Arben Nelku | 19 May 10:27 2004

The Impossible Beheading of Nicholas Berg        
 ** Includes The Impossible Beheading of Nicholas Berg **  
Joe Vialls Banned By Yahoo!
Being barred by Rumor Mill News is trivial, by comparison with fraudulent
excommunication at the hands of this American multinational juggernaut !
Copyright 16 May 2004 Over the years, has been the main launch vehicle for accurate intelligence exposing Zionist scams ranging from the mass murder of 35 Australians at Port Arthur in 1996, to the pack rape of Iraqi women at the hands of 'Coalition of The Willing' personnel during 2003-2004. This is a paid web site, where content has not changed at a ll since Yahoo! Geocities last extracted money from my credit card on 19 April 2004. Despite this fact, site content was completely removed & deleted on 15 May 2004, meaning that I have been personally defrauded  by one of the biggest IT companies in the  world.  Someone somewhere must be getting really desperate...             Early this morning I was preparing to write a report about the desecration of war graves in Gaza, and the beheading of Nicholas Berg which followed swiftly afterwards, when a reader contacted me with the news that my website at Yahoo Geocities had "suddenly vanished". And so it had, despite the fact that my site is located in America, where the First Amendment guarantees freedom of speech, of the press, of association, of assembly and petition. Taken as a whole, the component parts of the First Amendment comprise what we refer to as 'freedom of expression'. The Supreme Court has wr itten that this freedom is "the matrix, the indispensable condition of nearly every other form of freedom." Without it, all other fundamental rights would die.
            We will return to Gaza and Berg in a moment, but first it should be noted that my Geocities web site was not located in America by accident. Like millions of others from more than fifty nations around the world, it was placed there to take direct advantage of the First Amendment, with all international web site owners including myself inadvertently providing valuable income streams for monolithic American institutions like Yahoo.
            None of us care who the directors of Yahoo are, nor do we care whether or not these faceless bodies are happily married, separated, or divorced. Millions of us provide these executives with their pocket money each and every week, a situation that is likely to ch ange very swiftly if paid web sites are terminated on the direct orders of the somewhat odious 'Department of Homeland Security', or on the mere whim of a Zionist power broker.
            Ignoring the First Amendment, or even indulging in selective censorship, will ultimately turn Yahoo and its motley brethren into giant corporate basket cases, to be replaced in turn by other smaller companies who still respect the American Constitution. This is not good news for Yahoo investors.
            Naturally enough there are many people out there who did not want the accurate advance warning of the invasion of Iraq that I provided, and there are yet others who object to my accurate accounts of appalling U.S. Marine behavior in Fallujah just a few weeks ago. The problem is, you cannot make an omelet without first breaking a few eggs.
     &nbs p;      Though censoring reports like mine might delay the inevitable war crimes trial for a while, it will not stop that trial from taking place. In the fullness of time, criminals like Sharon, Bush, Wolfowitz, Perle and Rumsfeld will be brought to justice, as will Blair and Straw in England, plus Howard, Downer and Williams in Australia.
           Far worse than basic censorship like this, are obscene covert actions designed to cause the masses to believe in outright lies, which brings me back to the "double whammy" of the desecrated war graves in Gaza, and the spectacular beheading of Nicholas Berg which followed just 48 hours later. As we will see in this brief report, both atrocities were custom-designed to deflect attention away from the multiple war crimes in Iraq, and, in particular, to deflect attention away from those officials and politicians at the top who issued the Stalinist orders to torture and rape "whoever they wanted, whenever they wanted".
           I have no intention of getting bogged down in the minutiae of whether a particular Arab called Abdul or Osama was supposed to be the ringleader in the Gaza war graves cemetery desecration, or whether Nicholas Berg shared an Internet password with 9-11 suspect Zacarias Moussaoui, who has still not been convicted of anything. In my professional view, both claims are deliberate establishment red herrings designed to lure ordinary Americans as far away from the truth as possible. Far better to first rule out the impossible, which, as famous author Arthur Conan Doyle once wrote, then leaves use with the truth, no matter how improbable that truth might be.
           First, we need to take a close look at Gaza. Under Islamic Law, all burial grounds are holy sites regardless of who is buried there, i.e. Muslim, Christian, Jew and so on. In almost all countries and cultures, defiling a holy site is an offence in law, but Islam is almost unique in imposing a mandatory term of imprisonment, which varies in length depending on the severity of the crime.
           Thus no Muslim would risk committing such a small crime for such a high price, especially against the graves of British soldiers who died freeing these particular Muslims from the Ottoman Empire. Oops, did the establishment media forget to tell you about that bit? And even if a handful of Muslims did suddenly go insane and head for the cemetery to defile the graves of those who helped to free them from the Turks, they would have been cut down in less than five seconds by heavy machine gun and cannon fire, from one of more than fifty Israeli armored occupation vehicles in the immediate area. 
       &nbsp ;    Final positive identification where the Gaza covert operation is concerned, was the painting of Nazi swastikas on some of the gravestones. The swastika has no particular meaning or emotional significance for Muslims, but it certainly has for Jews. Now ask yourself who actually controls the roads around the war cemetery in Gaza, and thus who also controls access to the graves. Israel does! I'm glad we've sorted that one out
Arben Nelku | 19 May 10:34 2004

Bilderberg Planning To Put the Squeeze on U.S. Taxpayers

Bilderberg Planning To Put the Squeeze on U.S. Taxpayers

Post your free ad now! Yahoo! Canada Personals

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


Yahoo! Groups Links
Arben Nelku | 19 May 10:40 2004

Berg Video - How It Could All Be A Hoax

Berg Video - How It
Could All Be A Hoax
From Pete Wagner
Jeff, The crewcut head that appears momentarily, obviously unintentionally, in the right margins of the video is indeed a smoking gun, and smacks of military complicity in what now looks to be a faux beheading. In light of this, as we recall the scene where Nick Berg's seemingly severed head is shown to the camera, we realize that the neck appears to have been too cleanly cut for what the video would have us believe. One alternative is that the head was cut off by other means (e.g., guillotine), then cleaned up nicely, but this makes very little sense all other things considered. The more plausible alternative is that the head is a fake. Obviously with a fake head, Nick Berg may be still alive. This scenario then brings up the issue of the body (supposedly of Nick Berg, headless I presume) that arrived recently at Dover AFB. The question of why the body is at Dover now seems to have an answer. Without a head, possibly only the Berg family could visually confirm its identity. Right now this part of the story is out of the news. But looking back, knowing what we know now, last week's reaction of Nick Berg's father, Michael, as he was told of the video by his other son, somehow outside the front door of his home, and captured perfectly on film by some unknown photographer, has the markings of being staged. Possibly not, but certainly the Berg family would be following the news about Nick, as any family would in the face of such a tradegy; and thus certainly somebody concerned has stumbled onto the web stories claiming the video to be a fraud; and certainly then the Berg family would be adament about looking into the possibility that their son -- the one with the mysterious background and ties to 911 -- may still be alive, fate unknown to most. If they were indeed interested as one would expect them to be, they would certainly know now what we know, ...unless, of course, they also know the broader truth, and have been all along players in the fraud. Then their anti-Bush political statements serve as a nice cover. The confirmation of the identity of the headless body at Dover is critical. There are plenty of bodies in Iraq that could have been substituted. I would expect the mainstream news to be soon mentioning something about its positive confirmation via DNA testing to reinforce the fraud in light of the case crumbling under the weight of the evidence. Obviously, we will need to confirm that this DNA test was actually performed and uninfluenced. (good luck on that. -ed) If we can find out that the DNA test is also part of the fraud, then all cameras should be pointed on Michael Berg as the fraud is unveiled. Pete Wagner

Post your free ad now! Yahoo! Canada Personals

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


Olsi | 19 May 13:27 2004

RIMEKEMBJA 18/ 05/ 2004 [ i ]




N një kohë kur propaganda berishiste e ka ngritur në maksimum volumin e zërit demaskues për Fatos Nanon, i cili edhe kur bën ndonjë gjë sipas rregullit apo për mirë do të shahet patjetër prej tyre, Mero Baze del "kaptinë më vehte" dhe shkon e i merr një intervistë të gjatë Fatos Nanos. Një fakt i tillë nxit kërshërinë dhe të shtyn që të vështrosh se çfarë ka dashur Mero të arrijë.

Titulli "Unë Berisha dhe të tjerët…" dëshmon se qëllimi i Meros, ose porosia që kishte marrë Mero, ishte për të bërë diçka në kontekstin e njohur të përplasjeve politike, jo të bënte ndonjë surprizë.

Natyra e teknika e intervistimit gjithashtu është pa ndonjë gjetje gazetareske, ose novacion politik. Intervistuesi është përqëndruar në rolin e  ngacamanit i intervistuari i ka kushtuar më shumë kujdes rolit të leksiondhënësit. Të dy e dinin se kishin përballë njeriu që nuk jep kënaqësi. Mero i ka lejuar vetes edhe mungesë etike, sidomos me referimet "gruaja tënde". Pavarësisht se kishte shkuar me misionin e ngacamanit gazetari duhet ta bindëte lexuesin se ishte nisur të intervistonte kryeministrin, jo të bënte një shkrim të rëndomtë sfidues. Nano ka folur me një gjuhë më të qartë se çdo herë tjetër, sepse duket e ka ditur rrezikun që fja lët e tij  "gjë e gjëzë" mund ta dëmtonin.

Mero në fakt i ka përsëritur Nanos në sy shumicën e akuzave që i kanë drejtuar më parë gazetat kundërshtare. Shumë pak Mero ka tentuar të mësojë nga kryeministri se si e ka qeverisur e si do ta qeverisë ai vendin. Mero ka dashur të dijë se deri ku mund t'i luftojë Nano kundërshtarët e vet, sepse duket në PD kanë shqetësim se deri ku ka ndërmend të shkojë Nano në goditjen e opozitave, asaj zyrtare dhe asaj brenda në PS. Në PD duken më të shqetësuar se mos Nano godet fort opozitën brenda në PS dhe humbasin një aleat të maskuar. Nëse Meta del jashtë PS-së pak vlera i mbeten për PD-në.

Pyetjet lidhur me bashkëshorten e Nanos ishin jo vetëm pa etikë, por dhe pa dobi. Madje tashmë po krijohet përshtypja se opozita po i bën Nanos kritika më shumë për ta mërzitur, për ta nervozuar me gjëra që nuk kanë të bëjnë me qeverisjen; për ta larguar sa më shumë nga puna se kritika për të zbuluar mangësitë e qeverisjes së tij, apo për të luftuar dukuritë e këqija që vihen re në veprimtarinë administruese në Shqipëri. Opozita duket po aq e interesuar sa pushtetarët që të bëhet zhurmë për zhurmë, që të nervozohen njerëzit kot sesa  të bëhet luftë e vërtetë politike. Këtë përshtypje e përforcojnë pyetjet me ngacmime bajate të Meros.

Baze kishte një mision sondazhi se deri ku mund të shkojë gatishmëria e Nanos për një zbutje graduale të sherreve me Berishën e për pazarllëqe të reja midis tyre. Nano nuk e ka përjashtuar këtë mundësi, por nuk ka lënë pa i kujtuar të dërguarit të Berishës se është i inatosur me të, sepse prishi bashkëpunimin e parë. Madje Nano e ka paraqitur si tejet banal edhe shkakun e prishjes së pajtimit të vitit 2002, duke i thënë Berishës edhe një herë nëpërmjet Bazes se nuk duhej të prishte pazaret vetëm pse  nuk u zgjodh Fahri Balliu deputet në Elbasan, sikurse  kërkonte Saliu.


Intervista e Mero Bazes dëshmon se midis Nanos e Berishës ende nuk është krijuar ajo ngrohtësi si në kohën kur Blendi Fevziu i thirri Salën e Tosin për një debat në TV "Klan". Por me sa duket misioni i Bazes ka qenë mblesëria e parë që më pas të mund të çojë sërish Nanon e Berishën në ndonjë emision të ngjashëm në mos para Fevziut, që është konsumuar shumë,  para Xhungës,  Çanit apo Dudushit, kur mund të inskenohet ndonjë debat dhe me pjesëmarrës të tjerë sa për dekor. Sidoqoftë Baze ndërmori misionin e parë publik special midis Nanos e Berishës. Prandaj Mero i kujtoi Nanos intervistën në burg dh e ndihmën që i paska dhënë "Tema" kur Nano bënte "katarsis" në parti. Nano e falëndëroi për këto, por u tregua i ftohtë ndaj gazetarit berishian.     

Dukej i shëmtuar misioni i Bazes për të hetuar se deri ku mund të shkojë Nano në afrimin me Pollon. Duket që Berishën e mundon shumë xhelozia se mos Pollo bëhet përsëri konkurent për rolin e opozitarit të parapëlqyer nga Nano e Europa.Pyetjet e Bazes tregojnë se hija politike e Pollos vazhdon t'i shkaktojë mornica politike Berishës, Përpjekja e Meros për t'i futur spica Nanos për Edi Ramën  nuk e tundoi shumë për reagim inatçor kryeministrin, sepse ai tashmë i njeh po aq mirë sa njohin veten veprimtarët e Berishës.

Nano i bëri një leksion shumë të shkurtër, por të nevojshëm Mero Bazes lidhur me fundamentalizmin e fundamentalistët. Sidomos fjalia e Nanos : ''Fjala fundamentalizëm nuk lidhet vetëm me fenë" duhet t'i vlejë shumë Mero Bazes për të korrigjuar metodën e tij të bërjes publicistikë dhe bagazhin e njohurive të tij. Për gazetarinë e publicistikën me nivel nuk mjaftojnë vetëm shkathtësia në mbledhjen dhe përpunimin skematik të bisedave të kafeneve, rrëmbimet nga Interneti, porositë e politikanëve apo pasioni për intrigë politke.

Edhe shpjegimet e Nanos si duhet kuptuar politika ishin mjaft të dobishme, sidomos për gazetarët. Për t'u veçuar në përgjigjet e Nanos janë fjalët "Gjatë këtyre shtatë vjetëve që jemi në pushtet kam dëgjuar për shumë vendime e përbetime të pozitës që nuk janë realizuar kurrë". Nano i përmendi Meros dhe përbetimet e bëra gjatë muajve të parë të këtij viti për të rrëzuar Nanon. Pavarësisht se janë fjalë të Nanos, është krejt i arsyeshëm dhe i drejtë mesazhi :"Kur të vijë Berisha në pushtet atëherë do të ketë të drejtë të caktojë kryeministrin". Kjo do të thotë se Nano nuk ka ndërmend të bëjë lëshime që vendoset në kuadër të "politikës treshe" edhe mbajtësi i postit të kryeministrit. K jo është më mirë sesa të kemi "kryeministër konsensual" krahas "presidentit konsensual". Berisha e PD nëse duan të bëjnë mirë për Shqipërinë le të rrëzojnë pushtetin e socialistëve me mjetet që ata janë të zot t'i përdorin. Drejtimi i keq i tehut të luftës politike nga ndyshimi i pushtetit tek ndryshimi i kryeministrit është braktisje e misionit të një opozite politike serioze,

Të nesërmen e botimit të intervistës në gazetën "Tema" u botua një koment nga vet intervistuesi Mero Baze. Kjo nuk kishte kuptim. Komentet duhej t'ua linte të tjerëve t'i bënin. Por përderisa Meros iu desh të bënte koment që të udhëzonte lexuesit se si duhej të kuptonin intervistën duhet menduar se ai nuk  ka arritur atë që kërkonte, ose se puna e tij nuk është vlerësuar aq mirë nga ata që duhej t'i vinin notën.

Sidoqoftë intervista është shenjë se po bëhen përpjekje nën rrogoz për një pazarllëk të ri midis Nanos e Berishës.


17 Maj 2004                                                          Abdi Baleta. 





Kishte disa kohë që Mehmet Elezi u ishte përkushtuar temave profesionale në shtyp;  letërsisë, gjuhësisë. Më 9 Maj 2004 me shkrimin "Parablerja e zgjedhjeve" botuar në gazetën "55" iu rikthye sërish politikës së nxehtë të ditës. Të tilla shkrime kur dalin nga pena e Mehmet Elezit tërheqin vemendjen sepse  nëpërmjet tyre zbulohen humori politik dhe taktika politike e Sali Berishës.

Thelbi i shkrimit të Elezit është se edhe zgjedhjet e ardhëshme domethënë ato të mesit të vitit 2005 do të jenë të padrejta, do të blihen, madje ato janë tashmë të parablera. Është shumë e mundshme që kështu të ndodhë. Edhe më shumë se shkrimi i Elezit për këtë na bën të besojmë zërat që qarkullojnë se PD ka filluar të kërcënojë me bojkotim të zgjedhjeve të ardhëshme. Vet Berisha nuk e thotë një gjë të tillë sepse lë shteg hapur për pazare e ndryshime qëndrimi deri në castet e fundit. Por përderisa ka vënë të tjerë ta përhapin këtë variant "kërcënues" kuptohet se PD ka filluar ta ndjejë se nuk ka shumë shanse për të çuar në vend ato premtimet se do ta rrëzojë pushtetin e Nanos. Në D hjetor të vitit 1998 në një vizitë që bëmë në selinë ePD-së për të shprehur solidaritetin me Sali Berishën që  kërcënohej të thirrej forcërisht në prokurori si dëshmitar kemi sugjeruar që PD të hiqte dorë nga pushteti lokal, nga kërkesa që bënte atëherë për :"zgjedhje të parakohëshme" që të ndryshohej atmosfera e krijuar pas pseudozgjedhjeve të  29 Qershorit 1997 dhe të deklaronte se mund të bojkotonte edhe zgjedhjet e vitit 2005 në qoftëse mekanizmat europiane nuk nxirrnin përfundimet e duhura e nuk ndikonin në ndryshimin e atmosferës politike parazgjedhore në Shqipëri.

PD e Berisha natyrisht as  patën ndonjëherë në mendje të shqyrtonin mundësinë e ndjekjes së varianteve të tilla të veprimit. Ato u ngrehën shumë se do të mundnin PS-në nëpërmjet "votës së lirë". Dështuan rëndë në zgjedhjet vendore të vitit 2001. Dështuan rëndë edhe në zgjedhjet parlamentare të vitit 2001. Pësuan dështim edhe në zgjedhjet vendore të vitit 2003. Dhe gjithnjë janë justifikuar se " u vjedhin votat", " u manipulojnë komisionet" etj . etj. Por pas çdo humbje kanë premtuar me mburrje se herën tjetër nuk do të lejojmë dukuri të tilla se  në votimet e ardhëshme do t'ua kthejnë shqiptarëve "votën e lirë". Edhe pas zgjedhjeve të vitit 2001 PD e Berisha e kanë vazhduar lojën me kërkesat për zgjedhje të parakohëshme.

Tani duket se po pranojnë se dhe kjo lojë ka marrë fund, sidomos pas deklaratave të përsëritura nga përfaqësues të diplomacisë amerikane e europiane se zgjedhjet në Shqipëri do të bëhen në mesin e vitit 2001. Këtë "frymë të re" të politikës së PD-së na e sqaron mirë Mehmet Elezi në shkrimin e datës 9 Maj kur bën pyetje retorike dhe jep përgjigje kategorike : "Zgjedhje të parakohëshme? Ky togfjalësh nuk ka më asnjë kuptim". Mehmeti  e ka thënë qartë e logjikshëm : "Gjashtë muaj më shpejt a më vonë shqiptarët u mësuan me durue". Por nuk është ky durim "prej gomari" i shqiptarëve që e bën PD-në të mos bërtasë më për zgjedhje të parakohëshme. Përkundrazi shkaku kryesor është ajo që përpiqet të shpjegojë në vazhdim Mehmeti, "hija e manipulimit të zgjedhjeve" që PD duket ende se do  ta ketë të vështirë ta ndalojë dhe në rast se zgjedhjet bëhen para kohe do ta ketë të pamundur. Për hir të të vërtetës duhet thënë se Elezi në shkrime të mëparshme e ka trajtuar problemin se PD-së nuk i duhej të kërkonte zgjedhje të parakohëshme, madje shprehte skepticizëm dhe për fitoren në zgjedhjet e ardhëshme dhe mbështeste taktikën e Berishës që t'i afrohej  pushtetit duke bashkëpunuar me Nanon. Por edhe ky bashkim doli çyryk dhe u kthye nga kacafytja.

Pse Eelzi është shumë i trembur, më shumë se herë të tjera nga "Hija e manipulimit të zgjedhjeve"? Sepse atë e frikëson një faktor  me emrin "Para". Që favorizon ata që i kanë në dorë. Mehmeti është i shqetësuar se ky faktor  ka rënë kryesisht në dorë të kryeministrit Nano.

Mehmeti e thotë hapur se me para do të blihen votues, madje: "nuk është e vështirë t'i blesh votuesit në zonat më të këputura e më delikate". Nuk ka dyshim se kjo do të ndodhë. Kjo ka ndodhur edhe më parë. Por nuk është ky faktori kryesor për manipulimin e zgjedhjeve. Madje ndikimi i blerjes së votimeve është ulur shumë për shkak të shkallës së madhe të mospjesëmarrjes në zgjedhje. PD e PS po marrin kryesisht votat e pjesës militante të elektoratit, pra të atyre që pak do të blihen e do të shiten. Elezi mundohet ta ilustrojë përfundimin e tij në këtë optikë me humbjen që pësoi në zgjedhjet e pjesshme në Elbasan para dy vitesh në një zonë të PD-së kandidati i ri i saj. Por humbja në fakt erdhi si rezultat i rënies drastike të pjesëmarrësve në votim, domethënë nga bojkotimi kandidatit të PD-së nga zgjedhësit e PD-së, jo nga thasët e miellit që shpërndau PS, sikurse justifikohej ky kandidat. Tashmë Fatos Nano e ka bër të qartë madje dhe në intervistën që i ka dhënë Mero Bazes ("Tema" 12 Maj 2004) se Berisha fitoren e kandidatit të tij në Elbasan e kishte mbështetur në ndihmën që do t'i jepte Nnao në kuadër të marrëveshjes së tyre për bashkëqeverisje informale.

"Kur (dhe kush) ka aq shumë pare mund të blejë misionerët" dhe "Dihet kush janë më të varfrit: përfaqësuesit e opozitës". PD është ankuar, dhe jo pa arsye edhe më parë, se PS i ka blerë komisionerët e saj gjatë zgjedhjeve. Tani, që ka më shumë para mund t'i blejë edhe më shumë. Pra PD do të hyjë në zgjedhje duke u dridhur se nuk do të ketë komisionerë besnikë e të sigurtë. Përsëri faji është i cilësisë së dobët të militantizmit në PD. Sipas Elezit kështu mund t'i ndodhë PD-së edhe me vëzhguesit.

Elezi pezmatohet edhe më shumë: "Për ironi, kur ka kaq shumë pare mund të ndodhë të bilhen edhe kandidatët. Dhe përsëri mjaftojnë një a dy të tillë për të përmbysur baraspeshën në krahun tjetër". Edhe kjo i ka ndodhur PD-së dhe nuk është për t'u habitur t'i ndodhë përsëri.Po kujt i ankohet për këtë? Mos pret që të vijnë mekanizmat europaine t'i gjejnë kandidatë të sigurtë? Mos kujton se duke mbledhur rreth vetes renegatët më të mëdhenj të PD-së e të demokarcisë në Shqiëri dhe batakçinjtë që i kanë punuar qindin PD-së deri tani Sali Berisha ka shpresë të gjejë kandidatë të sigurtë për deputetë?! Pastaj si harron Mehmet Elezi se është pikërisht Sali Berisha që ka frymëzuar e nxitur re negatizmin në politikën shqiptare, duke ua rrëmbyer shpesh deputetët edhe aleatëve të tij, dhe duke dërguar si emisarë të tij deputetët në grupet e tjera parlamentare? Kur bën politikë të pandershmee  pëson dhe nga pandershmëria në politikë.

Punët sipas Mehmet Elezit bëhen dhe më keq sepse "Kur( dhe kush) ka aq shumë pare mund të blihen edhe mbështetës ndërkombëtarë". Edhe kjo duhet besuar dhe socialistët janë më të privilegjuar duket në këtë drejtim. Pra as servilizmi pa kufi para ndërkombëtarëve nuk i bëka Berishës aq punë sa mund t'i bënin paratë.

Është natyrshëm që pasi ka shtjelluar kaq rreziqe Mehmet Elezi të shtrojë pyetjen : "A ka rrugëdalje". Përgjigja optimiste jepet nëpërmjet një shprehjeje popullore që është si ato përgjigjet  dykuptimëshe e orakullit të mitologjisë :Vetëm vorri nuik ka derë". Por me tërë ato rreziqe që përshkruan Mehmeti zgjedhjet e ardhëshme tashmë janë mbyllur në vorr. Shprehja shpëtimtare "Rrugëdalja qëndron te opozita e mbështetësit e saj" është kot më kot. Opozita, sidomos Berisha para çdo zgjedhjeje e ka theksuar këtë faktor shpëtimtar dhe nuk ka arritur gjë.

Atëherë çfarë rekomandon kësaj radhe Elezi ( domethënë çfarë ka ndërmend të bëjë  Berisha) që opozita të arrijë të nxjerrë zgjedhje të drejta nga vorri? Mehmet Elezi propozon me shumë këmbëngulje fantazinë që lëvizja "Nano, ik!" të arrijë të largojë Nanon para zgjedhjeve. Mirëpo lëvizja "Nano, ik!" e ka konsumuar veten tashmë. Nano duket se po ia mbledh rripat edhe grupit të Ilir Metës brenda në PS tek rebelimi i të cilit kishte vënë shumë shpresa PD-ja.

Mehmet Elezi rekomandon të bëhet përzgjedhje e mirëe kandidatëve të opozitës ,e komisionerëve e vëzhguesve, të bëhen të tillë idealistët, njerëzit e pakorruptueshëm. Ku do t'i gjejë PD-ja këta? Pse nuk i gjeti deri tani? Apo ka pritur t'i vinë të "pakorruptueshmit" dhe "idealistët si Zogaj, Imami, Lesi e soji i tyre. Me të tillë PD-ja vetëm rrit nivelin e korrupsionit politik në rradhët e veprimtarinë e saj. Si mund ta shërojë vallë tani PD-ja sëmundjen klanore që ia përmend Elezi?

Elezi ka shpresë se me një informacion më të mirë nga PD-ja dhe me një dëshirë të vetën më të madhe  faktorë ndërkombëtarë sidomos OSBE-ODIHR do të bëjnë që zgjedhjet të jenë ndryshe. Po këta këtu i kemi pasur në cdo zgjedhje, pas cdo zgjedhjeje e midis cdo zgjedhjeje dhe nuk na kanë ndihmuar, madje as për të bërë një legjislacion të mirë e për të përgatitur teknikat e përshtatshme zgjedhore.

Me një fjalë nga shkrimi i Elezit kuptojmë se në PD "nga Berisha  e tatëpjetë siç ka qenë do të jetë". PD ka rrezik t'i humbë zgjedhjet sepse nuk di e nuk do të ndryshojë, sepse nuk di e nuk do të ndjekë një politikë kombëtare dhe një politikë të djathtë që të tërheqë drejt vetes atë elektorat që ndëshkon me mospjesëmarrjen në votime.

Prandaj shkrimi i Mehmet Elezit vetëm sa konfirmon se Berisha është në konfuzion, nuk ka as fantazi, as këmbënguljen që ka pasur deri tani.

Mehmet Elezi me shkrimi e tij  më shumë është përpjekur të justifikojë (para) humbjen e PD-së në zgjedhjet e ardhëshme.


14 Maj 2004                                                          Abdi Baleta 







Në politikën e propagandën shqiptare tashmë është ravijëzuar qartë dhe për turp një rrymë që frymëzohet e ushqehet nga mendimi politik dhe strategjia politike e Beogradit dhe e Moskës që ka dhe nxitjen e mbështetjen e politikave të caktuara në Europën perëndimore, të cilat synojnë të bezdisin politikën amerikane në Ballkan.

Kjo rrymë politike dhe propagandistike ka çirakë e papagallë në Shqipëri, në Kosovë, në FYROM dhe në diasporën shqiptare. Gjoja për të kundërshtuar politikën millosheviçiane, tashmë të dështuar, në Serbi kjo rrymë praktikisht po pranon të kthehet në një rezervë strategjike mbështetëse e politikës së shovinizmit tjetër serb, të përfaqësuar nga Xhinxhiçi i vdekur, Koshtunica e Drashkoviçi që kanë dalë në krye të pushtetit serb dhe të avnojizmit të ripërtërirë në Maqedoni.


"Nano,ik!" në Tiranë si jehonë e "Erdhi Koshtunica" në Beograd


Në Shqipëri çirakët e papagallët e kësaj rryme politike me orietim më të dukshëm beogradas, moskovit e parizian shpesh përpiqen të maskohen pas një zhurme  bajate politike "antinanoiste" dhe pas një propagande se rreziku  Shqipërisë e shqiptarëve tani po u vjen vetëm nga jugu, nga Greqia dhe nga ato vende ose politika që kanë marrëdhënie të mira me Greqinë ose SHBA si Italia e Turqia .

Në Shqipëri çirakët e papagallët e kësaj politike i gjejmë edhe në krye të opozitës së brendëshme antinanoiste, në PS,  edhe në krye të opozitës së jashtëme zyrtare, PD me aleatët e vet, që prej disa kohësh zhurmojnë e bëjnë tollovi pa dobi në kuadrin e lëvizjes "Nano, ik". Kjo lëvizje u shfaq dhe ka ecur në vijë papalele në Shqipëri me ngjitjen e Koshtunicës në pushtet në Serbi dhe me shpalosjen e strategjisë së tij politike.

Bie shumë në sy që në lëvizjen "Nano, ik!" janë grumbulluar si protagonistë nën spektrin politik të Sali Berishës, politikanë që në kohë e në mënyra të ndryshme janë dalluar për flirtimin e tyre me politikën e Beogradit e të Parisit. Ndër më aktivët në krah të Berishës tani shohim të jenë Spartak Ngjela, Arben Imami dhe Preç Zogaj, të cilët qysh para 10 vitesh në mënyrë demonstrative kryen e justifikuan misionin e parë politik në Beograd me ftesë të këshilltarit diplomatik të Milosheviçit. "Antinanoisti" më luftarak pranë Berishës është tani Nikoll Lesi, i cili qysh para 12 vitesh denonconte deri lëvizjet më të vogla ushtarake shqiptare drejt veriut sepse i vihej në rrezik Serbia. Dihet fare mirë se në të kaluarën në gjirin e klerit e besimtarëve katolikë shqiptarë ka pasur një rrymë që shërbente si agjenturë e mirëfilltë e kolonë e pestë e Serbisë. Nikoll Lesi, veç të tjerash, tani është dhe kryetar i partisë katolike të Shqipërisë. Reminishencat e këaj trashëgimie të keqe në mjedisin politik rreth Berishës krijojnë natyrshëm dyshime për qëndrimet dhe sjelljet e tij politike.

PD ishte në pushtet kur nëpërmjet Shqipërisë u thye embargo e naftës dhe armatimeve për Serbinë gjatë luftës në Bosnje. Kjo nuk mund të kalojë pa lënë gjurmë edhe në veprimtarinë e tanishme të PD-së. Nuk duhet në asnjë mënyrë të na dalë nga mendja se në vitin 1996 presidenti i atëhershëm i Shqipërisë, Sali Berisha, ka bërë të gjitha përpjekjet që shqiptarët e Kosovës t'i ngrinte në këmbë që të bashkoheshin me aleancën "Zajedno" të Xhinxhiçit e të Drashkoviçit kundër Milosheviçit.  Një krah i "Zajedno-s" tani është në pushtet në Serbi dhe Berisha mbase e quan këtë edhe si arritje e një objektivi të tij politik dhe ndjen kënaqësinë e detyrim in që shpirtërisht e politikisht ta mbështesë. Nuk përjashtohet që këtë sukses të "Zajedno-s" në Serbi Berisha ta shohë dhe si kartë të fortë për pokerin politik në Shqipëri, sidomos kur sheh se të djathtët në pushtet në Itali e në Greqi përkëdhelin Nanon dhe kur as në Turqi Berisha nuk ka më ndonjë trajtim si dikur. Prandaj Berisha tërheq drejt vetes sa më shumë individë zhurmëmëdhenj të politikës e të propagandës që kanë dhënë prova se joshen nga politika e Beogradit dhe e miqëve të Serbisë në Europë.

Në aleancë të ngushtë, të pashpallur zyrtarisht, me lëvizjen "Nano, ik!" vepron krahu antinanoist brenda në PS, i emërtuar "grupimi i Ilir Metës". Për ironi në këtë krah bëjnë pjesë dhe njerëz si Spartak Braho që disa herë i ka bërë shantazh Berishës me deklarata publike se ka parë dosjen e tij të rekrutimit si agjent i UDB-së, por asnjëherë nuk ka paraqitur prova dhe as Berisha nuk e ka akuzuar për shpifje sipas ligjit.

Nuk duhet të harrojmë se ishte pikërisht Ilir Meta, si kryeministër i Shqipërisë ( me ministër të jashtëm Paskal Milon), që nën trysninë e hapur të diplomacisë ruse bënë me një shpejtësi marramendëse dhe me një servilizëm të pashoq të gjitha lëshimet e mundëshme nga ana e diplomacisë së Shqipërisë që të rehabilitohej Serbia në Europë, të pranohej ajo pa e merituar në OSBE, të vendoseshin në kushte të turpëshme marrëdhëniet diplomatike midis Shqipërisë e Serbisë, të nëshkruheshin marrëveshje diskriminuese "të tregtisë së lirë" midis Shqipërisë e Serbisë, të fillonte një periudhë e re "miqësie shqiptaro-serbe'". Ilir Meta u ka bërë mjaft presione shqiptarëve të Kosovës t'i hapin sa më shumë rrugë, madje t'i nënshtrohen Serbisë.

Ilir Meta pritej me protokoll kryeministror në Beograd edhe kur ishte thjesht një deputet në Tiranë jo më në kryesinë e Partisë Socialiste apo në qeverinë e saj. Ilir Meta në fushatë elektorale shpallte si parësore për të ngrohjen e marrëdhënieve me Serbinë. Ishte sërish Ilir Meta që pas takimit Nano-Geixh-Meta në Korfuz kreu misionin si më i besuari për legalizimin e rezultateve të këtij takimi në një takim tjetër të menjëhershëm Meta-Xhinxhiç-Simitis në Beograd, takim që çoi në krijimin e "politikës së tripolaritetit" në bashkëqeverisjen informale në Shqipëri (Nano-Berisha-Meta me Moisiun president konsensual) në vitin 2002. A do të bëjë ndonjë ditë Meta siç po bën Nikoll Lesi dhe të zbavisë shqiptarët me kujtimet nga pazaret që janë bërë në takimin e Korfuzit me Nanon e Geixhin?


Pse nuk ia lanë Katriot m...autorsinë e librit-profil për Fatos Nanon?!


A do të ndjekë edhe Meta rrugën e Nikollë Lesit që hallet politike të ditës përpiqet t'i kalojë duke treguar (ose stërholluar) maskarallëqet e djeshme të gotës?!. Nëse Meta nuk lëshon veten kaq poshtë sa Nikolla ai mund t'ia ngarkojë këtë detyrë të pështirë Kastriot Myftarajt, të parit "specialist" shqiptar të shërbimeve sekrete të huaja dhe të shtabeve të PD-së për denigrimin e kundërshtarëve politikë duke shkruar libra shpifës e fyes gjoja për profilin e tyre po litik e jetën e  tyre personale dhe familjare me qindra shpifje të ndyra e fyerje të poshtra si librin "Nacional-islamizmi shqiptar. Baleta e Feraj. Profile". 

Mund të duket pak si çudi pse nuk ia lanë Myftarajt të vinte mbi librin "profilizues" për Nanon, që po e përgatitka Nikoll Lesi, siç ia lanë këtë nder për librin që kish përgatitur shumë shërbime e disa propagandistë pëdëistë për Baletën e Ferajn. Kjo mund të ketë ndodhur ose sepse Nikolla është edhe më i etur se Kastrioti për të bërë sensacione nëpërmjet poshtërsirave, ose sepse shtabet ku vendosen se çfarë duhet të bëjë Kastrioti e quajnë atë ende të pameritueshëm për të dalë në publik me një libër denigrues të mbështetur në gjysëm të vërteta, Kastriotin e kanë "profilizues" vetëm kur çdo gjë duhet të mbështetet mbi shpifjen e trillimin. Kastriotin edhe pse e mbajnë të çirret në n jë kafaz papagalli më shumë e përdorin kur u duhen krrokitje korbi si në rastin  e shkrimit "Zbulohen sekretet e takimit Nano-Karamanlis", botuar në "SOT" më datën  15 Maj 2004, ku  ka dhe një gjysëm kolone  me mestitullin "Pse Abdi Baleta mori në mbrojtje Nanon?".

Kështu Kastriot Myftaraj merr edhe një herë pozat e zhbiruesit të gjithë sekreteve të botës, si në palolibrin "Nacional-islamizmi... " madje në ëtë shkrim zbulon si sekrete të mëdha ato që ai i ka shkruar pikërisht  në atë palolibër. Por natyrisht në shkrimin e datës 15 maj 2004 Kastrioti ka  bërë edhe zbulime sekretetsh të reja. Për shembull ai ka zbuluar sekretin se Fatos Nano gjatë vizitës në Athinë është takuar me kryeministrin e ri të Greqisë, të djathtin Konstantin Karamanlis. Para 3 vitesh kur ka bërë palolibrin ky sekret nuk ekzistonte se Karamanlisi ishte në opozitë. Por ashtu si në atë palolibër ku Kastrioti pretendonte se kishte arritur të shtinte në dorë bisedat e pazhvilluara në një takim të Abdi Baletës me Erbakanin edhe në shkrimin e tanishëm nuhatësi i gjithë gjirizeve të botës  petendon se ka zbuluar erërat e këqia të takimt Nano-Karamanlis. Hunda je Kastriotit  zgjatet e futet gjjithë andej. Në fakt duhet të jenë shumë  hundë që nuhasin dhe erën ia përcjellin hundës së Kastriotit.

Një tjetër "supersekret" i zbuluar nga Kastrioti është se gazeta e minoritteit grek në Shqipëri "Llaiko Vima" më 6 maj 2004 paska botuar shkrimin me titull "Pas Qipros Vorio-Epiri".dhe se : "Titulli i referohet një deklarate të kryeministrit grek". por ama shoqërhet me nmnjë g fotografi 'sekrete". Myftaraj ka zbëthyer dhe një fotografi ku janë Janullatosi, Karathanosi, Dule e Karamanlisi gjatë një vizite të këtij të fundit në Dropull më vitin 1999. Goxha "secret" na është zbuluar. Kurse  sekretin e këtyre sekretve Kastrioti e ka paraqitur me fjalët :"Kuptimi i titullit lakonik "Pas Qipros Vorio-Epiri" është i qartë. Pasi u nda përfundimish t Qiproja tashmë duhet të ndahet edhe Republika e Shqipërisë duke u shkëputur Vorio-Epiri ( Shqipëria e Jugut) ose së paku duke u federaliziat r vendi".


 "Llaiko Vima" e frymëzuar nga krushqia politike Myftaraj-Grilakis


Mirëpo këtë "sekret" para se ta zbulojë Kastrioti në shkrimin e "Lllaiko Vimës" e ka zbuluar "Llaiko Vima" në palolibrin e Kastriotit "Nacional-islamizmi  shqiptar|". (Palo) Mesazhi kryesor që Kastrioti ka dashur t'u japë lexuesve të mundëshëm në këtë palolibër është se Shqipëria duhet të ndahet patjetër, se kufiri midis toskëve dhe gegëve duhet vënë në lumin Shkumbin, se vet shqiptarët gegë duhet ta bëjnë këtë edhe po nuk deshën disa nga toskët, se deri sa të zgjidhet kështu përfundimisht "konflikti brendashqiptar 2500 vjeçar midis toskëve dhe gegëve Shqipëria mund të federalizohet".

Pra, po ta marrim punën shtruar del se "Llaiko Vima" më 6 maj 2004 nuk ka bërë asgjë tjetër veçse ka dhënë mesazhin e lëshuar nga Kastriot Myftraj në Dhjetor të vitit 2001 kur ka përdorur titullin "Pas Qipros Vorio-Epiri". Por edhe Kastrioti në palolibrin e tij nuk ka bërë asgjë tjetër veçse ka përsëritur pretendimet e vazhdueshme të shovinizmit grek.Në gazetën "Ballkan" në datat 8-11 Maj 2004 janë botuar pjesë nga një libër i gjeneralir grek Grilakis, ish-këshilltar i ish-kryeministrit Micotaqis, ku parashtohet edhe politika e pretendimeve greke për Vorio-Epirin.

Në kët libër që në Greqi është botuar në Dhjetor të  vitit 2001, pra në të njëjtin muaj e vit kur në Shqipëri botohej palolibri i Kastriot Myftarajt përcillen të njëjtat mesazhe antishqiptare si në palolibrin e Kastriotit. Grrilakis për shembull shkruan   se "ndeshja Veri-Jug (në Shqipëri) ka rrënjë më thella që njihen para krijimit të shtetit shqiptar" ( "Ballkan" 9Maj 2004 "Vendimi përfundimtar i luftës vorio-epirote). Kastrioti po në dhjetor të vitit 2001 paraqitej më shovinist grek e më antishqiptar se Grilakis sepse "konfliktin e brendëshëm shqiptar" midis toskëve e gegëve e çonte deri në lashtësi, e quante 2500 vjeçar. Por Grilakis kur shkruante librin e tij nuk mund ta ketë pasur në dorë palolibrin e Kastriotit. Ai ka pasur në dorë libra më të hershëm të shovinistëve greke, nga të cilët kanë dalë dhe ato që shkruante Kastrioti.

Grilakis e Myftaraj ndryshonin në një pikë. Për gjeneralin grek : "Shqipëria nuk duhet konsideruar unike dhe me bërthamë shtetërore të përbashkët pa ndërhyrjen e SHBA, NATO-s dhe Kishës Katolike". Kurse për Kastriot Myftarajn fajin që toskët e gegët janë ende bashkë e kishin pasur Perandoria Osmane që kishte ndihmuar toskët të nënshtronin gegët, komunizmi dhe ortodoksia më vonë dhe myslimanët që nuk bashkohen tani me katolikët të bëjnë ndarjen e Shqipërisë. Kështu ndërsa Grilakis fajson  Kishën katolike, Myfatraj fajson Kishën ortodokse. Por, ama të dy janë në një mendje se shqiptarët duhet të bëjën një luftë midis katolikëve gegë e ortodo ksve toskë  që Shqipëria të ndahet në Shkumbin apo diku më lart. Pra të paktën 3 vite para se të lëshojë disa fjalë Nano e të shkruajë një titull "LLaiko Vima" për këtë punën e ndarjes së Shqipërisë si në Qipro kanë propaganduar gjërë e gjatë, me mllef e me inat, në librat e tyre gjenerali grek Grilakis dhe sharlatani shqiptar Myftaraj. Nuk kishte vend për të zbuluar më sekrete këto ditë.


Pezmi i përbashkët Myftaraj-Grilaksin për ngecjen e vitit 1997


Për ngjarjet tragjike të vitit 1997 në Shqipëri, gjenerali Grilakis ka shkruar : " Politika e jashtëme greke në periudhën që shpërtheu revolucioni ( ka harruar fjalën "demokratik" që të barazohej me terminologjinë e Rexhep Qosjes A.B.) në jug u tregua në nivel të ulët sesa më parë. Siç u referua ekziston një ndarje thellë veri-jug në Shqipëri dhe ky revolucion ishte për vendin tonë një rast i rënë nga qielli për shtrirjen paqsore të hapësirës jetike të helenizmit në zonën e toskëve në Shqipërinë jugore. Duhet thënë se me fisin e toskëve, atë epirot dhe jo ilirik kemi lidhje të përbashkëta të pakontestueshme racore dhe kulturore...ekziston gjithashtu dhe elementi i shumtë grek-vllah" . Kur lexon këto fjali të gjeneralit grek të duket sikur po lexon palolibrin e Kastriot Myftaraj "Nacional-islamizmi shqiptar..." ku ai në shumë faqe në shumë paragrafë të grumbulluar e të shpërndarë trajton të njëjtat tema në një frymë edhe më të poshtër, më torollake, më antishqiptare se greku.

Edhe Kastrioti ka derdhur lot në të njëjtën kohë me Grilakisin që u humb shansi për të ndarë Shqipërinë në Shkumbin, për të vendosur kufirin njëherë e përgjithmonë midis toskëve e gegëve. Veçse Kastrioti për këtë nuk fajson Greqinë sepse e di që ajo e bëri punën e vet, por fajson gegët e Shqipërisë dhe Sali Berishën që nuk ditën ta bënin punën tyre, nuk hodhën në erë urën në Rrogozhinë dhe nuk dolën të armatosur në bregun verior të Shkumbinit e të bënin ndarjen.Kastrioti ashtu si Grilakis fajson disi dhe SHBA-në e NATO-n që nuk e bënë ndarjen e Shqipërisë. Por, Kastrioti ka shprehur bindjen se herët a vonë fuqitë e mëdha do ta bëjnë këtë copëtim dhe ai, Kastrioti, do ta festojë me g ëzim.


"Nanoisti" Myftaraj dhe "kastriotmyftarsi: Nano (mëkatet e Kastriotit në kurriz të Fatosit)


E pra edhe sikur Nano të ketë folur sikurse e akuzojnë berishistët për "qipriotizimin e Shqipërisë, me atë kuptim e me atë synim që i mveshin poshtërsishs Myfatraj e propagandistët pëdëistë si ai, këtu nuk ka më asgjë të re sepse këto gjëra na i kishin thënë shumë më shkoqur qysh par 3 vitesh gjenerali grek Grilakids dhe Kastriot Myftaraj.

Prandaj Myftaraj bëhet krejt qesharak ( edhe më qesharake bëhet gazeta "SOT" që u jep hapësirë botimi marrëzive e poshtërsive të tij) kur hiqet se po zbulon një "komplot të madh nanoist" duke shkruar se "Llaiko Vima" me atë titullin që ka përdorur më 6 Maj 2004 paska zhvilluar idenë e shprehur nga kryeministri Fatos Nano më 18 Shkurt 2004 :"Shqipëria mund të përfundojë si Qipro". Po Grilaks nuk e thënë kështu? Po Kastriot Myftaraj nuk ka kërkuar po këtë gjë? Nano ndoshta i ka pasur parasysh edhe këto, përputhjet e librave të Grilakisit e të Myftarajt dhe i ka marrë ato si shrehje të politikës së grekëve e të berishistëve ne Shqipëri kur ka lëshuar atë fjalië paralajmëruese.


Pra që të rrimë shtrembër e të flasim drejt në këtë pikë mëkatare nuk është deklarata e Nanos e 18 Shkurtit të vitit 2004 por ajo politikë që kanë mbrojtur Grilakis e Myftaraj në librat e tyre më parë dhe që nanao dyshon se po e nxit Berisha me pasuesit e tij. Nëse duam të jemi të arsyeshëm objektivisht veprimtaritë e fundit të Berishës i shërbejnë kësaj politike dhe propagande të Myftarajt, i cili është ndër njerëzit më të papërshtashëm për të fajësuar Nanon e mbrojtur Berishën. Prandaj gazeta "SOT" bën me të vërtetë marrëzi, në qoftë se nuk ka marrë pësipër shërbime të poshtra që lejon sharltanizmat e e Myftarajt në faqet e saj për të tilla çështje me rëndësi.


Kastriot Myftaraj ka bërë dhe një tentivë dëshpëruese që përfundon në tentativë vetëvrasëse, që ta gozhdojë Nanon duke cituar një rebus nanoist nga përgjigja e stërzgjatur hiq e mos e këput që i ka dhënë Nano pyetjes së televizionit grek: "Para pak kohësh ju keni deklaruar se Shqipëria mund të përfundojë si Qipro. A mund të na e kometoni këtë?". Televizioni grek paska bërë një pyetje të tipit "Mero Baze". Nano ka dhënë një përgjigje tipike nanoiste duke folur shum ë, ngatërrueshëm për të mos thënë gjë konkrete e për të mos e marrë vesh kush se çfarë mendon. Nano ka dashur të fshehë në rebusin e tij atë që Kastriot Myftaraj e Grilakis e kanë thënë troç fare në librat e tyre se Shqipëria duhet të ndjekë fatin e Qipros. Madje nuk e kemi dëgjuar vetëm nga këta një gjë të tillë. Më ka lënë pa mend para pak kohësh një burrë i nderuar me të cilin kemi pasur shumë mendime të përbashkëta, madje dhe për të keqen që sjellin keqpërdorimet e dallimeve midis Veriut e Jugut kur më shprehu një mendim si ato të Kastriot Myftarajt se zgidhja është vetëm duke vënë kufirin midis gegëve e toskëve, ose të paktën duke bërë një "Union Gegëri-Toskëri" si "Unioni Serbi-Mal i Zi". Këtë herë reagova me inat edhe ndaj mikut tim, madje i bëra edhe pyetjen: "E shoh që ke lexuar librin e Kastriotit, por dua të di mos jeni "Ju" që ia keni mësuar atij këtë gjë, dhe vetëm tani shfaqeni?". Dhe unë jam i bindur se janë "Këta", që u kapën me zell të madh pas shprehjes në thelb korrekte dhe paralajmëruese që lëshoi Nano më 18 Shkurt 2004 për të shpërthyer fushatën ku është përfshirë një i paekuilibruar si Kastriot Myftaraj dhe bëjnë zhurmë për "qipriotizimin e Shqipërisë duke patur edhe ata në mendje ëndrrën për një imitim të Unionit Serbi-Mal i Zi brenda në Shqipëri. Për fat të keq ndarja e krishterimit në dy kisha edhe në këtë rast po ushtron ndikim të rrezikshëm në territorin shqiptar.

Kjo pasqyrohet edhe në atë rebusin e Nanos para gazetarit grek sikurse e ka cituar Katrioti. Nano i qenka rrëfyer grekut se ai është në hall pasi përballet me pjesën regresive, antiintegruese në Shqipëri e cila "ka një identitet të caktuar fetar e etno-kulturor". Sipas Nanos kjo do të vazhdojë t'i bëhet pengesë pjesës progresive të vendit "që për arsye historike ka një identitet të caktuar fetar e etno-kulturor" dhe që përfaqësohet nga shumica e majtë, që e kryeson Nano. Pra nëse Nano ka folur kështu ai ka zbuluar petët e një lakrori me barishte helmuese, që është servirur edhe herë të tjera në Shqipëri në formën e propagandës se në vitin 1991 pluralizmi politik u vendos mbi baza kr ahinore: PS si përfaqësuese e mbizotëruese në jug, zona me toskë dhe me elementët ortodoksë (krahas myslimanëve ku ka shumë bektashinj) dhe PD si përfaqësuese e mbizotëruese në zonat veriore me gegë ku ka dhe katolikë (më pak se ortodoksë në jug).

Nga çfardo arsyeje e synimi të jetë nisur Fatos Nano kur ka shtruar problemin në këtë mënyrë ai ka vepruar si antishqiptar dhe ka bërë lojën e gjithë armiqve kombëtarë të Shqipërisë. Veçse në këtë rast Fatosi nga antishqiptar i "tipit komunist-grekoortodoks-nanoist" na paraqitet si antishqiptar i një tipi më të ri, i "tipit kastriotmyftaras-katolikocentrist". Është pikërisht Kastriot Myftaraj, që i paëri në palolibrin e tij të vitit 2001 ka shtjelluar gjërë e gjatë pseudotezat e mbrapshta se në Shqipëri komunizmi është vetëm tosk, me disa renegatë gegë si Abdi Baleta, ndërsa antikomunizmi e demokracia janë vetëm gegë me disa agjentë toskë si Abdi Baleta e Hysamedin Feraj.

Pra atë që Myftaraj e quan si mëkat të Nanos para gazetarit grek e ka propaganduar vet Myftaraj dhe Nano duket për t'i bërë qejfin Kastriotit "që e ka kritikuaë shumë për qipriotizimin e Shqipërisë" ka folur kështu para grekut. Mirëpo Kastrioti (që hiqet si renegat tosk i kthyer në grekomadh tropojan) as këtë nuk ia di për nder. Nuk e falenderon sepse Kastrioti tani ka dëshirë të mos e mbajë mend njeri e të mos e kujtojë njeri se është ai "babai i tezës", që ka shtjelluar Nano në televizionin grek".

Dhe për të bërë sharlatanizma të tilla të dyfishta Kastriotin e ndihmon gazeta "SOT". Fjalët e Nanos se po të vazhdohet kështu që "regresistët" (veriorët e Berishës) të mos u binden më të shumtëve "progresistëve" (jugorëve të Nanos) "atëherë natyrshëm do të shkojmë drejt një realiteti qipriot". Kastrioti i ka interpretuar edhe njëherë sipas orekseve berishiste: "Nano, në analogji me Qipron, identifikon me pjesën progresiste të Shqipërisë në radhë të parë veç pjesën ortodokse dhe më tutje aludon për ndarjen toskë-gegë, që do të thotë një version shqiptar i ndarjes qipriote grekë-turq".

Interpretimi i Kastriotit është spekulim tipik berishist. Nëse Nano aludon, vet Kastrioti në palolibrin e tij ka ngulmuar haptazi se toskët (jo vetëm ortodoksë por edhe myslimanë) dallojnë nga gegët si dy kombe të veçanta dhe nuk duhet të jenë bashkë. Kastrioti tërë librin e tij e ka pas shkruar me qëllimin që të nxisë gegët kundër toskëve, me qëllimin që të bindë gegët myslimanë të bëhen katolikë, me synimin që të bindë gegët se nacionalist shqiptar është vetëm ai që i përjashton toskët nga kombi, me synimin që të nxisë disa politikanë gegë që të hynin në rrugë të tillë të mbrapshtë, që pastaj Sali Berisha të hiqej si i vetmi politikan gegë i arsyeshëm, që kërkon bashkëpunim me tos kët, sikurse bëri me Nanon në vitin 1991 dhe pastaj në vitin 2002 apo me Meksin e Pashkon e me Ilir Metën.



Cilët janë "dumbabistët" e sotëm e të djeshëm?


Myftaraj si sharlatan pa pikë zotësie kishte nevojë të kapej në ndonjë degë të kalbur për të sulmuar edhe një herë Abdi Baletën. Krejt kuturu është kapur pas fjalëve të Nnaos për "nipat e Dum Babës", që me siguri Nano vet nuk e di përse e përdori atë shprehje në mbledhjen e KPD të PS për të sulmuar kundërshtarët e tij metistë apo berishistë dhe shpreh pastaj habi si e tha Nano këtë fjalë kur atë po e mbron Abdi Baleta, vet "kryetari i lëvizjes Dum Babën", As Kastrioti nuk ka haber se çfarë përfaqësojnë këto terma, vetëm i përdor për inerci se ashtu i ka dëgjuar. Edhe unë nuk kam ndërmend t'i shpjegoj këtu sepse jam shprehur për këtë terminologji në debatin me Kiço Blushin qysh në vi tin 1992. Kiço ishte atëherë flamurtari i luftës kundër psikologjisë "dumbabiste". Këtu mund të them se nëse ka patur ndjonjë lëvizje që meriton të emërtohet si "dumbabiste" në atë kuptim përkeqësues që i japin Kiço Blushi, Fatos Nano, Kastriot Myftaraj, kjo nuk ka qenë lëvizja e Haxhi Qamilit në vitet 1914-15, as ajo lëvizja e klerikëve konservatorë që nuk donin shkëputje të plotë nga Turqia, por është në radhë të parë rebelimi labo-komunist i vitit 1997. "Dumbabistët", jo të Haxhi Qamilit, por të drejtuesve lakbokomunistë, që mjeruan Shqipërinë për 45 vjet janë këta që erdhën në pushtet në vitin 1997. Kryetar i lëvizjes "Dum Babën" është Fatos Nano. E kemi çuar unë dhe Rudolf Marku në TVSH atë videokasetën që bëri bujë atëherë kur Nano u thoshte eneveristëve kosovarë në Bazel të Zvicrës "të gjithë e kanë nga nji Babë, dhe ne kemi Enverin". Myftaraj, përveç që është sharlatan, ka mungesa të mëdha njohurish dhe nuk qullos dot gjë kur përdor terma të tilla për njerëzit dhe forcat t politike të skenës shqiptare nga viti 1990 e këndej. Tani me emrin "dumbabistë" dhe të quajtur fanatikët që shkojnë pas Babë Sali Berisha me ëndrrën të vijnë edhe njëherë në pushtet. Nëse ka pasur këtë parasysh Nano, atëherë ka qenë me vend përdorimi i termit "Nipat e Dum Babës". Një nip i tillë është Kastriot Myftaraj.

Unë nuk pres që një sharlatan dhe gjysmak në politologji si Myftaraj të interpretojë ndershmërisht apo të kuptojë saktësisht fjalët e mia se "Fatos Nano ka bërë mirë që ka lëshur frazën (për rrëzikun e qipriotizimit"). Para se Nano të lëshonte rebusin në televizionin grek fjalën e Nanos e kam kuptuar dhe interpretuar pikërisht si paralajmërim se po të vazhdohet nga opozita me ngritje artificiale tensionesh dhe me përsëritje të rastit të Gjeorgjisë do të kishte kri jim të situatës si në Qipro. Prandaj dhe unë kam qortuar opozitën se po shkaktonte pështjellime të kota e kuturu duke përmendur rastin e Tbilisit, se me këtë analogji nuk do të arrinte asgjë (dhe asgjë nuk arriti), por do të prodhonte reagime që mund të sillnin të papritura në Shqipëri, sikurse gati i sollën në disa raste. Dhe nga kjo opozita Shqipërisë i ka sjellë vetëm zhurmë të kotë, rrahje të njerëzve, sharje e fyerje në parlament, ku Berisha është bërë klloun.  Nano ka qenë i sinqertë kur ka paralajmëruar për "qipriotizim" me baza sociale e politike në Shqipëri. Kurse sharlatani Myftaraj e njerëzit rreth Berishës, apo edhe të tjerë si miku im që më foli për "Unionin Gegëri-Toskëri" nxituan ta par aqisnin fjalinë e Nanos si synim për qipriotizim të Shqipërisë mbi baza etnike sepse janë këta vet që mendojnë e punojnë për një gjë të tillë.

Edhe Kastriot Myftaraj si gjithë sharlatanët e propagandës e të politikës nuk mund të kuptojnë rregullin se cilido duhet të mbështetet kur bën e thotë diçka të mirë e të kundërshtohet kur bën e thotë diçka të keqe, se gjykohet në radhë të parë mendimi e veprimi pastaj emri i personit. Për sharlatanët berishistë si puna e Kastriotit duhet përkrahur çdo gjë që përkrah Berisha, duhet quajtur e mençur, e vërtetë dhe e drejtë çdo gjë që e cilëson të tillë Berisha dhe e keqe, e gabuar çdo ide, mendim, veprim , person që e kundërshton dhe shan Berisha. Këtë mënyrë sjelljeje në politikë e reklamojnë jo vetëm sharlatanë si Kastriot Myftaraj por dhe teorikët më të kujdesshëm rreth Berishës si Mehmet Elezi.


Pse po bëhet gazeta "SOT" përforcuese e çjerrjeve të katolikocentrizmit?


Spekulimet më të fundit me qëndrimet e mia Myftaraj i bën sepse i duhet edhe njëherë të përsërisë ato marrëzitë që ka lëshuar në palolibrin "Nacional-islamizmi shqiptar" për bashkëpunimin e myslimanizmit me ortodoksinë në Shqipëri kundër katolicizmit. Myftarajt i kanë thënë ta trumbetojë edhe njëherë marrëzinë: "Këtu kemi një shembull të aleancës së çuditshme midis ortodoksisë politike, të përfaqësuar nga Fatos Nano, si dhe islamit politik, të përfaqësuar nga Abdi Baleta".

Nëse sharlatanit kjo i duket çudi, mua nuk më vjen aspak habi që ai shkruan kështu, sepse në të vërtetë ai është papagall i një rryme politike, që po mbizotëron në PD për të bërë "demokristianizimin " bazë të politikës së kësaj partie. Prandaj rreth Berishës tani veprojnë me dorë të lirë një numër politikanësh demokristianë, pavarësisht se nuk janë hapur të gjithë anëtarë të partisë së Lesit ndërsa vet Berisha është bërë më shumë politikan klasik demokristian se demokrat si hiqet.

Nëse islamizmi politik, ortodoksizmi politik, katolicizmi politik (në fakt në Shqipëri duhet folur vetëm për ortodoksizëm e katolicizëm spese këta janë të ravijëzuar e kanë role të qarta në pushtetin politik të Shqipërisë) bëjnë alenca midis tyre për të mirën e Shqipërisë e të demokracisë, kjo është për t'u përshëndetur e përkrahur nga të gjithë. Por Myftarajt dhe ata që e përdorin e shohin çdo gjë me syrin e asaj rrymës atavike e ngatërrestare të katolikocentrizmit kur shkruajnë me mllefe për një aleancë të ortodoksizmit politik e islamizmit politik në Shqipëri.

Arsyetimet e tij të mbrapshta për aleancën e ortodoksizmit me myslimanizmin Myftaraj është përpjekur t'i shtrijë dhe në marrëdhëniet ndërkombëtare të Shqipërisë. Ka trilluar gjepura për takimet treshe Erdoan-Karamanlis-Nano në Athinë. Edhe sikur këto takime të jenë bërë nuk ma merr mendja se do të kenë përfunduar ndonjë marrëveshje kundër Myftarajt, Sali Berishës, apo Vojisllav Koshtunicës, për të cilin duhet të jetë më i shqetësuar papagalli i tij në Tiranë, që zë e këndon këngë korbash majë pemës së propagandës berishiste-katolikocentriste.

Gazeta "SOT" ka bërë edhe gafë edhe provokim të rëndë diplomatik kundër një vendi e një qeverie mike të Shqipërisë, Turqisë e kryeministrit të saj ku ka lejuar në faqen 13 fjalinë e Myftarajt: "Erdoan mbështet Nanon si pjesë e bargain, që ka bërë me Athinën për Qipron. Pas kësaj Erdoan u ka dhënë urdhër propagandistëve turko-islamikë në Shqipëri që të kalojë në mbështetje të hapur të Nanos". Dhe këtë gjë marroqi Kastriot e paska kuptuar ngaqë Baleta ka botuar në Rimëkëmbja" të datës 11 Maj editorialin me titull "Lufta e pambaruar në PS dëmton rëndë Shqipërinë".

Është e kuptueshme që kryeartikulli i shkruar me shumë nxitim para se të futej gazeta në shtypshkronjë (pra ende jo i plotë) ka shqetësuar "frontin anti-Nano" sepse Berisha e të tjerë nuk duam që në PS të krijohet një situatë politike më e shëndetshme, më e qëndrueshme se kjo që vazhdon rrëmujë prej shumë kohësh. Berisha do gjithkund batak, si në shtëpinë e vet PD, ku grumbullon sërish kufomat e dekompozuara të politikës dhe në partitë aleate ku favorizon gjithnjë ata që janë gati të qelben me shpejt dhe në partitë kundërshtarë ku i pëlqejnë ata që trullosen nga pisllëku i vet.

Në një gazetë "Albania" të vitit 1995 është i fiksuar mendimi im se Sali Berisha synonte të vendoste njëfarë kontrolli mbi PS-në nëpërmjet nxitjes së sherreve në këtë parti, por nuk do ta arrinte. Ende nuk e ka arritur edhe pse prodhoi njëherë një parti socialiste altlernative, edhe pse përdhosi dukurinë Sali Rexhepi, që ia kujtoi Fatosi. Por nuk heq dorë. Unë vërtetë dua që në PS të vendoset rregulli, të marrë fund rrëmuja e tanishme se po e paguan shtrenjt Shqipëria. Mua me të vërtetë më vjen keq që Nano nuk e ka damarin e idhët të Enver Hoxhës, për të bërë luftë deri në fund, jo me metodat e Enverit po me ndërhyrjet nevojshme kirurgjikale kur duhen.


Armiqtë  e shqiptarëve duan të hedhin dyshime me miqësinë shqiptaro-turke


Nuk ma merr mendja se kryeministrit të Turqisë apo qoftë ndonjë funksionari turk të rangjeve të mesme i ka shkuar ndonjëherë në mendje të bëjë atë që shkruan provokatori i pacipë Myftaraj.

Unë kam pasur rastin e këndshëm t'i bëja vizitë në rezidencën e tij partiake në Stamboll, Shkëlqesisë, zotëri Erdoan, kur ai ishte vetëm një politikan turk i dënuar nga gjykata në mënyrë absurde të qëndronte larg veprimtarive politike. Atëherë (viti 2000) nuk e parashikoja që aq shpejt ai burrë, që të bënte shumë përshtypje, të ishte kryeministër i Turqisë. Pavarëisht se çfarë mendimi kam unë për Fatos Nanon jam shumë i lumtur që ka marrëdhënie të mira me homologun turk, se kjo shkon në interes të vendit tonë.

Jam, gjithashtu, i lumtur që merret vesh mirë me kryeministrin e Italisë. Do të jem po kështu i lumtur të merret vesh mirë me kryeministrin e Greqisë, kur kjo të mos dëmtojë ose të mos cënojë dhe aq shumë interesat dhe nderin e Shqipërisë. Nëse në Athinë janë takuar e kanë biseduar Nano, Erdoan, Karamanlis është gjë e mirë se në një takim si ky asgjë e keqe nuk mund të bisedohet e të vendoset për Shqipërinë sikur shkruan provokatori i lig Kastriot Myftaraj bashkë me gazetën "SOT". Politika e Turqisë për çështjen shqiptare ka një konstante të njohur, që nuk ndryshon.

Është jo vetëm poshtërsi e madhe dhe provokim i ndyrë, por dhe një mëkat i rëndë kundër vet shqiptarëve të shkruash për ta siç bëhet në gazetën "SOT": "Kryeminstri Erdoan, pas të gjitha gjasave, i ka dhënë të kuptojë homologut grek se Athina duhet të marrë leje në Ankara për çdo avancim të sajin në Shqipëri, ndryshe Ankaraja do t'i lejojë vetes të bëjë veprime të njëanshme "vis-à-vis" Qipro Turke. Mesa duket Athina është pajtuar me këtë kërkes ë turke...Gjatë takimeve Karamanlis i ka dhënë Erdoanit dorë të lirë në Qipron Veriore, ndrësa Erdoan i ka dhënë Karamalisit dorë të lirë në Shqipëri, çka është ajo që dëshiron të dëgjojë Nano". Duhet të jesh ose i marrë ose provokator si Kastriot Myftaraj të lëshosh në gazetën tënde si bëjnë drejtuesit e "SOT" gjepura të kësaj natyre të bazuara në "me gjasat" e "me sa duket" prej sharlatani kur komentohen takime kryeministrash të vendeve me të cilat  Shqipëria ka shumë interesa.

Këto marrëzitë e mbështetura në "me gjasat" e në "me sa duket" tipike të Kastriotit i shërbejnë vetëm asaj rryme politike në Shqipëri që është xheloze nga marrëdhëniet që ka qeveria e tanishme shqiptare me Turqinë, Italinë, SHBA dhe që duket se mund t'i vendosë edhe me qeverinë e re greke. Këto marrëzira shprehin mllefet e asaj politike ballkanike (serbe) dhe europiane (ruse, franceze, gjermane), që janë inatçore me Shqipërinë pse ka marrëdhënie më të ndryshme me SHBA.

Berisha dhe blloku i tij politik në Shqpirëi janë xhelozë e nervozë që Nano ua ka hedhur duke vendosur marrëdhënie të afërta me Erdoanin (islamik i moderuar), Berluskonin (i djathtë) me Karamanlisin (i djathtë), ndërsa Berishës tani i ka mbetur të marrë rrugën për në Kinë tek një parti komuniste, që normalisht duhej të annonte nga e majta shqiptare. Por është e qartë se Berisha të ardhmen e tij politike po e kërkon duke lëvizur drejt boshtit Paris-Berlin-Moskë-Pekin, që është zgjedhja më pak e dëshiruar për

çështjen kombëtare shqiptare se kahu tjetër Uashington-Madrid-Romë-Ankara. Në Pekin Berishën po e çon më shumë ndarja diplomatike ndërkombëtare se sa ndarja partiake brenda shqiptare.


A do të reagojë provokatori Myftaraj ndaj "orientimit  kinez" të Berishës?


Nuk duhet të jemi aspak kundër shpeshtimit të të gjitha kontakteve me Kinën, por këto kontakte janë të natyrshme, kanë më shumë kuptim e dobi në kanalet e nivelet e politikës shtetërore. Është e kundranatyrshme ajo që bën Berisha në kanale të politikës partiake. Nëse Berisha shkon në Pekin me synime politike e shtetërore, atëherë ka vepruar në kah më të gabuar se socialistët për çështjen kombëtare. Por për sharlatanë si Myftaraj analiza të til la janë të pakapshme e të padëshiruara. Myftaraj do të kishte bërë zhurmë sa një tufë korbash sikur Abdi Baleta të kishtë bërë një vizitë mirësjelljeje në ambasadën kineze, do të kishte filluar menjëherë të çirrej se po shkon drejt Azisë komuniste, se po tregon antiamerikanizmin e antiperëndimorizmin e tij të theksuar. Kurse kur Berisha merr rrugën për Pekin do të heshtë si peshk ose do të fillojë ta lavdërojë. Kur Berisha të fillojë përsëri pazaret e hapura me Nanon, me siguri Myftaraj do të bëhet apologjet tij i papërmbajtur. Por tani për tani Myftarajt përpiqet të trillojë ndonjë marrëzi e të bëjë ndonjë lidhje qesharake midis ngjarjeve për të alarmuar fanatikët e politikës antinanoiste se Baleta mbron Nanon, pavarësisht se kjo mbrojtje mund të jetë për të mirën e Shqipërisë. Të tillë janë sharlatanët. Dhe më të këqinj janë ata që përdorin sharlatanët, ata që një "papagall të Koshtunicës" e vënë të krrokasë si korb kundër "aleancës së ortodoksizmit politik e myslimanizmit", që e shtyjnë të çorodisë shqiptarët se edhe Turqia po i lë në baltë duke u marë vesh në dëm të tyre me Greqinë, çka nënkupton se shqiptarëve nuk u mbetet tjetër veç të hedhin sytë me shpresë nga Beogradi e Koshtunica.


17 Maj 2004                                                 Abdi Baleta








Jehona e artit dhe e ardhmja


Na jepet sot mundësia për të demonstruar artin tonë dhe po e bëjmë me ritme që sa vijnë e shtohen. Mundësia e të shfaqurit artin tonë po bën të mundur edhe bashkimin praktik të kombit shqiptar. Prishtinas, tetovarë, arbëreshë, ulqinakë e çamë këndojnë në të njëtat festivale, konkurojnë në të njëjtat arte. Kjo shërben për shkrirjen në një të kulturave të ndryshme që kanë rrëgjuar kohët, kultura me rrënjë shqiptare. Janë disa festivale, kryesisht muzikore, ato që afrojnë sot shqiptarët, të cilët nuk përtojnë të vinë edhe nga Australia, Suedia apo Kanadaja vetëm për të qenë mes shqiptarësh e për të kënduar së bashku një këngë shqip. “Top Fest”, “Rinfest”, “Gjeniu i Vogël”, “Ethet e së Premtes…”, “Kënga Magjik e”, “Polifest”, etj., janë vetëm disa prej takimeve kombëtare të artit që mbledh shqiptarët sot nga çdo cep i botës. Mbi krye ngrihet gjithnjë i njëjti flamur, flitet e njëjta gjuhë, zotëron i njëjti shpirt. Ja edhe një mundësi që duhet shfrytëzuar sot për të rimëkëmbur vlerat e shqiptarëve dhe për t’i shfaqur ato edhe në sy të vendeve të tjera.

Le të mos harrojmë gëzimet që na dhuron kombëtarja shqiptare e futbollit, ku luajnë shqiptarë nga gjithë viset shqiptare. E sportdashësit nuk kufizohen vetëm tek arti. Ata ndjehen krenarë tek ndodhen bashkë, siç është normale për çdo komb. Vihet re një shpirt organizativ mes shqiptarësh, nëpërmjet artit, ndërsa po krijohen shoqëri të ndryshme me karakter sportiv, artistik, kulturor, etj. Ndërsa kënga shqiptare u ngjitet skenave evropiane dhe botërore gjithnjë e më shumë, deri me paraqitjen e parë në skenën e festivalit evropian të këngës të këtij viti në maj. Në rrafshin teatror, trupa artistike shqiptare ka korrur suksese të ndryshme, ku kulmin e arriti në festivalin ndërkombëtar të zhvilluar në Kajro par a pak vitesh me fitimin e çmimit të parë nga një vepër e realizuar e tëra në shqip, të cilën e kuptuan edhe ata që nuk njihnin asnjë fjalë shqip!

Teksa shikojmë të këndojë Dorina dhe Asia e vogël te “Gjeniu i Vogël” në “TVKlan”, nuk ke si të mos mbushesh me gëzim. Janë zërat e së ardhmes, zërat fëminorë, rinia e një populli që nuk plaket kurrë, edhe pse nuk i ka banjot e trenit me ajër për të tharë duart, edhe pse nuk di të bëjë ligje siç i duan evropianët. Ndërsa dëgjon Marsidën dhe Vesën të këndojnë tek “Ethet…” pa piano, mendja të shkon te sirenat pellazgjike në tregimet e Homerit, që bënin Odisenë të lëngonte mes zinxhirësh ku ishte vetëlidhur. Për fjalën “sirenë” etimologj ia të ofron të paktën tri versione, të trija të zbërthyera nëpërmjet shqipes. Sipas të parit, të lidhur me bukurinë e këtyre qenieve, fjala përbëhet nga rrënjët ”sy” dhe “rënë” (po nuk po zgjatemi këtu), ndërsa sipas të dytit që karakterizon zërin e tyre, nga rrënja e lashtë “zë” dhe “rërë”. I treti është më i ndërlikuar, por edhe ai flet shqip. E teksa lexon thellimet e prof. Eshref Ymerit në “Rimëkëmbja” (30 mars 2004, fq. 4) mbi pamundësitë e dikurshme të fëmijëve shqiptarë për t’u shprehur në jetë, sot presim shumë nga këta fëmijë të shkathët, plot dhunti dhe zhdërvjelltësi.


Përparësitë e qindvjetëshit të ri


Sot shqiptari jeton mes një kulmi teknologjie të zhvilluar ndërkombëtare. Jo gjithçka ka zënë vend edhe në Shqipëri, por mjetet e komunikimit janë shtuar. Sot kosovari prishtinas që jeton në Suedi lë vend takimi me arvanitasin e Salaminës nëpërmjet celularit. Pukjani sheh motin e saktë në “Top-Channel” shkodrani shet maskat e tij teatrale në një film të njohur të Hollivudit. Para gjashtë muajsh, me punën e tij shembullore dhe të ndershme prej emigranti në Itali, një shqiptar nga Shkodra mori në Torino çmimin prestigjioz “Italia që punon”. Ky çmim lëshohet nga qeveria italiane çdo vit për ndërmarrjen që ka rritur më shumë pagimin e taksave në shkallë rajoni. Kjo ndërmarrje këtë herë kryesohej prej një shqip tari dhe përbëhej nga shqiptarë. Por djali shkodran ka investuar edhe në Shqipëri dhe urojmë që një ditë ndërmarrja e tij ndërtuese të punojë edhe këtu. Raste të tilla ku shqiptarët dallohen për shpirtin e tyre të ri, punëtor, të zellshëm dhe të papërkulur ka plot nëpër botë e në Shqipëri. Sigurisht, jemi të ndërgjegjshëm që shumë prej tyre nuk punojnë në Shqipëri e për Shqipërinë. Por kjo është e përkohshme. Në këto dhjetë vjet pasi kemi dalë nga një darë e fortë shtrënguese siç qe komunizmi, duhet të jemi të kënaqur që shpirti shqiptar nuk është epur. Ai ka qenë shquar për individualitetin e tij dhe kështu vazhdoka të bëjë. Bashkimi bën fuqinë, por mjetet e zhvilluara të teknologjisë së qindvjetëshit të sotëm janë shumë premtuese për këtë bashkim.

Shqiptarët sot çelin faqe të tëra interneti në shqip. Ata aty diskutojnë, njihen, parashtrojnë, organizohen. Meqë ra fjala, shkruesi i këtyre radhëve është thirrësi i një njoftimi në internet ku kërkoheshin vullnetarë për në Himarë, vullnetarë që nuk u lejuan nga klika në pushtet në Qafë-Llogara dhe thirrje për të cilën u fol në një të përditshme (“Shekulli”, A. Thano) si një nismë për t’u përshëndetur. Faqja zyrtare e AKSH-së është një tjetër nismë për t’u përshëndetur, nuk ka rëndësi nëse ekziston si organizatë apo jo dhe sa anëtarë ka. Në atë faqe bëhet kushtrimi dhe nxiten vlerat shqiptare në dobi të çështjes shqiptare. Aty ka një hartë të Shqipërisë etnike që çdo lexues, edhe i huaj, e shikon me vëmen dje dhe diç mëson. Gjithashtu edhe betimi i luftëtarit shqiptar është një himn më vete dhe kushtrim për luftë.

Shpërndarja e librit shqip është një tjetër përparësi për t’u shfrytëzuar dhe krenuar. Edhe pse shpesh pa kriter, sot po vërshojnë shumë libra në shqip, ku vlejnë të përmenden disa kujtime a studime që historia i kishte pluhurosur apo që dergjeshin në ndonjë rojtinë të Vatikanit. Prurja e fjalorëve të gjuhëve të ndryshme është një tjetër vlerë e përkthyesve dhe studiuesve shqiptarë, që nxisin mendimin shkencor te lexuesi i uritur dhe studenti në kërkim të identitetit të tij kombëtar. Historiografia dhe albanologjia po pasurohen me anë të përkthimeve të studimeve të ndryshme nga autorë të njohur, tashmë edhe vendas. Biblioteka shqiptare po zgjerohet apo edhe kompjuterizohet.

“Credins Bank” është banka e parë private e punuar nga tregtarë shqiptarë. Nëpërmjet mjeteve teknologjike sot shqiptarët nuk duhet më të udhëtojnë mijëra kilometra për të investuar shuma të mëdha pranë familjeve apo në tregun shqiptar. Transfertat bankare janë të nevojshme tashmë edhe në Shqipëri. Ndërsa sateliti tejçon programet televizive e radiofonike të kanaleve shqiptare në të gjithë botën. Kështu emigranti shqiptar apo injoranti islandez di diçka më tepër mbi ç’bëhet në Shqipëri dhe ndjek kulturën shqiptare t’u barazvihet simotrave të ndryshme.

Ndër përparësitë e qindvjetëshit të ri janë edhe mundësitë që ka sot shqiptari për t’u mbledhur. Nëse ky komb ka vuajtur në të kaluarën, ku i kanë shkëputur pambarimisht territore, ka ndodhur edhe për faj të moskomunikimit rrugor. Shtigje të reja po hapen sot dhe rrugë të reja po shtrohen. Tropojani po e zhvillon kryesisht tregtinë dhe marrëdhëniet me Kosovën, sepse ai i gjendet më afër. Po para pesë vitesh kjo ishte pothuaj e pamundur. Përveç organizimeve masive të artit, shqiptarët sot mblidhen edhe për çështje të ndryshme, si politike, ekonomike, shkencore, turistike, etj. Një shembull i vlefshëm i mundësisë së bashkëpunimit mes shqiptarësh dhe i solidarizmit mes shqiptarësh, edhe pse në ditë zie, ishte vullnetariati që pasoi tragjedinë e Karaburunit të fillimvitit, ku humbën jetën disa shqiptarë në rrugën e mërgimit. Familjet e emigrantëve të humbur u ndihmuan shpirtërisht por edhe materialisht nga shqiptarë nga e gjithë bota. Kjo nismë u vlerësua edhe nga mjedise të huaja. Javët e fundit ka pasur nisma të ngjashme edhe në ndihmë të individëve të shoqërisë ekonomikisht të varfër shqiptare, siç ishte rasti i mbledhjes së ndihmave për tre fëmijët fierakë që po shkonin drejt verbimit, apo siç është rasti i dhimbshëm i këtyre ditëve i studentes fierake të Universitetit të Gjirokastrës, e cila dergjet në spital në pritje të një transplantimi që kushton mijëra Euro. Qytetarët po japin ndihmesën e tyre modeste, akt i cili dëshmon edhe njëherë për fisnikërinë e shqiptarit, virtyt që duhet t’ia njohim vetes dhe ta kujtojmë me zë të lartë edhe kur ndjehemi ndonjëherë të përulur para ndonjë dere evropiane që na vështron vëngër.

Edhe fakti që qenësojnë sot mbi 70 parti politike jo detyrimisht flet për përçarje apo kryeneçësi. Na duhet t’i njohim vetes një vlerë që e bartim në gjen, shpirtin individual tonin, atë krijuesin, prodhuesin. Jo gjithnjë ky shpirt krijues na ka qenë i dëmshëm. Psh., Ali Pasha, me shpirtin e tij individual barazoi veten me Napoleonin, perandorin më të madh në atë kohë, aq sa edhe vdiq jo përpara se t’u helmonte Napoleoni në Shën-Helenë. Ali Pasha përfytyroi themelimin e një shteti të pavarur me tolerancë fetare, kushtetutë demokratike, etj. (A. Kola, “Arvanitasit…”, bot. shqip, 2002, fq. 424). Po kështu Oso Kuka vendosi i vetëm që të mos dorëzohej në duar të armikut dhe hodhi kullën në erë me gjithë bashkë luftëtarë, duke dhënë shembullin e mosdorëzimit të vetes edhe në ditët më të këqija. Njësoj edhe Argjiroja. Ahmet Zogu i vetëm nisi me kokëfortësi e guxim të ndreqë shtetin shqiptar, dhe po ia dilte. Po edhe në rrafshin kriminalistik, ku shqiptarët tregohen me gisht në raporte tryezash evropiane për arritje majash në tregtinë e drogës, kemi të bëjmë me një shkathtësi të elementit individual shqiptar, edhe pse në një tregti të jashtëligjshme, sipas disa ligjbërësve, ashtu sikurse është e jashtëligjshme edhe pushtimi i kombeve sot, por që interpretohet sipas dëshirës së ligjbërësve. Kështu, nuk është e thënë që edhe shqiptarët do të mbeten përjetë në 70 apo njëqind parti. Ky numër i madh partish qenëson edhe në shtetin fqinj, Itali, siç mund ta vërtetojë gjithkush prej nesh. Arsyeja e numrit të popullsive nuk përbën në këtë rast një argument për një shpirt cilësor si ky yni. Siç ka ndodhur edhe në Itali, ku janë krijuar grupime politike që qeverisin sot vendin (“Forza Italia” apo “Ul ivo”), do të krijohen edhe në Shqipëri bashkime të ngjashme, po të kemi guximin të shohim në sy vlerat tona më të mira dhe më të mirën që mund të përdorim nga këto vlera, në dobi të çështjes shqiptare.

Mbi të gjitha, shqiptarët kanë sot përparësinë më të madhe që të njihen me nacionalizmin shqiptar më nga afër, më shumë se kurdoherë në të kaluarën. Ata kanë mundësinë të kuptojnë këtë nacionalizëm, jo si ideologji, por si lëvizje politiko-shoqërore që është e aftë të drejtojë shqiptarët kah bashkimit në një shtet të vetëm kombëtar, sipas programit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit dhe sipas vullnetit të monarkisë shqiptare të drejtuar nga Ahmet Zogu. Më pas kanë mundësi ta përkrahin atë. Për këtë ofrohet sot shtypi nacionalist që lëvron në gazetat “Rimëkëmbja” dhe “Bota Sot”, si edhe në mjete të tjera dytësore që dëshirojnë bashkimin kombëtar të shqiptarëve para së gjithash, si e vetmja zgjidhje drejt një Shqipërie të përparuar dhe rajoni të kthjelltësuar.


Shqiptarët përballë zhvillimeve ndërkombëtare


Sot shqiptarët, më shumë se në gjendje lufte fizike, gjenden nën rrezikun e vazhdueshëm të terrorit psikologjik, diplomatik dhe ekonomik. Shteti grek ka marrë në dorë frenat e Ballkanit dhe kërkon greqizimin e tij. Serbia kërkon rianeksimin e Kosovës nëpërmjet kulisash tryezore. Parlamenti Evropian vendos kushte të njëpasnjëshme për të plotësuar në emër të një integrimi utopik edhe për vetë Evropën. Veprimet terroriste që ndodhën në Nju Jork ndikojnë jo vetëm në politikat që kanë të bëjnë me Shqipërinë, por edhe në ato globale. Kurse një nga terrorizmat më të egër sot për shqiptarët është ai falaçian, i nisur nga ca katolikë kolonizatorë evropianë dhe i pasuar edhe nga ca mercenarë intelektualë shqiptarë. Oriana Falaçi, me publicistikën e saj përçudnuese, krijon kooperativën raciste të “popujve të zgjedhur”, duke mallkuar edhe shqiptarët si popull i dënueshëm prej saj, duke qenë se jemi me shumicë në besim islam (A. Baleta, “Shqiptarët përballë terrorizmit intelektual të Falaçit”, bot. shqip, 2002, fq. 12). Ndërsa Fondi Monetar Ndërkombëtar luan politikat ekonomike në Shqipëri sipas interesave të padronëve të tij legjitimë. Fondacioni “Sorros” e simotra të tij përpiqen të ndikojnë në kulturën dhe shoqërinë qytetare shqiptare duke mbështetur vetëm nisma që turbullojnë këtë shoqëri dhe duke mbrapshtkthyer disa nisma kulturore proshqiptare.

Megjithatë, shqiptarët nuk bien lehtë në provokime, sadoqë paditemi përditë nëpër sallonet evropiane për terrorizëm. UÇK dha shembullin më të mirë se si një organizim mbarëkombëtar në funksion të një çështjeje shqiptare mund të arrijë të shmangë terrorizmin dhe të paraqesë kërkesat e saj legjitime për liri, deri me plotësimin e tyre. Ndaj, një sfidë jona mbetet t’i njohim vetes vlerat që kemi, ato që kemi, dhe t’i largohemi kompleksit të inferioritetit, si një lloj arme e shkatërrimit në masë, atij psikologjik. Vitin e ardhshëm shteti danez do të festojë madhështisht dyqind-vjetorin e lindjes së shkrimtarit danez, Andersen. U njoftua në shtyp se vitin e ardhshëm festimet do të jenë madhështore aq sa do të nisin në prill dhe do të përfundojnë diku nga vjeshta. Pra, danezët kanë vetëm një hero kombëtar të tillë për t’u mburrur, që ka qëlluar shkrimtar, dhe shihni se si e kujtojnë, si e mitizojnë! Për t’u marrë shembull! Kështu edhe ne lipset të njohim vetveten, posi ai fëmija që dymuajsh në bark të nënës kuptohet sot nëpërmjet teknologjisë së përparuar se ç’intelekt ka dhe ç’premisa i duhen dhënë në jetë në bazë të intelektit. Shqiptari sot duhet të bëjë atë ku ndjehet më i fortë, të çmojë atë që nuk i humb kurrë te vetja dhe ta ngrejë zërin e tij për pikërisht këto cilësi, ashtu siç grekët ngrenë kryqin dhe amerikanët pushkën. Vetëm kështu do të mund t’u bëjmë ballë gejxhëve dhe të parandalojmë falaçët e rinj. Duhet harruar rruga e vesit, në të cilën nuk mund të ecim shumë gjatë. Vetëm duke i njohur vetes vlerat, duke i ngritur këto vlera dhe, së treti, duke i theksuar e bartur këto vlera do të fitojmë gjithë njohjen, simpatinë, mbështetjen e ndihmesën e kombeve të tjerë, sepse ne nu k kemi nevojë më për “çeqe të bardhë” komunizmi, por për shpirtbardhësi, siç kemi edhe vetë.


Elvis Alla                                    



    Bashkëpunimi i Zervës me gjermanët është i provuar nga dokumentat gjermane si dhe nga shtypi grek i kohës dhe i pasluftës, i cili ka dhënë dhjetëra dëshmi në këtë drejtim. Nga arkivat sekrete të Vermahtit gjerman për Greqinë, zbulohet një marrëveshje bashkëpunimi midis Zervës dhe pushtuesve gjermanë që të godiste grekërit e tjerë. Autori që ka publikuar këtë marrëveshje shprehet se "ekzistonte në thellësi një miqësi me ujkun". Në dokumentin gjerman thuhet: "Gjatë natës së 1-2 shkurtit 1944, Zerva i parashtroi Komandës së Korparmatës XXII malore, me anën e një oficeri të plotfuqishëm propzimin për bashkëpunim mbi bazat që vijojnë: armëpushim, bashkëpunim në luftën kundër ELAS-it ne azhornim të vazhdueshëm mbi qëllimet e tij, mbi vetë pozitën e tij si dhe mbi forcat armike".
    Propozimi i Zervës iu parashtrua dhe të Plotfuqishmëve të Posaçëm të Rajhut për Evropën Juglindore, ministrit Nojbaher. Përgjigja ishte : të vazhdojmë traktativat deri sa të merret vendimi përfundimtar. Më 9 Shkurt 1944 u arrit aprovimi për marrëveshje lokalisht të përkufizuar... Kjo situatë vazhdoi deri në fillim të korrikut 1944. Forcat e Zervës në Mars 1944 rreth 10000 luftëtarë. Sipas marrëveshjes me autoritetet gjermane duhej të mbetej e lirë nga ushtria e Zervës një rrip bregdetar prej 10 km. Mirëpo më 3 Korrik 1944, trupat e Zervës e pushtuan zonën bregdetare pranë Pargës. Po ashtu, gjatë natës 6-7 Korrik filluan në befasi veprimet luftarake të trupave të Zervës kundër reparteve gjermane në perëndim të Artës dhe në rrugët Janinë-Artë dhe Janinë-Gumenicë. Siç shpjegohet në dokument "ndryshimi i qëndrimit të Zervës nga marrëveshja e arritur me gjermanët ndodhi si rezultat i ndërhyrjes së oficerëve të ndërlidhjes aleate, të cilët morën përsipër vetë udhëheqjen e ushtrisë së Zervës. Madje thuhet se edhe urdhrin për sulm kundër gjermanëve e dhanë oficerët ndërlidhës të aleatëve. Nisur nga ngjarje të tilla as edhe gjermanët nuk ishin të qetë për marrëveshjen që nënshkruan. Lajmet e shërbimeve sekrete gjermane konstatonin që në rast zbarkimi të aleatëve, EDES-i do të luftojë kundër gjermanëve, duke iu referuar udhëheqësit të EDES-it papajoanu. Në gusht 1944 forcat zerviste arrinin rreth 21000 vetë.
    Në vitin 1947, pavarësisht nga dëshira e amerikanëve, që qeveria greke të mbështetej mbi një koalicion sa më të gjerë, Departamenti i Shtetit shfaqi hapur pakënaqësinë e tij ndaj kandidaturës së Zervës si ministër i Punëve Publike, duke e akuzuar atë hapur si bashkëpunëtor të gjermanëve. Ky qëndrim parimor i Departamentit të Shtetit ishte aq i vendosur saqë ai shkonte deri atje sa të kërcënonte udhëheqësit grekë se, në rast të kundërt, do të tërhiqte misionin ushtarak. Ambasadori amerikan në Athinë Macveagh i deklaroi hapur N. Zervos se si shtypi, ashtu edhe publiku në SHBA në shumicë ka opinionin se ai ka tendenca diktatoriale dhe fashiste që janë në kundërshtim me idealet e demokracisë sonë". Kështu, atij iu bë e qartë se nuk meritonte besimin si anëtar i ndonjë qeverie që propozohej të bashkëpunonte ngushtë me SHBA. Po kështu, një personalitet tjetër me peshë, Guvernatori Grisuold, duke refuzuar ta pris te Zervën, i deklaronte sekretarit të tij të njëjtën gjë, se ekzistonte një opinion i fortë publik, i cili ishte kundër Zervës në SHBA dhe në vendet e tjera si Franca dhe Anglia, të cilat ishin mike të Greqisë dhe se ai e ndjente se për këto arsye në qoftë se Zerva do të bëhej ministër i Rendit Publik, kjo do të ishte një fatkeqësi e madhe për Greqinë dhe mund të përmbysë punën që po bën Misioni Amerikan për të".
    Bashkëpunimi i Zervës me gjermanët, ishte dëshmuar edhe në Senatin Amerikan nga oficeri i ushtrisë amerikane me origjinë greke Kouvras më 31 mars 1947, duke e cilësuar atë si një kolaboracionist të tipit të Mihailloviçit të Jugosllavisë. Kouvaras i paraqiti Senatit një dokument shumë kompromentues, i cili provonte marrëveshjen që ekzistonte midis forcave të armatosura gjermane në Epir dhe EDES-it të Zervës. Ky dokument ishte një memorandum i Shtabit të Përgjithshëm të Korpusit të 22 të Ushtrisë Gjermane. Tezën greke e hedhin poshtë edhe dokumentat diplomatike angleze të kohës, të cilat nuk mund të dyshohen për ndonjë tendencë antigreke, por përkundrazi për tolerancë ndaj aleatëve të tyre dhe në radhë të parë ndaj forcave të së djathtës, të cilat ishin pikëmbështetja e tyre. Kështu, sipa s dëshmive të njërit nga zyrtarët e lartë të misionit anglez në Shqipëri, majorit Palmer, i cili kreu një udhëtim eksplorues në Greqinë e Veriut pohohet se "Forca 399" kishte përcaktuar deri në 2000 veta që bashkëpunuan "me gjithë zemër me gjermanët", por ai nuk mohonte faktin që pati edhe rreth 700 veta që luftuan në radhët e ELLAS-it kundër gjermanëve. Tërheq vëmendjen një fakt se shifra që jep Palmeri, përkon me numrin e të dënuarve nga gjyqi famëkeq i Janinës, i ashtuquajtur "Gjyqi i kolaboracionistëve", i zhvilluar në vitin 1945-1946, i cili dënoi në mungesë 1930 shqiptarë të Çamërisë. Palmeri, i cili është mbështetur siç e thotë dhe vetë në të dhënat e palës greke e konkretisht të majorit Sarandis, i cili-thotë Palmeri- "pranoi përgjithësisht veprimet e kry era prej grekërve kunër minoritetit shqiptar" hedh paksa dritë edhe mbi një çështje tjetër mjaft të rëndësishme, e cila ka të bëjë me faktin se ç'vend patën gjermanët në genocidin që kryen forcat ultrashoviniste dhe fashiste greke kundër popullsisë shqiptare, të cilin Palmeri, pa u shqetësuar për tragjedinë e dhimbshme të kësaj popullsie, me gjakftohtësi e quan thjesht një "situatë grindjesh". Ai pohon sidoqoftë, një të vërtetë se ky akt "padyshim ishte i inkurajuar nga gjermanët".
    Genocidin zervist për spastrimin etnik në Çamëri e konfirmonte edhe koloneli Monague Ëoodhouse, ish kryetar i Misionit Anglez në Greqi, i cili thotë se "Zerva i ndoqi çamët nga shtëpitë e tyre në 1944... Dëbimi u krye me gjakderdhje të madhe. Qëllimi ishte dëbimi i popullsisë s padëshirueshme shqiptare nga vendi i vet". Madje këtë genocid ndaj shqiptarëve të Çamërisë e ka pohuar vetë N. Zerva. Në letrën dërguar më 4 gusht 1953, Jani Dani Popovitit e porosiste: "Të marrë përsipër detyrën e sqarimit të bashkëatdhetarëve (grekërve) se kush e pastroi Çamërinë nga shqiptarët". Këtë fakt e dëshmojnë edhe dokumentat e Komitetit Antifashist Nacionalçlirimtar të refugjatëve çamë në Shqipëri. Në një memorandum të këtij Komiteti dërguar Ministrave të Jashtëm në Moskë i cili u publikua në gazetën "Bashkimi" dhe pastaj edhe në "Pravda", pohohej se "Para shpartallimit të gjermanëve, monarkistët grekë dhe faashistët, bashkë me Gestapon, sulmuan popull sinë dhe shkaktuan emigrimin e minoritetit shqiptar në territorin e Shqipërisë.
    Veprimet e autoriteteve greke ishin në kundërshti të qartë me Kartën e Atlantikut dhe me vendimet e Jaltës dhe të Potsdamit". Pozitën e gjermanëve lidhur me genocidin e bandave zerviste kundër popullsisë çame e kompromenton më tej një dokument tjetër që vjen nga një ditar i njërit prej nacionalistëve çamë, Rexhep Dino, i cili shpjegon dhe një enigmë tjetër, se si hyri Zerva në Çamëri, kur populli çam ishte i armatosur. Ky dokument provon se Zerva nuk guxonte të hynte në Çamëri, sepse i trembej konfrontimit me popullsinë çame, e cila ishte e vendosur të vetëmbrohej. Prandaj, ai ndërhyri pranë autoriteteve gjermane të pushtimit që ata të bënin çarmatimin e saj dhe ia arriti këtij qëllimi. Çarmatimi i popullsisë u krye nga gjermanët me një urdhër direkt të Hitlerit. Autori i lartpërmendur pohon se gjermanët në këtë rast nuk përfillën as lutjet e nacionalistëve shqiptarë çamë, që kishin besim tek ata për të realizuar aspiratat e tyre, për bashkimin kombëtar. Më pas Zerva hyri në Çamëri dhe kreu krimet monstruoze që tashmë dihen. Nga hetimet e tij Palmeri përpiqet të hedhë sadopak dritë mbi motivet e kësaj masakre dhe ai jep nj ë shpjegim ineresant që i afrohet të vërtetës ose më saktë është një pjesë e saj. Ai i raportonte eprorëve të tij se "Rrethi ku banonte ky minoritet ishte i pasur, konseguenca ka qenë gjithnjë një ndjenjë zilie dhe urrejtjeje nga ana e grekërve për atë rreth ndaj çamëve". Në të njëjtën kohë Palmeri vë në dukje se pretendimi absdurd për aneksimin e Shqipërisë së Jugut nga Greqia, të cilën shteti grek e kishte kultivuar në maksimum për disa dekada, kishte prodhuar "një urrejtje shumë të fortë, e cila drejtohej jo vetëm kundër çamëve, por kundër gjithë shqiptarëve në përgjithësi".
    Në këtë mënyrë, palmeri vë në dyshim pretendimin se spastrimi etnik i Çamërisë u krye për shkak të bashkëpunimit të kësaj popullsie me gjermanët, por si pjesë e strategjisë shoviniste të Greqisë kundër shqiptarëve. Megjithatë, Palmeri e pranonte dhe mundësinë hipotetike të bashkëpunimit të një pjese të minoritetit shqiptar me italianët dhe si shkaqe të këtij bashkëpunimi të mundshëm ai jepte "dëshirën për ta bashkuar Çamërinë me Shqipërinë ose për të shfrytëzuar mundësitë që paraqiste realiteti i krijuar për të qëruar hesapet e vjetra me grekëritt. Ai pohonte se nuk mund të arrihej në ndonjë konkluzion se kush nga të dy palët ishte përgjegjës për fillimin e armiqësive. Në të vërtetë, armiqësitë dhe konflikti nacional në Çamëri, siç kemi theksuar më lart, kishin filluar këtu me aneksimin e kësaj treve shqiptare nga greqia gjatë Luftërave Ballkanike. Shkaku themelor ka qenë politika sistematike antishqiptare dhe shkombëtarizuese e qeverisë greke dhe organizmave të ndryshme të saj. Kjo situatë e tendosur, sigurisht që ka shkaktuar edhe konflikte të veçanta midis të dy palëve, por dhuna dhe krimi grek dallohen cilësisht pasi ata ishin të ushtruara, të organizuara, të drejtuara ose të xnitura nga shteti grek. Prandaj bashkëpunimin e elementëve të veçantë shqiptarë me gjermanët dhe italianët, i cili e kishte burimin në shtypjen e rëndë nacionale nga shteti grek, qeveria dhe pro paganda greke, pas luftës, madje dhe sot, u përpoqën të fryjnë dhe ta paraqisin si një bashkëpunim total ndaj popullsisë çame me gjermanët. Qëllimi ka qenë i qartë, që t'i vihej një bazë justifikuese spastrimit etnik të Çamërisë.
    Por armiqësitë dhe përplasjet sipas të dhënave të mbledhura nga Misioni Britanik, rezultonin edhe në një linjë tjetër, në kuadrin e ballafaqimeve midis EDES-it dhe ELAS-it. Por as këto ngjarje nuk përbëjnë argumente për të përligjur spastrimin etnik të Çamërisë. Përpara se palmeri të kryente hetimet e tij në Çamëri, zbulimet britanike në Dhjetor të vitit 1944 dhe në janar të vitit 1945, kishin informuar Foreign Ofisin se masakrat dhe shpë rngulja e popullsisë çame ishin kryer nga Zerva. Pohohej se pas pushtimit italian një grup nacionalistësh shqiptarë "kishte ndihmuar në vitin 1940 Ushtrinë Italiane në fushatën e saj kundër Greqisë dhe në vitin 1944 ata i kishin dhënë ndihmë afektive forcave gjermane të pushtimit. Pas largimit përfundimtar të gjermanëve nga Çamëria trupat e Zervës u shpërndanë në shtëpitë e shqiptarëve. Në një lokalitet 40 ushtarë të Zervës u zhdukën dhe pastaj u gjendën të vdekur. Ky incident që ndodhi rreth qershorit të vitit 1944 shkaktoi raprezaljet e forcave të Zervës, të cilat çuan në dëbimin e të gjithë shqiptarëve nga Greqia". Pas raportit të Palmerit, një tjetër informacion iu dërgua Foreign Ofisit nga autoritetet ushtarake britanike në Greqi. Në të jepej vlerësimi i përgjithshëm se veprimet kundër çamëve ishin të kuptueshme, sado që ishin të qortueshme. Duke iu referuar Librit të Bardhë grek ky raport i paraqiste çamët si "një popullsi gjaknxehtë dhe violente ashtu si shumë komunite te të tjera malore ballkanike". Ndër të tjera në këtë raport thuhej: "Dy herë minoriteti shqiptar ka qenë përfshirë në shkatërrimet e zonës ku ata jetojnë. Dhe bregdeti shqiptar që shtrihet përballë Korfuzit ishte një nxitje er përhershme për nacionalistët e zjarrtë grekë. Gjatë lëvizjes së rezistencës çamët i kishin shqetësuar grekërit sërish duke vepruar në banda midis bregdetit dhe forcave të gjeneralit Zerva. Ata ia prenë lidhjet atij (Zervës) ose të paktën penguan lidhjet e tij me kolegët e vet në Korfuz. Çamët përfaqësonin për Aksin një element nacionalist antigrek.
    Nuk duhet harruar se Zerva kur u godit dhjetorin e kaluar nga ELAS-i, u ankua se ai ishte goditur gjithashtu nga shqiptarët. Këta më shumë mundësi ka që të ishin çamët se sa ndonjë forcë nga Shqipëria. Në këto rrethana, veprimet kundër çamëve nga ana e grekërve kanë qenë të kuptueshme, megjithëse të qortueshme". Çështja e Çamërisë, bashkë me atë të Kosovës u pozuan në opinionin publik nga Diaspora Shqiptare në kushtet e vetëizolimit të Shqipërisë, kur shteti shqiptar thuajse i kishte lidhur duart vetvetes për të mbrojtur interesat kombëtare shqiptare, duke vënë në plan të parë interesat e ngushta të mbrojtjes së pushtetit dhe parimet e bashkëpunimit në linjën e ashtuquajtur internacionaliste. Reagimet më të vendosura u bënë nga Shoqata "Çamëria" në SHBA, e cila zhvilloi shumë aktivitete në mbrojtje të çështjes çame. Në një letër dërguar Sekretarit të Shtetit të SHBA Cordell Hull, pasi theksonte kontributin që dha Shqipëria në luftën kundër fashizmit, shoqata kërkonte që parimet e Kartës së Atlantikut të zbatohen me konseguencë edhe në çështjen shqiptare. Në mënyrë të posaçme, shoqata i referohej neneve 2 dhe 3 të kësaj karte dhe kërkonte që populli shqiptar, që kishte mbetur në shtetet fqinje të përcaktonte formën e qeverimit nën të cilën do të jetojë, të ushtrojë të drejtat sovrane dhe të restaurohej vetëqeverimi; të drejta këto që u ishin rrëmbyer me forcë. Në ktë mënyrë, ata jo vetëm kërkonin kthimin e popullsisë çame në trojet e veta, por që edhe Çamëria së bashku me Kosovën të shpreheshin lirisht për të ardhmen e tyre.
    Forca kryesore që u vu në krye të përpjekjeve për të mbrojtur çështjen çame ishte Këshilli Antifashist i Çamërisë që zhvillonte aktivitetin e tij në Shqipëri. Ai drejtoi masat e popullsisë çame, përpjekjet e saj për t'u kthyer në atdhe. Kjo organizatë zhvilloi një aktivitet të gjerë si në aspektin diplomatik, ashtu edhe në organizimin e refugjatëve çamë, në organizimin e propagandës dhe në mbajtjen gjallë të shpresave për t'u rikthyer në atdhe. Këshilli Antifashist i refugjatëve çamë u dërgoi disa memorandume dhe protesta Fuqive të Mëdha, Qeverisë Greke, Shtabit të Përgjithshëm të Mesdheut, Komitetit Qendror të EAM-it, Guvernatorit të Epirit dhe Komitetit panepirot të EAM-it. Më e hershmja është jë protestë dërguar Fuqive të Mëdha më 17 tetor 1944 në të clën kërkohej që të largoheshin forcat e EDES-it nga Çamëria për të siguruar nderin, jetën dhe pronën e popullsisë si dhe sigurimin e të gjitha të drejtave të barabarta të bazuara në Kartën e Atlantikut dhe pjesëmarrjen e popullsisë çame në luftën e popullit grek kundër pushtuesit të huaj si dhe lirimin sa më shpejt që tëishte e mundur të 300 grave dhe fëmijëve të cilët mbaheshin në kampet e përqëndrimit në Filat dhe në Paramithi.
    Këtë protestë e pasoi një tjetër votim proteste dërguar këtyre subjekteve nga Filati i Çamërisë më 30 tetor 1944. Në të paraqitet në përmasa reale tragjedia çame, hidhet dritë mbi shkaqet e saj. Ky dokument shquhet për një sens konseguent realizmi dhe nuk manifestohet në të asnjë shfaqje shovinizmi ose nacionalizmi ekstrem. Përkundrazi, dokumenti shquhet për frymën internationaliste, në të manifestohen qartë prirjet e toleranca dhe bashkëjetesa paqësore me popullin grek pa pasnjë paragjykim. Në kërkesat e kësaj proteste figurojnë kthimi i shpejtë i popullatës çame në vatrat e veta dhe sigurimi i jetesës së qetë të saj atje; fillimin e hetimeve nga Qeveria Greke në Çamëri për të zbuluar dhe ndëshkuar shkaktarët e krimeve, largimin sa më parë të forcave të EDES-it nga Çamëria si kusht për të shpëtuar nderin dhe pasurinë e popullsisë çame dhe barazimin real të të drejtave njerëzore kombëtare me popullsinë greke në bazë të parimeve të Kartës së Atlantikut dhe të pjesëmarrjes së popullsisë çame në luftën e popullit grek kundër pushtuesve të huaj. Më 9 Maj 1945 përfaqësuesit e popullsisë çame i dërguan një ankesë edhe Konferencës së San Françiskos nëpërmjet Misioneve Aleate në Tiranë. Duke iu referuar K artës së Atlantikut dhe luftës që popullsia çame kishte zhvilluar kundër fashizmit, kërkohej ndërmjetësimi për kthimin e popullsisë çame në shtëpitë e veta. Ndërsa lidhur me fajtorët dhe ata që kishin kryer krime, kërkohej që të gjykoheshin nga një gjykatë dypalëshe (shqiptaro-greke).
    Pas kësaj proteste, një komision çam shkoi në Athinë për t'i paraqitur Qeverisë së Papandreut kërkesat e refugjatëve çamë. Mirëpo ky nuk pranopi të merrte takim me të. Një funksionar i lartë i Ministrisë së Punëve të Jashtëme të Greqisë që mori kontakt me komisionin çam i deklaroi atij se "Qeveria nuk iu pret, sepse s'ka ç'tju thotë, pasi në praktikë është Zerva dhe në teori ës htë Qeveria që ju të mos ktheheni në Çamëri". Pas dështimit të përpjekjeve për të biseduar me përfaqësuesit e qeverisë greke, delegacioni çam iu drejtua autoriteteve të Fuqive Aleate dhe Komitetit Qendror të EAM-it dhe Partisë Komuniste Greke. EAM-i dhe Partia Komuniste vetëm sa protestuan pranë misioneve aleate dhe Qeverisë Greke që të merreshin masa kundër bandave kriminale të Zervës dhe që popullsia çame të kthehej në trojet e veta. Ata nuk morën asnjë masë ose nuk u bënë asnjë premtim ose propozim përfaqësuesve të Çamërisë për të zgjidhur çështjen e tyre të drejtë.
    Kur forcat zerviste u shpartalluan nga forcat e ELAS-it dhe Çamëria u çlirua, popullsia çam e që gjendej afër kufirit u riatdhesua. Por kjo nuk zgjati shumë. Pas kapitullimit të ELAS-it më 13 shkurt 1945, çeta të frymëzuara nga qeveritarët e Athinës me në krye Plastirasin, ndoqën shembullin e Zervës duke masakruar për të dytën herë popullsinë çame. Sipas hetimeve që kreu në këtë kohë Misioni ushtarak Britanik, dilte se udhëheqësit e kësaj masakre kishin qenë leitnant Kristo Kaca, që kishte ardhur nga Korfuzi, major Ilia Kaca, që kishte ardhur nga fshati Palo dhe kolonel Zoto, të cilët ishin vënë në krye të një grupi banditësh nga Korfuzi dhe të disa banorëve grekë vendas, anëtarë të forcave të Plastirasit, gjithsej rreth 100 vetë dhe më 13 mars 1945 kishin shpërthyer një terror në Filat si rezultat i të cilit ishin vrarë 70 vetë. Sasia e emigrantëve që u kthyen në tokat dhe shtëpitë e tye ishte 3000-5000 veta. Ashtu siç pohojnë dhe autoritetet britanike, sulmi i fundit i grekërve nuk u provokua nga shqiptarët, por i ishte rezultat i "vazhdimit të ndjenjave ekstreme antish qiptare të grekërve në këtë rajon". Ky akt i ri kriminal, i kryer disa muaj pas masakrave të verës të vitit 1944, dëshmonte jo për veprime thjesht hakmarrëse, por për një politikë të përcaktuar mirë të Qeverisë Greke, e cila tani e kishte shtrirë plotësisht autoritetin e vet në të gjithë vendin edhe në këtë rajon.
    Kongresi i Minoritetit Shqiptar të Greqisë që u mbajt në shtator të vitit 1945 miratoi një rezolutë të cilën ia dërgoi Konferencës së Ministrave të jashtëm të vendeve aleate, në të cilën vihej në dukje se "Në kohën e okupacionist nazist, ndërsa luftëtarët e minoritetit shqiptar në Greqi, të ikuraduar me forcat e rezistencës së popullit grek po luftonin a shpërsisht kundër okupatorit gjerman, forcat reaksionare dhe shoviniste të Zervës të komanduara prej vetë këtij gjenerali gjakpirës, hynë pabesisht nëpër qytetet dhe fshatrat e Çamërisë, duke përsëritur barbarizmat e 1912-ës pas Luftës së Parë Ballkanike, ku u masakruan, u burgosën dhe u torturuan me mijëra qytetarë dhe fshatarë çamër nga të gjitha shtresat shoqërore". Kongresi, duke iu referuar Kartës së Atlantikut, kërkoi jo vetëm kthimin e emigrantëve çamë në trojet e veta, por edhe "sigurimin e të drejtave të barabarta të minoritetit shqiptar në Greqi me pjesën tjetër të popullit grek, ashtu siç e gëzonte minoriteti grek në Shqipëri".
    Në fund të nëntorit 19 45, përfaqësuesit e emigrantëve çamë i dërguan një letër zëvendëssekretarit të Jashtëm Ballkanik McNeil, i cili po vizonte Athinën dhe kërkuan që ai të ndërhynte pranë Qeverisë Greke për zgjidhjen e çështjes çame, por edhe si më parë, atyre nuk iu dha ndonjë përgjigje. Këtë herë, Komiteti Antifashist Çam garatimin e të drejtave të minoritetit shqiptar si qytetarë të lirë e mbështeste jo vetëm në Kartën e Atlantikut, por edhe në Konferencat e Teheranit, të Jaltës dhe të Potsdamit.

EAM = Ethni ko Apelefterotiko Metopo = Fronti Kombëtar Çlirimtar
EDES = Ethnikos Dhimokratikos Ellinikos Sindhesmos = Lidhja Demokratike Kombëtare Helenike
ELAS = Ethnikos Laikos Apeleftherotikos Stratos = Ushtria Çlirimtare Popullore Kombëtare

Marrë nga faqja e internetit:

***** ëëë*******



Elvis Alla





Ne shqiptaret  qe jetojme ne SHBA dhe qe kemi ndjekur kesaj kohe fushaten zgjedhore te kandidateve per president ne radhet e Partise Demokratike, menjehere na ka rene ne sy ecuria e kesaj fushate, menyra e organizmit te kesaj fushate eshte nje pervoje e re per ne sepse e ndjekim ketu ne vend dhe e shohim perditete pasqyruar me detaje ne TV, radio dhe gazeta.

Kjo fushate zgjedhore eshte e pashembullt nga impenjimi i organizatoreve, menyra e organizimit e serioziteti qe e percjell.Pak kush nga ne e kish ditur perpara ne hollesi
se si shkon kjo fushate,çfare ndodh me te vertet ne te, si mbahen takimet, debatet, e gjithshka tjeter. Te mesuar me imazhin e Amerikes hollivudiane, me historite fantastike qe zakonisht "gjuan" shtypi i botes se rete ne kishim nje imazh fare te percipte mbi kete ngjarje me rendesi jo vetem per kombin amerikan por per mbare boten.Kjo eshte nje ngjarje merendesi per mbare boten sepse percaktohet edhe e ardhmja e politikes amerikane ne bote per kater vitet e ardhshme,e ketu dihet pesha e kesaj politike ne bote.Per pasoje edhe interesimi i jashtem eshte i madh deri ne ate shkalle sa me te drejte e thoshte inspektori i Kombeve te Bashkuara,suedezi Hans Blix,ne nje interviste dhene "Neë York Times",(28 mars 2004):,"Une mendoj se ndoshta edhe ne te huajt duhet te kemi te drejte te votojme ne zgjedhjet tuaja te ardhshme, perderisa jemi aq te varur nga
Gjithe sa njihnim ishte nje pershtypje qe si e thame ishte ndertuar mbi klishe hollivudiane, mbi mite per kandidatin per president qe "duhet te jete i pashem", te jete i "gotes",te jete "aventurier",e tjera fantazi te kesaj natyre. Ndersa ajo qe esencialisht eshte dashur te njihej rreth kesaj fushate nuk eshte njohur kurre aq sa duhet nga ana jone dhe fatkeqesisht nuk njihet as sot ne Shqiperi. Ajo qe eshte esenca e kesaj fushate anashkalohet ne pergjithesi ne tere vendet e botes se trete,ku per fatin tone te madh dhe meriten e pamohueshme te politikaneve tane,ben pjese edhe atdheu yne i dashur, mire qe jane c ilesuar tre bote se te kishte te katert aty do ishim patjeter.

Ky model nuk eshte ofruar pse si i thone asaj fjales nuk duan t'i japin "uje te keq miletit!". Fjala eshte per impaktin e politikanit amerikan me zgjedhesit e vet, prapavijen qe e sjelle ate ne krye te politikes,kontraten e tij me votuesit.Fjala eshte per menyren se si nxirret nje kandidat,shoshitjen e atij kandidati qe votuesve iu duket me i  pershtatshmi,me platformen me bindese bazuar ne aftesine politike te secilit,programin e shpalosur bazuar ne fakte  dhe  jo mbi oratorine boshe per te cilen ne shqiptaret jemi eksperte.

Cilido shqiptar qe jeton ne SHBA,kuptohet qe ka sadopak interesim ne ate se çka ben vaki ketu,e ka pare se çfare gare elektorale behet qe kur nis kjo fushate e deri kur jane konturuar fituesit e mundshem te saj. Nga shteti i pare amerikan ku nis kjo gare e deri ne diten e sotme kemi pare mijera njerez te shkojne ne takimet e kandidateve, te degjojne alternativat e tyre, te pyesin, te marrin pergjigjie nga secili kandidat per  pyetjet e bera.Pa iu hyre bishterimeve kakofonike secili kandidat parashtron alternativen,debaton me rivalet,shpalos aftesite e veta dhe ne fund votuesit japin mbeshtetjen e tyre per ate qe u duket me bindes. Model qe deshmon ate qe mbare bota e pranon per demokracise amerikane, model qe duhet marre nga gjithe ata qe duan ndertimin e nje demokracie te mirefillte.Perzgjedhja bazohet ne evidentimin e kandidatit me te mire i cili pastaj kur vjen koha per te kandiduar per president ka mbeshtetjen e gjithe anetareve dhe simpatizanteve demokrate.

Njekohesisht ai kandidat i cili fiton ne kete fushate eshte me se shumti i impenjuar ne kontraten e fituar me perkrahesit e vet,ka detyrimet e veta politike e humane pse i eshte besuar nje mandate i cili e detyron edhe me shume ne gjithedrejtimet. Nga ana tjeter perfshirja ne politike e secilit kandidat eshte perfundim i nje proçesi te gjate pjesmarrjeje ne politike, ne kandidim jane ata njerez te cilet jeten e tyre politike e kane nisur prej kohesh bazuar ne pretendimet e tyre sociale. Duke dashur te plotesojne ne jeten e shoqerise amerikane ato te meta te cila ata i kane konstatuar ne perditshmerine e tyre, kandidatet kane nje mision i cili i ben te kene qellime ne politike. Ketu eshte edhe esenca e qasj es se tyre ne politike,keta politikane e kane politiken si mjet dhe jo si qellim
ndryshe nga sa ngjet ne atdhene tone.

Kur njihesh me kete model ne mendjet tona si shqiptare normalisht vjen perqasja me realitetin tone ku nuk eshte e veshtire te hetohen dallimet. Çfare mund te themi per angazhimin qe ka politikani shqiptar ne jeten politike!?Shembujt qe njohim ne perditshmerine tone jane katastrofike sa i takon krahasimit me modelet e demokracive perendimore.Te ashtequajturit politikane shqiptare ne hapesiren shqiptare ku veprojne jane ne shumicen e tyre njerez te cilet kane hyre ne jeten politike si uzurpatore fale metodave bizantine qe perdorin per angazhim e tyre poltik,keta njerez nuk kane kurrfare mandati,nuk perfaqesojne asnje sociale, (perveç ne se i quajme uzurpatoret si ata shtrese!), nuk kane asnje lloj kualifikim e e çka eshte me e keqja nuk kane dale ne siperfaqen e politikes fale ndonje seleksionimi! Kjo eshte fatale per nje shoqeri pse nje kandidat i cili futet ne politike si uzurpator,qe nuk perfaqeson askend, qe nuk ka nje platforme politike dhe nuk eshte mandatuar, eshte thjesht nje uzurpator. Atehere eshte krejt e spjegueshme pse Demokracia shnderrohet ne Kleptokraci! Çfare tjeter mund te pritet nga nje uzurpator i cili nuk ka kurrfare detyrimesh sociale,angazhimi politik i te cilit ishte ai i rrugaçit ordiner ?! Asgje me shume se ajo qe ngjet sot ne Shqiperi e fatkeqesisht ne hapesiren shqiptare edhe jashte kufinjve zyrtare!...

Kur shikon fushaten presidenciale ne SHBA vetvetiu te shkon mendja te "zgjedhja" e Presidentit te Republikes se Shqiperise! Nje model i cili eshte shume "afer" modelit amerikan apo jo?!Dy regjisoret e tragjikomedise shqiptare ose me sakte regjisori Nano dhe asistenti i tj Berisha na bene nje"mrekulli" kur gjeten zgjidhjen e famshme per kreun e shtetit!?Dhe kete zgjidhje Nano-Berisha e paraqiten si nje model te qelluar bashkepunimi sipas recetave qe ua jepte Komuniteti Evropian,EU!? Nje nga mrekullite e tipit europeist sipas gustos se Prodeve e majtisteve tjere qe po luajne nje teater politik edhe ne vendet e veta e qe Zoti e di se ku do te shkojne ne kete sprove.Ka shume te ngjare qe ndonje eksperimentaxhi i krisur deshi te shohe se deri ku mund te shkoje lajthitja e aventura politike!Pse jo me ket rast ata edhe testuan se deri ku shkon bindja e verber e politikaneve inferiore e pa palce kombetare qe jane gati te lepijne gjithfare kembesh ne kembim te  pushtetit qe siç e thame e kane uzurpuar!

Le te shikojme teatrin e sotem qe luhet mbi kurrizet e kerrusura shqiptare,protestat ndaj kryeuzurpatorit F.Nano te cilat jane bere rutina e çdo date 20.Njerez te lodhur nisen tash per te protestuar ndaj atij qe e kane lene vete te dale ne siperfaqe te politikes ose thene ne gjuhe popullore "E kane hipur vete ne ate kale!".Kush qe ndihmesi kryesor i riciklimit te Nanos ne ditet e tij me te veshtira,kush e financoi politikish pas perplasjes me Meten,kush ia legjitimoi zgjedhjet hajdute,apo vjedhjen makute te votave!? Ai qe sot prin protestat kunder po ketij Nanoje, kishte ne dore kyçin e arte te bojkotimit te atyre zgjedhjeve te paramanipuluara qe rilane hajdutçe ne pushtet kliken socialiste .Pse nuk e beri !? Kjo eshte nje pyetje me rendesi ne kontekstin e sotem politik sepse eshte sata here qe Berisha luan rol vendimtar ne mbetjen e riciklimin e Nanos ne politike,kjo ka ngjare publikisht e jemi te gjithe deshmitare!

Ne rast se Berisha eshte naiv e u genjyeka nga Nano tash pse u dashka qe elektorati te heqe e te vuaje prej paaftesive e trashesive politike te tij!? Kete e theme sikur te jete vertet ashtu por kuptohet se eshte e veshtire te besohet ne naivitetin e manipulimin e Sales nga Tosi pasi gjerat jane nje çike me te komplikuara se sa ngjan se duken. Problemi eshte se Sala i sotem eshte i njejte me Fatosin sepse te dy jane politikane qe jane futur nga nje origjine ne politike, kryesojne parti uzurpatoresh politike e nuk kane kurrfare impakti te vertete me elektoratin shqiptar.Berisha ne fillim ne vitete '90 kishte njefare mandati te shtreses se te perndjekurve politike por e humbi shume shpejt me grevat e te pernd jekurve ne vitin 1994,kur i zhdepi ne dru te perndjekurit me keq se

Berisha ashtu si edhe Nano jane poltikane qe mbajne ison e faktoreve nderkombetare ne skajet e servilizmit ekstrem sepse ashtu mund t'iu imponohen shqiptareve te cileve nuk iu kane marre ndonjehere mandatin ne kuptimin e mirefillte!le te kujtojme ketu disa momente me rendesi ne jeten politike shqiptare, Berisha ashtu si Nano priti dhe  takoi Nikolla Gejxhin famekeq perkunder retorikave te meparshme ndaj ketij antishqiptari te terbuar!Berisha pas takimt me Gejxhin beri aleancen me omonionistet e. PBDNJ-se ne Himare duke hapur nje vrime te zeze ne diplomacine shqiptare e cila po thethin tashme mvetesine dhe integritetin kombetar! Shikojeni tashme ne çeshtjen çame,edhe nese ka ne ndonje rast tendenca kun dershtimi kjo behet per te rritur pazarin dhe interesin ne syte e qarqeve shoviniste greke por me te paren oferte kuptohet e braktis edhe ate çeshtje ne meshiren e fatitsi shume tjera! Sepse ne interesin e tij eshte pushteti e jo çeshtja  kombetare...







Dikur Oskar Ëajld kish thënë: Cinik është ai njeri që di çmimin e gjithçkaje,por nuk di vlerën e asgjëje.



Dua që në këtë artikull të flas për realitetin, i cili flet shumë qartë, gjithashtu për këtë realitet të shqiptarëve anekënd të cilët meritojnë një realitet ndryshe, fillimisht duhet njohur ky realitet i cili na ka bërë antihuman dhe në fund të njohim alternativat bazë për një planifikim të shëndoshë.

Kërcënimi që po i bën njeriut ky realitet është i dukshëm, është ky realiteti i hidhur shqiptar, është ky realitet që të kërcënon, të mashtron, të provokon pa u ndalur, realitet që fallsifikon, që përfiton sa të mundet nga ty, që të frikëson, të tradhëton.

Realitet i lig, demon, realitet që s’ruan qetësinë, që hiqet zvarrë thepave të zhgënjimit, realitet që zemrën e lirë se lë të gulçojë. Realitet që të drithëron, të përhumb, realitet i zbrazur në pafundësinë e hiçit errëzi, që të dëshpëron pa kufi, realitet i lodhjes së shpresimit, i gjumit që lëshohet mbi të ashprin shtrat vargonjësh shpresash të vrara.

Realitet i burgut të shtetit të së keqes, frymëzimeve sioniste – masoniste, këtyre gishtrinjve grandiozë që luajnë me fatet e njerëzve. Realitet ku përherë hedhurinë, i pabesueshëm, ku hiqesh sikur je i gjithkujt por s’je i askujt. Realitet ku askushi mund të jetë dikushi, realitet ku qyqet qyqojnë natë e ditë. Realitet ku mezi merr frymë, ku psherëtimat t’i largosh me mjeshtëri.

Realitet ku shikimet braktisin qiellin e dashuria zhvishet nga miti, ku hijet pambarim kobin ndjejnë. Realitet i një oshëtime që nga terri vjen nga ku zemrët tona tmerron. Realitet i një brezi të humbur rënkimesh e gëzimesh realitet ku atdhetarët janë tradhëtarë e puthadorët e servilët bajatë janë bash heronjtë. Realitet ku bërtet pa zë e flet pa fjalë dhe që qan pa lotë.

Realitet ku çdo gjë e ka zënë pluhuri. Realitet me politika të falimentuara, me herinj që largohen nga skenat e vendin e kllounëve ua lëshojnë. Realitet ku vedes në krahët e vetes tënde i goditur prej pa’aftësisë. Realitet ku në këtë kohë marrëzie s’njihen rregullat e lojës, ku ngjyen kafshatën e çdo minute të gatuar me shpresë, ku bëhesh lëvozhgë gruri në gojën e harresës, ku vdes i rëndomtë me rrudhje buzësh e tërë përçmim, ku me bërryla duhet të çash trafikun e dendur të ngjarjeve të ditës.

Realitet që ikën përgjithnjë i fsheur pas një lamtumire. Realitet ku në ara hidhet farë e spërkatur me thashethemet e debatit të kotë. Realitet me ikjet e befta të një kërkimi fati nëpër botë. Realitet i prekur nga uria dhe varfëria. Realitet udhekryqesh të mbushura me nekrologji tragjedish njerëzore, i rrugicave të zbrazura nga buzëqeshjet.

Realitet i bashkëngjitur me prefiksin e moralit të kohës së pafytyrë, realitet ky trung i vjetër i mërzisë, dallgë dhimbjesh në zemrën e paqetë, realitet si qukapiku që zgavrën – dhembje e çukit.

Realitet me këndvështrimin e tij drobitës, i cili dëfton udhën e vetme drejt simbolit ironik që i pashpirt tregohet. Realitet i muzikave të llomotitjeve, i errësirës së soditjeve tona, frymës së braktisur që mistershëm lëviz, në duhmën e vorbullt të universit të pambarimtë.

Realitet i ftohëtsisë së egër ku paralizohet çdo gjë. Realitet drithme monstruoze që vjedhurazi përherë kalon aty ku gjithçka pezullon. Realitet i prangosjes si në mesjetë. Realitet qiell i ujshëm që mund të derdhet në çdo çast. Ky klon i përjetshëm i pabesisë, ky dekoracion që lëshon vikama, gjithmonë me ngut. Realitet ku zgjohesh pa asnjë fjalë e brengat fundin e shpirtit t’a shkrumbojnë, ku fjala ftohet në rrugë të gabuara dhe mendimet e errëta mbytën në ambicje e pangopësi.

Realitet i cili ëndërron që të mund të shikojë, ku dhëmbët skërmiten e çdo gjë përreth të vjel. Realitet ku lumturia naive humbet mes njerëzve të mbrapshtë, ku nëse rri orë më tepër zgjuar, do të shohësh tmerre më shumë. Realitet, ky gjelbërim i grisur, peng i shpirtit, i lodhur nga zhgënjimet, parajsë e trembur.

Algjebër e kamxhikut, filozofi e frerit në dhëmbë. Realitet me emra trafikantësh të koduar, realitet ku ta nxijnë kohën e vetëm nata të të dëgjojë ku të psherëtish. Realitet ku mbushim përsëri jetën e zbrazët, ku në këtë botë të pamatë të rrosh – përkthehet të luftosh.

Realitet ku njeriut ia kanë shitur llumin e pavdeksisë. Realitet ku të të thyejnë në jetë e të rropatesh mes aventurës, ku të të shqyejnë sytë e gojët e liga, të mbretërojnë e të zvarritesh rrugëve i babëzitur për dashurinë.

Realitet ku diktatura mund të vendoset edhe me shumicë parlamentare, ku Himara thonë se ka qytetërim helen, ku i pafreri denoncon për terrorizëm, ku demoni e heretiku janë tolerantët, ku uria është më e fortë se frika, ku të jesh , është shumë vështirë.

Realitet ku nuk mund të ngrihesh mbi frerët e errërave e s’mund të shkelësh shpërgajt e mërzisë, ku njeriu i leverdis më mirë të jetë maskara sesa i ndershëm, realitet ku bëhemi çfarë na kanë detyruar të bëhemi. Realitet ku rendi i ri botëror duhet të vendoset e të mbahet vetëm nëpërmjet superioritetit të popujve të zgjedhur.

Ç’ndjesi ironie e hidhur, realitet ku luftrat etnike në Kosovë (jo Kosovo) e Maqedoni rrënuan 218+47=265 xhami, sipas kanunit të Vasojeviçit. Realitet ku në botë në çdo 3 sekonda vdes një fëmijë, ku forca bën të drejtën, ku ato që bëjnë luftra ujësh meritojnë admirim më shumë se sa fëmijët e Palestinës që me gurë luftojnë.

Realitet ku sipas Simiçit e keqja e Ballkanit janë shqiptarët e islamizuar. Realitet ku epoka jonë është torturë, ku ditët kalojnë e vërtetojnë gjithnjë e më shumë lajthitjen e njeriut i sjellë nga teknika e zhurma dhe i tej ngarkuar nga uria e lodhja. Realitet ku qytetërohesh me grykën e perzervativit. Realitet i dëshirave të lira e progresit vrasës. Ky është realiteti shqiptar dhe i shqiptarëve. Këtij kombi historikisht të lodhur e të nëpërkëmbur.

Dikush mund të mendojë se a ka alternativa nga e gjithë kjo mënxyrë, kaos dhe degjenerim? A mundet kombi ynë të kuptojë më thellë humanizmin, kulturën, njerëzillëkun dhe tolerancën?

A mundet më pak krim të të gjitha llojeve, më pak zvarritje përreth, më pak pritje nga asgjëja, që i shëmbëllen vdekjes?

A mundet më pak skeptikë, utopistë e socializma të ndryshëm biblik? A mundemi të jemi më natyrorë, më meditues, më të barabartë, më orientues? A mundemi që këtë parim të lirisë “Ab inito omnes homines liberi nascebantur” (që nga fillimi të gjithë njerëzit lindin të lirë) ta deklarojmë hapur?

A mundemi këtë parim të së drejtës “Honeste vivere, alterum non Laedre suum coique tribuere” (Të jetosh me nder, të mos fyesh tjetrin, secilit jepja të vetën) ta ngrejmë në lartësitë e njëmendta?

A mundemi të alternojmë një realitet tjetër jetësor e njerëzor që të paraqesë fitoren mbi ideologjitë e njëanshme defektoze dhe inkonseguente? A mundemi të ndryshojmë optimizmin e cekët të filozofisë europiane dhe përrallat e saj naive?

A mundemi të pranojmë fatin tonë dhe të ndihemi të lirë deri në fund? A mundemi të revolicionalizojmë idetë dhe praktikat për situata të zhvillimit?

Larg nihilizmit dhe filozofisë së absurdit, larg iluzioneve të humbura të mbjellura nga skeptikët që luajnë me mendimet tona. A mundemi një demokraci esenciale dhe konseguente që shndërron në mendim dhe aksion atë ç’ka populli edëshiron? Batica e rimëkëmbjes dhe përmirësimit të popullit shqiptar sapo ka nisur, një realitet ndryshe po pret, realiteti i jetës, konsolidimit, zhvillimit dhe paqes.


9.4.2004                    Përshtati: Andi Topi

Do you Yahoo!?
SBC Yahoo! - Internet access at a great low price.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


Yahoo! Groups Links
Olsi | 19 May 13:33 2004

RIMEKEMBJA 18/ 05/ 2004 [ ii ]




Është e vërtetë për të gjithë se “gjaku nuk bëhet ujë”


Në atë emision  “Top Shou” dëgjuam se si shqiptarët me degëzim prejardhjeje qindravjeçare nga Italia ( zotëri Benusi) apo Persia (zotëri Turdiu) respektojnë kujtimet e gjurmët e historisë në ndiesitë e tyre duke qenë pjesëtarë të kombit shqiptar.

Më fuqishëm thënien se “gjaku nuk bëhet ujë”e vumë re të vërtetohej në fjalët e një intelektuali shqiptar me prejardhje armene që u referohej gjithnjë nostalgjisë dhe gjakut të tij armen si parësore në qënien e ndiesitë e tij dhe pastaj racionalitetit dhe profilit të tij kulturor shqiptar të përftuar gjatë jetës së tij midis dashamirësisë  së shqiptarëve.Familja e tij armene kishte ardhur në Shqipëri duke ikur nga tmerret e jetës dhe në kërkim të një mundësie për të rregulluar jetesën. Kuptohej që ai ndjehej shumë i dyzuar, por me shpjegimet e tij nuk synonte të përjashtonte faktin objektiv ose të fshihte qasjen subjektive se tashmë ishte kombas shqiptar pa mundu r të lërë mënjanë përkatësinë etnike armene.

Dëgjuam një vajzë minoritare greke, me baba të ardhur nga Greqia, që si atdheun e saj njeh Shqipërinë, që i do grekët e kushërinjtë që ka në Greqi, por që nuk do të ndërronte Shqipërinë me Greqinë dhe nuk do të jetojë në Greqi. Madje pohoi se nganjëherë nuk i vinte mirë që  kishte ato lidhje greke.

Përshtypje të fuqishme bënin prania dhe fjalët që thoshte në atë emision balerina dhe këngëtarja shqiptare “me ngjyrë”, me emër e mbiemër tipik arab Ueda El Sajed, me baba arab dhe nënë shqiptare, e cila gjithashtu ka një degëzim prejardhjeje stërgjyshërore nga Sudani. Duke dëgjuar Uedën të fliste për gjenealogjinë e saj familjare të larmishme më kujtohej studenti kongolez Pol Kabongo ( i ndjeri Loran Kabila që u vra para disa vitesh kur ishte President i Kongos) me të cilin  në vitin 1964 jetova në një dhomë në qytetin “Studenti “ në Tiranë. Kabongo, ndjente kënaqësi të veçantë sa herë takohej me ndonjërin nga shqiptarët me origjinë sudaneze dhe me ngjyrën e afrikanit, por me të cilët duhej të komunikonte nëpërmjet meje se ata dinin vetëm gjuhën shqip dhe jo frënge që fliste Kabongo.

Ueda e lindur, rritur e shkolluar në Shqipëri tani jeton e punon në Francë  ku përdor gjuhën e vendit dhe i përshtatet gjithnjë më shumë kulturës së vendit. Por, ajo me krenari deklaronte se është shqiptare, ndjehet shqiptare, e quan nder që udhëton me pasaportën e saj shqiptare dhe që i habit të gjithë të huajt kur u thotë se është shqiptare, pasi nga paraqitja dhe e folura mënyra si e flet gjuhën frenge e marrin për vajzë nga Karaibet.

Në vitin 2003 në Francë është botuar libri “Albanie (Shqipëria) ose odisea e pabesueshme e një populli parahelenik”. Në parathënien e shkruar nga profesori i Universitetit të Sorbonës,  Dominik Brikel, është theksuar se :” Ky libër do të habisë shumë lexues” sepse, shpjegon Brikel, autori i këtij libri Matië Aref e eksploron historinë në një drejtim tjetër nga ai që janë mësuar në Francë ku e marrin si të mirëqenë se historia e lashtë e Ballkanit është  historia e helenëve.

Matië Aref që ka shkruar këtë libër me shumë vlera për vendin e shqiptarëve në historinë e lashtë dhe si pasardhës të pellazgëve e ilirëve është i lindur në Egjipt, por nga prindër shqiptarë të emigruar në gjysmën e parë të shekullit XX nga krahina e Matit. Ai është vendosur në Francë në vitin 1961, flet rrjedhshëm e këndshëm gjuhën shqipe ndonëse vet shprehet se “ gjuha frënge është gjuhë e kulturës sime”. Ja pra si një shqiptar i lindur në një vend arab e ndjen veten pjesë të etnokulturës shqiptare, ndonëse tashmë gjuhë kulturore ka frengjishten dhe i përket kombit francez.

Në “Top Shou” dëgjuam edhe fjalët e një " shqiptari të turqizuar dhe njëkohësisht turk i rishqiptarizuar", zotëri Dursunit, që as nuk e ndjente nevojën të bënte dallimin se cilin atdhe donte më shumë, Turqinë apo Shqipërinë,  sepse i quan të dy vendet atdheun e vet. Pra, na dha me logjikë njerëzore të fortë dhe me vërtetësi e argumente një shembull se si ta vështrojnë e përcaktojnë  të kaluarën e të tashmen e tyre ata që historia ua imponon të bëjnë zgjedhjet e duhura për të jetuar në harmoni të plotë   me ndiesitë e veta dhe me mjedisin kombëtar e shtetëror ku u takon të jenë, në situata  që nuk ka qenë në dorën e tyre t’i shmangin.

"Katragjyshi im ka qenë nga Nishi. U largua prej andej dhe përfundoi në Arabi e më pas  në Turqi. Unë erdha në Shqipëri. Ndjehem mirë, këtu”-shpjegonte zotëri Dursuni që kishte ardhur në Tiranë nga Turqia para 10 vitesh të studionte për muzikë  dhe drejton tani një biznes. E folmja  e tij shqipe ishte e përkryer.

Duke dëgjuar atë më kujtohej rasti para 25 vitesh kur në zyrat e Misionit shqiptar në OKB prisnja mikun tim , piktorin  që merrej me filma vizatimorë Ali Arnauti me zonjën e tij amerikane dhe nënën e tij që i kishte ardhur për vizitë nga Siria.

Për historinë e familjes së Aliut në trojet shqiptare e në Siri dhe për jetën e veprimtarinë artistike të Aliut në Amerikë është shkruar  në librin e Vebi Bajramit “Shqiptarët e Amerikës” (“Shpikësi shqiptar Alec Arnauti”fq. 237-239). Në këtë libër janë cituar edhe fjalët e Aliut që tani jeton në Kaliforni :” Nuk e kuptoj shqipen e re. Unë flas shqipen e vjetër të Kosovës”. Por, pavarësisht nga një shqiptim disi i veçantë dhe nga disa arkaizma  në teminologjinë që përdornin Aliu, vëllezërit dhe nëna e tij, me ta flisnim e kuptoheshim për bukuri në gjuhën shqipe.

Nëna e Aliut, atëherë ishte e moshuar, por dinamike me humor, me të folmen e pamjen madhështore shqiptare. Nëna e Aliut shpjegonte se familja e saj ishte  shpërngulur nga Nishi, e dëbuar nga serbët në kohën e spastrimit të parë etnik në dëm të shqiptarëvet, në çerekun e fundit të shekullit XIX. Mbërritën si "muhaxhirë" ( refugjatë) në Kosovë. Kur nëna e Aiut ishte në moshën 8 vjeçare familja mori rrugën e Shami Sherif ( Damaskut). Ali Arnauti i ka shpjeguar autorit të librit “Shqiptarët e Amerikës” se prindërit e tij në vitin 1912  kanë emigruar në Siri ku Aliu ka  lindur në v itin 1926. Nga ky libër mësojmë gjithashtu se autori ka hyrë në kontakt me Aliun nëpërmjet birit të këtij, Xhejmsit, që është me nënë amerikane, por që i edukonte  fëmijët saj në vegjëli me dashurinë për kombin e burrit.

Dhe përsëri një ngjarje tjetër që gjithashtu lidhet ne Nishin. Kësaj here në Stamboll në hollin e “Eresin Topkapi Hotel” duke biseduar me miqtë e mij turq të redaksisë së "Yarin". Aty bëhej dhe një mbledhje dhe kishte personalitete. Një djalë i ri shumë i pashëm i ulur aty afër dëgjon bisedën në shqip mes meje dhe bashkëshortes sime dhe kërkoi leje të afrohej. Pasi ulet shpjegon në shqip se ishte truproje personalitetesh. Pastaj shpjegon se  gjyshi i tij ishte nga Nishi. Fliste gjuhën shqipe mjaft mirë, ndonëse ishte nga brezi i tretë  i shqiptarëve në Turqi.

Njëri nga bashkëbiseduesit e mi turq ishte me origjinë çerkez, tjetri nga fisi i hershëm i Osmanit. Biseda jonë rrotullohej rreth teorive se si formohet kombi. Për mua erdhi argumenti që më duhej se kombi formohet nga shkrirje etnishë të ndryshme në një territor të njëjtë në një bashkësi kulturore të njëjtë, me formimin e një psikologjie e vetëdije të njëjtë e krijimin e një jete të përbashkët shoqërore dhe ekonomike gjatë një procesi të caktuar historik. Po thoja se kombi i tyre turk në atë tryezë përbëhej nga njerëz me prejardhje et nike të ndryshme : një trashëgimtar i fisit të Osmanit, një çerkez, një shqiptar. Përmenda se edhe kirurgu turk që më kishte operuar tri vite më parë në  Stamboll një paraadhës të tij e kishte rus. Edhe në emisionin e “Top Shou” ai “shqiptaro-turku i rishqiptarizuar”, zotëri Dursuni, përmendi  se në Stamboll jetojnë 49 kombe të ndryshme, çka në fakt duhet kuptuar se ka një shkrirje të madhe etnike që jep kombin turk, jo se Stambolli është një konglomerat kombesh të ndryshme.

Edhe më herët kam pasur rastin të takoj pjesëtarë të kombeve të tjerë me origjinë shqiptare, nostalgjikë e krenarë për këtë prejardhje. Për herë të parë më ka qëlluar në Moskë kur isha student para 45 vitesh dhe në ambasadën e Shqipërisë ishin si të ftuar për festën kombëtare disa “shqiptarë të Ukrahinës”, ku 200 vite më parë paraardhësit e tyre kishin krijuar dy fshatra. Më pas kanë qenë kontaktet me arbëreshë të Italisë që vinin në vitet 1960 si të ftuar për vizita në Shqipëri, ose dhe si diplomatë italianë . Më pas kontaktet e shumta ( qysh nga viti 1970) me shqiptarët e Amerikës.

Në vitin 1975 në Meksikë, kur merrja pjesë në Konferencën e OKB-së për problemet e gruas, ishin dy raste shumë mbresëlënëse. Nënë Tereza na thoshte gjatë një kryqëzimi lëvizjesh në sallën e konferencës : “edhe unë jam shqiptare”. Një ditë tjetër sportelisti i “Hotel Prado” më njoftoi në dhomë se një çift shqiptarësh donin të më takonin në hollin e hotelit. Zbrita dhe u hodha vështrimin gjithë atyre që ishin në holl dhe asnjë nuk më krijoi përshtypjen se ishte shqiptar. I kërkova ndihmë sportelistit që më drejtoi tek një çift me fizionomi tipike të indianëve te Meksikës. Zonja ishte bijë shqiptari me nënë indiane Meksike. Kështu u njoha me Maria Brokën (mbiemri shqiptar) që ishte s humë e mallëngjyer dhe që më vonë bashkë me bashkëshortin e saj kanë vizituar edhe Shqipërinë.

Në Nju Jork kemi kujtime që nuk shlyhen nga Kosta Trika, minoritar grek nga zona e Delvinës, pronar i restorantit të famshëm “Mobi Dik” në zonën më aristokratike të Manhatenit “Park Avenju”. Ai kënaqej sa herë na shihte sepse ishim vëllezër nga Shqipëria me të. Edhe pse kishte kaluar  50 vite me tregtinë e tij në Egjipt e Amerikë fliste disi shqip. Ishte vendi ku ne mund të ftonin me krenari cilindo diplomat, madje nuk u mbeteshim borxh për klasin e restorantit dhe për lidhje me vendin që përfaqësonim as diplomatëve grekë që na ftonin në restorante greke të Nju Jorkut. Motra e Kostës që e kemi takuar në shtëpinë e të vëllait ishte po aq e përmalluar, ndonëse me të nuk komunikonim dot për mosnjohje të të njëjtës gjuhë. Ishte, pra, lidhja me të njëjtin atdhe që krijonte afërsi.

E po kështu mund të them për rastin me gazetaren greke në një seminar ndërkombëtar në Rodos të Greqisë në shtator të vitit 1991 që ishte pasardhëse e shqiptarëve të emigruar në shekullin XIV, por fliste ende shqip sa mund të komunikonim për habinë e disa pjesëmarrësve (rus , gjerman, anglez) të seminarit që ishin të ulur në të njëjtën tryezë me ne. Nuk kishte dyshim se gazetarja tashmë i përkiste kombit grek, por kujtesa për lidhjen e gjakut, etnisë e gjuhës mbetet e fortë dhe jeton gjatë nëse këtë kujtesë nuk e shkatërron dikush me mjete të dhunshme.

Po i referohem edhe rastit nga jeta diplomatike para më shumë se 30 vitesh. Pas vendosjes së marrëdhënievet diplomatike midis Shqipërisë e Greqisë u hapën ambasadat  në kryeqytetet respektive . Në personelin e ambasadës greke në Tiranë  ishte dhe diplomati Ilia Papa me nënë shqiptare dhe ndoshta i lindur në Shqipëri para LDB kur babai i tij ishte konsull nderi i Greqisë. Papa ishte kushëri i Nako Spirut. Në udhëtimin e parë që bëri personeli i ambasadës greke në Jug të Sh qipërisë e kam shoqëruar si përfaqësues i Ministrisë së Jashtëme dhe ky ka qenë rast i mirë për t’u njohur më afër me  diplomatët grekë të asaj kohe. Ilia Papa fliste shqip sipas dialektit të Shkodrës, se atë kishte mësuar nga e ëma. Sado që ai e ndjente veten grek ndryshonte nga të tjerët, madje dhe kolegët e tij në shakatë që bënim mbrëmjeve në sallat e hoteleve  e shfaqnin prirjen për ta konsideruar disi më ndryshe prej tyre, qoftë dhe nëpërmjet ngacmimit se “Ilia përdorte një fjalor të vjetër të gjuhës greke kur polemizonte me ta për termat e greqishtes’


E mira dhe keqja e integrimit dhe e asimilimit kombëtar


Shiptarët bëhen pjesë e kombeve të tjerë pavarësisht se ruajnë në kujtesën e tyre dëshmi të prejardhjes. Edhe personat me prejardhje të ndryshme etnike bëhen pjesë e kombit shqiptar nëpërmjet integrimit dhe asimilimit duke jetuar në gjirin e këtij kombi, pavarësisht se në kujtesë u mbeten dëshmi të prejardhjes, ose vazhdojnë të ruajnë dhe ndonjë shenjë që i dallon disi nga shqiptarët, por që nuk arrin të plotësojë tiparet e parametrat për të formuar një pakicë etnike( kombëtare), gjuhësore apo fetare, siç përcaktohet në kriteret që janë përpunuar në të drejtën dhe praktikën ndërkombëtare

Integrimi dhe asimilimi i njerëzve me origjinë të ndryshme etnike nga kombin kryesor në vendin ku jetojnë është proces përparimtar nëse ai bëhet në mënyrë të natyrshme, të lirë, të vullnetshme, pa shtrëngime, pa dhunë të çfardo lloji qoftë. Përpjekjet për asimilim të sforcuar, të detyruar janë regresive, të padrejta dhe sjellin shpesh ngatrresa të mëdha. Por, në të njëjtën kohë janë të padrejta, regresive, ngatrrestare edhe përpjekjet për të penguar artificialisht integrimin e asimilimin shoqëror, apo edhe kombëtar kur këto bëhen sipas praktikash të vetsegregacionit, apo nën ndikime të jashtëme të atyre që duan të shpërbëjnë një komb tashmë të formuar. 

Është e padrejtë të pengosh të integrohen e të pranojnë asimilimin në kombin grek të atyre emigrantëve shqiptarë në Greqi që e kanë mbledhur mendjen të mos kthehen më në Shqipëri dhe për të cilët qenia shqiptar ose jo është thjesht një fakt sipas teorisë së Pirro Mishës. Këtë teori të Mishës e kanë përqafuar dhe e përdorin për të përligjur “greqizmin e tyre” një numër mërgimtarësh shqiptarë në Greqi. Kemi lexuar që edhe sportistja e njohur shqiptare që tani përfaqëson Greqinë, Mirela Manjani ndjek arsyetimin e Mishës.

Por, ka shqiptarë që nuk pajtohen me këtë arsyetim dhe nuk pranojnë si veprim të drejtë kur sportistë shqiptarë mohojnë herë pas herë identitetin e tyre shqiptar që të afirmojnë atë grek (shih “reagimin e mërgimtarit Meti “ Dasma e Manjanit dhe triumfi i Krasniqit” në “Shekulli” 16 Shkurt 2004 dhe “Krasniqi, Manjani dhe shoqëritë përkatëse” reagim nga Juljan Kasëmi në “Shekulli” 17 Shkurt 2004). Edhe një sportiste e talentuar shqiptare në Gjermani është shprehur se dëshira e saj është të përfaqësojë vetëm Shqipërinë. Kurse në gazetën “Korrieri” të datës 27 Shkurt 2004 janë theksuar fjalët e futbollistit të talentuar që luan për klubin “Paris Sen Zhermen”, Lorik Cana : “Atdheu im ë shtë  Shqipëria. Unë do të luaj vetëm për  Shqipërinë”.

Është po ashtu e padrejtë t’i detyrosh  njerëzit të ndërrojnë fenë, emrat, të mohojnë kombësinë që të bëhen grekë pa dëshirën e tyre, nga halli se mbeten pa bukë, sikurse vepron politika greke. Kurse në Shqipëri do të ishte e padrejtë t’u mohohet dëshira e kërkesa atyre që duan t’i ruajnë veçanësitë racore, etnike, guhësore, fetare, ( grekofonëve, vllehëve, jevgjëve, romëve etj), sikurse është e padrejtë që njerëzit që kanë veçanësi të tilla për përfitime meskine, ose lojëra të huaja të tentojnë që çdo veçori dalluese ta keqpërdorin për të krijuar pa pushim artificialisht pakica fiktive. Njëfarë avokati Gjet Kola për shembull ka tentuar të krijojë në Shqipëri “pakicë katolike”, në një kohë që në Shqipëri është zgjidhur me kohë shumë mirë problemi i trajtimit të feve në baza barazie të plotë, pavarësisht nga numri i besimtarëve, sepse Shqipëria nuk ka fe zyrtare. Shqipëria ka bërë shumë më herët atë që përpiqen ta bëjnë vendet më të përparuara të Europës sot duke mos lejuar diskriminim mbi baza të hirearkisë midis feve.

Prandaj kritikat që bëhen ndaj tendencave të tilla janë të drejta. Kritikat që i janë bërë kohët e fundit ekipit që prodhoi një Atlas problematik të demografisë në Shqipëri janë të drejta në radhë të parë sepse ai ekip ka shkelur kriteret shkencore, sidomos ato që përcaktojnë se çfarë bashkësishë njerëzore mund të quhen pakica etnike me qëllim që kombit shqiptar t’i japin pamjen e një “sallate ruse” për nga përbërja etnike. Gabimin më të madh e bëjnë tani disa individë që paraqiten si drejtues e veprimtarë të shoqatave për mbrojtjen e romëve “egjiptianëve” ( jevgjëve), vllehëve, maqedonasve që kërkojnë të krijojnë artificialisht atmosferë të pakëndëshme në trajtimin e minoriteteve dhe dalin me kërkesa që nuk u as shërbejnë grupimeve në emër të të cilëve bëjnë zhurmën dhe as kombit shqiptar në tërësi, pjesë e të cilit janë vet ata.

Në mënyrë të veçantë u përket të jenë të matur e të arsyeshëm personave që flasin e shkruajnë në emër të vllehëve. Etnologu Tirta e ka sqaruar drejte me arsye të mjaftueshme shkencore se  : :”Arumunët në Shqipëri janë tërësisht shqipfolës e pak prej tyre dinë disi gjuhën vllahe…Arumunët në viset shqiptare janë ilirë-arbër të romanizuar e nuk mund të thuhet se mund të ndahen në pakicë etnike  të vetën pavarësisht nga organizmat kulturore politike në botë” ( Etnologjia  shqiptare fq,71).

Vllehë ka në disa vende të Ballkanit. Greqia i fryn shumë politikës së shpalljes së gjithë vllehëve të Ballkanit si greko-vllehë. Për këtë institucione të specializuara greke bëjnë dhe pseudostudime të posaçme. Deri edhe vllehët në Bosnje Kroaci këta studiuesit  grekë i shpallin helenë. (shih librin e AK. Llazaru “ Origjina dhe historia përmbledhëse e  vllehëve të Shqipërisë”, ribotuar në Janinë në vitin 1994 nga “Ipirotiko Imerologio”

Kurse studiues seriozë vërtetojnë krejt të kundërtën. Në veprën e tij “Serbia qiellore”(fq.42-43), Branimir Anzulloviç shpjegon se për shkak të rrallimit të popullsisë pushtuesit turq vendosën vllehë nomadë në trojet e sotme të Bosnjes e Kroacisë, meqenëse këta ishin jomyslimanët më besnikë ndaj Sulltanit në Ballkan. Anzulloviç është i mendimit se vllehët  janë pasardhës ele mentësh iliro-thrakë të romanizuar ose kolonësh romakë në Ballkan. Pra, nuk kanë lidhje me helenët sikurse thonë grekët, apo si dakë migrantë siç duan t’i paraqesin rumunët. Shumica e vllehëve në trojet sllave u lidhën me  Kishën ortodokse serbe, kurse ata që u bënë katolikë filluan të shikonin veten si kroatë.

Anzulloviç ka theksuar : ” Vllehët e serbizuar që ende e quajnë veten vllehë ( Vllasi) përbënin pjesën më të madhe të popullsisë serbe në Bosnjen perëndimore dhe Kroacinë jugore deri në largimin masiv në verën e vitit 1995. Shndërrimi i vllehëve në serbë shjegon pse deri në vitin 1995 përqëndrimi i serëbve ishte më i lartë në disa pjesë të Bosnjes e të Kroacisë që ishin larg nga Serbia sesa në disa zona ngjitur me Ser binë” (fq,43)

Edhe grekët po përpiqen shumë që të lidhin popullsinë vllahe me helenizmin, madje synojnë që elementin vllah në Shqipëri ta përdorin si një “kolonë të pestë etnike” përë të  gërryer kompaktësinë e kombit shqiptar dhe për  shtuar rezervën etnike të minoritetit grek. Disa elementë vllehë, madje dhe ndonjë shoqatë për përfitime meskine  ka disa vite që ua lehtësojnë këtë lojë të ndyrë grekëve dhe OMONIA-s e PBDNJ-së në Shqipëri.

Ai Llazaru në  “studimin “ për origjinën e historinë e vllehëve të Shqipërisë ka “polemizuar” me shkrimet e Ekrem bej Vlorës për vllehët në Shqipëri ( shkrime që për fat të keq këtu në Shqipëri nuk njiheshin deri tani vonë). Llazarut nuk i ka pëlqyer që “Lahovary dhe Vlora deklaronin se kushtet e jetës së  vllehëve të Shqipërisë mund të cilësoheshin të privilegjuara në krahasim me vllehët e vendeve të tjera ballkanike”. Kur Lllazaru është zemëruar kështu  me Ekrem Beun nuk ishte botuar ende libri i gazetarit grek Takis Mikas,në SHBA në vitin 2002. Por tashmë ky libër ekziston dhe atje Mikas thekson se vllehët diskriminohen egërsisht në Greqi nëse kërkojnë ndonjë të drejtë si vllehë, madje përmend një rast kur gjykata greke ka dënuar me burgim një vllah grek vetëm pse ky kishte thënë se ekzistion një e folme vllahe. Gjykatat greke marrin vendime të tilla sepse edhe ato mendojnë siç ka shkruar Llazaru : “Supremacia e pakrahauseshme e gjuhës greke e bën atë të padepërtueshme për masat e analfabetëve dhe të rëduar nga pasha e jetës së përditëshme, por të deopërtueshme nga njerëzit e talentuar dhe me njëfarë kulture (fq.38).

Llazaru është i kënaqur shumë që akademiku Garashanin (serb) :” kufinjtë midis botës greke dhe ilire i cakton në lumin Genuso (Shkumbin)”. Llazaru tani duhet të jetë edhe në Shqipëri gjenden sot tellallë të tezave antishkencore e antishqiptare si ato të Garashaninit. Një ndër këta tellallë Kastriot Myftaraj në palolibrin “Nacional-islamizmi shqiptar. Baleta dhe Feraj” ( botuar në Tiranë në Dhjetor të vitit 2001 nga Spiro Dede) përpiqet të mashtrojë shqiptarëvt gegë se pikërisht në Shkumbin duhet të vendosin sa më parë kufirin me toskët e helenizuar. Po në Dhjetor të vitit 2001 është botuar në Greqi libri i kujtimeve të gjeneralit Grilakis, ish këshilltar i kryeministrit grek Micotaqis, ku shpjegohet e mbrohet programi politik grek për aneksimin e Shqipërisë së jugut deri në Shkumbin ose Mat.

Nuk mund të jetë koinçidencë botimi i njëkohëshëm i këtyre dy librave që ripërtërijnë tezën e Garashaninit, politikën e të cilit e ndjek idhulli realpolitik i Myftarajt,., kryeministri aktual i Serbisë, Koshtunica. Nuk mund të jetë rastësi që si në palolibrin e Myftarajt dhe në atë të gjeneralit grek Grilakis lëshohet edhe e njëjta psherëtimë e thellë që ngjarjet tragjike të vitit 1997 në Shqipëri, nuk u shfrytëzuan deri në fund që kufiri i “botës heleno-toske” me atë “gego-arbërore” të vihej në lumin Shkumbin. As mund të jetë rastësi që secili nga këta zhgarravitës, një gjeneral e politikan grek dhje një shkrues pa vlerë në Shqipëri të lëshojë të njëjtat teza, duke qortuar secili “të vetët”?! Grilakis qorton politikën greke që nuk u tregua aq e vendosur dhe e zonja ta kishte vënë kufirin në Shkumbin me forcën e armëve. Kurse Kastriot Myftaraj ( më saktë ata që kanë përdorur emrin e tij si pseudonim) qorton të “vetmin gabim” që kishte bërë idhulli i tij Berisha që nuk e vendosi vet ndarjen e Shqipërisë në Shkumbin.

Sponsorizuesi i librit të Lllazarut për vllehët e Shqipërisë paska qenë mitropiliti i Pellagonisë Nektarios ( një tjetër Sabastianos, Janullatos, Kristidulos e Co),  i cili paska thurrur edhe vargje për këtë libër  : “Pranoni o popuj me respekt të plotë/ Dritën që lëshon ky pishtar/…Mësoni të flisni greqish sot/ Edhe ju, o, popuj alloglotë/ Që keni qenë besimtarë më parë/ Kështu ju shumë do të fitoni ? Të rinj bullgarë, shqiptarë, vllehë gëzoni/ Zgjohuni, edhe ju , menjëherë/ Nga gjum i padituriësë/ Dhjakë, priftërinj, kallogjerë/ Mësoni gjuhën greke, nënë e&nbsp ; diturisë?”. Kur dëgjon në ekranet televizive të folmen e pasigurtë e të trembur në gjuhën  shqipe të deputetëve si Karamelo duket se vargje të tilla tashmë kanë ushtruar jo pak ndikim hipnotizues dhe nuk ta mbush aspak mendjen Ylli Polovina që me shkrimin “Kundërhelenizëm plus antishqiptarizëm” ( gazeta “Drita” 12 Maj 2004) është munduar t’i quajë  si gjëra të shkuara  për t’u bërë dhe të harruara, ose si punë  të ndonjë tuafi grek fjalët përbuzësse që lëshohen kundër shqiptarëvet në Internet.

Polovina është entuziazmuar nga ai emisioni  i para një jave në “Top Shou” , i cili “kishte për temë raportet shpirtërore( jo shtetërore) greko-shqiptare” ku merrrnin pjesë “një profesor i Universitetit të Tiranës, një shqiptar i diplomuar në një shkollë të lartë të Athinës, një këngëtar që ekzekuton në lokalet e Tiranës melodi helene, deri një qytetar grek që është vendosur prej 6 vitesh në Tiranë”. Polovina ka renditur vetëm pjesëmarrësit që i shërbyen më hapur “afrimit shpirtëror” shqiptaro-grek. Në mënyrë të veçantë binte në sy ai profesori i historisë që dukej se ishte përzgjedhur për të përçuar frymën e marrëveshjes së ish-kryemini strave Simitis e Meta para disa vitesh që të përmenden e të mësohen vetëm ato ndodhi që i vëllazërojnë shqiptarët e grekët.

Nuk mund të themi me siguri se ky emision ishte si zbukurim televizv i viztës së “suksesshme” Fatos Nanos në Athinë. Por kemi arsye të themi se shkrimi i Polovinës, vjen si jehonë e kësja vizite. Ashtu si Kadareja që përpiqet të pjesëtojë në mënyrë të barabartë fajsinë midis shqiptarëe serbëve për armiqësitë historike e të tanishme, edhe Polovina mundohet të bëjë njësoj fajtor “kundërhelenizmin” ( e shqiptarëve) me “antishqiptarizmin” e grekëve. Prandaj Polovina kapet pas  emisionit të  “Top Shou” si pas  “Top argumenti” se nuk duhet të zemërohemi nga fjalët që mund të lëshojë ndonjë grek kundrë shqiptarëve në Internet.

Veçse këto fjalë, që i citon vet Polovina, janë tejet të rënda dhe janë trumbetuar shpesh, për shumë kohë e nga shumica e grekëve:”shqiptarët janë një krijesë e ndohtë e Perandorisë Osmane, e cila nuk ka të drejtë të rrojë mbi faqe të dheut…shqiptarët janë popullsia më primitive e globit…Kthehuni mbrapsht në shpellat tuaja e ndërkaq serbët do të kenë kohë si të mbarojnë punë me ju”.  Këto fjalë shprehin një racizëm antishqiptar që është shumë i përhapur në Greqi. Këtë e vërtetojnë edhe vargjet e priftit Nektarios, edhe shkrimet e Sbastianosit dhe sondaazhet që janë bërë në opinionin public grek që i përmend Mikas në librin e tij. Këtë e vërtetojnë përjetimet emigrantëve shqiptarë në Greqi.

Në njëfarë mënyrë këtë e treguan edhe disa nga pjesëmarrësit e atij emisionit në “Top Shou” që kishte për temë “ raportet shpirtërore greko-shqiptare” që për hir të të vërtetës duhet thënë se ndryshojnë shumë nga raportet shtetërore. Ndërsa raportet shtetërore janë gjithnjë “të shkëlqyera” meqenëse pushetarët shqiptarë i zgjedh, i heq dhe i vendos Greqia, raportet shpirtërore midis njerëzve janë në realitet të ngopura më dyshime, me armiqësira. Racizmi antishqiptar i grekëve nuk ka si të mos prodhojë dhe njëfarë kundërhelenizmi tek shqiptarët. Por ky racizëm antishqiptar  dhe kundërhelenizëm janë në raportet “shkak pasojë” dhe jo faktorë paralelë. 


Kombi bazohet në etninë dhe nacionalizmi përfaqëson kombin


Na pëlqen kur edhe Ismail Kadareja  vepron njësoj si nacionalistët që nuk ngurojnë ta shpallin publikisht veten të tillë kur zemërohet me ato përpjekjet që bëhen për ta paraqitur shoqërinë shqiptare si multietnike dhe për të minuar kështu kompaktësinë kombëtare të shqiptarëve.

Këto marifete mistrece ushqehen nga teorizimet se mjafton që dikush të ketë kujtesë për një prejardhje joshqiptare, ose të ketë një tipar të veçantë që e dallon nga shqiptari dhe ai del jashtë kombit shqiptar të formuar historikisht në të njëjtat mënyra si gjithë kombet tjerë.

Kadare me shumë të drejtë ka qortuar përpjekjet e disa intelektualëve ( nuk e kuptojmë përse nuk e ka përmendur me emër Aurel Plasarin si më agresivin në këtë drejtim) që tentuan t’i hiqnin përkatësinë etnike shqiptare Nënë Terezës e ta bënin vllah-maqedonase, për të fryrë njëherësh idenë se vllehët nuk janë pjesë e kombit shqiptar në Shqipëri. Kadare ka bërë shumë mirë që e ka demaskuar këtë soj “nënëterezistësh shqiptarë” që bëhen kozmopolitë për të lavdëruar Nënë Terezën kur flitet vetëm për përkushtimin e saj kristian dhe pastaj bien vetë në një “nacionalizëm vulgar” kur e duan Nënë Terezën si simbol etnishë të tjera.

Kadareja i ka gëzuar nacionalistët shqiptarë me kundërshtimet e drejta që u bën ”disa përfaqësuesve të pakicave që mezi e përmbajtën mllefin antishqiptar” në emisionin televiziv për pakicat më 25 tetor 2003. Pasi ka analizuar në frymë të mirëfilltë nacionaliste( edhe pse vet nuk do ta lërë këtë përshtypje) këto dy ndodhi dhe atë të zgjedhjeve në Himarë në tetor 2003 Kadareja mbrrin në të vetmin përfundim të drejtë se këto janë pjesë e një projekti : “…sipas të cilit shqiptarëvet nuk u përket veçse një copëz e Shqipërisë, ndoshta pjesa më e vogël e saj. Thënë shkurt ky është projekti i vjetër i copëtimit të vendit, rishfaqur me një kostum të ri: vend shumë kombësh” ( “Poshtërimi në Ballkan” Onufri  2004 fq.9-18).

Pasi një intelektual i rangut të Kadaresë i ka analizuar mirë tri ngjarjet e veçanta të muajit Tetor 2003 që lëshonin hije kaq të keqe mbi kompaktësinë kombëtare të shqiptarëve, logjikisht prej tij pritej të thellonte  qëndrimin e analizën në frymë të pastër nacionaliste shqiptare. Por për fat të keq në të njëjtin libër Kadareja bën si lopa që i fut një shqelm dhe derdh kusinë e qumështit pikërisht kur mjelësi e ka mbushur atë. Në “Poshtërimi në Ballkan” shkruajnë dy jo një njeri i vetëm me emrin Ismail Kadare. Kadareja në pjesën më të madhe të librit sulet të provojë racizmin e shqiptarëve në një nivel me të ballkanasve të tjerë dhe të trembë shqiptarët me gogolin e nacionalizmit, për t’i mbajtur këta deri në cakun e “patriotizmit ( atdhetarizmit).

Kadareja ka hyrë në një arsyetim tejet të mbrapshtë : “…duhet thënë se prohebreizmi shqiptar nuk mund të shërbejë as si alibi, as si pasaportë që u jep shqiptarëve të drejtën të shpallen si një popull që nuk njeh racizmin. Thjesht e me plot gojën mund të themi, se për fat të keq, si shumë të tjerë, populli ynë ka qenë dhe mbetet i prekur nga kjo sëmundje e rëndë.” Kur ka bërë këtë akuzë kaq të rëndë e krejt pa baza kundër shqiptarëve ( vetposhtërim për një shqiptar) Kadareja ka qenë krejt i kthjellët dhe  e ka ditur mirë se shqiptarët ndryshojnë shumë nga popujt ku racizmi është shfaqur në vepra të llahtarshme sepse shton :”Është e vërte të se racizmi i tij është i atij lloji që mund të quhet “i tensionit të ulët”. Është po aq e vërtetë se historia shqiptare nuk njeh as pogrome, fushata, psikoza e programe raciste, por kjo s’do të thotë se shqiptarët në këtë fushë, janë engjëj. Racizmi tradicional  kundër romëve ( emërtimet jevg, magjyp, gabel, janë disa nga dëshmitë sipërfaqësore) ka qenë dhe vazhdon të jetë i pranishëm në jetën shqiptare…Racizmi kundër fqinjëve kryesisht sllavëve ( emërtimet shkja, shkinë, me nder grek, shule etj) shpesh i ndërsjellë, shoqëruar për fat të keq me goditje hakmarrëse”. ( “Poshtërimi në Ballkan” fq. 21). Pra, Kadareja do me çdo kusht  t’i portretizojë shqiptarët racistë edhe pse nuk janë të tillë.

Kadareja i bën lëmsh edhe konceptet më të thjeshta për racizmin vetëm që të nxjerrë shqiptarët racistë. Kadareja kështu ka bërë të pavlefshme, madje qesharake, tërë ato turfullimat e tij kundër përfaqësuesve të pakicave në emisionin televiziv të datës 25 Tetor 2003. Përderisa Kadareja i portretizon si racistë shqiptarët atëherë përfaqësuesit e romëve, jevgjëve, ata që hiqen si sllavomaqedonas në Shqipëri, të vllehëve  e kanë rrugën të hapur prej tij të bërtasin edhe më shumë se qenkan diskriminuar nga racizmi i shqiptarëvet.

Trillimet për racizëm brenda për brenda kombit shqiptar nuk i ndeshim për herë të parë tek Kadareja. Njëfarë shkruesi me emrin Kastriot Myftaraj, që tani pohon se në shkrimet tij ka ndjekur vijën e Kadaresë, ka shkruar qysh në vitin 2000 ( pë fat të keq në gazetën tonë “Rimëkëmbja”) për një “racizëm vllaho-labo-ortodoks”, të cilin më vonë në palolibrin me titull “Nacional-islamizmi shqiptar Baleta e Feraj”, (Dhjetor 2001) e ngriti në rangun e ”racizmit tosk” kundër gegëve në Shqipëri. Në vitin 2000 gazetës “Rimëkëmbja” i erdhën nga “përfaqësues të egjiptianëve të Vlorës” përshëndetje për autorin Myftaraj dhe iu kërkua gazetës ta thellonte trajtimin e këtij problemi duke folur për racizmin e shqiptarëve në tërësi kundër “shqiptarëve me ngjyrë”.

“Rimëkëmbja” që kishte gabuar duke i lënë liri të tepruar veprimi Myftarajt të shpaloste në faqet e saj trillimin mbi racizmin brenda kombit shqiptar,  gjë që është absurde sepse racizmi është diskriminim për shkak të  ndryshimeve racore, nuk ra më në pozitat që i kërkonin letërshkruesit nga Vlora dhe vendosi të frenonte edhe propagandën kastriotmyftarse për racizmin. Pas kësaj autori i tezës për racizmin brendashqiptar braktisi vet bashkëpunimin. Më vonë edhe letërshkruesi nga Vlora në shtypin e Tiranës ka kundërshtuar vetsegregacionin që u rekomandonin disa&nbs p; “egjiptianëve “ të Shqipërisë dhe ka pohuar se këta nuk përbëjnë as minoritet, por janë pjesëtarë të kombit shqiptar.

Por tani kur racizmin e shqiptarëve e gjejmë të shtjelluar në tone e përmasa kaq të mëdha nga Kadareja kuptojmë se nuk ka qenë thjesht “punë e Kastriot Myftarajt” ajo e para 4 viteve. Tani janë vet ustallarët që po trajtojnë problemet që për një kohë ua kishin lënë çirakëve të gatshëm për t’i hedhur në public me poshtërsi.  

Kadareja  ka hedhur mendimin e  mbrapshtë se “ goditja, ose më saktë shkulja e themeleve të kombit dhe identitetit shqiptar, vënia në dyshim e krejt historisë

së tij…përçmimi i gjuhës” u bëka nëpërmjet lojës me dy nocione: patriotizmin dhe nacionalizmin ( “Poshtërimi në Ballkan” fq.31). Kadareja ka marër përsipër që t’i japë fund kësaj loje me një lojë të tij fjalësh : “Dihet se si nacionalizmi agresiv është maskuar shpesh me lajlelulet e patriotizmit, por po ashtu patriotizmi natyral është fshikulluar pa të drejtë si nacionalizëm i keq”. Kadareja i shpall nacionalizmin dhe patriotizmin të ndryshëm si nata me ditën. Ai shprehet “Atdhesia, luajaliteti ndaj  vendit dhe popullit tënd është një shprehje natyrale, e shëndetshme dhe universale në të gjtha kohërat. Ndryshe nga nacionalizmi agresiv që ka në bazë të tij urrejtj en, atdhesia ka dashurinë” (fq 330.

Duket qartë qysh në vështrim të parë të këtyre fjalive konfuze e të kësaj çorbe ideshë që Kadareja nuk ka nocione të sakta shkencore për atdhetarizmin dhe nacionalizmin dhe shkruan pa e ndjerë nevojën që për seriozitet të lexojë diçka nga autoritete shkencore në fushën e studimeve teorike mbi nacionalizmin. Kadareja do që atë që njihet si nacionalizëm ta përfshijë në patriotizëm, sepse kështu bëhet tani propaganda në Perëndim veçanërisht në Francë, ku “nacionalizmin e mirë” perëndimor e maskojnë me patriotizëm që t’u mohojnë të tjerëve të drejtën për të pasur nacionalizmin e tyre.

Kadareja e di se atdhesia qenka përkushtim besnik ( Ismaili përdor termin e huaj “luajalitet”) ndaj atdheut. Për analogji ai duhej të kuptonte e të pranone se nacionalizëm do të thotë as më shumë, as më pak se përkushtim me besnikëri ndaj kombit. Në vend që të mbetet te formulat e paqarta të propagandistëve të rëndomtë perëndimorë, ose të politikanëve spekulues Kadareja do të ishte mirë të lexonte ndonjë libër studiuesish të mirëfilltë perëndimorë të teorive mbi nacionalizmin si : “Nacionalizmi” (1997 anglisht) nga kulturologu Ernest Gellner; “Politika e nacionalizmit dhe etniciteti” (1998 anglisht) nga Xhejms Kellas, skocez; “Kombet , identiteti, pushteti” ( 2000 anglisht) nga Xh orxh Shëflin; “Teoritë e nacionalizmit” ( 2000 anglisht) nga Umur Ëzkirimli; “Nacionalizmi. Konceptet kyçe” ( 2001 anglisht) nga Enthoni D. Smith. Për të mos u munduar shumë dhe për të përfituar njohuritë bazë që duhen libri më i mirë është “Fjalori i marrëdhënievet ndërkombëtare” i përgatitur nga Xhek C. Plano dhe Roi Olton  ku nacionalizmi përshkruhet si dukuri politike dhe si faktor i marrëdhënievet ndërkombëtare, ku tregohet se çfarë është shovinizmi, imperializmi e hegjemonizmi dhe ku  ndryshojnë këta nga nacionalizmi. Nën kujdesin e Fondacionit “Soros” janë botuar  në gjuhën shqipe edhe dy vepra mbi nacionalizmin të shkruara nga Urs Altermat (“Etnonacionalizmi në Europë”) dhe Erik Hozbaum.

Pse nuk përpiqet Kadareja të mësojë diçka para se të japë leksione mallkuese për nacionalizmin?! Nuk e nderon Kadarenë të shkruajë për nacionalizmin sikur të mos ishin thënë kurrë fjalët e një studiuesi si Ernest Gellner :”Nacionalizmi nuk është thjesht teori e gabuar që mund të mos pranohet ose mund të mospërfillet: ai ka qenë dhe është pjesë e pashmangshme e botës moderne” dhe “Gurët themeltarë të njerëzimit janë kombet…nacionalizmi nuk është aspak aksidental, është në fakt fati ynë..”.

Është qesharake  të mallkosh me një amatorizëm të rëndomtë vlerat e nacionalizmit kur studiues si Smith, të cilin kolegët  e kësaj fushe e quajnë  si autoritetin drejtues në studimin e nacionalizmit dhe i ka kushtuar tri dekada këtij studimi, thekson : “ Nacionalizmi është një ideologji që vendos kombin në qendër të shqetësimeve të saj dhe përpiqet të çojë përpara mirëqenien e tij…Pikësynimet e përgjithëshme të nacionalizmit janë : mëvehtësia kombëtare, kompaktësia kombëtare, identiteti kombëtar. Sipas nacionalistëve një komb nuk mund të jetojë pa një shkallë të caktuar të të trijave..Kombi nuk është shtet, nuk është bashkësi etnike…”. Sipas Smith kombi duhet të ketë një atdhe të paktën për një kohë relativisht të gjatë, kurse etnia mund të jetë dhe pa atdhe duke bredhur nëpër botë. U. Ëzkirimli thekson se “Teza themelore e Smithit është se kombet moderne nuk mund të kuptohen pa marrë parasysh grupet etnike që ekzistonin më parë”.

Kurse Fred Hallidei në parathënien e librit të Ëzkirimli ka theksuar : “Asnjë doktrinë politike nuk ka luajtur rol më parësor për t’i dhënë formë botës moderne se nacionalizmi”.

Kadareja duket është mbërthyer keq pas idesë se vetëm ajo që pëlqen politika në Perëndim mund të pranohet si e mirë, edhe kur diskutohet për nacionalizmin. Politika dhe propaganda ( jo shkenca e mirëfilltë) në Perëndim spekulojnë me kundërvënien “patriotizmi i mirë-nacionalizmi i keq”, ose “nacionalizmi që u zhvillua në perëndim ishte i mirë  - ai që zhvillohet në Lindje është i keq”. Ernest Gellner në faqen 55 të librit të tij përmend se një studiues me origjinë malazeze i formuar në Angli, Xhon Plamenac në një vepër të tij shtjellonte tezën kryesore se “ Në perëndim të Triestes nacionalizmi mund të jetë beninj, kurse në lindje të Triestes mund të bëhet i tmerrs hëm”. Për ironi ky studiues është i biri i gjeneralit Petar Plamenac në kohën e Knjaz Nikollës në Mal të Zi, për të cilin Edit Durhami ka lënë të shkruar se kur bisedonin për shqiptarët ai duke u zgërdhirë i thoshte : “ Sa më shumë të vdesin nga uria aq më mirë është për ne” (Brenga e Ballkanit” fq. 312).

Për arsye se ka shovinistë të këtij kallëpi në çdo kohë nuk duhet mallkuar  nacionalizmi, por duhet forcuar nacionalizmi i kombeve të kërcënuar, sikurse ka qenë dhe është kombi shqiptar.


9 Maj 2004                                                              Abdi  Baleta







           Shqiptarët dhe kurthi i helmët Grek



            Shqiptarët, në rrugën e tyre të njësimit kombëtar, të shtetformimit, të progresit ekonomik, social, kulturor e gjuhësor, kanë ndeshur në pengesa të panumërta, në kurthe të helmëta, më së shumti të ngritura prej fqinjëve të tyre grekë e sllavë. Në këtë rrugë të mundimshme, siç ka pasur dashakeqë të shumtë, dallohen edhe miqtë apo dashamirët e huaj të cilët kanë dhënë një kontribut jo të pavlerë për historinë, gjuhën, kulturën dhe njohjen ndërkombëtare të kombit shqiptar. Ndër albanologët, gjuhëtarët, kulturologët, etnografët, arkeologët, etj., që kanë hulumtuar dhe nxjerrë në pah vlerat e gjithanëshme të shqiptarëve, duhet të përmendim me nderim dhe mirënjohje edhe At Zhan-Klod Faveirialin. Ky At i mirë, ia kushtoi jetën e tij çështjeve të gadishullit ilir (siç është njohur në të vërtetë gadishulli i emërtuar së voni ballkanik), dhe në veçanti çështjes shqiptare dhe vllehe. Përveç aktivitetit të tij në terren, për hapjen e shkollave në gjuhën shqipe dhe vllehe, ai la një numër të konsiderueshëm veprash dinjitoze, kryesisht për çështjen kombëtare, kulturore dhe fetare shqiptare, vllehe dhe bullgare. Ai lindi në vitin 1817 në një fshat të dioqezës së Lionit në Francë, dhe vdiq në Manastir në nëntor të vitit 1893, pasi kishte jetuar e punuar intensivisht për rreth gjysëm shekulli në viset e këtij gadishulli ilir, ku për 27 vjet me rradhë shërbeu në Manastir të Shqipërisë Lindore (Maqedoni).

            Ndër veprat e tij veçojmë Historia e Shqipërisë, e shkruar nga At Faveiriali rreth viteve 1884-1889, dhe e cila kishte mbetur e panjohur në dorëshkrim, derisa mbas 110 vjetësh doli në dritë në sajë të gjurmimit këmbëngulës dhe dashamirës të studiuesit Robert Elsiè, mikut të letrave shqipe. Kjo Histori e Shqipërisë, që përfshin rrjedhën shekullore nëpër të cilën ka kaluar populli shqiptar që në zanafillë e deri në fundin e shekullit të 19-të, shënon një ndër veprat me karakter historik më të vlefshëm, pasi autori ka qënë krejtësisht i pandikuar nga fryma mbytëse që ka mbizotëruar në atmosferën ballkanike e europiane prej propagandës greke e sllave ndaj shqiptarëve. Pra, ai e sheh këtë gadishull ashtu siç ai ka qënë dhe është në të vërtetë, truallin trashëgimor të shqiptarëve, të cilit i kanë dhënë edhe emrin parardhësit e tyre ilirë, dhe e sheh pa syze protagonizmin mbizotërues iliro-shqiptar në këto vise. Ai madje ndjehet të shprehë edhe njëlloj revolte të përligjur karshi pafytyrësisë së grekëve që janë aq bukëshkalë dhe armiqësorë ndaj mikpritësve të hershëm të tyre, ndaj dhënësve të lirisë, të trojeve, të gjakut e të përkushtimit, shqiptarëve.

            Kjo vepër e At Faveirialit është në proces botimi dhe së shpejti lexuesi shqiptar do ta ketë në dorë të përkthyer në gjuhën shqipe, nën kujdesin e shtëpisë botuese "Plejad". Prej saj kemi shkëputur edhe një fragment nga kapitulli 119, ku jepet një proklamatë drejtuar popullit shqiptar, e cila i qe dërguar gazetës La Turquie në gusht të vitit 1888, dhe që sipas gjasave mbas saj qëndron shoqëria shqiptare e Bukureshtit. Me interes ësh të të shihet dukuria që pasqyrohet në këtë proklamatë, pra, veprimtaria subversive greke ndaj përpjekjeve shqiptare për rimëkëmbje kombëtare, e cila çuditërisht ngjan si dy pika ujë me realitetin e sotëm, kur falangat greke po veprojnë me të gjitha mënyrat, politike, ekonomike, diversive, kishtare, kulturore, etj., për të dëmtuar Shqipërinë dhe progresin saj, e për të arritur qëllimin final të grekëve: kolonizimin dhe helenizimin e plotë të shqiptarëve dhe të shtetit të tyre politik.

            Historia e Shqipërisë e At Zhan-Klod Faveirialit, përveçse një vepër me vlera të dallueshme të trajtimit dhe të informacionit të bollshëm që sjell, do të shërbejë njëkohësisht edhe si një evokim për vetëdijen e shqiptare që në këto kohë të rrëmujta duket se ka humbur orientimin dhe horizontin e saj, si një manual për të njohur vetvehten dhe miqtë e armiqtë, për të rivlerësuar dhe rimëkëmbur pozicionin kombëtar e shtetëror shqiptar në raport me fqinjët ardhacakë grekë e serbë.


                                                                                             QEMAL VELIJA





                        Proklamatë drejtuar popullit Shqiptar  


            ..."Vëllezër shqiptarë, ju të gjithë e dini se çfarë shkalle kulture ka arritur Europa. Prej shkencave, arteve, letërsisë, industrisë, tregëtisë, dhe mbi të gjitha prej ligjeve të saj dhe liberalizmit të saj, ajo shkëlqen si një diell që lëshon dritën e tij mbi të gjithë hapësirën tokësore.

            Ne jetojmë në shekullin e nëntëmbëdhjetë, kur të gjitha kombet dhe të gjithë popujt kanë filluar të zgjohen nga gjumi letargjik, ku shekujt e errësirës i kishin zhytur. Në ditët e sotme, rrallë ju mund të gjeni një popull që nuk ngre lart me kryelartësi ballin e tij dhe të mos shpallë të drejtat e tij para Zotit dhe para njerëzimit.

            Vetëm ne Shqiptarët, ne të vetmit flemë ende në gjumin e vdekjes, ne që megjithëse jemi pasardhësit e Pellazgëve dhe banorët më të lashtë të kontinentit tonë të vjetër, luftëtarët më të shquar të kohëve të shkuara, po aq të shquar në artet dhe mjeshtritë sa edhe në fushën ushtarake, ne të vetëm, unë e përsëris, kemi mbetur në kulturë më të prapambeturit e të gjithë popujve që kanë ardhur pas nesh në Lindje, dhe madje gati të zhdukemi nga faqja e dheut. Sot kur bota na cilëson si të egër dhe si barbarë, sot kur armiqtë e racës sonë na ngjisin të gjitha llojet e epit eteve, kujt i bie faji dhe përgjegjësia? Vetëm neve, them unë, ne vetë jemi përgjegjës që nuk kemi lëvruar gjuhën amtare, që kemi shkretuar fushat tona dhe që kemi përforcuar rradhët e armiqve tanë.

            Këta që na cilësojnë si njerëz të egjër mund të lëvdohen se kanë kontribuar në egërsinë tonë. Kushdo që do të vijë në mjedisin tonë, në familjet tona, në shtëpitë tona, -cilido që do të studiojë ritet tona, zakonet tona, karakterin tonë, edukimin tonë, -kushdo që do të shfletojë dokumentet tona historike, etnografike, gjuhësore dhe shkencore, -do të bindet se ne Shqiptarët jemi pasardhësit e Pellazgëve të vjetër, dhe se ne kemi ruajtur pothuajse të paprekura të gjitha zakonet e tyre. Homeri vetë me Iliadën e tij dhe zakonet e kohës së tij jeton mes nesh, madje edhe në ditët e sotme Shqiptarët besojnë se nderi dhe begatia arrihen nëpërmjet luftës, ashtu siç thotë poeti i pavdekshëm.

            Gjithë kohën, dhe në çdo rast, ne kemi qënë me armë në dorë, duke i treguar botës se na pëlqen nderi dhe trimëria. Ja pra, ku konsiston të qënit tonë barbar dhe i egër.

            Siç e shihni ju vetë, vëllezër shqiptarë, sado trima që jemi, sado inteligjentë, sado të ndershëm dhe sado punëtorë që jemi, përsa kohë që ne nuk do të përqafojmë kulturën e shkencave dhe nuk do kemi një gjuhë të shkruar, nuk do të arrijmë asgjë dhe do mbesim përherë viktima të popujve më të shkolluar se ne, të cilët zotërojnë një histori dhe një letërsi kombëtare të shkruar në gjuhën e tyre amtare.

            Dhe ja se si kombi Shqiptar do të shkojë nga dita në ditë duke u rrëgjuar, madje edhe deri në zhdukjen e emrit i saj, nëse ne nuk dalim nga moskokëçarja dhe topitja ku kemi rënë.   

            Tashmë, ne nuk jemi në ditët e sotme veçse gjysma e vetes sonë, gjysma tjetër ka rënë në rrjetat e sllavizmit dhe të greqizmit, armiqve tanë vrasës, të cilët, duke mos mundur të na vrasin me shpatë, na kanë vrarë me kryqin duke bërtitur përherë se ne jemi vëllezër në Jezu Krishtin. Ne të tjerët ashtu si fëmijët, gjithherët e kemi lënë veten të na mashtrojnë, dhe kemi derdhur gjakun e djersën tonë për të mirën e tyre dhe të shfrytëzuar prej tyre në dëm dhe në mjerim të racës sonë.

            Një shkëndijë e vetme shprese ka mbetur ende në shpirtrat e atyre që kanë një zemër që rreh për Shqiptarët falë Providencës hyjnore që ata të zgjohen një çast e më parë dhe të shohin humnerën që mund të na përpijë.

            Ne, pra, që japim sinjalin e kushtrimit, kryejmë një detyrë të shenjtë me qëllim që çdo shqiptar të zgjohet dhe të shohë rrezikun e madh që i kanoset. Vëllezër Shqiptarë, ka ardhur koha të zgjohemi, ti vihemi punës, të studiojmë gjuhën e bukur e të ëmbël të të parëve tanë, vetë gjuhën amë të gjuhëve klasike! Është koha ta shkruajmë këtë gjuhë, ta lexojmë, ta nxjerrim nga rrënojat e saj dhe ta fusim ndër shkolla, në kisha, në vatrat tona, dhe kudo ku gjendet edhe një i vetëm Shqiptar.

            Vetëm kështu mund të dalim nga errësira ku jemi kredhur, errësira e cila na ka verbuar, deri në atë shkallë, sa nuk njohim më veten tonë dhe nuk dallojmë as armiqtë tanë, të cilët  përditë na akuzojnë para Europës së qytetëruar se jemi barbarë dhe të egër, e për rrjedhojë, nuk e meritojmë të jetojmë.

            Nga këto shpifje kaq të ndyra, është shtyrë Europa në gabim dhe ka shkuar deri aty sa të na ndajë si një kopè bagëtishë të përshtatëshme vetëm për tu vënë nën zgjedhë, duke përforcuar kështu, nëpërmjet nesh, krahët e armiqve të Europës dhe të njerëzimit. Dhe a e dini ju përse? Sepse, dhe duhet ta pranojmë si turpin tonë, asnjë zë Shqiptar prej këtyre miliona krahëroresh nuk është ngritur për të protestuar kundër akuzave të ndyra dhe intrigave që thuren kundër nesh.

            A e dini ju, vëllezër Shqiptarë, se kush janë këta shpifës? Janë këta, ortodoksit tanë të dashur, vëllezër në Jezu Krishtin! Eh mirë atëhere, ta sqarojmë botën e qytetëruar për gabimin dhe ti dëshmojmë se shumica e popullsisë së Shqipëri-Maqedonisë është shqiptare dhe vllehe, dhe aspak greke dhe sllave siç i pëlqen shumëkujt të besojë. Këta vëllezër të kryqit janë armiqtë më të egër me të cilët jemi përballur dhe të cilëve ne vetë iu kemi dhënë jetë. Madje, edhe në ditët e sotme, ne u japim atyre pronat dhe pasuritë tona, për të zmadhuar të tyret.

            Deri dje, ata edhe emrin e tyre e kishin shkëmbyer dhe quheshin romgnios, domethënë Romanë. Këta pasardhës të shquar të Kadmit dhe të Cekropsit të ardhur nga Egjypt-Fenikia, që kishin qënë mbiquajtur grèer (grerëz-grenxë) nga të parët tanë Pellazgët, e meritonin me të vërtetë këtë nofkë.

            Sipas shqiptimit të tyre, Europianët ata i quajtën Grekë prej grèer. Populli thotë: "Mos i beso atij, është një grèer (Grek)". Një tjetër proverb latin thotë graeca fides, nulla fides. Të tilla janë cilësitë e mira të grèerëve tanë.

            Siç ju kam thënë, vëllezërit tanë helenë, qysh me mbërritjen e tyre nga Egjypt-Fenikia, si shpërblim të pritjes që të parët tanë të lashtë, Pellazgët, dhe ne vetë pasardhësit e tyre, iu kemi bërë atyre, janë kthyer nëpërmjet murgjëve të tyre, në tiranë, pasi punojnë me të gjitha forcat e tyre të pengojnë zhvillimin e gjuhës sonë dhe të kombit tonë.

            Si dëshmi të kësaj vetëm po ju themi se, qysh në ditën e parë kur ne filluam të hedhim farën kombëtare, ata kanë filluar të mbjellin ne fushat tona farën e grindjes e të përçarjes....

            ...Të mos shkurajohemi, vëllezër shqiptarë, nga intrigat dhe pengesat e armiqve tanë që punojnë prapa shpine për të na mbajtur në errësirën e padijes, për të na shkombëtarizuar, dhe për të na rrëmbyer thesarin tonë më të vyer në botë, domethënë emrin tonë dhe gjuhën tonë.

            Ne besojmë se asnjë Shqiptar nuk dëshiron humbjen e këtij kombi që ka jetuar mijëra e mijëra vjet. Vetëm bastardët, lakejtë dhe tradhëtarët mund ta lejojnë një gjë të tillë.

            Të ruhemi që të mos biem përsëri në kurthin e Grekëve, mbi të gjitha të klerit grek, pasi ai është në radhë të parë armiku ynë për vdekje. Ju kujtohet mjaft mirë se shkolla e parë Shqipe e hapur në Korica (Korçë) u anatemua dhe u mallkua nga kryepeshkopi grek, sikur ne të kishim kryer krimin më të rëndë.

            Me të njëjtat poshtërsi, ata besojnë t'ia dalin në krye që ne të mbetemi në verbërinë tonë, pasi ata nuk duan që ne të hapim sytë. Pak rëndësi kanë për ne të tilla dashuri, pasi ne e dimë se sa vlen dashuria e tyre.

            Ata e dinë përse na i dërgojnë falangat e veshura si djalli (peshkopët dhe priftërinjtë). Është detyra jonë t'i çjerrim maskën, për hir të shpëtimit të emrit dhe të gjuhës sonë, kjo edhe për atë të ashtuquajturin fatin tonë dhe atë të Ortodoksisë. Por, të krishterët e ndershëm, dishepuj të Krishtit, dëshirojnë të shohin tek u hiqet maska e hipokrizisë, në mënyrë që bota ti njohë ata. T'ua çjerrim ne vetë këtë maskë, që të dalin në shesh me lakuriqësinë e tyre, që gjithashtu ti shohin vëllezërit tanë të një gjaku dhe miqtë tanë.

            Fqinjët tanë zemërgjerë dhe bashkëpatriotët nuk punojnë për të na bërë të krishterë të mirë, por shtyhen nga dashuria që kanë për milionat tona, si dhe për të mbushur kuletat e tyre. Ata kanë frikë prej ringritjes sonë kombëtare, pasi atëhere ata nuk do të kenë se me çfarë të mburren.

            Ne do të provojmë me shifra atë çka kemi thënë, me qëllim që çdo njeri të krijojë një përfytyrim për parimet që ne mbrojmë, dhe të shihet prej nga dhe prej ku jeton mbretëria greke.

            I.          3000 profesorë grekë mbahen në Shqipëri-Maqedoni, me 100 napolona në vit.                                                                                                                                   

            II.        3000 nxënës studiojnë në Athinë për të përhapur helenizmin mes Maqedo-Romanëve dhe Shqiptarëve.

            III.       2300 prindër të nxënësve të lartpërmendur vizitojnë Athinën çdo vit, dhe shpenzojnë secili 100 napolona.

            IV.       1000 persona nga jashtë shtetit që vizitojnë Athinën, shpenzojnë çdo vit minimumin ........

            V.        për librat didaktikë.

            VI.       Ndihma nga jashtë shtetit për shkollat e Epir-Maqedonisë, të paktën.......       

                                    E ardhura totale vjetore në napolona: .........................


            Përfitime të tjera që nuk do ti numërojmë këtu, vijnë gjithmonë nga Shqipëri-Maqedonia dhe i kapërcejnë 100 000 milion frangat, përfitime prej gjakut tonë dhe prej djersës sonë. Përveç kësaj, në kohët e luftës, miliona e miliona lira janë dërguar në ndihmë të Greqisë, pa përfshirë mijëra ushtarët që shkuan të vriten për Grekët. Të kishin shkuar të paktën këto para në Rumani, pasi ajo ka më shumë të drejtë se Greqia. Koha tashmë është e volitëshme.

            A nuk na vijnë të këqijat më të mëdha nga Greqia, nga kombësia greke, dhe nga strofulla satanike që quhet patriarkati grek i Kostandinopojës? A nuk kurdisen aty të gjitha planet diabolike për të na rrënuar shpirtërisht e materialisht? Aty përdoret Krishti si një vrasës.

            Tani që jemi në buzë të varrit, që i shohim me sytë tanë, që i dëgjojmë me veshët tanë, të gjitha padrejtësitë dhe gjitha poshtërsitë e klerit grek, a mund të ketë një shpirt njerëzor, një ndërgjegje të pastër, që të mos revoltohet prej kaq shumë faktesh monstruoze.

            Turp, njëmijë herë turp! Të afërmit shpirtërorë veprojnë si xhelatë.

            Këtej e tutje ti vihemi punës me të gjitha forcat tona. Çdo diskutim, çdo çast i humbur, do të ishte i kobshëm për ne. Ne duam të jetojmë dhe, për të jetuar, na duhet dritësimi. Dritën do ta kemi nëse e dëshirojmë. Një proverb i vjetër thotë: -Kush kërkon gjen, ndriçoje veten dhe do të jesh. Kështu pra, të kë rkojme dritën para së gjithash. Për ne ajo është po aq e nevojshme sa edhe buka.

            Dituria është ajo që kushton më pak. Një abetare kushton 10 qindarka, dhe librat e tjerë pothuajse aq. Në Rumani ne jemi afërsisht 20 mijë vetë. Nëse ne kontribuojmë me një frangë në muaj, do të arrijmë një shumë prej 20 mijë frangash mujore.

            Ashtu si dielli, ne të përhapim dritën në të gjithë Shqipëri-Maqedoninë. Një frangë nuk është asgjë. Çdo i varfër apo pasanik mund ta japë atë pa dëmtuar punët e tij vetjake apo tregëtinë e tij. Me një kontribut të tillë, vendi ynë do të ndriçohet, ai do ti shpëtojë një vdekjeje të sigurt. Sa prej nesh i shpenzojnë kot mijëra franga? Përse nuk i imponojmë vetes sakrifica për një kauzë sa të shenjtë aq edhe njerëzore?

            Brezat e ardhshëm do të na jenë përjetësisht mirënjohës. Mos harroni, vëllezër shqiptarë, se  rimëkëmbja e kombit tonë varet nga ne që gjendemi në Rumani. Të jemi, pra, në lartësinë e misionit tonë.

            Nga jashtë Rumanisë, ne marrim ndihma nga Egjypti dhe nga vende të tjera ku ne kemi bashkatdhetarët tanë. Ne shpresojmë, gjithashtu, se individë të kombësisë Shqiptare, -që kanë miliona dhe që punojnë kundër racës së tyre, të tillë si Konstantin Zhapa i Broshtenit dhe Hr. Efendi Zografi i Parisit, etj., -duke parë përparimin tonë, të dalin nga udha e gabuar ku ata janë futur e të vijnë në ndihmë tonë.

            Përndryshe, historia do ti shkruajë emrat e tyre në faqet e zeza të saj, dhe brezat e ardhshëm do ti damkosin si vëllavrasës.

            Rumania mund të na shërbejë si shembull, ajo gjithashtu ka qënë e mbytur nga kleri grek dhe nga gjuha greke. Qysh se kanë hequr qafe këto lebra, ata kanë filluar të lulëzojnë dhe të përparojnë me hapa gjigandë në udhën e progresit. Edhe të ndarë nga Grekët, a nuk kanë mbetur Rumunët gjithmonë të krishterë ortodoksë? A nuk i pranon Zoti lutjet e tyre po aq mirë në gjuhën e tyre, ashtu si në një gjuhë të huaj? A nuk iu tha Zoti dishepujve të tij: "shkoni dhe përhapni dritën", dhe dishepujt a nuk e mësuan dhe përhapën fenë në gjuhët e folura e të kuptuara nga popujt? Të tilla kanë qënë themelet e fesë së krishterë.

            Për sa kohë që fenë nuk do ta kemi të shkruar në gjuhën e etërve tanë, ne nuk do mund ta quajmë veten të krishterë, pasi ne nuk e njohim përmbajtjen e besimit tonë fetar.   Çdo njeri mund ta kuptojë këtë, dhe të shohë se sa egoiste (mbytëse) dhe antikristiane janë pretendimet e klerit grek. Ata e kthejnë Ortodoksinë një privilegj të vehtes, dhe duan të bëjnë botën të besojë se Shqiptaro-Maqedonët ortodoksë janë Grekë dhe se ajo nuk është për Shqiptarët. Nëse emri ynë nuk do të dëgjohej më, edhe Bullgarët, Serbët dhe Malaze zët do të përvehtësonin të drejtat mbi kombin tonë.

            Sa na përket ne, të mos marrim parasysh se kemi rite të ndryshme, por të bashkohemi dhe të mbrohemi kundër armikut të përbashkët të ekzistencës sonë kombëtare.

            Ka 450 vjet që jetojmë nën perandorinë Otomane. Ndonëse zot i jetës sonë dhe i ekzistencës sonë, ajo kurrë nuk ka sulmuar pronat tona, të drejtat tona, gjuhën tonë, kombësinë tonë dhe zakonet tona të lashta, domethënë thesaret më të shtrenjta të kombit tonë.

            Ajo madje nuk na ka hequr as armët që ne i mbajmë me mburrje në brez. Nëse ndonjëherë kemi kryer gabime dhe kemi ngritur krye kundër monarkut tonë, ne e kemi bërë këtë vetëm të shtyrë nga kleri grek, armiku i përjetshëm i perandorisë muslimane, i cili për shekuj me rradhë e bren atë me çdo lloj mënyre dhe na shfrytëzon ne për të arritur qëllimin e tij kriminal. Mos harroni, vëllezër shqiptarë, se Zoti i krijoi kombet përpara fesë, pra kombi është përpara gjithçkaje. Le të bashkojmë trupat dhe shpirtërat tanë me Perandorinë Otomane, duke parë se vetëm prej saj ne mu nd të ruajmë jetën e kombit tonë të dashur përkundër së ashtuquajturës Ortodoksi e Grekëve. Nën emrin e Ortodoksisë janë fshehur armiqtë e Krishtit, të njerëzimit dhe të kombeve.

            Pra si rrjedhojë, Perandoria Otomane është mbrojtësja jonë më e madhe dhe më dashamirëse. Tek ajo ne kemi vënë gjithë shpresat tona dhe besojmë se si shpërblim të përkushtimit që kemi treguar në çdo rrethanë, ajo nuk do të na lërë prè në duart e armiqve tanë dhe të saj.

            Ne jemi në atë gjendje të trishtë ku kanë qënë Rumunët njëqint vjet më parë, kur ata kishin turp të thonin se ishin Rumunë, pasi ky emër iu jepej vetëm katundarëve të pagdhendur. Në të tillë mënyrë i kishin katandisur Fanariotët.

            Sot Rumunët janë Rumunë të vërtetë dhe vlejnë shumë më tepër se Grekët. Ata janë krenarë për origjinën e tyre dhe për kombin e tyre. E pse të mos jemi edhe ne për kombin tonë. Atëhere bota do të na vlerësojë dhe do të na nderojë...

            ...Tashmë, Patriarkut të Kostandinopojës i është bërë kërkesa që të kryhet shërbimi hyjnor në gjuhën e popullit. Nëse nuk ia dalim në krye të fitojmë këtë të drejtë, të mos e humbasim asnjë çast shpresën se e drejta është me ne dhe se ajo do të triumfojë...".


Shënim: -Në tabelën e shifrave të përfitimeve greke mungojnë në tekst disa shifra që ne i kemi shënuar me pikësim.





Kadareja fshikullon komunizmin në Shqipëri deri në vetposhtërim kombëtar


Studiuesi serioz i veprimtarive agjenturore në Shqipëri e kundër saj, Bekim Budo, kur analizon  në gazetën "Ballkan" të datës 29 Prill 2004 fushatën e dendur të duelevet mediatike e gazetareske që ka shpërthyer  kohët e fundit lidhur me vlerësimin e sistemit komunist e të figurave të tij qendrore dallon tri dukuri : "nostalgjia për gjithçka është kryer ("performancë ideale"), denigrimi për gjithçka është realizuar nën regjimin e kaluar('nihilizëm pezhorativ") dhe absolutizim i rolit të personaliteteve ("personalizim spekulativ tendencioz").

Ismail Kadareja në tërë shkrimet e tij qysh kur braktisi Shqipërinë është përpjekur të radhitet te denigruesit më të mëdhenj të komunizmit dhe të  enverizmit, ndonëse siç tregojnë analizat e veprave e të veprimeve të tij, sidomos studimi i bërë nga Petraq Kolevica, ai ka qenë njëri nga propagandistët himnizues më të shquar të komunizmit e të figurës së Enverit në Shqipëri e në botë.

Para se të citojë pjesët më pikante nga shkrimet e Ismail Kadaresë, ku i këndohet komunizmit, revolucionit, klasikëve të marksizëm -leninizmit, zotëri Petraq Kolevica e parapërgatit kexuesin : " Po më mirë le të hymë në temë duke ua lënë vendin disa fragmenteve të nxjerra nga krijimtaria e begatë e poetit Kadare; ku del krejt e qartë se ai ka pasur formim e besim të ndërgjegjëshëm prej komunisti militant që arrin deri në fanatizëm dhe në mënyrë të ndërgjegjshme i shërbeu me krijimtarinë e tij partisë komuniste, ideologjisë së saj dhe veçanërisht diktatorit" ("Autobiografia e Ismail Kadaresë në vargje"fq.11). P. Kolevica ka sjellë të plotë për lexuesin e librit të tij poezinë e Kadar esë kushtuar vdekjes së Stalinit. Dhe pastaj  thekson "Pasi i lexuat këto poezi s'ka sesi të mos qeshni me Zotërinë Eric Faye që siç e patë e quan Kadarenë njërin prej të parëve sulmues të komunizmit'' (fq.18).

Të vjen jo vetëm për të qeshur por edhe për të vjellë kur njihesh më pas (fq.80) me marrëzitë  që paska sajuar ky mik francez i Kadaresë për t'i mbushur mendjen botës se Ismaili ynë paska qenë "disident", i persekutuar, sepse "e kishin zgjedhur deputet pa i marrë mendimin" për ta turpëruar në Perëndim "duke e paraqitur si shkrimtar zyrtar", madje për këtë qëllim e kishin bërë dhe  nënkryetar të Frontit Demokratik. 

Kadareja në "Sprovën" e titulluar "Poshtërimi në Ballkan" shfaqet si trillues i pangopur dhe keqdashës ndaj popullit të vet për të zënë pozitën e "antikomunistit" të tërbuar. Ai ka keqpërdorur të vërtetën që Shqipëria ka qenë vend i izoluar nën regjimin komunist dhe i lehtëson qëndrimet armiqsore të të huajve ndaj shqiptarëve duke shkruar :"Politika vetvrasëse e veçimit, krimi fillestar e njëherësh më i rëndi i komunistëve shqiptarë, ka qenë fatale në këtë kah".

Kadareja ende nuk do, ose dhe nuk është intelektualisht në gjendje, të kuptojë se "otracizmi"(veçimi) i popullit shqiptar nuk ka qenë pikësëpari dhe kryesisht vepër e "veçimit vetvrasës" dhe "krimit fillestar të komunistëve shqiptarë", por ka qenë sëpari dhe kryesisht rrjedhojë e izolimit që u kanë bërë shqiptarëve të tjerët.

Nuk janë aspak bindës edhe studiuesi ushtarak, Prof.As. Dr.Elmas Leci, në shkrimet "Përse Shqipëria nuk u lejua të hynte në OKB" dhe "Enver Hoxha izoloi Shqipërinë nga Perëndimi" (gazeta "Shekulli " më 11 Mars, 7  dhe 16 Prill 2004) dhe  diplomati i sotëm, drejtori i Programacionit në MPJ, Lisien Bashkurti, në intevistën "Ju rrëfej diplomacinë e qeverisë së Enver Hoxhës" ku tërë fajet për pozitat ku është gjendur Shqipëria qysh nga mbarimi i LDB ia hedhin vetëm politikës vetizoluese të regjimit komunist të Enverr Hoxhës dhe mohojnë veprimtaritë izoluese, madje egërsisht armiqësore që kanë bërë sh tete të tjerë në dëm të Shqipërisë.

Si Leci dhe Bashkurti kanë shkarë haptazi në pozitat e një propagandizmi të njëanshëm në emër të shkencës, në të njëtat pozita ku qëndron edhe Kadareja, kur tërë të këqija që i kanë ndodhur Shqipërisë i quan rezultat të "krimit fillestar komunist". Edhe Bashkurti e Leci ashtu si Kadareja e teprojnë shumë në orvatjet e tyre për t'u paraqitur vetëm me  kostumin e  antikomunistit të përgjëruar. Ashtu i Kadareja edhe Bashkurti ka qenë deri në çastet e fundit një ithtar i rreptë i regjimit komunist. Ishte sekretar i parë i KQ të BRPSH, pra Enveri e Ramizi i rinisë shqiptare, kur doli në tribunën e mit ingut famëkeq në sheshin "Skënderbej" më 2 Korrik 1990 për të mallkuar ata që hynë nëpër ambasadat e huaja dhe që po çanin muret e vetizolimit të Shqipërisë. Ishte në të njëjtin post kur në Shkurt të vitit 1991 paraqitej në lokalet e grevës së urisë të studenëtve për të përçuar porositë e Ramiz Alisë. Por nuk janë këto fakte që e bëjnë të diskutueshëm tezën që mbron se vetëm vetizolimi e paska dëmtuar  Shqipërinë. Janë analiza e cekët që i ka bërë këtij problemi dhe interpretimi i dukurisë në baza shumë subjektive dhe të pasakta.

Janë të shunta faktet që nuk lejojnë të mohohet se kanë qenë fuqitë e mëdha që i izoluan shqiptarët në kohën e Rilindjes së tyre Kombëtare, sidomos në vitet e Lidhjes së Prizrenit kur çështja shqiptare u shtrua siç duhej para Europës dhe shqiptarët krijuan gjithë premisat për njohjen e një Shqipërie më vete si subjekt i marrëdhënieve ndërkombëtare në kufinjtë etnikë. Shqiptarët i izoloi bota në kohën e shpalljes së pavarësisë. I izoluan në kohën e mbretërimit të Zogut, duke i lënë dorë të lirë Italisë të ushtronte çfardo trysnie të donte. Edhe fqinjët ballkanikë e izolonin Shqipërinë kur bëheshin veprimtari ballkanike. Fuqitë e mëdha i izoluan shqiptarët kur Shqipëria u pushtua nga Italia. Ato nuk njohën Ahmet Zogun Mbret në mërgim, as lejuan krijimin e qeverisë shqiptare në mërgim, sikurse bënë në rastin e vendeve të tjera të pushtuara nga nazi-fashistët.

Pra, para se të kryhej "krimi i parë i komunistëve shqiptarë" shqiptarët e Shqipëria kishin qenë vazhdimisht të flakur. Edhe tani në kohën e pluralizmit politik fuqitë e mëdha  Shqipërinë e shqiptarët po i izolojnë padrejtësisht, ndonëse neokomunizmin e ndihmuan ato fuqi të rikthehej në pushtet me dhunë të armatosur në vitin 1997.Vet fuqitë e mëdha bënë që në Shqipëri tranzicioni demokratik të shndërrohej në rrëmujë, që në Shqipëri të lëshonin rrënjë korrupsioni dhe krimi, mungesa e stabilitetit  dhe e demokracisë së përkryer zgjedhore. Ndërsa tani tërë fajet ua lënë shqiptarëve dhe i ndëshkojnë duke u vrarë shpresat që u patën  ngjallur dhe u thonë me cinizëm: "nuk ka lëvizje të lirë për ju në Europë, nuk ka integrim europian për ju deri në vitin 2020". Ky izolimi i ri forcohet kur...


Kadareja u vë haraç shqiptarëvet që të qetësojë jugosllavomaninë europiane


Kadareja e di fare mirë dhe pohon vet se "Një nga arsyet e njohura, përveç revanshizmit të vjetër ballkanik ka qenë jugosllavomania, thënë ndryshe moda e flirteve me fqinjin tonë verior, ajo që më së shumti ka dëmtuar Shqipërinë" ( "Poshtërimi në Ballkan"fq.88)  Pra, Kadare e di se "jugosllavomania"  (duhet të shtojë edhe "helenomania dhe grekofilia") ka çuar dhe në "otracizmin" e shqiptarëve. Madje Kadareja e di se ashtu si "jugosllavomania" dje vepron kundër shqiptarëve "serbomania" sot.

Vet Kadareja është shprehur me të drejtë i pezmatuar që dhe në mjedise intelektuale gjermane, ku shqiptarët kanë gjetur më parë më shumë mirëkuptim, sidomos në lëmin shkencor, sot ndeshemi me një politikë e propagandë të padrejtë e të pandershme antishqiptare.  Po a mund ta shprehim si e sa duhet zemërimin tonë me katër gazetarët gjermanë të "Der Shpigel-it" që i kanë quajtur ushtarët gjermanë në Kosovë "lepuj e burracakë" ("Tema" 5 Maj 2004 "Ushtarët gjermanë si lepujt e Fushë Kosovës) se nuk vranë sa më shumë shqiptarë më 17-18 Mars 2004, kur vet shkrimtari shqiptar, "nderi i kombit", Ismail Kadare, i paraqet protestuesit shqiptarë si bi sha të vërteta që paskan tentuar të zhdukin pakicën serbe dhe kanë djegur për një natë më shumë kisha serbe sesa janë djegur kisha të krishtera për një shekull në gjithë Europën?!


Syzet pariziane nuk duhet të mjegullojnë shikimin mbi politikën antishqiptare


Pas botimit të shkrimit "Riparimi i së keqes" nuk çuditemi më aspak përse  Kadareja qysh në "Poshtërimi në Ballkan" kishte tentuar të mohojë një të vërtetë të hidhur ( siç duket për të kënaqur ndonjë zelltar të tij të ri si Kastriot Myftaraj) : "Nuk ka komplot kundër Shqipërisë, siç u pëlqen të fantazojnë rrethet nacionaliste shqiptare" ( fq.82 e librit të cituar).

Por, vet Kadareja me përshkrimet e vëzhgimeve të tij vërteton se komploti është fare sheshit. Edhe tani, pesë vite pas zhvillimevet shumë të favorshme për shqiptarët në pranverën e vitit 1999, ky komplot bëhet sërish veprues e cinik. Vet Kadareja e pohon se "projekti i vjetër i copëtimit të vendit (është ) rishfaqur me një kostum të ri: vend shumëkombësh" (fq 14). Ky projekt, që alarmon Kadarenë, në Shqipëri shpaloset nëpër biseda televizive nga përfaqësues grekësh, romësh, vllehësh, maqedonësh. Kurse në Kosovë ky projekt paraqitet si politikë zyrtare e ndërkombëtarëve.

Duke analizuar konfliktet që shoqëruan shpërbërjen e ish-Jugosllavisë  Branimir Anzulloviç ka theksuar : "Një metodë më efikase për të paksuar numrin dhe intensitetin e konflikteve në botë është shmangia e krijimit të situatave që ushqejnë konfliktet. Heqja e kufinjëve që copëtojnë kombet në një ose më shumë shtete, përfshijnë disa kombe në një shtet, ose lënë një komb pa shtet janë përmendur si gjenerues krizash në shekullin XX". ( "Serbia qiellore" fq.178). 

Kadareja si intelektual i një kombi të copëtuar në disa shtete, si bashkëkombas i shqiptarëve të Kosovës që duan t'i lënë pa shtet duke i katandisur në "shoqëri shumëetnike" për të plotësuar ambiciet serbe duhet të shqetësohet më shumë  nga këto padrejtësi e rreziqe që kërcënojnë shqiptarët dhe stabilitetin në Ballkan dhe jo të shkasë në pozitat e politikës që synon ta mbajë Kosovën një vatër konfliktesh të përhershme, sidomos tani që parlamenti serb miratoi dhe planin "realpolitik" të Koshtunicës për kantonizimin e Kosovës dhe kryedministratori i OKB-së ka filluar të ledhatojë propozimet e Koshtunicës.

"Kantonizimi (lexo federalizimi) i Kosovës" që ende nuk e ka bërë Serbia për vete ndonëse ka në territorin e saj pakica hungareze, shqiptare, rumune boshnjake (Sanxhak) e të tjera është një eksperiment për sherr, krijimi i një "mikrojugosllavie" si ajo që u shpërbë me luftë e gjak. Do të ishte marrëzia më e madhe diplomatike nëse faktorët ndërkombëtarë do t'i vinin veshin këtij projekti. Anzulloviç ka shkruar se pas dështim it të Jugosllavisë duhet të kenë kujdes nga zgjidhjet mbinacionale edhe burokratët europianë që duken të lumtur kur mendojnë se me BE po krijojnë një Europë gjithnjë më uniforme, sepse nuk duhet lënë në harresë që frika dhe mashtrimi ushqejnë mosbesim dhe urrejtje" (fq.180)  

Prandaj nuk i takon Kadaresë të mërzitet aq shumë për "racizmin shqiptar" kundër serbëve, përderisa vet ai e thotë se "antishqiptarizmi është kthyer në profesion fitimprurës. Kadareja nuk e ka vështirë të gjejë argumenta nëse do për të kundërshtuar europianët që qortojnë shqiptarët se po sillen keq me serbët në Kosovë. Kadareja fare mirë mud t'u kujtojë se Serbia ende nuk e ka bër kantonizmin brenda saj.  Mund t'u thotë se Europa nuk e ka vënë ende ujin në zjarr për të qetësuar gjendjen në Maqedoni ku shqiptarët  janë një e treta e popullsisë, janë autoktonë dhe banojnë në masë kompkate tnë rajone të përcaktuara. Prandaj shqiptarët në FYROM duhej të paktën të kishin tashmë njësinë e tyre shtetërore brenda një shteti federativ. Atë që bëri në Bosnje diplomacia ndërkombëtare duhej ta bënte dhe kishte arsye ta bënte në FYROM. Nuk ka asnjë arsye ta synojë në Kosovë.

Arbër Xhaferri është autoritet më i spikatur se Kadareja në politologji dhe është po aq eurocentruist e perëndimorist sa Kadareja, sidomos në fushën e antisslamizmit e të prokatolicizmit. Për më tepër Xhaferri ka qenë deri vonë ithtar i politikës së avnojizmit në FYROM, sikurse është Ali Ahmeti tani. E megjithatë Arbër Xhaferri tani nuk nguron më të pranojë publikisht të vërtetën se shqiptarët në Maqedoni kanë më pak të drejta se serbët në Kosovë dhe se vetëm një "shtet etnik" ( më sakt duhet thënë "kombëtar") i gjithë trojeve shqiptare mund të zgjidhë problemin shqiptar e të qetësojë Ballkanin ( shih gazeta "Sot" 13 Maj 2004 fq18). Kurse Kadareja përpiqet t'i largojë edhe më shumë shqiptarët nga një konceptim i tillë i zgjidhjes së problemit të tyre.

Kadareja dhe cilido mun t'u kujtojë europainëve se Letonia dhe Estonia  që janë pranuar edhe në NATO e BE ende nuk u japin shtetësinë e tyre qytetarëve të këtyre vendeve me kombësi ruse, edhe pse ata kanë lindur këtu. Më 13 Maj 2004 në  kanalin "Njuz 24" të Tiranës  jepeshin pamje nga demonstra tat e nxënësve rusë në Riga, kryeqytetin i Letonisë, të cilët kërkonin mësim në gjuhën tyre anëtare. Po sikur t'u mohohej serbëve në Kosovë shkollimi në gjuhën e tyre çfa zhurme do të ishte bërë vallë në Europë? Me siguri do të bëheshin deklarata se Kosova e shqiptarët edhe për 100 vjet të tjera nuk do të pranohen në BE. Kadareja e di mirë përse ndodh kjo: ndaj Shqipërisë e shqiptarëve Europa përdor një kut të veçantë dhe një kamxhik të ve çantë.

Sipas vet Kadaresë "përbaltja e Shqipërisë, fyerja, përqeshja, tallja cinike, të gjitha këto shpërblehen... në zyrat europiane.."(fq.50) . Atëherë çdo intelektual shqiptar e ka për detyrë të përqëndrohet kundër këtij rreziku të madh e jo të humbasë kohën dhe energjitë për të kërkuar me lupë të gjejë ndonjë shenjë të "racizmit shqiptar" , si fjala "breshkamanët" që përdornin fshatarët e Shqipërisë kur shihnin italianë që hanin breshka, çka për mënyrën shqiptare të të ushqyerit është e neveritshme. Kemi dëgjuar francezë të thonë pa ndonjë ankesë se po trajtohen me racizëm, se francezët thirren edhe "bretkosëngrënës".

Prandaj bëhet shegert i "jugosllavomanisë europiane" kushdo që sulmon protestuesit e Kosovës dhe vajton për djegien e kishave serbe, sado të fshihet pas dordolecit të luftëtarit kundër "racizmin shqiptar".

Vet  Kadareja vëren : "Ndërkaq s'mund të mohohet një ftohtësi e vazhdueshme, për të mos thënë një mungesë dashamirësie ndaj shqiptarëve, rikthim i një klime të vjetër, të kohës kur Europa flirtonte me Jugosllavinë. Rrjedhojën e këtij flirti populli shqiptar e pagoi shumë shtrenjt, sidomos në Kosovë. Në verbërinë evropiane, mu në mes të kontinentit ndodhën për vite të tëra krime mesjetare. Do të mjaftonin gjysmë milion shqiptarë të kaluar nëpër zyrat e hetuesisë e të policisë..Do të mjaftonin 1000 foshnjat e shkuara në thikë si berrat siç e ka pohuar vet shtypi liberal serb, që Evropa të mos pendohej kaq shpejt për ndëshkimin e Serbisë".

Kadareja e di fare mirë, madje na e shpjegon edhe ne të tjerëve, se Europa është penduar që ndëshkoi Serbinë dhe që nga ky ndëshkim përfituan diçka shqiptarët. Kadareja e ka  vënë re shumë mirë dhe e vë në dukje po aq mirë se : "Mizoritë që pësuan gjermanët e pafajshëm pas LDB, shpërnguljet e  trishtueshme, vuajtjet, nuk e përmbysën megjithatë historinë". Kjo do të thotë se faji i mëparshëm i gjermanëve as nuk u shlye, as nuk u la në harresë. Madje ky faj u rikujtohet gjermanëve duke organizuar kohët e fundit pikërisht në kryeqytetin e tyre, Berlin, atë "Konferencën ndërkombëtare kundër antisemit izmit", e cila në fakt ishte një spekulim me  diplomacinë konferencore ndërkombëtare se bëhej për të ulur zemërimin që po ngrihej në botë kundër egërsisë së  sionizmit në Lindjen e Mesme dhe për të përligjur ndikimin e madh që po ushtron sionizmi në politkën e SHBA nën maskën e "luftës kundër terrorizmit islamik e Al Kaedasë".

Kadareja e ka theksuar me shumë vend se në rastin e serbëve të Kosovës po pëpiqen të bëjnë ndryshe nga rasti me gjermanët dhe komenton me pezmatim të përligjur : " Është komode me sa duket për ndërgjegjen e penduar europiane kjo përmbysje. Është mënyra më e lehtë për t'u kthyer tek politika e dy kuteve ( deux poids et deux mesures) për shqiptarët. Thelbi i këtij qëndrimi ka qenë lejimi kundër shqiptarëve i asaj që nuk lejohet kundër të tjerëve. Një rikthim, qoftë dhe i pjesëshëm te ky qëndrim do të ishte fatal për gadishullin ballkanik. Ndërkaq shenjat e këqija, ato për të cilat u fol në këtë sprovë, janë fare të qarta, që nga racizmi kundërshqiptar, i mbështetur nga një prapavijë e tërë propagandistike, gjer te lazdrimi i liderëve serbë, atyre që e kanë ndërgjegjen të njollosur nga krimi dhe të inkurajuar nga ky lazdrim guxojnë ende të ulërijnë sot se Serbia nuk do t'i kërkojë kurrë ndjesë Kosovës. Praktika e dy kuteve arrin një nga kulmet e saj të hezitimit fyes për t'u shprehur qoftë edhe në parim për pavarësinë e ardhme të Kosovës".(fq.83-84 të librit të cituar).

Pasi lexon këto nga fundi i librit të duken gjëra të vogla të pjesëshme ato veprimet e turpshme  të njëfarë akademikeje angleze, Gabriele Hanah, për kanibalizmin e shqiptarëve ( që paska zbuluar se katolikët në Veri të Shqipërisë të dielave hanë nga një anëtar të fisit), ose të atij francezit Ksavie Rofer që paska zbuluar se "themeli mesjetar i mafias qenka në Kanunin e Lek Dukagjinit". (fq.36-37) Kësi të marrësh do të ketë gjithnjë, sidomos kur ka dhe shkrimtarë shqiptarë, miq të Kadaresë që shkruajnë se perversiteti tek shqiptarët gegë qenka në atë shkallë sa venë gruan të flejë me mikun e shtëpisë, ( romani "Turpi"). Kadareja nuk ka thë në gjë kundër këtij romani sepse edhe vet ka shkruar për "festivalet e homoseksualizmit" në bjeshkët e Veriut; ka erotizuar Kanunin, ka përdhosur mbajtjen e besës së vllait të vdekur dhënë nënës e motrës në Legjendën për  Konstandinin e Doruntinën, duke e paraqitur si ndodhi perverse inçesti.

Por, me rëndësi për polemikën tonë është që vet Kadareja e pastron rrugën për të kuptuar që në politikën zyrtare europiane "jugosllavomania" është kthyer në "serbomani", se "jugosllavomania" dje ka bërë që Europa të veçojë shqiptarët, çka qartëson rrezikun e sotëm se përsëri për "serbomaninë" e saj Europa vepron kundër të drejtës së shqiptarëve të Kosovës.

Pra, kur lexon librin "Poshtërimi në Ballkan.  Sprovë", teksti i të cilit është botuar në fund të vitit 2003, para se të ndodhnin trazirat e 17-18 Marsit 2004 në Kosovë, vëren qartë se Kadareja i ka ditur për bukuri të gjitha këto, se pas  ngjarjeve të 17-18 Marsit nuk është duke u ravijëzuar ndonjë politikë e re armiqësore e Europës ndaj shqiptarëve, por vazhdon me më shumë cinizëm ndaj shqiptarëve po ajo politika e mëparshme e "pendimit që u ndëshkua Serbia" në vitin 1999, politika e "dy kuteve" ndaj shqiptarëve e çështjes së tyre dhe praktika shumëformëshe dhe shumëplanëshe e provokimit që shq iptarët të reagojnë vrullshëm dhe pastaj Europa të sulet më keq kundër tyre me akuzat : "jeni mosmirënjohës ndaj shpëtimtarëve", "jeni trazavaçë, zullumqarë", "do të humbisni miqtë".

Një muaj e gjysëm pas ndodhive të rënda në Kosovë ku viktimat ishin kryesisht shqiptarë nëpër gazeta lexojmë  shkrime "KFOR-i pranon gabimet gjatë dhunës" ( "Tema" 13 Maj 2004). Zëdhënsi i KFOR-it Xhim Moran paska thënë : Kemi mësuar se diku vepruam keq dhe mund të reagonim më mirë". Edhe mekanizmat tjerë ndërkombëtarë në Kosovë janë qortuar, ose kanë bërë ndonjë pohim me gjysëm zëri se nuk janë pa përgjegjësi. Kur Serbia shtypte me dhunë policore e ushtarake demonstruesit shqiptarë në kohë të shkuara, sidmos në vitin 1981,  kjo dhunë shfajësohej me fjalët " pati edhe tejkalime kompetencash nga policia". Pak a shumë i njëjti justifikim po përdoret edhe tani.

Në të tilla kushte të vështira për shqiptarët, detyra e çdo patrioti shqiptar, siç i pëlqen dhe Kadaresë të jetë, sidomos e intelektualëve me zë e me emër brenda e jashtë trojeve shqiptare, është të dalë me maksimumin e përkushtimit e të fuqisë së tij në mbrojtje të vëllezërve të vet, edhe sikur në veprimet e qëndrimet e tyre jo gjithçka të ketë qenë e përkryer taktikisht, edhe sikur ata të mos kenë mundur të ruajnë një gjakftohtësi të përsosur. Detyra e çdo intelektuali e politikani shqiptar në raste të tilla është të kundërshtojë e demaskojë ata që u kanë ngritur kurthe shqiptarëve, jo të fillojë të mallkojë edhe më shumë se kundërshtari ndonjë taktikë të shqiptarëve, ndonjë nxiti m, apo teprim në reagim.


Kadareja i shpall 17-18 Marsin 2004 si "Ditë Kiameti" në Kosovë


Por, për fat të keq Kadareja ka bërë pikërisht atë që nuk duhej të bënte. Me shkrimin "Riparimi i së keqes" ai "që nga apartamenti i tij parizian" ( Beqë Cufaj) u është vërsulur shqiptarëve me inat e mllef të papërmbajtur, është hedhur në terror intelektual ndaj tyre, ka kthyer kokëposhtë të vërtetat, ka nxirë dhe ato pjesë të bardha që mund të gjenim në shkrimin e tij të mëparshëm "Poshtërimi në Ballkan". Me një fjalë Kadareja ka shpërthyer një fushatë poshtërimi ndaj shqiptarëve që morën pjesë në protestat e 17-18 Marsit në Kosovë. Kështu "Poshtërimin në Ballkan" e ka rrumbullakosur si "poshtërim shqiptar" për serbët në Kosovë.

Qysh në fjalinë e parë ai ka tentuar që protestat e shqiptarëve t'i paraqesë si reagim i paprovokuar nga shkaqe serioze, si "ngjarje të rënda që mbeten në kujtesë dhe që bëjnë të harrohen ngjarje të tjera më të rënda". Me një fjalë Kadareja qysh në nisje të  shkrimit ka hedhur tezën se për shkak të protestave të 17-18 Marsit shqiptarët nuk do të kenë më të drejtë të ankohen për tragjeditë që kanë pësuar deri atë ditë. Mos vallë Kadareja ka ndërmend të shpallë moratorium për krimet serbe në Kosovë?!

Kadareja lëshon zemërim e mallkim të shfrenuar ndaj shqiptarëve me fjalitë : " Le të mos kemi asnjë iluzion. Në Kosovë në Mars të vitit 2004 çështja shqiptare pësoi një disfatë. Një dëmtim të rëndë. Një kthim prapa. Le të mos kërkojmë ngushëllim tek proverbi "çdo e keqe vjen për të mirë". Jemi mësuar që në raste zhvillimesh të tilla të dëgjojmë prej Kadaresë mallkime histerike, falle rrënqethëse dhe paralajmërime katastrofike për shqiptarët. Qysh në çastin kur kemi lexuar këto fjali dhe tërë shkrimin e dinim se Kadareja do të detyrohej më vonë të kafshonte gjuhën, madje të tentonte të bindëte njerëzit se nuk është shprehur ashtu, se nuk e kanë kuptuar etj. Kështu ndodhi me mallkimet e vitit 2001 kundër UÇK-së në Maqedoni. Në fakt Kadareja  filloi menjëherë  në intervista të mëvonshme të bënte dredha. Por ngjarjet janë në vijim.

Tani pasi ka kaluar njëfarë kohe e mjaftueshme për të qetësuar gjykimin mund të themi më me siguri se ditën e gënjeshtrave ( 1 Prill) kur lexuam tekstin "Riparimi i së keqes" se dështim ka pësuar mendimi i mllefosur dhe mallkimi arrogant i Kadaresë. Kurse ngjarjet e Marsit 2004 në Kosovë çështjen shqiptare e kanë çuar përpara. Të paktën Holkeri miratoi shkëputjen e Kosovës nga sistemi i Kodit Penal të Serbisë, pushoi një italiankë që ishte lidhur me interesa me Serbinë. Rugova u prit për bisedime në OKB nga Kofi Anan. Këshilli i Europës filloi të merret me çështjen e Kosovës. Edhe Presidenti i Shqipërisë e mori guximin të përmendte gjatë vizitës në Kosovë termat "pavarësi e Kosovës" . Kështu bënë dhe disa deputetë shqiptarë në Këshillin e Europës. Shumë vëzhgues politikë ndërkombëtarë kanë qortuar qëndrimet e veprimet e diplomacisë ndërkombëtare, kanë filluar të analizojnë mangësitë e mbrapshtitë në punën e UNMIK-ut. Shumë vëzhgues seriozë po theksojnë se i duhet dhënë fund sa më parë gjendjes së papërcaktuar në Kosovë. KFOR-i po e thotë vet se nuk është sjellë edhe aq mirë.

Këto ngjarje bënë që shqiptarët të vetëdijësohen shumë më tepër se Kadareja për atë politikë të mbrapshtë që bënte Europa për hir të "pendesës që kishte ndëshkuar Serbinë" dhe për hir të "jugosllavomanisë" që përmend Kadareja në "Poshtërimi në Ballkan" dhe që tani shfaqet si "serbomani". Këto ngjarje kanë bërë që diplomacia ndërkombëtare të fillojë të mendojë më seriozisht për mangësitë e saj, për dështimet e saj dhe politika shqiptare t'i thërrasë pakëz mendjes për moskokëçarjen e saj. Çështja shqiptare, pra, nuk ka bërë aspak hapa mbrapa për shkak të ngjarjevet të 17-18 Marsit, edhe pse shumë diplomatë ndërkombëtarë lëshojnë deklarata të tilla për teknokratizëm burokratik ose për të trembur shqiptarët.

Është Kadareja që ka bërë hapa mbrapa edhe në krahasim me ato që shpalosi në "Poshtërimi  në Ballkan". Kadareja në vend që të ndihmojë shqiptarët "të riparojnë të keqen" me shkrimin e tij të ditës së rrenave ( 1 Prill 2004) ka prishur edhe atë imazh që kishte krijuar me "Sprovën" e titulluar "Poshtërimi në Ballkan", një imazh pjesërisht i pranueshëm, pjesërisht i qortueshmë për ata që Kadarenë e shohin si shkrimtar të madh e politikanist të vogël dhe të shkëlqyer për ata që asnjëherë nuk duan ose nuk janë në gjendje të gjykojnë për qëndrimet e Kadaresë pa përulje idhulltare.


Zemërimi kadareian nuk mund të mbrrijë në veshët e rëndë të Europës


Kadareja klith : "Të shkëputemi nga zemërimi i verbër, nga vizioni dritëshkurtër, nga dufi katundaresk, ky surrogat i keq i patriotizmit, për t'u bërë të aftë të shohim atë që ndodhi dhe pasojat" . 

Kjo nuk është kurrfarë thirrje prej intelektuali të madh që po sheh shumë më larg e më qartë se të tjerët. Është më tepër një klithmë e meskinitetit provincialist  që askush të mos guxojë të zemërohet pa u zemëruar ai, Kadareja nga Gjirokastra, që askush të mos reagojë pa dhënë urdhër ai, Ismaili nga Parisi, që askush të mos ngrihet në mbrojtje të të drejtave politike shqiptare pa shkruar ai "shkrimtari kombëtar" në ndonjë gazetë, ose më shumë se sa lejon ai, "politikani europianist" në ndonjë intervistë. Është patriarkalizmi intelektual i Kadaresë që kërkon të vejë nën hyqëm deri shpërthimet popullore në Kosovë. Por ky patriarkalizëm po z ë shpesh në thua.

Një fjalë e urtë  popullore thotë "I mençuri duhet të tregohet gjakftohtë përpara se ta zemërojnë dhe jo kur e kanë zemëruar"( gazeta "Drita" 7 Janar 1990). Më 17 dhe 18 Mars 2004 shqiptarët në Kosovë tashmë i kishin zemëruar tej mase. Gazetari nga Kosova Agim Popovci në shkrimin "Përse  Shefer nuk ka të drejtë?!", ( gazeta "Panorama" më 28 Prill 2004) i ka kundështuar me shumë arsye dhe me argumenta serioze shfryrjet kërcënuese e fyese  të sekretarit të përgjithëshëm të NATO-s kundër shqiptarëve që bënë protestat në Kosovë dhe kundër politikanëvet shqi ptarë pa pushtet pse këta nuk janë në gjendje të  ndrydhin pakënaqësitë e zemërimin e shqiptarëve.

Agim Popovci ka kujtuar në këtë rast se  politika shqiptare në Kosovë nuk ka asnjë fuqi e kompetencë dhe nuk ka si të kontrollojë pakënaqësinë e popullit. Ai i kujton Sheferit, por edhe zemërakëve shqiptarë si Kadareja, se ka pesë vjet që forcat e NATO-s durojnë pa çarë kokën të sfidohen nga sebët në Mitrovicën veriore dhe  pijanecët serbë në Urën e Ibrit. Popovci i kujton Sheferit dhe zemërakëve si Kadareja se  ishte një grusht provokatorësh serbë të nxitur nga Beogradi që bllokuan rrugën për lëvizjen e 80 000 shqiptarëve në mes të Kosovës para se të s hpërthenin ngjarjet e 17 Marsit. Ushtritë e NATO-s e policët e UNMIK-ut në vend që të zhbllokonin rrugën ruanin serbët të mos i shqetësonte kush.

Nuk ka nevojë të zgjatemi se ç'ndodhi me fëmijët shqiptarë që u mbytën në lum në fshatin Çabër. Por duhet kujtuar që të mos harrojnë zemërakët ndaj shqiptarëve si Kadareja se kur u mbytën dy fëmijë serbë afër Pejës u mblodh Këshilli i Sigurimit të OKB-së. Ndërsa në rastin e fëmijëve shqiptarë u veprua ndryshe. Filluan menjëherë manovrimet për të zhytur sa më thellë të vërtetën, jo vetëm në ujrat e lumit, por dhe në zvarritjet e burokracisë hetimore, në dinakëritë e politikës e të propagandës. Madje dhe tani po vazhdojnë përpjekjet për ta mjegulluar sa më shumë tragjedinë e tyre. Edhe raporti hetimor që bënë me shumë vonesë organet e UNMIK-ut dhe që në mënyrë pakëz të çuditëshme lë n ë errësirë se kush ka kryer krimin më parë u shpall në TV të Beogradit se të ndiqte rrugën zyrtare në Kosovë.

Kurse OSBE  fajsoi  shtypin shqiptar të Kosovës pse e pasqyroi tragjedinë e fëmijëve të mbytur në mënyrën e zakonshëme që i pasqyron shtypi ngjarje të tilla tragjike. OSBE  qortoi shtypin e Kosovës pse nuk ushtroi autocensurë  në këtë rast dhe e akuzoi këtë shtyp se gjoja paska qenë nxitësi i ngjarjevet të 17-18 Marsit. Nuk kemi dëgjuar ndonjëherë OSBE-në të fajsojë shtypin e Beogradit, ndonëse ai për vite të tëra ka nxitur, ka mbrojtur genocidin, krimin shtetëror, agresionin serb në Ballkan, ndonëse ky shtyp për dekada ka gatuar e reklamuar krimet kundër shqiptarëve. Si mund të mbeteshin shqiptarët deri në caqet e "zemërimit të mekur kadarean" më 17-18 Mars kur ata janë nëpërkëmbur nga serbët e Serbia edhe gjatë këtyre viteve që quhen të lirisë e nën mbrojtjen e shpëtimtarëve, kur Serbia u përmend çdo ditë se nuk kanë shteg tjetër veçse të rikthehen nën kolonializmin serb?

Kadareja që sillet me kaq gjakftohtësi duhet pyetur: " ende nuk e kanë zemëruar serbët? Çfarë duhet të bëjnë më serbët kundër shqiptarëvet që të zemërohet Kadareja me ta, e të mos predikojë më kaq shumë gjakftohtësi përulëse vetëm nga ana e shqiptarëvet? Ose çfarë duhet të pësojnë më shumë shqiptarët e Kosovës që të zemërohen sa të mos u shkojë më mendja tek gjakftohtësia që predikon gjithnjë Kadareja?

Më 1 Prill 2004 Kadareja ka tentuar të caktojë për të gjithë shqiptarët kufinjtë deri ku duhet të shkojë zemërimi i tyre për ato që ndodhën në Kosovë. Kush nuk pranon të qëndrojë në këto kufinj të "zemërimit kadarean" e ka marrë paraprakisht diagnozën se vuan nga "zemërimi i verbër katundaresk". Kadareja sigurisht ka menduar se autoriteti i tij si diagnostikues parizian i zemërimit do të stepë shumë shqiptarë. Kjo është pjesërisht e vërtetë. Por jo të gjithë e pij në me ujë e tymosen me nuskën që shkruan Kadareja për të mos i zënë syri i keq i "zemërimit katundaresk".


Kush  duhet të zemërohet me antiracizmin e Kadaresë, shqiptarët apo serbët?! 


Më 18 Prill 2004 në gazetën "Korrieri" të Tiranës ( gazetë që bën pjesë në grupim mediatik të komanduar nga një oficer i zbulimit francez që  përçon mjaft serbomani europiane në Shqipëri) u ribotua  shkrimi "Kadare dhe kosovarët" me autor gazetarin nga Kosova Beqë Cufaj dhe botuar fillimisht në "Frankfurter Algemajne Cajtung" të Gjermanisë. Nga ky artikull mësuam se "Dhuna e 17-18 Marsit, e cila tronditi jo vetëm Ballkanin, por edhe shpirtrat në Europë ka filluar të ketë edhe pasoja të tjera". Për Ballkanin nuk po na bëhet shumë vonë se i tronditur ka qenë jetë e mot. U mërzitëm pakëz që qenkan t ronditur shpirtrat në Europë se atje shpirtrat janë shumë të ndjeshëm, delikatë, se Europa nuk ka bërë luftra ndonjëherë, nuk di as ç'janë vuajtjet, krimet; nuk ka parë përleshje si ato që u bënë në Kosovë(!)

Nga kjo fjali kuptuam se për shkak të shpirtit të tij më shumë europian edhe Kadareja do të ketë qenë shumë i tronditur kur ka shkruar  "Riparimi i së keqes" dhe në vend të zemërimit të verbër u ka këshilluar shqiptarëve të kenë zemërim me syze të trasha. Beqa është munduar shumë në këtë shkrim të bëjë apologjinë e tij prej gazetari të Kosovës për qëndrimet e Kadaresë të shprehur në të dy shkrimet që po analizojmë "Poshtërimi në Ballkan" dhe  "Riparimi i së keqes". Beqa ka shkruar me një admirim të madh për Kadarenë: " Derisa shumica e intelektualëve shqiptarë të Ballkanit me heshtje, huti apo in jorancë  vazhdonin të shikonin tragjedinë e shkatërrimeve, plaçkitjes së shtëpive të kosovarëve serbë e romë ( vini re jo të serbëve e romëve në Kosovë A.B.) dhe posaçërisht të vënies së zjarrit ndaj kishave ortodokse serbe, gjithandej nëpër Kosovë ishte shkrimtari Ismail Kadare ai që nga apartamenti tij në Paris ngriti zërin kundër këtij terrori turpërues".

Beqa është munduar gjithashtu që ta çlirojë Kadarenë nga akuzat për nacionalist që i bëkan disa dhe shpall se "Kadare tek shumica e shqiptarëve përjetohet si ikonë". Nëse Mehmet Shehu në letrën drejtuar Enver Hoxhës në vitin 1968 Kadarenë e merrte në mbrojtje si "ikonë e vijës së Partisë së Punës në letërsi", gazetari Beqë Cufaj në një shkrim për publikun gjerman e shpall " Ikonë të shumicës së shqiptarëve" për gjithçka. Në ç'mënyrë Beqë Cufaj ka arritur të dijë mendimin e shumicës së shqiptarëve nuk thuhet në shkrimin e tij.

Por, Beqa na ka sqaruar se edhe pse iu dha titulli "Doktor Honoris Causa" në Prishtinë pas botimit të librit "Poshtërimi në Ballkan" intelektulaët në Prishtinë kaluan në "qërim hesapesh me Kadarenë,  pritën librin ose me injorim ose me kritika shkatërruese dhe e kanë etiketuar "Vetposhtërimi në Ballkan". Me pak fjalë qysh para se të botohej "Riparimi i së keqes" Kadareja qenka kundërshtuar me  heshtje e me shkrim nga intelektualët në Kosovë, sikurse është kundështuar e po kundërshtohet edhe në Tiranë, ndonëse këtu shtabet e mbrojtjes së Kadaresë janë shumë më të fuqishme dhe idhulltarët e tij fan atikë më të përulur. Prandaj Beqa në Gjermani është munduar të marrë në mbrojtje Kadarenë e Parisit, ka sulmuar AKSH pse kërcënon Kadarenë, duke i kujtuar rastin tragjik të Esat Toptanit në Paris.

Dy ditë para se të lexonim shkrimin e Beqës në "Korrieri" një tjetër gazetë  apologjete e panagjeriste e Kadaresë, "Albania", në datën 16 Prill 2004 kishte botuar një intervistë të gjatë të  shkrimtarit malazez Mirko Kovaç. "Albania" ka shfrytëzuar një fjali të Mirkos nga fundi i intervistës për të nxjerrë titullin e madh " Serbët nuk do ta falin kurrë Ismail Kadarenë". Duket qartë që  ky titull është sajuar nga "Shtabet e mbrojtjes së Kadaresë" si kundërpeshë ndaj kundërshtimeve që i bëheshin Ismailit për shkrimin "Riparimi i së keqes" ku ai në fakt i bën një shërbim të madh politikës serbe ( me dashje apo pa dashje le ta sqarojë vet Kadareja). 

Kështu ndërsa Kadareja nxiti një sherr tjetër me furinë e tij qortuese ndaj shqiptarëve pas  ngjarjevet të 17-18 Marsit 2004 në Kosovë apologjetët dhe panagjeristët e Kadaresë u mobilizuan me shpejtësi të frynin "kadareadën" për të shfryrë "sherriadën". Meqenëse apologjetët e Kadaresë iu drejtuan shkrimtarit Mirko Kovaç për të gjetur "kryeargumentin" se serbët nuk ia falin kurrë Kadaresë  po i  referohemi edhe ne Mirko Kovaçit që të qartësohet ajo që Kadaresë i intereson të mjegullohet. Mirko ka shkruar : " Shkrimtarët dhe tiranët janë në aleancë, qoftë kur janë miq, qoftë kur janë armiq...Vetëm poetët janë në gjendje t'u këndojnë ose t'i nxijnë..Ata me gjuhë të lartësuar poetike mjegullojnë sundimet e shëmtuara...Vetëm poeti ia hedh tiranit në sy atë që tjetërkush nuk do të kishte guxim" ( "Fjala", Prishtinë nr,1-2, viti 1990).

Rasti i Kadaresë na jep një shembull konkret për ilustrimin e  mendimit të Mirko Kovaçit se shkrimtarët janë në aleancë me tiranin edhe kur sillen si miq, edhe kur sillen si armiq me njëri tjetrin. Këtë  na e konfirmoi edhe shkrimtari Bashkim Shehu, biri i ish-kryeministrit të Shqipërisë në kohën e totalitarizmit komunist dhe mik i ngushtë i Kadaresë, në një intervistë televizive për "Klan" më 6 Maj 2004. Bashkim Shehu, të cilin Kadareja në librin "Poshtërimi në Ballkan" e ka pickuar pakëz, rrëfeu edhe një herë atë  që kishte deklaruar më parë në mbësht etje të Kadaresë se hetuesit në kohën e  regjimit enverist i kanë bërë shumë pyetje që synonin të merrnin përgjigje implikuese për Kadarenë. Bashkimi rikujtoi se njerëzit e Sigurimit i kanë pohuar se përgatitej arrestimi i Ismailit, për të cilin ishte hapur dosja, por kjo punë u mbyll me kaq. Sipas Bashkim Shehut edhe regjimi i Enverit, si çdo regjim totalitar, shkrimtarët e dëgjuar ishte i detyruar t'i trajtojë ndryshe. Kadareja nuk pësoi gjë sepse regjimi kishte interesat e veta ta trajtonte me kujdes Ismailin, të mos e persekutonte, por ta mbante nën kontroll.

Kurse studiuesi Petraq Kolevica e ka analizuar më thellë dhe pasqyruar më lakuriq në studimin e vet kritik faktin që Kadareja si poet vetëm ka lartësuar tiraninë e tiranët komunistë. Po ashtu ai ka qartësuar se Kadareja dhe miqtë e tij janë kujdesur që ai në botë të njihet si romacier dhe jo si poet. Por edhe rolin e tij si shkrimtar që, sipas ithtarëve të Kadaresë  paska synuar ta dëmtojë tiranin e jo t'i shërbejë, e ka të stisur dhe aspak real. Edhe këtë aspekt e ka sqaruar shumë mirë Petraq Kolevica. Edhe në këtë vështrim vërtetohen fjalët e Mirko Kovaçit se shkrimtari dhe tirani janë aleatë edhe kur nuk sillen si miq me njëri tjetrin. 

Për më tepër qysh nga koha e largimit të tij në Francë Kadareja praktikisht i ka lënë lamtumirën krijimtarisë së mirëfilltë si romancier, pra veprimtarisë së shkrimtarit të mirëfilltë dhe është marrë me eseistikë politike e vulgarizime diplomatike( si për shembull libri "Katër përkëthyesit" shkruar nga Kadare dhe Denis Fernandez Recatala`, botim i parë nga Onufri 2003 i kontestuar në shtyp nga vet të intervistuarit, dy prej përkëthyesve, zotërinjtëAgim Popa e Frederik Gjerasi, të cilëve u janë shtrembëruar rrëfimet) .

Edhe shkrimet më të fundit të Kadresë duket që janë në këtë vazhdë dhe një tentativë për të parë nëse ajo që ka deklaruar Mirko Kovaç se "serbët nuk ia falin kurrë Kadaresë" nuk është dhe aq e vërtetë.  Kjo duket qartë në atë që...


Kadareja ballkanizon formulën berishiane "bashkëfajtorë dhe bashkëvuajtës"


Këtë formulë e lëshoi Sali Berisha sapo mori postin e presidentit të Shqipërisë dhe shpresoi ta përdorte si një "mjet magjik" për të zhdukur çdo dallim midis të persekutuarve nga regjimi komunist dhe të gjjthë atyre që duhej ta ndjenin veten fajtorë e të mbanin përgjegjësi për persekutimet e bëra nga regjimi komunist. Se çfarë solli kjo formulë e vënies në të njëjtin rrafsh politik të fajtorëve dhe të viktimave në jetën politike të Shqipërisë tashmë dihet mirë. Mëkatet e së shkuarës nuk u demaskuan  e nuk u ndëshkuan. Mëkatarët e së shkuarës jo vetëm nuk u penduan, por përsëritën bëmat e tyre në rrethanat e reja. Viktimat e së shkuarës nuk u shpaguan moralisht e materialisht, as nuk u qetësuan.

Tani Ismail Kadareja tenton që këtë formulë të dështuar berishiane në politikën shqiptare ta paraqesë, madje t'ua imponojë shqiptarëve, si një "mjet magjik" që duhet të rregullojë edhe marrëdhëniet e tyre ndërkombëtare në Ballkan, si një mjet që do të sjellë në harmoni marrëdhëniet e tyre me serbët, edhe pse serbët as duan t'ia dinë për atë çfarë ndjejnë shqiptarët, apo çfarë rekomandon Kadareja.

Kadareja ka shpërthyer gjithë urrejtjen e mllefet e tij për t'i paraqitur protestuesit shqiptarët në Kosovë më 17-18 Mars 2004 edhe më barbarë, më të egër, më të ligj se serbët që digjnin e piqnin Kosovën në vitet 1998-1999. Kadareja ka zbuluar në ngjarjet e 17-18 Marsit 2004 "një duhmë vetvrasëse, kryekëput antishqiptare e veshur me petk serb". Serbët nuk i ka akuzuar asnjëherë kështu. Kadareja duket se është më i tmerruar se kurrë në jetën e vet sepse "u sulmua, me provokim ose jo (kjo nuk e ndryshon thelbin e sulmit) një pakicë etnike". Me këtë fjali Kadareja synon t'u japë mbështjetje të plotë qortimeve europiane kundër shqiptarëve se këta janë fajtorë që nuk pushojnë serbët pro vokimet tyre.

Kadareja flet me një gjuhë të mllefosur kundër shqiptarëve që duhet ta kenë zili edhe popat më të egërsuar serbë: "Me apo pa ura iu vu zjarr kishave serbe. Brenda një nate u dogjën aq kisha sa ndoshta nuk janë djegur gjatë një shekulli në Europë". Kadareja nuk e specifikon se cilin shekull ka marrë si sistem referimi, por ka shkruar me një pasion aq të madh antishqiptar sa serbët do të tregohen të marrë në qoftë se mbeten në atë pozicion që ka thënë Mirko Kovaç për të mos ia falur kurrë Kadaresë disa kritika që u ka bërë.

Ku mund të gjejë vrimë të futet tani nga turpi amerikano-kroati Stjepan Mestroviç që ka shkruar se serbët janë kampionët e intolerancës fetare në Ballkan përderisa një shkrimtar shqiptar akuzon bashkëkombasit e tij të besimit mysliman se kanë bërë brenda një nate aq krime fetare kundër kishave ortodokse sa nuk janë bërë në asnjë shekull në tërë Europën. A nuk ua ka hapur rrugën Kadareja serbëve të krijojnë një mit të ri të viktimizimit të tyre në Kosovë, të flasin për "Natën e djegies së kishave serbe" si një natë më të tmerrshme se "Nata e Shën Bartolomeut?". Kurse Stjepan Mestroviçi ka shkruar në bazë të një raporti të "Helsinki Uoç Komiti" se "Serbia shkatërroi gjithë provat mate riale të pranisë kulturore turke (lexo myslimane A.B.) në territorin serb, që vazhdoi afër 500 vjet dhe u angazhua në një shtypje barbare të myslimanëve në Kosovë. Asnjë xhami e vetme nuk mbijetoi në Beograd ku kishte 200 xhami në mesin e shekullit XIX" ("Shprehitë thelbësore në Ballkan", 1993 fq.143).

Por, Kadareja sigurisht nuk ndjen dhimbje që serbët kanë bërë krime të tilla sepse ata kanë vepruar për të zhdukur një trashëgimi myslimane të cilën Kadareja e urren po aq sa e urrente Njegoshi, aq sa e urren Drashkoviçi, aq sa e urrejnë gjithë serbët. Si duket "Helsinki Uoç Komiti" dhe Stjepan Mestroviçi nuk e kanë pasur aq të saktë të dhënën e tyre në vitin 1993, sepse në Beograd kishte mbetur dhe një xhami të cilën e rrënuan serbët e tërbuar natën kur në Kosovë digjeshin kishat serbe në Mars të vitit 2004. Nëse serbët dogjën vetëm një xhami kjo ka ndodhur për arsyen e vetme se në Beograd kishte mbetur vetëm një e tillë.

Ndërsa ulërin kundër djegies së kishave serbe në Kosovë Kadaresë nuk i del asnjë psherëtimë e lehtë për xhaminë që u dogj në Beograd dhe nuk ka asnjë fjalë qortuese për tërbimin e papërligjur serb në Beograd. Pse vallë? Sepse Kadareja është ambientuar me idenë se serbët gjithnjë kanë djegur monumente kulture, fetare e historike të popujve, qytetërimeve e besimeve të tjera. Për Kadarenë nuk përbën lajm djegia e një xhamie që kishte mbetur në Beograd, por përbën lajm tronditës djegia e kishave serbe në Kosovë, ndonëse këto vetëm emrin e pamjen e jashtme e kanë për kisha sepse në fakt janë institucione politiko-agjenturore antishqiptare në Kosovë.

Këtë dukuri e ka qartësuar shumë mirë Branimir Anzulloviç në "Serbia qiellore": "...kisha e tyre (serbëve A.B.) e lidhur tej mase me shtetin dhe kombin e tyre, prej shumë kohësh kishte lënë pas dore predikimin e shenjtë dhe u ishte përkushtuar çështjeve politike dukshëm në një shkallë më të lartë sesa çdo kishë tjetër e krishterë" (fq. 6).

Ky shpjegim i Anzulloviçit e bën krejtësisht të kotë e të pabazuar atë tmerr që provon në vetvete dhe e shpall publikisht Kadareja për djegien e kishave serbe në Kosovë, sidomos pasi shqiptarët dhanë publikisht prova se poshtë atyre çative që u dogjën dhe brenda mureve që u nxinë nuk kishte faltore të fesë ortodokse por vende torturash mbi shqiptarët, depo të fshehta skeletesh të shqiptarëve të masakruar, që ende quhen "të humbur".

Tërbimi i Kadaresë për djegien e kishave në Kosovë ka një tjetër arsye të fortë. Mori fund dhe një tabu që shërbente për urëlidhje të mundshme "bashkëjetese pa probleme" në marrëdhëniet shqiptaro-serbe. Është hera e parë që shqiptarët bëjnë një veprim të tillë si djegia e qendrave më dinake të ndikimit dhe të veprimtarisë politike agjenturore serbe, kishave. Kjo do të thotë se shqiptarët kanë arritur shkallën më të lartë të emacipimit të tyre nacional dhe atyre u ka ardhur aq shumë në majë të hundës nga provokimet serbe sa me reagimet tyre e shkelën dhe këtë tabu të vetimponuar pa arsye e pa dobi. Kjo e tremb dhe zemëron Kadarenë më shumë se çdo gjë tjetër.

Do të ishte mirë që diplomacia europiane faktin që në Kosovë shqiptarët më në fund dogjën disa kisha serbe ta marrin si paralajmërimin më serioz se ka dështuar ajo fushata cinike hipokrite për të tulatur qëndresën e mëtejshme shqiptare për hir të pajtimin fals shqiptaro-serb, për të imponuar një bashkëjetesë hipokrite shqiptaro-serbe sipas kriterit cinik "të gjithë fajtorë e të gjithë bashkëvuajtës", që mundohet ta përçojë në mendjet e shpirtrat e shqiptarëve Ismail Kadareja. Europa do të gabonte shumë nëse shkon me mendimin se nëpërmjet njerëzve me autoritet te shqiptarët si Kadareja do t'ua mbushë mendjen shqiptarëve të pranojnë një trajtim të barabartë me serbët përsa i përket nd arjes së fajit e të përgjëgjësive për ato që ndodhën në Kosovë.


Trillimi për "luftën fetare" në Kosovë nuk e fsheh dot genocidin serb


Pasi ka derdhur atë lum lotësh të nxehtë për kishat serbe dhe ka vënë kujen më dhimbshëm se t'i ishte rrënuar nga ndonjë tërmet i fortë "Qyteti i gurtë" i tij, Kadareja heq dorë nga gjestet e vajtojcës për kishat dhe ulërin si politikan: "U bë e besueshme teza e mbrapshtë se lufta në Kosovë nuk ka qenë luftë për liri po për fe". Kjo tezë as u bë e besueshme as ka për t'u bërë e besueshme në rastin e Kosovës dhe në asnjë rast tjetër në kohën e sotme.

Luftrat fetare kanë marrë fund prej kohësh. Është bërë e qartë fare se Serbia nuk ka bërë asnjë luftë për fe, por për shoviniziëm, për ambicie serbomëdha. Edhe këtë e ka shpjeguar shumë qartë Branimir Anzulloviç: "Secili nga tre grupet e përfshirë në luftrat që shembën Jugosllavinë (përveç asaj të shkurtër në Slloveni) është me fe të ndryshme. Ky fakt i çoi disa të besojnë se kishim të bënin këtu me luftra fetare. Por ndonë se feja është pa pikë dyshimi një shenjë dalluese shumë e rëndësishme e identitetit për serbët, kroatët dhe boshnjakët myslimanë, personat me përgjegjësi për shpërthimin e luftrave dalloheshin për mungesën e theksuar të bindjeve fetare se sa për zellin e tyre fetar. Kjo është e dukëshme veçanërisht në rastin e fajtorëve kryesorë, serbëve" ("Serbia qiellore" fq. 6).

Pra, nuk ishte luftë për fe ajo që bënë serbët ortodoksë me katolikët kroatë, as ajo që bënë serbët ortodoksë e katolikët kroatë me boshnjakët myslimanë në Bosnje-Hercegovinë dhe as ajo që bën serbët ortodoksë me shqiptarët myslimanë e katolikë në Kosovë. Atëherë nga dhe si e nxori Kadareja përfundimin se më 17-18 Mars 2004 në Kosovë qenka vërtetuar që këtu lufta paska qenë fetare? Vetëm nga fakti se u dogjën kisha serbe?! Po a e di Kadareja sa kisha dhe xhami u d ogjën gjatë luftës në Bosnje -Hercegovinë dhe përsëri lufta nuk është quajtur fetare? Mbtetet të besojmë se Kadareja spekulon qëllimisht, që ta bëjë më të rëndë "fajin" e shqiptarëve duke i akuzuar se ata vet vërtetuan një akuzë që serbët e kanë përdorur herë pas here për të mashtruar Europën se në Kosovë po luftojnë me Islamin e terrorizmin islamik.

Nuk u bë luftë për fenë as Afganistan kur luftohej kundër pushtimit sovjetik. Asnjëherë nuk ka qenë konflikt fetar ai arabo-izraelit, ai sionisto-palestinez në Lindjen e Mesme. Në Irak nuk po bëhet luftë për fe. Në gazetën "Panorama" të datës 2 Maj 2004 është botuar shkrimi "Shitët dhe sunitët të bashkuar nga nacionalizmi" shkruar nga Juan Cole, profesor historie në Universitetin e Miçiganit. SHBA dhe Britania e Madhe kishin shumë shpresë se popullsia shite e Irakut, e keqtrajtuar në kulm nga Sadam Huseini, lider sunit, do t'i priste ushtritë amerikane dhe britanike si çlirimtare. Madje pushtuesit e Irakut kanë shpresuar, e ndoshta janë përpjekur, të nxisin luftë civile midis muslim anëve shitë e sunitë. Por ndodhi e kundërta sikurse vëren profesori nga Miçigani. Jetojmë në epokën moderne të përplasjeve midis nacionalizmave për gjeopolitikë, jo në kohë luftrash fetare si në Mesjetë, ndonëse edhe luftrat e atëhershme fetare bëheshin në funksion të gjeopolitikës.

Pra, edhe në Irak luftën po e bën nacionalizmi kundër imperializmit jo një fe kundër një tjetre. Si nuk kupton vallë kaq gjë ky Kadareja, po tenton që luftën e shqiptarëve në Kosovë ta njollosë pas pesë vitesh si luftë fetare? Kadareja e ka tmerr të pranojë se në Kosovë kanë luftuar nacionalizmi shqiptar për çlirim dhe shovinizmi pushtues serbomadh për të zgjatur sundimin kolonial. Kadareja e ka tmerr të pranojë se edhe më tutje do të ketë ballafaqim të nacionalizmit shqiptar me atë serb, që kanë synime të kundërta dhe politika të kundërta. Ndrësa një tjetër shkrimtar shqiptar, Mehmet Kraja, shqetësimin se ambiciet e shfrenuara serbe dhe politikat e gabuara shqiptare mund të bëjnë q ë konflikti të kalojë sërisht në luftëe e shpreh duke titulluar librin e tij të radhës "Miërupafshim në luftën tjetër".

Kadareja mbase edhe nuk i kupton mirë këto sepse vemë re që shpesh flet e shkruan me megallomani pa pasur një minimum të domosdoshëm njohurishë profesionale. Kadareja pothuajse nuk u referohet studiuesve të fushave përkatëse, nuk citon kurrë kur bën analiza politike dhe diplomatike, por vetëm rreshton ato që trillon në kokën e tij si kur shkruan letërsi. Letërsia është trillim. Shkenca nuk mund të jetë trillim. Politika e diplomacia janë shkencë në radhë të parë, pastaj art e zbavitje. Pra, analizat politike dhe diplomatike nuk mund të jenë trillim, as "letërsi e aplikuar". Ato kërkojnë mbështetje në fakte, në analiza të të tjerëve, në ballafaqime pikëpamjesh e mendimesh.

Por, arsyeja kryesore që Kadareja lëshon me papërgjegjësi flagrante shprehjen se u vërtetua që në Kosovë  është bërë luftë fetare qëndron jo tek mungesa e profesionalizmit në fushën e analizës politike, por tek detyra që i kanë dhënë apo ka marrë përsipër për ta njollosur luftën çlirimtare që kanë bërë shqiptarët, për të mbështetur akuzën serbe që nuk e besojnë vet serbët se në Kosovë luftuan terrorizmi e fundamentalizmi islamik, për të mbështetur mburrjen serbe para Europës se Serbia po mbron krishterimin nga sulmet e myslimanizmit në Ballkan. Poshtërsi më të madhe se kjo nuk mund të bëhet në këtë kohë kundër shqiptarëve. Mendojmë kështu sepse Kadareja si shqiptar e kishte krejtësisht të përligjur që të mos hynte në arsyetimet që ka bërë dhe se me ato arsyetime shqiptarëve vetëm dëm dhe asnjë të mirë nuk u sjell. Kadareja nuk kishte pse të përpiqej që të barazojë shqiptarët me serbët në të gjitha llojet e mëkateve, madje tani të fajësojë më shumë shqiptarët se serbët.

Kadareja nuk e ka frenuar veten që të mos bënte gafën tjetër duke deklaruar "U bënë të besueshme teza të tjera raciste antishqiptare, që ka vite që propagandohen gjithandej: prirja për shkatërrim, përçarje, luftë". Për Kadarenë të paktën këto teza nuk duhet të ishin bërë të besueshme se mban titullin "Nder i Kombit" shqiptar, se hiqet për patriot i madh shqiptar, sepse e njeh karakterin e popullit shqiptar dhe në fund të fundit si shqiptar nuk ka përse t'i besojë. E që të tregojë se nuk e beson nuk duhet të pranojë se disa ngjarje si ato të 17-18 Marsit 2004 në Kosovë, që ndodhin kudo në botë, paskan mjaftuar për t'i etiketuar shqiptarët si shkatrimtarë, përçarës, luftënxitës.

Por me sa duket Kadareja është tejet i gatshëm që të pranojë akuzat më të rënda që u bëhen shqiptarëve në rast se këta nuk shkojnë si delet pas çobanit Kadare, nuk e ndërrojnë rrugën, ose nuk ndalen në vend sa herë të lëshojë fërshëllimën ky çoban që me krrabën e tij tërheq gjithmonë nga politika europiane, edhe kur i çon "delet shqiptare" të lënë leshin në ferrat e kësaj politike.

Kadareja klith sikur më 17-18 Mars 2004 për shqiptartë të ishte shuar bota: "Pavarësisht nga problemet që mund të kishte me to, u kapërcye një kufi që quhej i shenjtë, u goditën çlirimtarët. Bashkë me ta u godit vet fati i Kosovës, i krejt kombit shqiptar". Atëherë nuk ka mbetur më asnjë shpresë për të bërë "riparimin e së keqes", që rekomandon Kadareja. Çlirimtarët e Kosovës nuk janë aty për të krijuar për shqiptarët rrethana si ato që ekzistonin në pushtimin serb. Pastaj goditjen me plumba e morën të çliruarit shqiptarë nga "çlirimtratët ndërkombëtarë". Kudo në botë ndodh që populli i zemëruar nga padrejtësitë gjatë protestave të ndeshet edhe me policinë e vendit të vet e jo më me forca ushtarake të huaja.

Kadareja përepiqet ta fryjë sa më shumë dyshimin se protestat janë nxitur të armiqësojnë shqiptarët me Perëndimin. Nuk mund të përjashtohet që të kenë vepruar individë e forca të caktuara me qëllime të tilla. Por kjo nuk është arsye që ajo që ndodhi në Kosovë të analizohet vetëm nga ky këndvështrim. Nëse për shkak të ngjarjeve në Kosovë fillon e fryn erë armiqësore nga Perëndimi për shqiptarët, kjo nuk duhet shënuar vetëm në kolonën e fajeve të shqiptarëve. Prandaj Kadareja si intelektual shqiptar me lidhje të forta në Perëndim ka si detyrë të parë të përpiqet të ndikojë që të dështojnë marifetet e atyre që duan të armiqësojnë shqiptarët me Perëndimin dhe jo të bëjë fakt të kryer se shqiptarët u kthyen kundër çlirimtarëve të tyre.

Kadareja ka vlerësuar qëndrimet e politikanëve të Kosovës, që dënuan dhunën dhe premtuan ndreqjen e dëmeve, që u janë shkaktuar banesave e kishave serbe. Le të pranojmë se për arsye politike, parimore e taktike, pushtetarët e politikanët kosovarë kanë vepruar drejt. Por, megjithatë, edhe kjo nuk duhet tepruar. Serbia nuk ka ndrequr asgjë në Kosovë, ndonëse u ka shkaktuar shqiptarëve dëme të atilla që është e vështirë të mer ren me mend dhe ende nuk po u kthen as kufomat e të masakruarve që serbët i grabitën pas masakrimit. Vetëm serbët njihen në historinë e pengmarrjes së kohëve moderne si pengmarrës kufomash.

Intelektualët shqiptarë e kanë për detyrë t'ia kërkojnë pa pushim diplomacisë ndërkombëatre të luajë rolin që i takon që grabitësit serbë të kufomave shqiptare t'i kthejnë ato në Kosovë. Pushtetarët e Kosovës kanë detyrën, që kur deklarojnë se do të ndreqin kishat serbe, të kërkojnë dëmshpërblimet nga Serbia për rrënimin e Kosovës. Pastaj nuk duhet të ngurojmë t'u përmendim perëndimorëve se asnjëherë nuk i kemi dëgjuar të t honë se israelitët duhet të ndërtojnë pa vonesë ato shtëpitë e palestinezëve që i shembin më buldozerë e bombardime duke shkelur në mnëyrë brutale Konventat e Gjenevës për të drejtën ndërkombëtare në kohë lufte.

Nëse Serbisë nuk i kërkohet të bëjë veprime të tilla nga shqiptarët e ndërkombëtarët, nëse serbët nuk bëjnë asgjë për të dëshmuar me veprime konkrete se ndjejnë e pranojnë përgjegjësinë e tyre për vuajtjet, tmerret e dëmet që u kanë shkaktuar shqiptarëve atëherë mbetën fjalë në erë predikimet e Kadaresë se "në Ballkan, si kudo, e keqja është e riparueshme", se "Ballkani nuk është fatalisht i mallkuar". Ballkani nuk pushon së qëni i tillë vetëm duke detyruar shqiptarët të sillen si viktima që nderojnë xhelatin, vetëm duke detyruar shqiptarët të pranojnë copëtimet territoriale të njëpasnjëshme, të pranojnë djegien e tokave të tyre, të kërkojnë falje të parët edhe kur nuk kanë përse të kërkojnë falje, të nënshtrohen deri në atë shkallë sa edhe çlirimtarët të fillojnë të bëjnë në kurriz të tyre ato gjëra që i bënin pushtuesit.   

Ballkani nuk shpëton aspak nga nofka e "pjesës së mallkuar të Europës" duke i trembur vetëm shqiptarët, siç bën Kadareja kur thekson: "Që në Kosovë humbën vetëm shqiptarët, kjo është fare e qartë" edhe pse e ditka se "në Kosovë humbën të gjithë...humbi idea e mirëkuptimit dhe bashkëjetesës. Humbën liritë demokratike e humaniste europiane". Të gjitha këto ende nuk kishin bërë as hapat e para të vendosjes në Kosovë. Bashkëjetesa shqiptaro-serbe ishte dhe mbetet fiktive dhe iluzore, edhe sikur më 17-18 Mars të mos kishte ndodhur asgjë nga ato që ndodhën po vetëm të ishin bërë shëtitje e zbavitje në rrugët e Kosovës. Prandaj Kadareja nuk ka përse alarmohet se më 17-18 Mars doli dhe njëh erë në shesh një e vërtetë, që janë përpjekur ta mbulojnë e ta manipulojnë ndërkombëtarët për bashkëjetesën shqiptaro-serbe. Në të vërtetë humbi shumë demagogjia e përdorur deri tani, falsiteti politik dhe u zhgënjyen ndërkombëtarët, që kujtonin se presionet e tyre kishin arritur ta rikthenin psikologjinë kolektive të shqiptarëve në Kosovë në ditët kur rezistenca pasive ndaj pushtimit serb dukej se kishte mposhtur përgjithmonë vullnetin e shqiptarëve për të ngritur krye.

Në Kosovë u vu sërish në provë pafuqia e demagogjisë për zgjidhjen e çështjes shqiptare nëpërmjet "ideve humaniste europiane". Kadareja në shkrimin e tij thekson europiançe: "Është thënë edhe herë të tjera se procesi i europianizmit të gadishullit përkon plotësisht me interesat shqiptare dhe kërkon si gjënë më të natyrshme që shqiptarët të vihen në pararojë të këtij procesi. Gjëra të tilla janë thënë e stërthënë deri në mërzi nga pushtetarët, politikanët, intelektualët e propagandistët shqiptarë. Këtë demagogji të re e kanë përdorur pa pushim edhe Fatos Nano e Sali Berisha e politikanë të tjerë sa herë u është dashur t'i bëjnë bisht mbajtjes së një qëndrimi të qartë për çështje të b ashkimit kombëtar të shqiptarëve. Nuk ka fare logjikë politike që t'u kërkohet pikërisht shqiptarëve të jenë avangardistë për europianizimin e Ballkanit, kur vet Europa i trajton ata si më të lënët pas dore në Ballkan, i shpall si të fundit që do të futen në Europë. Shqiptarët duhet të bëjnë atë që u takon së pari: të vetmbrohen, të kërkojnë zgjidhjen e çështjes së tyre kombëtare, pastaj të bëhen avangardistë të europianizimit të rajonit.

Kadareja pajtohet me trajtimin që po i  bën gjithnjë e më shumë Europa problemit shqiptar dhe fatit të shqiptarëve në funksion të përkëdhelive të reja për politikën serbe dhe për serbët duke krijuar një grupim më të ngushtuar popujsh, vendesh e problemesh nën emërtimin "Ballkani perëndimor". Vet Ismaili e thotë: "Ballkani perëndimor është cepi i fundit i Europës që po mbetet ende jashtë kontinentit mëmë". Pse të ndodhë që shqiptarët të bëjnë pjesë në këtë cep. Gjeografikisht në Ballkanin Perëndimor është edhe Kroacia, madje edhe pjesë të Greqisë, ndërsa Serbisë nuk i takon të jetë në Ballkanin perëndimor. Ky emërtim është sajuar që problem i shqiptar të trajtohet në varësi të problemit serb.

Edhe gjatë 15 viteve të tranzicionit demokratik Shqipëria e shqiptarët janë parë nga Europa në funksion të politikës së tyre ndaj Serbisë, sikurse u panë gjatë Luftës së Dytë Botërore e më pas kur u bë ndarja e zonave të influencës midis komunizmit e Perëndimit. "Ballkani perëndimor" është një vazhdimësi e marrëveshjeve të Jaltës dhe të gjithë marrëveshjeve të tjera sidomos të atyre që janë bërë në takimet e nivelit më të lartë sovjeto-amerikane e ruso-amerikane në Maltë, Rejkjavik dhe më së fundi në Lubljanë. Prandaj Shqipërisë i janë krijuar aq shumë telashe gjatë 15 viteve të fundit, duke përfshirë edhe tragjedinë e vitit 1997 që Shqipëria e shqiptarët të mbeten jashtë rrjedhës s ë madhe të ndryshimeve europiane dhe që problemi shqiptar të mbetet i lidhur ngushtë me rregullimet që duhen bërë me Serbinë. "Ballkani perëndimor" është nocion fiktiv e problem fiktiv i krijuar sepse diplomacia ndërkombëtare nuk ka strategji të përcaktuar se si do të zgjidhë çështjen e Bosnjes dhe çështjen shqiptare e maqedonase.

Studiuesi amerikan i marrëdhënieve ndërkombëtare, Deivid Fromkin në librin "Udhëkryqi kosovar" (1999 fq.103) kur analizon punën e diplomacisë ndërkombëtare në Ballkan shkruan: "Do të bëhej shumë shpejt e qartë se Kongresi i Berlinit kishte mbjellë farën e katastrofës. Vendimet, që ai mori për Maqedoninë, çuan në luftra ballkanike të viteve 1912-1913. Vendimet për Bosnjen çuan në Luftën e Madhe (LPB), e cila me ndërpreje ka vazhduar me furi dhe përfundoi vetëm më fundin e Luftës së Ftohtë më 1994 gjatë gjithë shekullit XX". Po qysh nga Kongresi i Berlinit ka nisur ajo punë keqe edhe për çështjen shqiptare, të cilën ndyshe nga rasti i Bosnjes e Maqedonisë, Kongresi nuk pranoi ta shqyrtonte. Ato që ndodhin tani në Kosovë janë rrjedhje gjaku nga plagët që u lanë hapur qysh në Berlin në vitin 1878. Diplomacia ndërkombëtare vetëm ka malcuar këto plagë.

Ehe tani që ndërkombëtarët janë në Kosovë nën flamurin e çlirimtarit diplomacia e tyre nuk po del dot nga rrethi vicioz që ka krijuar vet dhe përpiqet se mos edhe një herë shqiptarët me mazohizëm kombëtar pranon të bëjnë kurban interesat e tyre jetësore, që të gjendet një zgjidhje përsëri e padrejtë dhe e përkohshme, që përmban farën e konflikteve të ardhshme. Sidoqë t'i vlerësojë Kadareja protestat e shqiptarëve të Kosovës më 17-18 Mars ato kanë meritën e madhe se ia thanë sa nuk është vonë dhe me tonet duhura mesazhin diplomacisë ndërkombëtare se duhet të shkpëutet nga historia e saj e errët e së shkuarës.


Paralelizmi kadarean midis Kosovës e Palestinës (Ballkanit dhe Lindjes së Mesme)


Do të jetë një zhvillim shumë fatkeq në diplomacinë ndërkombëtare nëse është mesazh i saj dhe jo thjesht një lajthitje shumë e rëndë e Ismail Kadaresë kur ky paralajmëron me rreptësi shqiptarët se kush sjell rifillimin e konfliktit në Ballkan "dashur pa dashur rreh të sjellë në Europë tmerrin e zgjatur të Lindjes së Mesme" dhe "Është jashtë çdo dyshimi se kjo nuk do të lejohet. Ndëshkimi do të jetë i rëndë për ata që do të shpallen fajtorë. Dhe të gjitha gjasat janë që të tillë do të kërkohen midis atyre që quhen më me peshë: serbët, që e provuan njëherë ndëshkimin. Ose shqiptarët, që ende nuk e kanë provuar. Ose të dy bashkë".

Një kërcënim i tillë është e vështirë te jetë vetëm i Kadaresë sepse është përgjegjësi e madhe për një shqiptar, që nga mendja e tij të kërcënojë shqiptarët me bombardime si ato që bëri NATO kundër Serbisë në vitin1999 vetëm se kërkojnë të mos lihet pafundësisht pezull çështja e tyre, vetëm se duan të dinë nëse do të jenë zotër apo qiraxhinj në shtëpinë tyre. Pastaj si harron Kadareja se me ato dënime që u ka dhënë Europa shqiptarëve qysh nga Kongresi i Berlinit e deri tani, shqiptarët janë dëmtuar shumëfish më tepër se serbët në vitin 1999?! Madje janë dënuar krejt padrejtësisht.

Pra, Kadareja po u thotë troç shqiptarëve: ose pranoni vetëm aq sa janë gati t'u hedhin për mëshirë çlirimtarët, që të mos zemërohen as serbët ose pastaj mbani përgjegjësinë dhe pësoni ndëshkimin që do t'ju japë Europa se po sillni Lindjen e Mesme në Europë. Në shkrimin "Riparimi i së keqes" Kadareja është vërdallisur shumë për të stërholluar paralelizmat midis metodave të luftës së shqiptarëve me luftën e palestinezëve që me sa duket Kadareja i gjykon sipas kritereve  të sionistëve israelitë. Kadareja i akuzon shqiptarët se manipulojnë adoleshentët dhe fëmijët e tyre për t'i hedhur në veprime dhune akuzon "manipulatorët" shqiptarë se "për dorin metoda burracake  të ndikuara me sa duket nga konflikti israelo-palestinez".

Është e turpshme që një intelektual shqiptar me pretekstin se  po kërkon të shmangë manipulimin dhe edukimin e keq të fëmijvë e të rinjëve shqiptarë lëshon akuza se "fëmijët shqiptarë po i  shtyjnë në krim që prek fenë e tjetrit,... po u thonë se para se të jenë shqiptarë janë fetarë...u mbjellin idenë se e keqja në Kosovë, përpara se të vinte nga Serbia diktatoriale shoviniste e neokomuniste ka ardhur nga  kishat serbe". Kadareja duke shkruar kështu shpif, falsifikon e mashtron njëherësh.

Kadaresë nuk i ka hije të harrojë se fëmijët shqiptarë duhet të mësojnë se  Kisha serbe bën krime intriga kundër shhqiptarëve prej shekujsh, kurse Serbia komuniste dhe neokomuniste veprojnë vetëm qysh nga viti 1945. Në Kosovë ata që merren me edukimin masiv të fëmijëvet shqiptarë nuk i ndërsejnë kundër fesë së tjetrit, as nuk përpiqen t'i detyrojnë& nbsp; të mendojnë se sëpari janë njerëz fetarë e pastaj shqiptarë . Përkundrazi janë ata për të cilët përgjërohet Kadareja ose që kërkon t'i justifikojë Kadareja që sulmojnë pa pushim fenë e shqiptarëve, që të nxisin  shqiptarët kundër fesë që ndjek shumica e tyre, Islamit. Është edhe vet Kadareja njëri nga ata që nuk ka lënë gjë pa bërë për të përmbysur fenë e shumicës së shqiptarëve.

Para se kundër shqiptarëve të vepronte Serbia neokomuniste ka vepruar kisha ortodokse serbe dhe kleri katolik serb. Madje dhe Milosheviçi ishte produkt i politikës së  kishës serbe. Është e habitëshme se si Kadareja me kaq mendjelehtësi dhe kaq hapur merr përs ipër të bëjë një aologji të tillë të shëmtuar të kishës serbe. Apo edhe Kadareja ka qejf të bashkohet me  "Disa mendimtarë kishtarë (serbë) që hedhin tezën se  mitet janë më të vërtetë se historia " ( Anzulloviç, "Serbia qiellore" fq.125). Anzulloviç e cilëson  Kishën ortodokse serbe si themelin e nacionalizmit serb dhe i kundërshton  AN>përpjekjet e disave për t'ua kaluar intelektualëve përgjegjësinë për zellin nacionalist të kishes serbe. Ai sqaron : " Shë Savizmi, një ideologji e ngritur mbi shkrirjen e kishës, shtetit dhe kombit është burimi më i fuqishëm i intolerancës dhe oksidentofobisë në shoqërinë serbe". Edhe intelektuali serbo-malazez Aleksa Gjillas, i biri i shkrimtarit e politikanit të njohur Millovan Gjilas, në një polemikë pohon: " Unë vet nuk vuaj nga "Vatikanofobia" sikurse thotë Malkolmi, por ai ka të drejtë se shumë serbë vuajnë nga kjo" (  Revista amerikane "Foreinj Aferz" Janar/Shkurt 1999 fq 139).

Pra  kisha ortodokse serbe që Kadareja po e merr në mbrojtje me kaq zell është dhe oksidentofobe, jo vetëm islamofobe dhe shqiptarifobe. Por ajo tani përpiqet të gjejë njerëz që ta zbukurojnë në Perëndim dhe  të mashtrojë Perëndimin. Patriarku Pavle në "Deklaratën mbi genocidin kundër popullit serb", dërguar një numri institucionesh ndërkombëtare, është mburrur dhe ka kërkuar shpërblim sepse : "Qysh nga fillimi i Mesjetës serbët bashkë me sundimtarët dhe me dinjitarët e tyre kishtarë duke luftuar turqit ka qenë  ledhi i fundit mbrojktës i Europës nga in vadimi turk dhe depërtimi i Islamit".( Anzuloviç vepra e cituar fq.124). Këtë kishë përpiqet ta marrë në mbrojtje Kadareja duke akuzuar shqiptarët e Kosovës se po e rrënojnë dhe po i  mësojnë fëmijët me urrejtje kundër saj.. 




Kadareja lakmon rolin e "Patriarkut" të pajtimit shqiptaro-serb



Kadareja nuk e quan të pamundur pajtimin serbo-shqiptar. Madje edhe ky, si shumë të tjerë, jep shembullin pajtimit frako-gjerman. Me këtë shembull tregon se Kadareja nuk është në gjendje të bëjë analizën që i pështatet rastit serbo-shqiptar.






14 Maj 2004                                                          Abdi Baleta   




Do you Yahoo!?
SBC Yahoo! - Internet access at a great low price.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


sevdije rexhepi | 19 May 13:46 2004

Blessed By the Stars

Blessed By the Stars


Like a flower

A soul always flourishes

In their hearts

Embracing with care

Each minute of your being

Even through the fights

They love you unconditionally

And you feel all right

No matter how old you'll be

Or how far you'll fly

In that blue sky

You'll always shine


You are godsend star

Blessed with parents' love.




Do you Yahoo!?
SBC Yahoo! - Internet access at a great low price.

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


Yahoo! Groups Links
BeqirS | 19 May 15:32 2004

Zgjidhja e problemit te Kosoves: Rruge me dyvijezime "status me standarte"

Zgjidhja e problemit te Kosoves: Rruge me dyvijezime "status me standarte"



Pakistani  i ka kerkuar  Keshillin e Sigurimit te OKB-se  dyvijzimin e ceshtjes se Kosoves :"status me standarte" si faze e pare per zgjidhjen perfundimatre te ceshtjes se Kosoves.





UNITED NATIONS NY:    Axhensia e shtetrore lajmeve te Pakistanit(PNS) duke ju refruar fjalimit te ambasadorit te saj ne Kombet e Bashkuara, shkelqesise si tij z Munir Akram, thote se Pakistani,  ne nje seance i ka kerkuar  Keshillin te Sigurimit te OKB-se se propozon zgjidha e preblemit te Kosoves eshte nje rruge me dyvijezime "status me standarte" .  Pakistani gjithashtu i ka bere thirrje Keshillit te Sigurimit te OKB-es, qe te mbeshtese nje "status me standarte" si faze e pare per zgjidhjen e ceshtjes se Kosoves.


Duke ju pergjigjur takimit te Keshillit te Sigurimit te OKB-es, me 11 maj ne Nju Jork, mbi situaten ne Kosove, perfaqesuesi i perhereshem i Pakistanit ne Kombet e Bashkuara shkelqesia e Tij z Munir Akram, tha se edhe udheheqja e Kosoves duhet te ndjehet me e pergjegjshme per implementimin e programit standardet dhe nga ana tjeter te identifikoj menyra per te theksuar determinimin e te gjithe kosovareve.


       "Si hap te pare sipas tij, komuniteti nderkombetar duhet te veproje per te ndaluar perpjekjet qe po behen per te konsoliduar strukturat paralele  dhe te parandalojne diskutimet publike ne statusin politik" tha ambasadori i Pakistanit z Munir Akram.  Ambasadori pakistanez z Akram mesohet se ne fjalimin e tij para Keshillit te Sigurimit, perseriti denimin qe  vendi i tij ka bere ndaj violences ne ngjarjet e dhuneshme te 17 19 marsit te 2004. Ngjarje te cilat bene qe te humbnin edhe jetera njerezish te pafajshmeve dhe shkaterrimin e vendeve historike dhe ato te kultit,. Per kete qellim Pakistani beri thirrje per nxjerrjen para drejtesise p er te gjithe ata te cilet provokuan dhe udhehoqen dhunen.


      Mirpo, duke ju referuar raportit informativ te axhensise se lajmeve shtetrore pakistaneze PNS , behet e ditur se ambasadori i Pakistanit, ne Kombet e Bashkuara, shkelqesia e tij z Munir Akram, thote se Pakistani  theksoi me shqetesim te madh se " situata ne Kosove qendron e rende, dhe se violenca mund te perseritet. Ai theksoi se ekstremistet nga te dyja palet, vazhdojne te bllokojne progresin ne kete vende. Ambasadori i Pakistanit, shkelqesia e tij z Munir Akram, siguroi Keshilline Sigurimit qe pakistani do te vazhdoje te ofroj mbeshtetjen e tyre ne Kombet e Bashkuara, ne perpjekje per te implementuar standarde ne linje me provizionet e rezolutes 1244 dhe te vendose nje shoqeri multi etnike tolerante, demokratike dhe te paqshme ne Kosove.





Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


BeqirS | 19 May 20:52 2004

Policia liroje njeriun qe qelloi kancelarin gjerman Gerhard Schroeder me pellemb

Policia lirojë njeriun që qëlloi kancelarin gjerman Gerhard Schroeder me pëllëmbë
BERLIN GE- Axhensit ndërkombëtare të lajmeve, njoftuan sot, se policia gjermane, tha se 52 vjeçari i arrestuar mbrëm, për arsye se qëlloi kancelarin gjerman Gerhard Schroeder, u lirua nga burgu.

. Kancelari gjerman Gerhard Schroeder, ishte duke dhënë disa autografe me një grup të vogël biznesmesh, gjatë një darke organizuar nga partia e tij Social Democrate, kur njeri perj të "ftuarve" qëlloi fizikisht kancelarin gjerman Gerhard Schroeder. Dëshimtarët okular thanë se ai arriti t'a godas më pëllëmbë, kancelarin gjerman Gerhard Schroeder, sa që faqja e djathtë e tij u  skuq.

 Katër rojet personale(bodyguards) ndërhyn menjëher dhe mbërthyen 52 vjeçarin duke i vënë prangat. Personi i cili goditi më pëllëmbë, kancelarin gjerman Gerhard Schroeder, u indetifikua më pasë. Ai ishte një i pa punë nga qyteti Saarlandin, në perendim të Gjermanis. Pas disa orësh i marr në pyetje dhe i mabjtur në arrest, i arrestuari i lirua. 

" Arrestimi i tij nuk ka asnjë bazë, prandaj u krye dhe lirimi i tij" tha z/dhënsi i policisë, së qyetit  Mannheim , " Hetimet, janë në "dorë" dhe sapo kan filluar, kacelari nuk është i dëmtuar" tha z/dhënsi i policisë.

. Vet kancelari gjerman Gerhard Schroeder, i tha gazetës  Bild, se ky njeri që verpoi kështu, ishte një i çmendur. Sot, kancelari gjerman Gerhard Schroeder udhëton për në Londër ku do të takohet me kryeministrin britanik Tony Bler.
 Popullariteti i kancelarit gjerman Gerhard Schroeder, pasi ai u rizgjodh më 2002, ka rënë shumë thonë analitikët , pasi ai ndërmori disa masa në shkurtimin e ndihmave sociale, e atyre të shëndetësis në vend.

Incidenti i mbrëmëshëm kur një person qëllon ose tenton të qëlloi personalitetet e larta gjermane, e kanë zanafillën më 1990. Më 1990 ministri i punëve të mbrendeshme  Wolfgang Schaeuble, u qëllua në shpin, ndërsa  Social Democrati  Oskar Lafontaine u goditë nga një grua me thikë dhe ministri aktual i jashtëm Joschka Fischer u qëllua në një konferenc shtypi më 1999, kur ai po fliste rreth luftës në Kosovë.
Beqir Sina

Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


Yahoo! Groups Links
Valbona Sherifi | 19 May 21:31 2004

Annual Awards Dinner Information

Dear Friends:

The National Albanian American Council (NAAC) announced it will honor United States Secretary of State James A. Baker and Albanian entrepreneurs and philanthropists Ekrem Bardha and Peter Kole at the organization’s Eighth Annual Awards Dinner in New York City on June 18, 2004.

For more information on the event, to RSVP and pay, please click on the following link:


Të Dashur Miq:

Këshilli Kombëtar Shqiptaro-Amerikan (KKSHA) do të nderojë Sekretarin e Shtetit Amerikan James Baker dhe ndërmarrësit dhe filanthropistët shqiptarë Ekrem Bardha dhe Peter Kole në Darkën e Tetë Vjetore të Çmimeve që do të mbahet më 18 qershor 2004 në Plaza Hotel New York.

Për më tepër informacion, për të bërë rezervimet apo për të paguar për pjesëmarrjen tuaj, luteni të klinkoni në lidhjen e mëposhtme:


Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe  i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:

shqiperia-subscribe <at>

Per ta lene listen e-mailo:

shqiperia-unsubscribe <at>


Yahoo! Groups Links
Ilir dardani | 19 May 22:22 2004

Re: Annual Awards Dinner Information

Ms. Sherifi, when you say, "Dear Friends", I am sure you don't mean me, because I am not a "friend" of the National Albanian American Council (NAAC).  How could anyone, in his or her right mind, be a friend to such a bogus and fraudulent organization, like NAAC?
NAAC, your duplicity knows no bounds.  We all know you are Socialists, in "Democrat" clothing (this sounds like the Hypocrite of Kosova, Dr. Ibrahim Rugova), who have never met a Socialist or Communist (especially the most corrupted of them) that you don't love.  We understand that you have to try and make some headway with the Republican Party, so that you can try and show that you are working with both sides of the American spectrum.
So, what do you do?  You honor Secretary of State, James Baker.  Secretary Baker was the one who implored President Bush Senior to not get involved in former Yugoslavia and let the Serbs have free reign there.  If I am not mistaken, Secretary Baker even said, "We don't have a dog in that fight".
Why am I not surprised in the fact that you are honoring the Pro-Serb faction of the Republican Party, in the State Department?
I assure you that I won't be coming to this or any event that you sponsor.  I don't believe any Albanian who is of sound mind would go to your event.
If you want to honor a Republican, why don