meeting of the North Atlantic Council

in Foreign Ministers Session held in Brussels

on 2 April 2004

             The atrocities perpetrated in Madrid last month have once again shown the acute threat posed by terrorism to innocent people around the world. We extend our deepest sympathy to the families of those killed in the attacks in Madrid, to those who were wounded, and to all the people of Spain.   As our governments condemned the terrorist attacks on the United States in 2001, and in Istanbul in 2003, we also condemn these and other murderous acts of terrorism, including those recently committed in Iraq and Uzbekistan.

            We categorically reject terrorism, whatever its motivations, forms or manifestations.  We are resolved to fight together, for as long as necessary, this scourge, which challenges the values that unite us, most particularly freedom founded on the principles of democracy, individual liberty and the rule of law.  The Alliance provides an essential transatlantic dimension to the response against terrorism, which requires the closest possible cooperation of North America and Europe.  Our approach to terrorism, and its causes, will include the full implementation of UNSCR 1373 on the fight against terrorism and will continue to be multifaceted and comprehensive, including political, diplomatic, economic and, where necessary, military means. 

            Defence against terrorism may include activities by NATO’s military forces, based on decisions by the North Atlantic Council, to help deter, defend, disrupt and protect against terrorist attacks, or threat of attacks, directed from abroad, against populations, territory, infrastructure and forces of any member state, including by acting against these terrorists and those who harbour them.  Any operations undertaken in the defence against terrorism will have a sound legal basis and fully conform with the relevant provisions of the United Nations Charter and all relevant international norms and standards.

            Operation Active Endeavour, recently expanded to cover the entire Mediterranean, is demonstrating in practical terms how the Alliance can bring its expertise and capabilities to bear in the fight against terrorism.  The Alliance has made a robust contribution to international security and stability, including through its operations in the Balkans and Afghanistan, which are helping to create conditions so that terrorism cannot flourish.

            In the international community’s fight against terrorism, more can and should be done.  We therefore direct that an enhanced set of measures, building on those agreed by the Alliance Heads of State and  Government at Prague in November 2002, be prepared for the Summit in Istanbul in June.  These measures should include:

• Improved intelligence sharing between Allies, including through the recently established Terrorist Threat Intelligence Unit, which should be fully operational by the time of the Istanbul Summit; we must also intensify exchanges of information and intelligence with other international organisations and with the Partners;

• Enhanced response to national requests for NATO support (e.g. through the Euro-Atlantic Disaster Response Coordination Centre and use of NATO chemical, biological, radiological and nuclear defence assets) to help protect against and following    a terrorist incident; 

• Providing NATO assistance with security for selected major events, such as Euro 2004 in Portugal,  and the Athens Olympics;

• Developing further the contribution of Operation Active Endeavour to the fight against terrorism and examining possible ways of support between Operation Active Endeavour and the Proliferation Security Initiative;

• Supporting the continued determination of Allies to address the threat posed by terrorist use of civil aircraft;

• Enhancing capabilities to defend against terrorist attacks.

             We also direct the Council in Permanent Session to enhance our cooperation with:

• NATO’s Partners and the Mediterranean Dialogue countries, through the implementation of the Partnership Action Plan against Terrorism and exercises and training;

• Russia in the framework of the NATO-Russia Council, building on the conference in Norfolk to be held on 5April, in particular through further exercises;

• the United Nations, the OSCE and other international organisations. The concerted multifaceted response of the international community is especially important;

• the European Union.  We will actively pursue our consultations and exchange of information on terrorism and proliferation of weapons of mass destruction, in particular in relation to consequence management and the proposed co-sponsored seminar on terrorism, with the EU following our meeting with the EU Foreign Ministers on 4 December 2003.  We welcome the European Council’s Declaration on Combating Terrorism of 25 March 2004.

            We look forward to the Summit in Istanbul as an opportunity for the Alliance to renew its commitment at the highest level to the fight against terrorism.  In the meantime, elements of the new package that are ready in advance of the Summit will be put in place expeditiously.

Déclaration diffusée à l’occasion de la réunion du Conseil de l’Atlantique Nord en session des Ministres des Affaires étrangères

tenue au siège de l’OTAN à Bruxelles

le 2 avril 2004

            Les atrocités perpétrées à Madrid le mois dernier sont une nouvelle illustration de la grave menace que le terrorisme fait peser sur des innocents à travers le monde. Nous adressons notre plus profonde sympathie aux familles de ceux qui ont péri dans les attentats de Madrid, à ceux qui ont été blessés et à toute la population de l'Espagne. De la même manière que nos gouvernements ont condamné les attentats terroristes dont les Etats‑Unis ont été la cible en 2001 et ceux qui ont été commis à Istanbul en 2003, nous condamnons aussi ces actes meurtriers de terrorisme ainsi que tous les autres, y compris les attentats perpétrés récemment en Iraq et en Ouzbékistan.

            Nous rejetons catégoriquement le terrorisme, quelles qu'en soient les motivations, les formes ou les manifestations. Nous sommes déterminés à lutter ensemble, aussi longtemps qu'il le faudra, contre ce fléau constituant un défi aux valeurs qui nous unissent, et en premier lieu la liberté fondée sur les principes de la démocratie, les libertés individuelles et la primauté du droit. L'Alliance offre une dimension transatlantique essentielle à la réponse au terrorisme, qui exige une coopération aussi étroite que possible entre l'Amérique du Nord et l'Europe. Notre approche du terrorisme, et de ses causes, inclura l'application intégrale de la résolution 1373 du Conseil de sécurité des Nations Unies sur la lutte contre le terrorisme et continuera d'être multiforme et globale, avec la mise en œuvre de moyens politiques, diplomatiques, économiques et, au besoin, militaires.

            La défense contre le terrorisme peut comprendre des activités menées par des forces militaires de l'OTAN sur la base de décisions du Conseil de l'Atlantique Nord afin d'aider à éviter et à désorganiser les attaques ou les menaces d'attaques terroristes dirigées de l'extérieur contre la population, le territoire, l'infrastructure et les forces de n'importe quel Etat membre, aussi bien qu'à s'en défendre et à s'en protéger, y compris en prenant des mesures contre les terroristes et ceux qui les abritent. Toute opération entreprise dans le cadre de la défense contre le terrorisme reposera sur une base juridique solide et sera menée en pleine conformité avec les dispositions pertinentes de la Charte des Nations Unies et toutes les règles et normes internationales d'application.

            L'opération Active Endeavour, récemment étendue à la Méditerranée tout entière, montre concrètement comment l'Alliance peut mettre son expérience et ses capacités au service de la lutte contre le terrorisme. L'Alliance apporte une solide contribution à la sécurité et à la stabilité internationales, notamment par ses opérations dans les Balkans et en Afghanistan, qui contribuent à créer les conditions propres à empêcher l'essor du terrorisme.

            Dans la lutte engagée par la communauté internationale contre le terrorisme, beaucoup peut et doit encore être fait. C'est pourquoi nous demandons qu'une série de mesures renforcées, faisant fond sur celles adoptées par les chefs d'Etat et de gouvernement des pays de l'Alliance à Prague en novembre 2002, soit préparée pour le Sommet d'Istanbul, qui se tiendra en juin. Ces mesures devraient se traduire notamment par :

• une amélioration du partage des données du renseignement entre les Alliés, notamment par l'intermédiaire de l'Unité du renseignement sur la menace terroriste, récemment créée, qui devrait être pleinement opérationnelle d'ici au Sommet d'Istanbul; nous devons également intensifier les échanges d'informations et de données du renseignement avec d'autres organisations internationales et avec les Partenaires;

• une capacité renforcée de réponse aux demandes de soutien de pays sollicitant l'aide de l'OTAN (par exemple par l'intermédiaire du Centre euro‑atlantique de coordination des réactions en cas de catastrophe et par le recours aux moyens de défense de l'OTAN contre des attaques chimiques, biologiques, radiologiques et nucléaires) pour leur protection contre un incident terroriste ou à la suite d'un tel incident;

• la fourniture d'une assistance de l'OTAN pour la sécurité de certains événements majeurs tels que l'Euro 2004 au Portugal ou les Jeux olympiques d'Athènes;

• une nouvelle extension de la contribution de l'opération Active Endeavour à la lutte contre le terrorisme et l'examen de modalités de soutien possibles entre cette opération et l'Initiative de sécurité contre la prolifération;

• un soutien aux Alliés dans leur détermination constante à faire face à la menace que représente l'utilisation d'avions civils à des fins terroristes;

• un renforcement des moyens de défense contre les attentats terroristes.

              Nous chargeons également le Conseil en session permanente de renforcer notre coopération avec :

• les Partenaires de l'OTAN et les pays du Dialogue méditerranéen, par la mise en œuvre du Plan d'action du Partenariat contre le terrorisme et par des exercices et des activités d'entraînement;

• la Russie dans le cadre du Conseil OTAN‑Russie, en faisant fond sur la conférence qui se tiendra à Norfolk le 5 avril, notamment par de nouveaux exercices;
• les Nations Unies, l'OSCE et d'autres organisations internationales. La réponse multiforme concertée de la communauté internationale revêt une importance particulière;
• l'Union européenne. Nous poursuivrons activement nos consultations et nos échanges d'informations avec celle‑ci sur le terrorisme et la prolifération des armes de destruction massive, en particulier pour ce qui concerne la gestion des conséquences et le séminaire sur le terrorisme que l'OTAN et l'UE se proposent de coparrainer, dans le prolongement de la réunion que nous avons tenue avec les Ministres des affaires étrangères de l'UE le 4 décembre 2003. Nous nous félicitons de la Déclaration du Conseil européen du 25 mars 2004 sur la lutte contre le terrorisme.

            Nous comptons bien que le Sommet d'Istanbul sera pour l'Alliance l'occasion de renouveler son engagement au plus haut niveau à l'égard de la lutte contre le terrorisme. Dans l'intervalle, les éléments du nouvel ensemble de mesures qui seront prêts avant le Sommet seront mis en place rapidement.

Who Were the Men Killed in Fallujah?

According to news reports, the Americans who were killed and mutilated in Fallujah were "private contractors." This is a euphemism for "mercenaries": ex-military soldiers of fortune who operate outside the rules of combat.

The Washington Post is reporting that they were employees of Blackwater Security Consulting, a division of Blackwater USA. The company's Website says: "We have established a global presence and provide training and tactical solutions for the 21st century." Of its facility: "On over 6000 acres of private land, The most comprehensive private tactical training facility in the United States."

An article in the London Guardian from early March gives some detail:

Last month Blackwater USA flew a first group of about 60 former commandos, many of who had trained under the military government of Augusto Pinochet, from Santiago to a 2,400-acre (970-hectare) training camp in North Carolina.

From there they will be taken to Iraq, where they are expected to stay between six months and a year, the president of Blackwater USA, Gary Jackson, told the Guardian by telephone.

Here's an Army Times article about a mercenary (from an unnamed company) in Iraq killing a gunman with a destructive new bullet that is illegal for the US military to use.

He hit the man in the buttocks, a wound that typically is not fatal. But this round appeared to kill the assailant instantly.

“It entered his butt and completely destroyed everything in the lower left section of his stomach ... everything was torn apart,” Thomas said.

Thomas, a security consultant with a private company contracted by the government, recorded the first known enemy kill using a new — and controversial — bullet.

The bullet is so controversial that if Thomas, a former SEAL, had been on active duty, he would have been court-martialed for using it.