Gjeorgjis mund t’i ketë shërbyer “modeli shqiptar”
Kur erdhi koha që edhe në Shqipëri të rrëzoheshin monumentet e Stalinit, të Leninit e të Enverit, në fillim të vitit 1991 ishte një udhëheqës i njohur stalinist shqiptar, Ramiz Alia, që kërkonte përsëri “model gjeorgjian” për të vazhduar të qëndronte në politikë dhe drejtimin e punëve shtetërore në rrethanat e reja. Ramiz Alisë në këtë kohë i pëlqente dhe i duhej të hiqej si një dishepull i liberalizmit të komunistit gjeorgjian Shevarnaxe, që në Perëndim ishte i adhuruar për rolin politik e diplomatik që kishte luajtur si Minist
ër i Jashtëm i Bashkimit Sovjetik në përparimin e gorbaçovizmit ( që shumë politikanë në Shqipëri
kanë qejf ta emërtojnë “strategjia e Katovices”) dhe sidomos në bashkimin e Gjermanisë e shpërbërjen e BS. Për këtë rol Shevarnaxe mundi dhe e meritoi të ishte udhëheqësi i Gjeorgjisë për shumë vite, deri kur “ujqërit e rinj” të politikës gjeorgjiane dolën në skenën zgjedhore dhe në demonstrata në Tbilisi në vitin 2003, për të rrëzuar dhe “komunistin liberal”, të fundit nga “fisi politik i gorbaçovizmit”.
Në Shqipëri imituesi i pasuksesshëm i Shevarnaxes, Ramiz Alia, ishte larguar nga pushteti qysh në vitin 1992, pra 11 vjet para Shevarnaxes. Gjeorgjia ishte kështu 11 vjet prapa Shqipërisë në tranzicionin politik për të prerë urat me një të kaluar komuniste. Atë që u bë në Tbilisi në fund të vitit 2003 shqiptarët në Tiranë e kishin bërë praktikisht qysh në vitin 1991, kur u rrëzua monumenti i Enverit dhe e kurorëzuan në fillim të vitit 1992, kur Ramiz Alia ia la “Pallatin presidencial”, udhëheqësit të opozitës antikomuniste, Sali Berishës. Këtë dallim thelbësor midis zhvillimeve në Gjeorgji dhe në Shqipëri në fund të
vitit 2003 e kemi theksuar në shkrimet tona “A po bie
erë Tbilisi në Tiranë”, “Moisiu në Shqipëri nuk është si Shevarnaxe në Gjeorgji” në nëntor 2003 dhe më shprehimisht në artikullin “Pse nuk kemi një Shakashvili” më 20 Janar 2004). Prandaj e quajmë me shumë dobi deklaratën që ka bërë presidenti i Shqipërisë, Z. Moisiu, se “ Deklarata të tilla se Shqipëria ndodhet në situata të tilla si Gjeorgjia më duken të ekzagjeruara dhe të pabaza. Kjo sepse situata që u krijua në Gjeorgji tek ne ka qenë në vitin 1991 dhe nga ajo kohë kanë kaluar 13 vite” ( gazeta “Panorama” 3 Shkurt 2004 )). Prandaj e quajmë me domethënie shumë pozitive edhe deklaratën e ambasadorit të BE në Tiranë, z.Saltzman, se gjendja në Shqipëri nuk është si gjendja në Gjeorgji. (Emisionet televizive të datës 8 Shkurt 2004) AN>
Pra, në vitin 2003 ishte lëvizja opozitare e Shakashvilit që po ndiqte modelin shqiptar. Shaakashvili po bëhej për Gjeorgjinë si Sali Berisha për Shqipërinë në prill të vitit 1992. Këtë e provon dhe fakti se Shaakashvili u zgjodh drejtpërsëdrejti nga populli president i vendit me mbi 90% të votave të votuesve. Berisha u zgjodh atëherë nga parlamenti, i cili dominohej nga partia e tij që në zgjedhje kishte marrë mbi dy të tretat e votave dhe po të ishte zbatuar sistemi i pastër mazhoritar, si në zgjedhjet e 31 Marsit të vitit 1991, do të kishte mbi 90% të vendeve në parlament. Kështu kemi të bëjmë në të dy rastet me “zgjedhje plebishitare” të presidentëve si në
Shqipëri në pranverën e vitit 1992 dhe në Gjeorgji në fund të vitit 2003. Kjo do të thotë se
zgjedhësit në të dy rastet po votonin për ndryshim epokash e pushtetesh jo për “rotacion” qeverisjesh, jo thjesht për ndryshim njerëzish në të dy rastet që i ndajnë 11 vite kohë.
Dy “gjeorgjianët shqiptarë”, Berisha e Meta, po luajnë rrezikshëm me “modelin gjeorgjian”
Kështu, paralelizmi i vërtetë midis modeleve shqiptare e gjeorgjiane duhet bërë atëherë kur flitet për zhvillimet që kanë ndodhur në Tiranë në vitet 1991-92 dhe atyre që po ndodhin në Gjeorgji në vitet 2003-2004.
Paralelizmi midis dy Gjeorgjianëve (Sakaxes e Kastriotit) qëndron vetëm në atë se rolet e tyre në film i ka luajtur i njëjti artist dhe se legjenda e përpunuar politikisht ka mbërritur më e fortë se realiteti në ditët tona. Paralelizmi midis Stalinit e Enverit është natyrisht karikaturial sepse kemi të bëjmë me një imitim djallëzor të të parit nga i dyti, jo një zhvillim të personalitetit politik ose me një barazvlefshmëri rolesh politike. Karikaturiale janë dhe orvatjet për të krijuar një paralelizëm të ri midis figurës e rolit politik të presidentit të sapozgjedhur me un
animitet në Gjeorgji, Shakashvili dhe pretendentëve shqiptarë si Sali Berisha e Ilir Meta për të
veshur në skenën politike shqiptare kostumin politik të Shakashvilit të Gjeorgjisë, që të realizojnë ambicjet e tyre të shfrenuar për pushtet, të cilat duken të dyshimta për nga frymëzimi i jashtëm dhe të rrezikshme për nga pasojat që mund të sjellin për Shqipërinë, e cila ndryshe nga Gjeorgjia është vazhdimisht në shënjestër të më shumë ndërhyrjeve të huaja djallëzore që synojnë ta lënë pa qevesrisje, ta shkatërrojnë e ta djegin në mënyrë ciklike, sipas periudhash të shkurtra, 5 apo 7 vjeçare.
Në shkrimin “Çfarë sollën Meta e Berisha, “frymë Gjeorgjie” apo “frymëzim Serbie”” (“Rimëkëmbja” 3 shkurt 2004) është trajtuar shqetësimi që ngjallnin “alarmet luftarake” të lëshuara nga Berisha e Ilir Meta që pas udhëtimeve në Europë filluan të çirreshin sa u mbante gurmazi se në Shqipëri duhej bërë pa vonesë ajo që ishte bërë në Gjeorgji, pra duheshin sulmuar selitë e institucioneve të pushtetit për të vendosur në to pushtetarë të rinj. Berisha dhe Meta janë përpjekur që thirrjet e tyre t’i paraqesin para publikut shqiptar si përçim dëshirash e porosishë të Europës.
Deri tani kemi dëgjuar vetëm nga mjetet e propagandës që pasqyrojnë vijën e PD-së se është parlamentarja europiane, gjermanja Doris Pak, që ka përligjur publikisht veprimet e opozitës për të rrëzuar me demostrata qeverinë , me arsyetimin se opozita nuk ka mundësi të bëjë gjë në parlament dhe e vetmja rrugë që i ka mbetur për të përmbysur qeverinë është demonstrimi në rrugë. Zonja Pak që është marrë me kohë me punët e Shqipërisë ka arsyet e veta që shprehet kështu. Por kur e dëgjojmë atë të bëhet ithtare e populizmit në Shq
ipëri nuk harrojmë se është po ajo që u mburr se duke detyruar politikën shqiptare të bënte kompromise pas kompromisesh deri tek pajtimi Nano-Berisha e caktimi i “presidentit konsensual” në verën e vitit 2002 e kishte shpëtuar Shqipërinë nga kriza.
Tani që të gjithë e shohin se “këshillat e mira” e “shuplakat me dhëmshuri” të hallë Dorisit e kanë futur më keq Shqipërinë në rrugë pa krye e në krizë. Halla duhet të na qajë hallet si është për të qarë dhe jo me kërcënime të reja se po të vazhdojë kriza në Shqipëri Europa do të na ndëshkojë me përbuzje dhe me izolim më të madh se deri tani. Edhe ne shqiptarët nuk duam kriza. Por në kriza po na zhyt pikërisht Europa. Halla nuk na mbush mendjen për kujdesin e saj kur na sugjeron ato mënyra veprimi opozitar e që i mallkonte dikur dhe që
në rrethanat e krijuara tani vetëm dëm e asnjë dobi nuk i sjellin Shqipërisë. Zonja Pak po luan keq me punët e Shqipërisë. Prandaj dhe shqiptarët duhet t’i besojnë edhe më pak se deri tani.
Në deklarimet e para në publik Ilir Meta nxitoi t’ia rrëmbente nga duart edhe Sali Berishës rolin e Shakashvilit, duke lënë të nënkuptohet se ai preferon që ta rrëzojë Nanon me “revolucion trëndafilash”, siç e rrëzoi Shakashvili Shevarnaxen, por në mënyrë të nënkuptuar nuk përjashtoi as forma më të ashpra veprimi “me dëshirën e vet qytetarëve”. Edhe Berisha bëri të njëjtën gjë kur rrëzimin e Nanos e shpalli “punë të qytetarëve” ( “lëvizjen qytetare” e “shoqërinë civile” Berisha ka filluar t’i përdorë tani si pseudonim të PD-së e të opozitës, ose thënë ndryshe siç përdorte dikur PKSH Frontin Antifashist apo Frontin De
mokratik për t’u maskuar).
Aromë “trëndafilash gjeorgjianë’’ apo parfum dehës i aventurizmit politik shqiptar?
Prova e parë në terrenin praktik të lëvizjes berishiste-metiste të quajtur “lëvizje qytetare për rrëzimin e Fatos Nanos” u bë më 7 shkurt 2004 kur manifestimi paqsor i organizuar me shumë kujdes e zhurmë nga PD dhe mekanizma të tjerë jashtë PD-së degjeneroi në një përleshje me shkopinj, me gurë e me të shtëna armësh në ajër para dyerve të ndërtesës së kryeministrisë që tashmë ka marrë pamjen e një vendi mallkimi, qysh kur u luajtën aty skenat e përleshjeve politike me armë më 14 shtator 1998 që bënë të lihej në shesh edhe arkivoli me trupin e Azem Hajdarit i nisur për në varreza.
Më 7 shkurt 2004 i njëjti kryeministër, Fatos Nano, nuk ndodhej në zyrë dhe nuk ishte më i detyruar si më 14 shtator 1998 të merrte arratinë nëpër rrugë të fshehta “për të shpëtuar kokën” në Maqedoni sikurse ka thënë ai vet. Kësaj radhe Fatos Nano ishte në Spanjë dhe pritej me temenara nga kryeministri i djathtë spanjoll, Aznar, e prej andej përcillte në Shqipëri përgëzimet e homologut. Të nesërmen e përleshjeve para kryeministrisë , më 8 Shkurt 2004, në mjetet e propagandës nuk dëgjuam e nuk lexuam më thirrje si ato të bë
ra në “Radio Kontakt” në mbrëmjen e 11 Shtatorit 1998 nga Azem Hajdari që shqiptarët të mos linin
të zbriste të nesërmern në Rinas avionin që sillte Fatos Nanon nga një takim partishë socialiste në Lisbonë. ( Edhe kjo një koinçidencë e çuditëshme që përleshjet para kryeministrisë të lidhen me udhëtime të Nanos në gadishullin Iberik).
Por, më 8 Shkurt 2004 u njohëm me deklaratat e Berishës se Nano do të rrëzohet nga pushteti si monumenti i Enverit pikërisht më 20 Shkurt ( 13 vite pas rrëzimit të Enverit prej bronzi). A do të përmbushet ky premtim e përbetim i Berishës që llogaritet të tensionojë në maksimum krizën politike e shpirtërore në Shqipëri gjatë një jave?! Çfarë përhap vallë më shumë një premtim e përbetim i tillë : aromë “trëndafilash gjeorgjianë”, apo kutërbim
erëkeq aventurizmi politik shqiptar? Duhet të presim edhe një javë që të zgjidhim këtë gjë e
gjëzë berishiane të radhës. Por dimë që Saliu gjithnjë ka premtuar “mrekullira” që nuk i bën, apo që edhe nuk bëhen.
Nuk do të na vinte aspak keq sikur kësaj radhe të ndodhte mrekullia e vërtetë saliste dhe 20 Shkurti ta gjejë Shqipërinë pa një kryeministër me emrin Fatos Nano, me kusht që Berisha dhe taborret e tij të shmangin një përsëritje të tragjedisë së vitit 1997 edhe një tragjedi-komedi të Shtatorit 1998. Në rast se tërë përbetimi i Berishës përfundon edhe një herë si ai zëvendësimi i Fatos Nanos me një koleg të Nanos si në vitin 1998 brenda pushtetit socialist, atëherë Berishës dhe berishianëve u duhet thënë se nuk e vlen barra qiranë
që shiptarët t’i gëzohen aventurizmit të tij politik edhe nëse shumë shqiptarëve u ka shkuar
dhimbja në palcë nga qeverisja e keqe në Shqipëri. Mrekullia e 20 Shkurtit me të cilën Berisha po përpiqet të joshë e të dehë një pjesë të shqiptarëve nuk do të përhapë aromë “trëndafilash gjeorgjianë”, por erë të keqe aventurizmi e rreziqesh për konfrontime në rast se Berisha bën edhe një herë lojën e zëvëndësimit të Nanos me Metën në postin ekryeministrit, sikurse bëri lojën e zëvendësimit të Nanos me Majkon në vitin 1998.
Që të ndodhë mrekullia e premtuar nga Berisha me 20 Shkurt 2004 duhet të bëhet njëra nga të dyja: ose Nano të transfomohet tërësisht dhe të ketë ardhur një Fatos krejt tjetër nga Spanja dhe të nënshkruajë deklaratën e abdikimit “Nano, ik!”; ose Saliu me taborret e tij (që më 20 Shkurt do t’u bëkan më të fuqishme se më 7 Shkurt) të jenë krejt ndryshe nga ato që ishin më 14 Shtator 1998 dhe “trëndafilat gjeorgjianë” të jenë shumë më goditës se mjetet që u përdorën atëherë, armët automatike dhe kundërtanket. Duhet që Saliu të jetë shumë më i vendosur se atëherë për ta mbajtur pushtetin dhe të mos kapitullojë si më 14 Shtator
1998 kur pasi dërgoi Ekrem Spahiun të shpallte në ekranin e televizorit shtetëror marrjen e pushtetit dërgoi Genc Pollon e Fatmir Mediun tek përfaqësuesi i OSBE-së, Everts, të bënte pazaret për dorëzimin e pushtetit dhe çdo gjë u kthye në komedinë e vajtueshme kur Aleksandër Frangaj njoftoi pak orë më vonë nga i njëjti ekran ku kishte folur Ekrem Spahia se pushteti u përkiste dhe u kthehej sërish atyre që e braktisën dhe autoblindat greke dolën në patrullim për të vendosur rendin në rrugët e Tiranës ku për orë të tëra shteti e pushteti nuk dukeshin gjëkundi dhe anarkia bënte qejfin e saj.
Berisha dy gjëra i bën me lehtësinë më të madhe : nxitjen për aventurë dhe braktisjen e revoltës popullore në çastin më delikat e më vendimtar. Këtë tipar e ka shfaqur qysh në orët e para të lëvizjes studentore në Dhjetor të vitit 1990, në grevën e urisë së studentëve në Shkurt të vitit 1991, gjatë grushtit të shtetit në Shkollën e Bashkuar të oficerëve më 22 Shkurt të vitit 1991, gjatë revoltave të Majit në qendër të Tiranës 1991, në kohën e daljes nga qeveria e stabilitetit në Dhjetor 1991, në kohën rebelimit në jug në pranverën e vitit 1997, në ngjarjet e Shtatorit 1998
, në Nëntor 2000 kur policia e Ilir Metës
kurdisi “natën e rrahjeve “ në Tiranë dhe rrëmbeu Berishën etj . Atëherë çfarë garancishë më të mëdha u ofron Berisha mbështetësve të vet se Nano më 20 Shkurt 2004 do të rrëzohet si monumenti i Enverit? Po sigurinë në vetvete si e ka krijuar Berisha? Mos vallë mendon se tani që ka në krah Arben Imamin e Preç Zogajn, specialistë të rebelimit të vitit 1997 që rrëzoi Berishën për të sjellë në pushtet Nanon, suksesi do t’i buzëqeshë Berishës?! Apo garancinë më të madhe ia jep aleanca që ka faktikisht me Ilir Metën?. Apo besimin më të madh e ka tek ndonjë frymëzim e ndihmë nga jashtë? Në rast se shpresat më të mëdha i ka nga një inkurajim i jashtëm atëherë e tërë lëvizja bëhet dhe më e dyshimtë, sepse për ngatërresa në Shqipëri tani më të interesuar janë forcat e huaja më antishqiptare , sidomos Serbia dhe ato politika europiane që e mbësht
esin atë dhe që synojnë të bezdisin politikën amerikane në Shqipëri.
E keqja e madhe e “ revoltës gjeorgjiane” të Berishës është në synimet që shpall
Por mbi të gjitha problematike mbeten synimet që ndjek Berisha kur nxit revoltë që mund të çojë dhe në përleshje me armë.
Berisha premton jo përmbysjen e pushtetit të shumicës socialiste, por thjesht përmbysjen e “Nano-mazhorancës” qeverisëse më 20 Shkurt 2004. Berisha dhe mbështetësit e tij, pra. nuk premtojnë ndërrim pushteti, gjë që në Shqipëri nuk është bërë asnjëherë pa dhunë, por ndryshim qeverie. Me këtë politikë aventuriere Berisha dhe mbështetësit e tij të zellshëm duan të fusin në praktikën politike shqiptare edhe “rotacionin qeveritar” me dhunë. Deri tani vonë Berisha dhe pëdëistët betoheshin se nuk duan ta marrin pushtetin me dhunë ( gjë që pas vitit 1997 kanë plotësisht të drejtë
ta kërkojnë e ta bëjnë nga pikëpamja politike, morale e juridike), por vetëm me votën e lirë.
Tani kalojnë në ekstrem sepse edhe ndërrimin e qeverisjes brenda të njëjtës shumicë partiake ata janë gati ta bëjnë me dhunën e opozitës.
Deri para një viti Berisha dhe zelltarët e tij mburreshin se qeverisjen në Shqipëri do ta shtinin në dorë nëpërmjet një bashkëpunimi me Fatos Nanon. Ata dëshpëronin dhe qëndrestarët demokratë me teoritë se PD do të vinte në pushtet duke marrë paqësisht kalanë socialiste nga brenda nëpërmjet marrëveshjeve Nano-Berisha dhe aleancave fluide dhe prandaj duhej braktisur përgjithmonë politika e rrugës, e demostratave e revoltave. Tani Berisha e zelltarët e tij po u thonë mbështetësve të vet se e vlen të përdoret edhe dhuna për hir të aleancave fluide të Berishës në grupime të ndryshme të shumicës. Këto janë marrëzira politike, përderisa PD bën revolta që në pushtet t
ë mbetet përsëri PS, por me kryeministër tjetër. Kjo do të thotë se PD e Berisha janë vënë në
shërbim të Ilir Metës që ky të rikthehet në krye të ekzekutivit. Kjo nuk mund të bëhet veçse për të plotësuar kërkesat e atyre grupimeve interesash të dyshimta që janë në Shqipëri në konkurencë me krahun nanoist dhe të atyre forcave ndërkombëtare që përkrahin Ilir Metën në një rivalitet midis forcash ndërkombëtare të interesuara për pozita në Shqipëri.
Kurse zelltarët e PD-së e tifozët berishistë përdoren si “mish për top” në këtë acarim situatash politike dhe Zoti mos e dhëntë mund të bëhen edhe si “mish për top” në ndonjë përleshje të dhunshme me armë, sikurse paralajmëroi incidenti i 7 Shkurtit para ndërtesës së kryeministrisë.
Qeveritarët të shmangin papërgjegjëshmërinë e pushtetit Berisha-Meksi në vitit 1997
Menjëherë pas incidentit sipas zakonit tashmë të njohur palët nxituan t’ia linin kopilin e fajit në derë njëra tjetrës. Berisha, si herë të tjera, turfulloi me fjalë arrogante dhe akuzoi provokuesit nga shërbimi serkret. Zëdhënësi më i afërt i politikës së tanishme të Berishës, Preç Zogaj, u shfaq në ekran dhe me një hipokrizi karakteristike paraqiti një variant të kundërt me Berishën duke i cilësuar gurëhedhësit si njerëz të revoltuar aq shumë sa nuk dëgjonin as thirrjet e deputetëve të PD-s për përmbajtje. Pra, Zogaj dëshmoi se nuk bëhej fjalë për agjentë të shërbimit se
kret. Ilir Meta që deri në ato çaste kishte hedhur hapur me të dyja duart gurë për të shkaktuar në
pellg valë të “ revolucionit të trëndafiltë gjeorgjian” në Tiranë u përpoq të fshihnte dorën duke akuzuar PD-në se nuk di të mbarështrojë protestat paqësore. Zëvendës kryeministri Namik Dokle në mungesë të Nanos bëri një deklaratë të menjëhershme të ashpër duke paralajmëruar veprime energjike për të ndëshkuar fajtorët dhe parandaluar cënimin e institucioneve nga njerëzit e Berishës. Deklarata të forta kanë lëshuar edhe Ministri i Rendit, drejtues të PS-së. Madje dhe diplomatë të huaj nxituan të bënin deklarata që mbështesnin sjelljen “korrekte” të policisë”
Është një praktikë e njohur që çdo qeveritar në raste të ngjashme, bën deklarata si ajo që lëshoi Dokle. Kështu kanë bërë edhe Berisha e Meksi në kohë kur filloi rebelimi në Jug të Shqipërisë në vitin 1997, kur shpallën gjendjen e jashtëzakonshme. Ai që fiton në ballafaqime të kësaj natyre vendos pastaj se cili kishte të drejtë, cili veproi sipas kushtetutës dhe cili e shkeli atë. Pavarësisht se fjalët e Dokles për mbrojtjen e rendit kushtetues e të institucioneve të shtetit tingëllon
in shumë hipokrite kur dihet se ç’kanë bërë Dokle dhe PS në vitin 1996 dhe vitin 1997 për të
përgatitur rebelimin e armatosur që shkatërroi Shqipërinë në emër të “përmbysjes së regjimit të malokut Berisha” përsëri, njerëzit duhet të ndjekin me vemendje premtimet dhe kërcënimet qeveritare.
Dhe qeveria duhet të jetë shumë e përgjegjëshme që të mos e hedhë dhe një herë Shqipërinë në katrahurën e vitit 1997. Sa serioze dhe sa e aftë do të jetë qveria për të mos lënë zhvillimet të mbërrijnë në pika dramatike dhe tragjike është e vështirë të parashikohet. Por qeveritarët kanë vërtetë përgjegjësinë e madhe që të mos bien në pozitat e Berishës, Meksit e PD-së në vitin 1997 që t’i nisin reagimet me yrysh e mburravecëri dhe ti përfundojnë me kapitullim mjeran pasi pushteti i tyre të
SPAN>shëmbet, pasi flakët e hiri të kenë mbuluar Shqipërinë. Qeveritarët duhet të dinë të shmangin të keqen duke i përdorur me vendosmëri mjetet e përcaktuara nga ligji , ose ta pranojnë sa nuk është vonë ultimatumin berishian “Nano, ik” dhe t’ia lënë qeverisjen rivalit të tyre partiak Ilir Meta i mbështetur nga Berisha.
Berisha asgjë nuk ka për të përmirësuar për Shqipërinë edhe në rast se pranohet ultimatumi i tij dhe Nano ikën edhe një herë nga posti i kryeministrit me dëshirën për t’u rikthyer sërish, siç ka bërë disa herë, madje herën e fundit me ndihmën e vet Berishës.E çfarë ka bërë ose mund të bëjë më mirë Ilir Meta me shokët e tij? Edhe Berisha e di këtë, por nuk ka rrugë tjetër për të mbetur protagonist opozitar në rast se del me parrullën të “rrëzojmë qeverisjen e shumicës socialiste”. Prandaj kënaqet me protagonizmin që i siguron parrulla “të përmbysim Nano-mazhorancën”. Pra, Berisha
është gati të fus ë në një lëvizje me pasoja
të paparashikueshme tërë mbështetësit e tij vetëm për kaq gjë, sa për të përmbysur atë gjendje politike që u krijua në PS, pas Kongresit të saj të fundit, ku krahu nanoist mposhti Metën e mbështetësit e tij. A nuk është një keqpërdorim i shëmtuar i rolit të opozitës, i mbështetjes politike që një pjesë e shqiptarëve i japin opozitës për lojëra të tilla? A nuk është një aventurizëm i pafalshëm që të krijosh situata revoltash që mund të dalin jashtë kontrollit dhe të sjellin pasoja të rënda për Shqipërinë vetëm për ortakërira të tilla politike si ajo midis berishistëve e metistëve?
Kush do të jetë kryeministër më 21 Shkurt, nëse Nano përmbyset si monumenti i Enverit?
Më 7 Shkurt u ndodhi ajo që pritej “trëndafilat gjeorgjianë” të reklamuar aq shumë nga berishistët e metistët u kthyen në goditje me gurë, të shtëna në ajër, rrahje e shtrim telash me gjemba para derës së kryeministrisë. Në emisionin e Artur Nurës në “Gjeli Vision”, që ishte tejet i mobilizuar të nxiste njerëzit të shkonin në “lëvizjen qytetare” të mobilizuar nga PD, një pjesëmarrës një ditë më parë paralajmëroi publikisht atë që ndodhi në të vërtetë, degjenerimin e”modelit gjeorgjian” në Tiranë. Artur Nura e gazetarët e “Klan”,
“Njuz 24”, “Top Channel” e të shumë gazetave që kanë qenë tejet të mobilizuara për të propaganduar “lëvizjen qytetare” në emër të të cilës Berisha thotë se do të përmbyset Nano më 20 Shkurt janë disi në pozitat e atyre gazetave shqiptare dhe televizioneve ndërkombëtare që ndikuan për tragjedinë e rebelimit të vitit 1997 në Shqipëri. Pak rëndësi ka sesi po maskohen këto mjete të propagandës, sesi po paraqiten sikur po i bëjnë reklamë një levizje “jo politike, jo partiake Mjaft”, e cila u financuaka nga ambasada të huaja për të eksituar shqiptarët në revolta politike. Atë që ndodhi para kryeministrisë më 7 Shkurt e kanë përgatitur nga pak të gjthë këta mekanizma shqiptarë e të huaj.
Prandaj shqiptarët e përgjegjëshëm duhet të mbajnë parasysh të gjithë faktorët kur do të gjykojnë për përplasjet që po ndodhin tani në kuadrin e fushatës politike berishiste-metiste “Nano, ik”. Nëse ikën Nano, më 20 Shkurt, a e gjejmë dot se kush do të vijë në vend të tij e të qeverisë më 21 Shkurt, sepse nga mënyra si kërkohet rrëzimi i qeverisë Nano nuk lihet asnjë mundësi që të ketë qeverisje të punëve të përditëshme deri në krijimin e një qeverie tjetër. A mund të na thotë Berisha se cilin ka përgatitur për ta bërë punën më mirë pas rrëzimit të Nanos, cilin ka caktuar në”qeverinë hije”?. Nuk është punë me mend të synojmë vetëm krijimin “e boshësisë në qeverisje”.
Prandaj nxitimi për t’u bërë kontigjent mbështetës të “ revolucionit të trërndafiltë gjeorgjian” në Tiranë që kthehet lehtë në gurë e krisma armësh nuk është veprim politik aq me mend e vend sa reklamohet nga disa politikanë e propagandistë.
Sa garanci ka Berisha se nisja e “revolucionit të modelit gjeorgjian” nuk i kthehet si bumerang
Kur “tërndafilat gjeorgjianë” të reklamuar aq shumë nga Berisha e Meta si shpëtimtarë të Shqipërisë nga kthetrat e Nanos u kthyen në gurë e të shtëna me armë u pa edhe një herë qartë se aventurizmi politik në Shqipëri është më i pranishëm se guximi, vendosmëria dhe mençuria politike.
Tani mjegullat që mbështillnin ngjarjet në Gjeorgji janë davaritur dhe ka dalë qartë se ishte rivaliteti amerikano-rus për hegjemoninë politike, ekonomike e ushtarake në zonën e Kaukazit, Kaspikut, Azisë Qendrore, Lindjes së Mesme dhe Europës Juglindore që ka motivuar kurdisjen dhe realizimin e “revolucionit të trëndafilave “ në Tbilisi dhe ardhjen në fuqi të politikanit me prirje e stërvitje plotësisht amerikane, Shakashvili, në vend të liberalit e properëndimor të stilit të vjetër sovjetik Eduard Shevarnaxe.
Fatmirëisht në Gjeorgji nuk pati gjakderdhje sepse dhuna mbeti e kontrolluar mirë nga regjizorët perëndimorë tek një sulm kundër ndërtesës së parlamentit, sa për të përligjur “largimin e Shevarnaxes”. sipas një skenar identik që ishte përdorur edhe kur u largua Sllobodan Milosheviçi pas një sulmi të protestuesve kundër ndërtesës së parlamentit serb. Në të dy rastet e këtyre revolucioneve disi butaforike në Beograd dhe në Tbilisi suksesi erdhi për shkak se forcat që mbronin regjimet e caktuara e të rrëzoheshin refuzuan të k
onfrontoheshin me turmën dhe të mbronin padronët e tyre pushtetarë të deriatëhershëm. Kush i ka
dhënë garanci Berishës se edhe në Shqipëri mund të ndodhë kështu? Apo Berisha e quan punë të tij vetëm të vejë në lëvizje mekanizmin shkatërrues dhe pastaj çdo gjë të mbetet në dorë të fatit, ndërsa ai të përgatitet për seri të reja akuzash të ndërsjella se kush provokoi, kush pati fajin?! Edhe në luftra të tilla Berisha ka dalë gjithnjë i humbur, sidomos lidhur me ngjarjet e viteve 1997 dhe 1998.
8 Janar 2004 Abdi Baleta
QEMAL VELIJA
Korruptimi i një proteste të përligjur
Protesta e së shtunës, e cila degjeneroi edhe në përplasje midis forcave të rendit dhe demonstruesve në shkallët e kryeministrisë, nuk ka sesi të mos japë shkas edhe për refleksion mbi përligjien, moralin dhe korruptimin e qëllimit thelbësor të saj prej politikës. Jo aq për gjenerimin e akteve të dhunës, -që gjithsesi, për qytetarët shqiptarë dhe opinionin më të gjerë, i shton përmasat imagjinare, pasi sjell ndërmend precedentë të frikshëm e të shëmtuar, si ato të vitit 1997, apo më dukshëm të 14 shtatorit 1998, gjë që dikush kërkon të rishfaqë qoftë edhe ka
rikaturën e tyre tashmë në vitin 2004, -sesa për mekanizmat dhe motivet që aktivizohen për të
shfrytëzuar raste të tilla. Aktet e dhunës, edhe pse nuk japin mesazhe të mbara, gjithsesi, në të vërtetë nuk përbëjnë ndonjë hata të madhe, kur kemi parasysh se edhe në vende me demokraci të konsoliduar ngjasin të tilla skena (mjafton të kujtojmë protestat antiglobaliste apo sindikaliste në Francë, Itali, Amerikë, që jo rrallë kanë arritur të shkaktojnë deri edhe viktima). Dhe fokusimi i të gjitha mediave vetëm mbi to, duke spostuar vëmendjen në fakt prej thelbit të vetë çështjes, flet se realisht politikave që ushtrojnë kontrollin absolut mbi to, u leverdis të pasqyrojnë vetëm fasadën e zhvillimeve, për të larguar mundësinë e reflektimit serioz mbi çka po ndodh. Efekti që mbyt shkakun dhe qëllimin, është realisht funksioni i vërtetë i mediave përpunuese dhe manipuluese të opinionit dhe vetëdijes qytetare.
Natyrisht, edhe kjo protestë, si të gjitha protestat qytetare të pranuara si mjete demokratike të shprehjes së vullnetit të shoqërisë, ka mjaft arsye për tu përligjur. Në thelb, kur kemi parasysh zhvillimet regresive dhe politikat e mbrapshta e të pamoralta në Shqipëri, protestat do të ishin të përligjura edhe tre here në ditë. Edhe shkaset konkrete të nxitjes së kësaj proteste, si rritja e çmimeve të telefonisë, energjisë, bukës, apo edhe papërgjegjshmërisë së institucioneve të shtetit për humbjen e jetëve dhe të perspektivave të qytetarëve, si dhe thellimit të mëtejshmëm të varfërisë dhe skajshmërisë
së hendekut midis pjesës dërrrmuese dhe monopolistëve të gjithçkaje me vlerë në vend, -japin të
drejtë dhe detyrë qytetare për tu revoltuar dhe për të kërkuar zgjidhje konkrete. Pra, çështja nuk qëndron këtu, tek e drejta dhe arsyeja e qënësishme për të protestuar. Ajo çka e bën të degradojë këtë protestë apo edhe ato të mëparëshmet, e për fat të keq edhe ato të ardhshmet, është përvehtësimi dhe manipulimi që i bëhet atyre nga politika dhe politikanët malinjë, të cilët iu ndryshojnë destinacionin, shpërfytyrojnë moralin dhe bjerrin në maksimum vlerën dhe arsyeshmërinë e saj (apo të atyre).
Duke ndalur shkurtimisht në motivet konkrete që realizuan këtë protestë, shohim bastardimin dhe korruptimin e qëllimit të saj:
-shqetësimi dhe shtërngesa qytetare prej shtrenjtësimit të mëtejshëm të jetesës (edhe kështu mjaft të papërballueshme), u reduktua në kërkesën djallëzore dhe spostuese të motivit të qënësishëm, të shpikur në kuzhinat propagandistike berishiane, "Nano, ik!". Në njërën anë, zhvleftësohen arsyet legjitime të qytetarëve, duke u veshur me qëllimin politik të ndërrimit të klikave drejtuese të pushteteve, pra, sikur meraku më i madh i shqiptarëve është të shohin Berishën, Metën, Mediun apo Laçon në vend të Nanos, Ruçit e Dokles. Ndërsa në anën tjetër, i jepet dorë vetë Nanos dhe bashkëpunëtorëve të tij për të
kërkuar mbrojtjen e mandatit të tyre tek ithtarët dhe elektorati që i ka sjellë në pushtet. Pra,
kërkesat ekonomike dalin në plan dytësor ose harrohen fare, duke nxjerrë përsësi në plan të parë -luftën e paprinciptë se kush "do hypë e kush do zdrypë" nga kurrizi i shqiptarëve, -zellin e tifozërisë për kalorësit dallkaukë që nuk kanë skrupuj se po e lënë kalin të sfilitet deri në asfiksi, -zgjedhjen se kush do iu prijë shqiptarëve drejt teposhtës e theqafjes së mjerueshme që kanë nisur tash sa vjet.
-duket një lajthitje parrullash propagandistike, por në të vërtetë ka një handikap në lajtmotivin e protestës së dirigjuar nga demokratikasit e Berishës. Në përplasjen skenike të çiftit Nano-Meta në këto muajt e fundit, duket pak e dyshimtë që një protestë e opozitës, që edhe pse manipulon një revoltë qytetare, të mos kërkojë "ikjen" e mazhorancës socialiste, por vetëm të kryeministrit Nano. Kërkesa për ikjen e Nanos në këto kohë, mund të përkthehet edhe si dëshirë për të qënë përkrah Metës në luftën brenda mazhorancës, pasi Nano mund të lërë kolltukun kryeministror dhe të zëvendësohet, qoftë me një Me
të (hipotetikisht), qoftë me një individ kompromisi, po brenda mazhorancës. Atëhere, çfarë
garancie kanë qytetarët se do të dëgjohet zëri i tyre për kërkesat që kanë ngritur me të drejtë, nëse ndërrohet kryeministri?, çfarë arritën në të vërtetë nëse do të shohin që avionit për Bruksel, Athinë apo Moskë, do ti hypë Meta, Majko apo Dokle, në vend të Nanos?, sa do të rritet mirëqënia e tyre, sa do të përfillen kërkesat e tyre, sa drita do të kenë më tepër, nëse ikën Nano?
-edhe në rastin kur mund të realizohet përmbysja apo rotacioni i pushteteve, domethënë që Berisha me klanin e tij të vijë në pushtet, çfarë garancie kanë qytetarët shqiptarë se çmimi i energjisë, i bukës apo i telefonisë, do të ulen, dhe se monopoli i deritanishëm i sektorëve strategjikë e ekonomikë nuk do të jetë në po ato duar, apo do të ndryshojë vetëm duart? Është ngritur potere e madhe për çmimet e atyre që thamë më lart, dhe që u bënë shkas edhe për protestën në fjalë, por qytetarët shqiptarë aspak nuk u sqaruan dhe vetëdijësuan realisht për çka po ndodh. Qeveritarët nxjerrin si mburojë kriteret
e integrimit, porositë dhe urdhërat e Europës për këto ndryshime,opozita nga ana e saj shan
qeverinë për këtë, por kurrsesi nuk është shprehur se a është dakort me urdharat e Europës, dhe nëse do ishte ajo çfarë do bënte, do rebelohej në favor të interesave imediate të popullsisë apo do bindej më me devotshmëri sesa këta qeveritarë që janë. Nuk duhet harruar se në këtë drejtim, pra të rritjes me tendencë standartizimi të çmimeve me komunitetin europian, edhe PD në kohën e pushtetit të saj 1992-1997, të njëjtën gjë ka bërë, dhe në të njëjtën mënyrë është justifikuar. Atëhere i bie që qytetarët shqiptarë të protestojnë vetëm - që këto çmime mos ti ngrejë Nano, por Meta, Berisha apo Meksi, -që monopolet mbi naftën, ndërtimin, energjetikën, importet, etj., të mos i kenë grekët me përkrahësit e Nanos, por grekët me njerëzit e Berishës, -që trafiqet dhe kontrabandën të mos i luajnë këta që janë, por ato që do të vijnë (kontrabanda e naftës në kohën e embargos apo peshkarexhat dhe an
ijet me klandestinë të asaj kohe, nuk ndryshojnë nga kontrabanda e cigareve dhe skafet e kësaj
kohe!) -që telefonisë, hidrocentraleve, bankave, e çka i ka mbetur tjetër pa shitur shoqërisë e shtetit shqiptar, të mos iu bëhen sekserë njerëzit e Nanos, por ato të Berishës, Metës, etj., -që allishverishet në kurriz të interesave shqiptare të mos i luajë më Nano, por Berisha (duhet rikujtuar gjithherët rasti "Himarë 2003")...
Është e përhapur, nga propaganda spekullative helmuese, një mendësi, sipas së cilës, në kohën e Berishës askush nuk punonte por kishte para në qarkullim, ndërsa tashti ndodh e kundërta, dhe se, nëse vjen përsëri Berisha, paratë do të vërshojnë sakaq dhe të pahesap në duart e shqiptarëve. Natyrisht kjo kërkon një tjetër analizë, dhe nuk është rasti këtu, por duhet kujtuar se ky lloj spekullimi i injektuar është tepër i rrezikshëm dhe me pasoja për qytetarët shqiptarë që, të ndodhur në zgrip të jetesës së tyre, nuk kanë mundësi dhe nerva të llogjikojnë e të analizojnë më gjatë. Fajtorë në këtë rast janë
ata që e përhapin dhe rrënjosin një mendësi të tillë dhe jo viktimat e saj. Berisha nuk pjell
para, ai vetëm manipulon me të tanishmen në kurriz të së ardhmes, ai vetëm çorienton logjikën dhe motivimin e shoqërisë, duke e kthyer në gjendjen e natyrës, kur njeriu mendonte të kishte ushqimin e mëngjesit pa gjykuar për nevojat e darkës, vetëm e vetëm për të realizuar pështjellimin e shoqërisë shqiptare dhe misionin e pushtetit të tij diabolik. Por, në një aspekt tjetër ai është edhe më i bindur dhe më i zellshëm karshi porosive dhe urdhërave të "ndërkombëtarëve" dhe, në këtë rast, nuk do kishte vepruar ndryshe nga Nano, përveçse ndoshta më i devotshëm se ai. Dhe paratë e bollëshme nuk do ti kishte më, pasi kush garanton se, po të vijë ai në pushtet, -do të qarkullojnë ato sasi parash për tu pastruar që pollën piramidat, ato sasi ndihmash të gjithanëshme nga shtete të ndryshme që shiteshin dhe furnizonin tregun monetar me para, -emigrantët do fillojnë të sjellin shuma të konsiderues
hme kursimesh si në fillimet e tyre, -do të ketë përsëri embargo Serbia që të mund ti shesim naftë
kontrabandë, -monopolistët shqiptarë apo grekë e italianë nuk do depozitojnë fitimet e majme në banka të huaja po do ti lënë në qarkullim në dorë të shqiptarëve, etj.
Pra, kërkesat e përligjura të qytetarëve shqiptarë, edhe në këtë rast, degjeneruan në lojën politike të këtyre 14 viteve, midis Berishës e Nanos. Edhe në këtë rast shqiptarët janë të detyruar të shohin sesi këta dy pengmarrës "luajnë harushash", jo me njëri-tjetrin, por me shqiptarët.
Në të vërtetë, ajo që duhet të analizohet dhe të vihet në qendër të vëmendjes, është koha kur zhvillohen këto procese që në opinionin meskin europian përkthehen si "akte destabilizuese të shtetit shqiptar". Pra, lëvizjet e iniciuara dhe të mirëfinancuara nga jashtë gjoja-qytetare si rasti i "Mjaftit", agravimi i betejës Nano-Meta, hedhja në ofensivë e opozitës së dalë boje, "sulmi" mbi kryeministrinë dhe protestat e tjera të paralajmëruara nga ajo, e deri dhe insinuatat apo thirrjet e drejtpërdrejta të segmenteve apo individëve pranë saj për "mjete të tjera" deri dhe përmbysje me dhunë të pushtetit nan
oist, -nuk paskan në prapaskenë zgjidhjen e halleve dhe kërkesave të qytetarëve, ndoshta as edhe
rotacionin e parakohshëm të pushteteve. Atëhere, duke bërë një rishikim retrospektiv të ngjarjeve të ndodhura në kohë të nryshme në Shqipëri, duke përqasur ato me shtjellime më të gjera rajonale apo kontinentale, mund të arrihet në përfundimin se ajo çka po zhvillohet tashmë është në funksion dhe e direktivuar së jashtëmi. (Zaten, kur politikanët dhe pushtetarët shqiptarë nuk kanë luajtur për të huajt dhe për interesat e tyre?).
-Ngjarjet e ambasadave të korrikut të vitit 1990, a nuk përkuan me zhvillimet në Kosovë, duke larguar vëmendjen nga zhvillimet atje, dhe duke e fokusuar interesin europian në Shqipëri?
-Lëvizjet e kobëshme 1997-1998 që faktorizuan për keq Shqipërinë, a nuk i paraprinë ngjarjeve në Kosovë dhe tërheqjes së vëmendjes për çka po ndodhte dhe do të ndodhte atje?
-Sa herë që është ngritur për tu ndërkombëtarizuar "çështja çame", apo problemet e shqiptarëve në FYROM apo Preshevë, a nuk ka shpërthyer një fushatë e ethëshme brenda dhe jashtë për rrezikun "terrorist islamik", për mafian shqiptare, për trafiqet "e përbindëshme" shqiptare?
-Sa herë që në fqinjët grekë apo serbë ka pasur vështirësi apo siklete që mund të humbisnin imazhin ndërkombëtar, a nuk kanë dalë në plan të parë të propagandës problemet shqiptare?
Edhe në këtë kohë, në ndërlidhje me situatën rajonale, duket se barometri tregon ngritje të urdhëruar të temperaturës shqiptare, për të amortizuar faktorizimin e problemeve ballkanike, apo për të shërbyer si valvolë shkarkuese e vjelljeve të të tjerëve përreth. (Nuk duhet anashkaluar edhe motivi tjetër i qënësishëm, që vepron gjithherët për të justifikuar mosdashjen apo keqdashjen europiane ndaj shoqërisë shqiptare për të famshmin "integrim"). Instrumentat e verbër dhe të paskrupullt në politikën shqiptare, edhe në këtë rast, duket se janë të angazhuar të kryejnë me devotshmëri detyrat operative që jan
ë dhënë.
-Serbia u gjet ngushtë dhe nën vërejtjen ndërkombëtare, mbas zgjedhjeve të fundit ku shkëlqeu radikali Sheshel, pavarësisht amortizimeve të sforcuara me faktorët e tjerë politikë atje.
-Viti 2005 është shënuar si viti i zgjidhjes së statusit të Kosovës, për të cilën politikat serbe janë përtërirë dhe po paraqiten përherë e më agresive në drejtim të rianeksimit përfundimtar të saj, ndërkohë kur shqiptarët e Kosovës janë pregatitur për një zgjidhje tjetër, atë të pavarësisë.
-Edhe situata në Maqedoni është e rrejshme, pasi problemeve nuk iu shkua deri në fund, por u ndërprenë kur duhej të merrin zgjidhje të njëmendtë, pra plotësimin e aspiratës shqiptare.
-Jo më pak të dyshimta paraqiten marrëdhëniet e sforcuara Serbi-Mal i Zi, ku tendenca e kësaj të fundit për shkëputje është ndrydhur ndërkombëtarisht dhe përkohësisht.
-Ndërsa, mjaft domethënëse është gjendja në Greqi, kur në pranverë do të mbahen zgjedhjet e përgjithëshme, të cilat presupozohet të pasqyrohen edhe në skenën politike shqiptare, ku dihet mirë se vartësimi i segmenteve të ndryshme këtu prej atyre greke është evident dhe me rrjedhoja të pashmangëshme në Shqipëri. Pastaj, po në lidhje me Greqinë, duhet kujtuar se një lëvizje sado e përciptë dhe e pafuqi, por ndoshta me pasoja sensibilizuese, në lidhje me "çështjen çame", apo me të drejtat e emigracionit shqiptar atje, mund të tërheqë vëmendjen karshi saj. Pa harruar edhe lojërat olimpike që mund të marrin
mbi vete veprime terroriste qoftë të brendëshme qoftë të jashtëme, të cilat mund ti faturohen më
pas edhe shqiptarëve.
Atëhere, për të gjitha këto, kërkohet një faktorizim i Shqipërisë në opinionin dhe politikën ndërkombëtare, duke krijuar situata agravuese destabilizimi dhe pështjellimi, të cilat kërkojnë detyrimisht që me to të merren si përherë ndërkombëtarët, për të larguar vëmendjen nga këto zhvillime të tjera rajonale: domethënë, -statusi i Kosovës të anojë nga peshorja serbe, pasi "shqiptarët janë një komb problematik, që nuk po mbajnë dot një shtet dhe jo më të krijojmë edhe një tjetër!", -të mos u merret për të madhe serbëve që ngulin këmbë për tu udhëhequr nga politika radikale, agresive apo shoviniste, kur "
shqiptarët janë problemi i vërtetë i Ballkanit dhe se serbët nuk duhen fajësuar për mizorinë dhe
armiqësinë që shprehin ndaj tyre", -as të mos diskutohet më problemi i shqiptarëve në FYROM, pasi "shqiptarët duhen mbajtur vetëm në varësi dhe si raja pasi ndryshe hapin probleme", -se shkeljet greke nuk janë asgjë para "frymës destruktive dhe destabilizuese të shqiptarëve", e të tjera konkluzione si këto që "ndërkombëtarët" nuk përtojnë aspak ti nxjerrin kur vjen puna për të gjykuar shqiptarët.
Detyrë e politikës shqiptare është vetëm tu japë shansin të huajve për të ngritur opinionin pezhorativ, të ngrejë tymnajën pas së cilës të fshihen problemet reale të Ballkanit, të keqësojë gjendjen e shqiptarëve, jo vetëm në shtetin e tyre politik, por edhe në hapësirat e tjera etnike të tyre. Në këtë vazhdë duhen marrë në konsideratë dhe analizuar edhe zhvillimet e fundit, që në realitet asgjë nuk sjellin për mirë nga sa deklarohen. Në këtë konteks, edhe protesta e së shtunës është korruptuar në misionin e saj prej politikës, duke u vënë në funksion të qëllimeve krejtësisht të mbrapshta dhe djallëzore
, duke luajtur në mënyrë të paskrupullt me vetëdijen, interesat e përligjura dhe dëshirat e vetë
shqiptarëve. Protesta është e përligjur në thelbin e saj dhe e keqpërdorur në zhvillimin e saj të mëtejshëm dhe në pasojat e mëvonëshme.
Gjetja propagandistike "Nano ik!" do të merrte kuptim të njëmendtë dhe do duhej përshëndetur, vetëm nëse do ti shtohej edhe ajo çka përbën vërtet shpëtimin e shqiptarëve "Ik, por duke marrë me vete edhe skotën e degraduar të politikanëve që kanë përdhosur dhe rrënuar skenën shqiptare përgjatë gjithë këtyre viteve!". Pra, "Nano ik, bashkë me Berishë, Metë e sorrollop!"...
8 Shkurt 2004
QEMAL VELIJA
Tupe, gjeli që bën edhe vezë
(Para)prita
1 Shkurti është një ditë e shënuar për muslimanët shqiptarë, dita kur festohet Kurban Bajrami. Në këtë ditë të gjithë ata që e ndjejnë gëzimin e kësaj feste, vishen me rrobat më të bukura, zhveshin nga qëniet e tyre dhe grimcat më të imta të urrejtjes, qejfmbetjes apo inatit të shkaktuar nga ata me të cilët ndajnë të njëjtat ide, por njëkohësisht edhe nga ata, me të cilët i ndajnë ide të ndryshme. Në këtë ditë besimtarët muslimanë shqiptarë ia kanë lënë në dorë haxhinjve të godasin me gurë tre shejtanët, kështu që s’ka nevojë që keta te ketushmit të hedhin baltë mbi satanistët vendorë.
Por ja që nuk është e thënë që ambienti “demokrato-perendimoro-civil” që I rrethon, të respektojë qofte edhe nje dite te vetme mazhorancën në minorancë. Mediat elektronike dhe të shkruara duken se kanë qënë letargjike për festën në fjalë, por njëkohësisht nuk harrojnë të jenë alergjike dhe provokuese ndaj Islamit si fe hyjnore.
Duket qartë se gjithshka shkon mbrapsht jo vetëm politikisht ( kohët e fundit ndërkombëtarët e lartë europianë kanë nxjerrë kartonin e verdhë për kabinetin Nano, se ky I fundit ka 18 muaj që po ecën mbrapa) por edhe kalendarisht ( 14-15 shkurti, “Shën Valentini” duken se kanë mbërritur parakohshëm në ekrane dhe faqe gazetash, duke iu bashkengjitur edhe “Shen Faustinit”, ndërkohë që Bajramit jo vetëm në vigjilje, por kur edhe kaloi pragun kohor, nuk I tha kush hyr mediatikisht) Ashtu sikundër ka ndodhur rëndom pas 11 shtatorit, të gjitha festat e muslimanëve shqiptarë, duken se parapriten kobshëm: Ramazanit të shkuar I ka paraprirë vrasja reale e Sali Tivarit, R
amazanit të fundit I parapriu kërcënimi ireal me bomba në kryeqytetet ballkanike ( Tiranë,
Prishtinë, Shkup Stamboll), ndërsa Kurban Bajramit të fundit I parapriu arrestimi I kërcënuesit me kartolinë të Salzamanit dhe artikulli “ I njëzeteteti” I Edmond Tupes. Dhe sikur telashet mos të kishin të sosur, edhe gjeli ( sipas mediave te lira dhe të pavarura demokratike) bëri vezë, edhe pse kjo e fundit aksidentalisht u thye, ndërsa gjeli Tupe ( për shkak të afeksionit të thellë me truallin e gjelave) bëri vezë në kotecin e “Panoramës”, duke e thyer “aksidentalisht”, pikërisht më 1 Shkurt.E çfarë s’mund të presësh nga gjelat natyralë dhe të klonuar, ne diten e pare te muajit te etheve!!
Parabola vegimtare
Gjithkush që e ndjen veten shqiptar, pse jo edhe fetar, e ka fort të qartë dhe nuk çuditet aspak nga ajo çka ka ndodhur në Kosovë, ku 27 pedagogë të Universitetit të Prishtinës u kërcënuan me “likuidim fizik”, në qoftë se brenda janarit nuk do të kishin dhënë dorëheqjen nga profesioni I tyre, por besoj se të pakët janë ata që mendojnë se kësaj elite pedagogësh do t’I vetështohej edhe pedagogu Edmond Tupe. Konkretisht ….”unë pedagogu I Universitetit të Tiranës jam I kërcënuari I njëzetetetë”- shprehet Tupe. Pra Tupe e njëvleftëson veten me pedagogët kosovarë dhe solidarizohet botërisht me ta, vetëm për shkak të kërcënimit të marrë ( fjala e fundit nënkupton si d
ialektin geg edhe atë tosk) dhe njëkohësisht shton se është kureshtar të dije sesi do reagojnë
gazetarët kosovarë lidhur me këtë ngjarje. Çka do të thotë se Tupe deri më tash nuk ka as idenë më të vogël sesi reagon opinioni publik në Kosovë, se sa gazetarë kosovarë janë likuiduar fizikisht pa pasur nevojë të paralajmërohen, se çka ndodhur me kryeredaktorin e “Rimekembjes”,se çka ndodhur me gazetarët e Bota Sot, se çka ndodhur me gazetën Bota Sot, se pse Kushner e konsideronte këtë gazetë si delja e zezë, pse atij I mbeti pishman mosmbyllja ( e gojës), pse gazetarët e lirë dhe guximtarë botasotas ndjeheshin të kërcënuar pa e shpallur këtë ndjesi si medaljon trimërie, pse ndaj gazetarëve kosovarë nuk ka shenjuar vetëm plumbi I armikut të deklaruar, por edhe gjobat e fryra të (ar)miqve të ftuar e paftuar franceze,frankofonë e grekofilë, se gazetarët kosovarë nuk janë stepur të bëjnë publike masakrat e serbëve, por njeherazi edhe kurthet e politikës franceze, qoftë kjo edhe robespjer
iane apo rasputinase.
Për Tupen që vlon nga kërshëria apo kureshtja, mund t’I bëjmë me dije disa fakte publike se shqiptarët kosovarë, (ata për të cilët Tupe nuk di sesi do reagojnë) e kanë dhënë me kohë alarmin për politikën shovene serbomadhe, për rrezikun e planeve ogurzeza te Francuska Sedam ( rastësisht kjo Akademi “ kontaminon”gjuhësisht atdheun e Robespierit) si edhe për rrezikun francez “underground” (do parapelqente te shprehej Artur Zheji) në pjesëmarrjen e tyre në organizma të tilla ndërkombëtare siç është rasti i UNMIK-ut në Kosovë. Politikanët dhe gazetarët kosovarë kanë reaguar ha
pur se: "pse duhet pjesëmarrja franceze në misionet për Kosovën kur dihet se ajo është proserbe?"
Prandaj e panë me shumë skepticizëm vendosjen e Kushnerit si Shef i UNMIK-ut në Kosovë, kur kandidat për këte post ishin edhe z.Pedi Eshdaun (anglez) dhe znj.Ema Bonino (italiane). Në memorandume të ndryshme, shqiptarët kanë kërkuar që misionet e organizmat e ndryshëm ndërkombëtarë në Kosovë, të kryesohen prej anglezëve ose amerikanëve. Në rastin e UNMIK-ut (për fat të keq tonin), kjo nuk u arrit. Francezët dhe gjithë lobi antiamerikan në Evropë dhe OKB ia arriti që të caktojë një francez në krye të këtij misioni me detyra shumë të rëndësishme për të ardhmen e Kosovës.
Për vërtetimin e pohimit të mësipërm se francezët janë proserbë dhe se kanë qenë pjesë, në planin për ndarjen e Kosovës, po rreshtoj disa fakte të viteve të fundit, si dhe disa fakte të njohura historike të politikës së tyre tradicionale antishqiptare.
1.Në vitin 1913 në konferencën e ambasadorëve në Londër (1913) Franca pranon ndarjen e trojeve shqiptare në favor të Serbisë, Malit të Zi dhe Greqisë etj.. Në këtë mënyrë ajo bëhet bashkekzekutore e një krimi politik kundër shqiptarëve duke dënuar më tepër se 2/3 e trojeve shqiptare dhe popullsisë të vendosen nën pushtimin e fqinjëve të shqiptarëve.
2.Franca është nënshkruese e Paktit të Londrës (Pakti i fshehtë i Londrës) që u nënshkruam më 26 prill 1915, ku thuhet se Serbia e Mali i zi do të marrin të gjithë territoret në veri të lumit Drin (neni 5). Ndërsa më tej në këtë protokoll shkruhet se "nëse do të krijohet një shtet asnjanës shqiptar, pjesët veriore dhe jugore të Shqipërisë, do ndahen mes Serbisë, Malit të Zi dhe Greqisë.
3.Më 1916, francezët krijuan të ashtuquajturën Republikë të Korçës, për të cilën bënë të gjitha përpjekjet që ajo t'i bashkëngjitej Greqisë.
4.Në Konferencën e Paqes në Versajë, Klemasoi i famshëm francez, ishte arkitekti i Jugosllavisë së pas Luftës së Parë Botërore.
5.Në këtë konferencë (1920), eksperti francez (Larachue) u ka deklaruar serbëve se "ju duhej të binit dakord me propozimin francez për ndarjen e mëtejshme të Shqipërisë". (Ivo Andriq, Projekt-raport për Shqipërinë).
6.Pas Luftës së Dytë Botërore, politika franceze ka qenë gjithmonë kundër aspiratave shqiptare për bashkimin e trojeve etnike.
Kjo është pjesa që mund ta quajmë, historike, e politikës franceze ndaj shqiptarëve. Edhe politika e sotme, nuk ndryshon në asgjë nga ajo e mëparshmja.
(Nuk di a është dakort deri këtu ateisti Edmond Tupe,)
Më poshtë po skicoj një pjesë të veprimeve franceze kundër interesave mbareshqiptare, kuptohet me aq sa mbaj mend:
1.Komisioni i ekspertëve për çeshtjet e Jugosllavisë i BE-së, që përbëhej nga teknicienë evropianë, kryesohej nga eksperti francez Badinter. Ky komision që u quajt Komision Arbitrazhi dhe më vonë Komisioni Badinter, reduktoi numrin e njësive federative konstituitive të ish Jugosllavisë, nga 8 (tetë) në 6 (gjashtë) duke përjashtuar kësisoj, Kosovën nga e drejta e shkëputjes ose e vetpërcaktimit.
2.Pak ditë para Masakrës së Reçakut, zv/kryetari i OSBE-së në Kosovë, Gabriel Keller, deklaroi se "gjendja e rëndë në Kosovë ka ardhur si rezultat i aktivitetit të UCK-së dhe jo nga aktiviteti i ushtrisë dhe paramilitarëve serbë". Ky qëndrim i ambasadorit Keller u bë qëndrim zyrtar i shtetit francez e cila nëpërmjet ministrit të saj të Mbrojtjes Richar, bëri një deklaratë identike. Vetëm një javë më pas, serbët kryen masakrën e tmerrshme të Reçakut (15 janar 1999).
3.Para dhe gjatë bisedimeve të Rambujesë, fracezët kanë qenë kundër ndërhyrjes ushtarake për zgjidhjen e çeshtjes së Kosovës. Në fund u pajtuan vetëm për "rivalitet me SHBA-të".
4.Gjatë bombardimeve të Natos mbi ushtrinë serbe, rezultoi se forcat serbe informoheshin nga një spiun i tyre që ishte në shtabet e Natos. Më pas u vërtetua se ky spiun ishte fracez. Vetë spiuni, e pranoi se kishte njoftuar shtabin serb, duke arsyetuar se: "kishte simpati për serbët!"
5.Ndarjen e Kosovës, kryeministri francez e ka pohuar që më 29 prill 1999, përballë Senatit francez. Në këtë fjalim kryeministri Zhospen ka deklaruar se nuk e përjashton një ndarje të Kosovës, por kjo gjë nuk do të ndodhë në këtë fazë, por më vonë!
6.Kur trupat franceze hynë në Kosovë dhe u drejtuan për në Mitrovicë, gjenerali i trupave franceze Bruno Couche deklaroi se: "komanda operacionale vazhdon të ushtrohet nga Shtabi i përgjithshëm i ushtrisë franceze në Paris, të cilit i japim llogari". Më tej gjenerali francez deklaron se "të gjitha urdhërat që na jepen janë konform politikës franceze!" Gjenerali deklaron gjithashtu se për përdorimin e trupave speciale, ai do t'i referohet vazhdimisht gjeneralit Kelch (i cili është shef i shtabit të përgjithshëm francez)
7.Gazetarë kosovarë kanë bërë publike fakte se ka shumë dëshmitarë që të thonë se puna e parë e ushtarëve francezë, kur kanë mbërritur në Mitrovicë ka qenë: vendosja e një teli me gjemba në mes të urës, me qëllim që shqiptarët të mos kalonin në krahun verior të qytetit, kur po ktheheshin në shtëpitë e tyre pas dëbimit masiv që iu bë!
8.Në memorandumin e nënshkruar nga disa intelektualë mitrovicas (A.Popoci, N.Spahiu, S.Sadiku, V.Ademi etj.) (qershor 1999) thuhet: "Ajo çfarë ka qenë rreziku real për fatin e Kosovës, tani po ndodh - po legjitimohet copëtimi i saj. (...) ...këtë gjë po e bëjnë me finesën më të madhe trupat franceze të cilat nuk po lejojnë banorët shqiptarë të kthehen në pjesën veriore të qytetit të Mitrovicës.
9.Me vendosjen e trupave franceze në Urën e Ibrit, u legjitimua "de facto" ndarja e Kosovës. Ka shumë dëshmitarë që të pohojnë se kanë parë e fotografuar ushtarë francezë të KFOR-it duke ngritur tre gishtat lart njësoj si serbët (shenjë e nacionalizmit serb). Kjo gjë nuk është përgënjeshtruar në mënyrë kategorike, as nga zëdhënësi i trupave franceze kapiteni Bertrand Bonneau.
Këto dhe fakte të tjera mund t'i shtohen listës së veprimeve të politikës franceze e cila ka qenë proserbe dhe antishqiptare, historikisht dhe sot e kësaj dite.. Kështu konkluzioni
për komplicitetin e politikës franceze në ndarjen e Kosovës, del krejtësisht i bazuar. Faktet e mësiperme nuk lenë vend për dyshime. Populli ynë ka një shprehje të moçme: “Miku I armikut tim, është armiku im”. Kësisoj Tupe le ta zgjidhe vete ekuacionin ( pasi ate te empatise e zgjidhi si me tapi, apo edhe më gjerë, ku komandat kompjuterike edit, replace, find ëhat ë , replace
ëith ë , kerkon t’I reformojë në find ëhat p , replace ëith q, !!!!!!!!)
Nuk di se a eshte dakort laiku Edmond Tupe se empatia eshte nje ndjesi ne eter per njerez te cilet janë vulgarë dhe ngacamanë ndaj gjërave të shenjta të të tjerëve që mendojnë ndryshe. Tupe nuk ka empati, Tupe ka antipati për moralen dhe simpati për amoralen, ndersa rrenja, patosi I tij, eshte I se djeshmes, une dhe vetem une , pavaresisht se ku dhe per çfare. Tupes i duhet kujtuar shprehja gjermane se gomari eshte gjithmonë I pari, apo thënë ndryshe, e konsideron vetem veten si te parë. Kjo duket sheshit.
E vetmja që mbetet dyshuese është se si mundet që një “shqiptar-kosovar-demokrat” si Tupe, të jetë kaq leshko sa të bëjë gafa të tilla krahasimore dhe ta quajë veten si një Amerigo Vespuçi për të zbuluar “Tokë”, ndërkohë që të tjerët në këtë “Tokë”, kanë jetuar, kanë punuar, e kanë mbjellë, e kanë mbrojtur, për të kanë rënë, janë flijuar, masakruar, e megjithatë nuk bëzajnë për të marrë meritat e reagimit, pasi kjo është detyrë dhe si e tillë nuk njëh nevojë për medalje, apo shtatore, qoftë kjo edhe e njëzeteteta.
Në Shkodër, tregojnë gjatë për një humorist të tyre të kohës së monizmit, I cili kur u pyet se çdo bënte nëse vinin edhe njëherë gjermanët, u tha se do lyhej me bojë dhe do t’u bashkëngjitej 5 Heronjve të Vigut, pasi gjermanët domosdo nuk dinin sesa dëshmorë ishin në të vërtetë…
Në Tiranë është ende e gjallë historia e Rrot Alisë, I cili kur e njerëzia e ngacmonin, shkonte vetëtimthi të ankohej në institucionet përkatëse, e në kohën që njerëzit nuk merreshin më me të, ishte ky I fundit që I tërhiqte vëmendjen duke I kujtuar se çduhej të bënin…
Këto përngjasime më vijnë në mend kur lexoj se Tupe nuk mund të mos të solidarizohet dhe rreshtohet krahas pedagogëve kosovarë, kur lexoj se Tupe solidarizohej dhe rreshtohej krahas Karl Poperit. Duket se Tupes nuk I ka dalë ende nga botëkuptimi I tij diktati enverist, I rreshtimit krahas aksh individi a ideologjie, si dhe lufta e pamposhtur e klasave, me pallë zhveshur ndaj “mbeturinave mikroborgjeze dhe paragjykimeve fetare”.
Liria, cënimi dhe kërcënimi
Nuk ka liri për armiqtë e lirisë. Kështu Tupe mbështet parrullën e Robespjerit.
Me këtë ekuacion me një të panjohur, armiqtë, Tupe kërkon që të bien këmbanat, të buçasin mediat, të kryqëzohen muslimanët, të robërohen ata që mendojnë ndryshe nga ai dhe Robespjeri apo Dantoni.
Megjithatë fillojmë nga A-ja ( jo nga Alfa). Populli ynë ka një shprehje fort të goditur…nuk e ka fajin vrasësi, por grahësi…. Këtu le të fillojmë. Kush I grahu (cyti, nxiti, provokoi) mulimanët dhe muslimanet shqiptarë. Ishte Tupe që në një emision televiziv cënoi një të drejtë themelore të njeriut, atë të ushtrimit të besimit vetjak, duke denigruar figurën e individit apo individes në besim. Po aty, ishte po Tupe ( pa marrë parasysh artikullin e 5 gushtit në Panorama) që kërcënoi po këtë shtrese se ai do të ishte personi që do të luftonte që kjo mënyrë jetese të ndalohej në ambientet shkollore.
Pra është Tupe që tejkalon masë, nga cënimi në kërcënim. E në këtë rast, kur kërcënon një shtresë të gjerë të kombit tënd, atëherë je ti ai që ke nëpërkëmbur e më pas goditur fort lirinë individuale dhe kolektive të një grupi shoqëror, çka do të thotë se je vetshpallur armiku I betuar i tyre. Atëherë pyetja jote(edhe pse anonime, ka tendenca aludimi) se me cilët jeni, me kërcënuesit apo me të kërcënuarit, kuptohet që do marrë një dhe vetëm një përgjigje. Jam në krah me të kërcënuarit dhe jo me kërcënuesin që më rezulton qe je edhe ti. Kjo është logjika e thjeshtë dhe jo ajo e një të mllefosuri si puna e Oriana Falaçit.
o:p>
Sa për atë sfidën ballë për ballë, nuk e përtoj fort. Por kuptohet që më parë duhet të bësh me dije ballin e dialoguesit, pasi unë e kam bërë nominal ballin tim.
E më pas, le të shohim si shkon ajo përballje, nëse e kërkon, kuptohet….
Në mbyllje, një këshillë të vockël: Mos e beni gjakun ujë pse Enea Naunit, sozisë së përkryer te Kastriot Myftarajt, deri më tani nuk I ka shkuar ndër mend të të kërcënojë. Enean dhe Kastriotin , I lidhin dhe I zgjidhin shumë fije dhe nyje. Të dy janë antishqiptarë, me vetpërkatësi kombëtare dhe fetare të papërcaktuar, të dy janë nga një nahi, të dy janë I njëjti brum I së njëjtës magje, I të njëjtit millona. Nëse nuk ka mbetur miell, do të ketë edhe për ty krunde të shpërdorura për të marrë ndonjëri përsipër kërcënimi
n për të cilin paraflet, por dije se edhe ne rast te tille,
“anonimi” yt do jetë karakteropat, pseudobesimtar, gjysmëshqiptar dhe madomendja do të jetë nën Vjosë, si qeveritarët që kemi mbi shpinë… Më vjen keq që nuk të është bërë ende me dije “sazexhiu” yt, pasi nga tingujt që dëgjohen mbyturazi, duket se edhe ky I yti, do te mund te jete gjysem-mulat si preçedentët, nga ata të spektakleve kombinatase…
Zamir Gjurgji
Do you Yahoo!?
Yahoo! Finance:
Get your refund fast by filing online
Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...
Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:
shqiperia-subscribe <at> yahoogroups.com
Per ta lene listen e-mailo:
shqiperia-unsubscribe <at> yahoogroups.com
==================================================================
RSS Feed